Devri

Recherche 'skilf...' : 10 mots trouvés

Page 1 : de skilf (1) à skilferez (10) :
  • skilf
    skilf

    m. –où

    I. (anatomie animale)

    (1) Griffe.

    ●(1659) SCger 110a. serres, tr. «quilfou.» ●172b. squilfou, tr. «grifes.» ●(1732) GReg 473a. Griffe, ongle de bêtes, d'oiseaux tr. «Sqilf. p. sqilfou.» ●Les griffes du lion, du chat, &c., tr. «Sqilfou al leon, sqilfou ar c'haz, &c.»

    ●(1876) TDE.BF 571a. Skilf, s. m., tr. «Griffe ; pl. ou. Le pluriel skilfou s'entend en général des défenses des animaux.» ●(1889) SFA 223. skilfou ar bleiz-man. ●(1894) BUZmornik 117. ann offiserien-ma a oue dispennet gantho [gant ann oursien] a daoliou skilf. ●(1896) HIS 46. chifleu er loñed gouiù.

    ●(1907 BSPD i 189. dispennet get hé a dauleu chifl. ●(1907) BSPD II 169. chiffleu en dragon. ●(1914) DFBP 161a. griffe, tr. «Skilf.»

    (2) Défense (d'animal).

    ●(1633) Nom 20a. Dentes exerti : dents qui sortent hors la bouche, limes ou armes de sanglier : an dènt á sorty è mæs an guenou, squilfou pe armou an ouch goüez.

    ●(1659) SCger 9a. armes du sanglier, tr. «squilfou ar moc'h gouez.» ●(c.1718) CHal.ms i. Les armes d'un sanglier, tr. «squifleu un oh goüef ou güif, ce mot signifie proprement griffes, et ainsi il ne paroit pas propre, c'est pourquoi quelques uns disent stillonneu.» ●(1732) GReg 255b. Défenses du Sanglier, tr. «Sqilfou an houc'h-gouëz.»

    ●(1838) OVD 111. Er moh-goué, eit luemmein ou squivleu, ou frotte doh ou dènt aral. ●(1896) HISger 1. Chifleu, tr. «dents longues, défenses.»

    (3) Croc.

    ●(1926) FHAB Mae 189. eur c'hi levran (…) diou renkennad skilfou en e benn.

    II. sens fig.

    (1) Griffes.

    ●(1732) GReg 473a. Griffe, parlant d'un homme qui ravit le bien d'autruy, tr. «Sqilf. p. sqilfou.»

    ●(1907) AVKA 10. skilfo on enebourien. ●(1911) BUAZperrot 503. skilfou an drouk-spered. ●(1911) SKRS II 266. miret mad dioc'h skilfou an drouk spered. ●(1911) RIBR 133. merc'h da Roue ar Spagn, am eus tennet eus tre skilfou eur rounfl.

    (2) =

    ●(1902) PIGO I 34. mervel a renkan etre skilfou ar roc'h euzuz-man !

  • skilfad
    skilfad

    m. –où Plein les griffes.

    ●(1732) GReg 473a. Plein les griffes, tr. «Sqilfad. p. sqilfadou.»

    ●(1876) TDE.BF 571a. Skilfad, s. m., tr. «Coup de griffe ; pl. ou. On dit aussi skilfadenn.»

  • skilfadenn
    skilfadenn

    f. –où Griffade.

    ●(1732) GReg 473a. Griffade, tr. «Sqilfadenn. p. sqilfadennou.»

    ●(1876) TDE.BF 571a. Skilfad, s. m., tr. «Coup de griffe ; pl. ou. On dit aussi skilfadenn.»

    ●(1914) DFBP 160b. griffade, tr. «Skilfaden.»

  • skilfañ
    skilfañ

    v. tr. d. Griffer.

    ●(1732) GReg 473a. Griffer, tr. «Sqilfa. pr. sqilfet.»

    ●(1876) TDE.BF 571a. Skilfa, v. a., tr. «Griffer, donner des coups de griffes.»

    ●(1914) DFBP 161a. griffer, tr. «Skilfa.»

  • skilfeg
    skilfeg

    m. skilfeion Qui a des défenses.

    ●(1732) GReg 226b. Qui a de longues dents, tr. «sqilfecq. p. sqilféyen.»

  • skilfek
    skilfek

    adj.

    (1) Griffu.

    ●(1732) GReg 473a. Qui a de grandes griffes, tr. «Sqilfecq.»

    ●(1876) TDE.BF 571a. Skilfek, adj., tr. «Qui a des grandes griffes.» ●(1893) IAI 122. ato skilfek ho c'hrabanou.

    ●(1903) CDFi août. Ha Paol gornek a astennas e vizied skilfek. (d'après KBSA 17). ●(1931) VALL 344b. qui a des griffes, tr. «skilfek.»

    (2) Qui a de longues dents (tel un sanglier).

    ●(1732) GReg 226b. Qui a de longues dents, tr. «sqilfecq.» ●(1744) L'Arm 100b. Qui a de longues dents, tr. «Squivlêc.»

    ●(1868) FHB 184/223a. ar penn-moc'h gouez skilfoc. ●(1876) TDE.BF 571a. Skilfek, adj., tr. «Qui par extension, qui a les dents très-longues.» ●(1878) BAY 19. skivlek, tr. «Qui a de longues dents.»

  • skilfenn
    skilfenn

    f. –où, skilfoù

    (1) Chicot, souche d'arbre.

    ●(1867) FHB 150/364b. pa veler euz ar skilfen dero ar flammennou tan livet e ruz.

    (2) Écharde.

    ●(1879) ERNsup 166. skilfenn, éclat de bois qui entre dans la peau. ●(1896) GMB 648. Le pet[it] tréc[orois] skilfen pl. o éclat de bois.

    ●(1907) VBFV.fb 33b. écharde, tr. «skliùen.» ●(1919) DBFVsup 63a. skliùen. f., tr. «écharde.»

    (3) Personne de grande taille.

    ●(1879) ERNsup 166. celui qui est haut sur jambes, pintet huel : eur pikol skilfenn.

    (4) Défense de sanglier.

    ●(1744) L'Arm 95b. Defense du Sanglier, tr. «Squilvenn. f.»

    ●(1904) DBFV 37b. chiflen, skivlen, f. pl. chifleu, tr. «dent longue, défense.»

    (5) Griffe.

    ●(1904) DBFV 37b. chiflen, skivlen, f. pl. chifleu, tr. «griffe.»

    (6) Skilfenn dant : chicot.

    ●(c.1718) CHal.ms i. un chicot de dent, tr. «ur squelüen dant.»

    (7) Éclat (de bois, d'os).

    ●(c.1718) CHal.ms i. Eclat ou ecli d'os, tr. «sclissen, scliuen ascourn'.»

  • skilfennek
    skilfennek

    adj.

    (1) Pointu comme des griffes.

    ●(1933) BZIG Kerdu 3a. diou regennad reier skilfennek.

    (2) (?) Qui semble avoir des griffes (?).

    ●(1938) ARBO 163. El loér én hé ment, e splannè melén ha goapus ar en doar karnet, hag en aùél skliùennek, é huitellat ér gué, e zistagè azohtè en dél séh chomet doh er bareu.

  • skilfennet
    skilfennet

    adj. =

    ●(1896) GMB 648. Le pet[it] tréc[orois] skilfen pl. o éclat de bois, d'ou skilfenet tout (plancher) plein de déchirures.

  • skilferez
    skilferez

    f. –ed Femme qui a de grandes dents.

    ●(1977) PBDZ 525. (Douarnenez) skilferez, tr. «fille à grandes dents.»

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...