Devri

Recherche 'skilf...' : 10 mots trouvés

Page 1 : de skilf (1) à skilferez (10) :
  • skilf
    skilf

    m. –où

    I. (anatomie animale)

    (1) Griffe.

    (1659) SCger 110a. serres, tr. «quilfou.» ●172b. squilfou, tr. «grifes.» ●(1732) GReg 473a. Griffe, ongle de bêtes, d'oiseaux tr. «Sqilf. p. sqilfou.» ●Les griffes du lion, du chat, &c., tr. «Sqilfou al leon, sqilfou ar c'haz, &c.»

    (1876) TDE.BF 571a. Skilf, s. m., tr. «Griffe ; pl. ou. Le pluriel skilfou s'entend en général des défenses des animaux.» ●(1889) SFA 223. skilfou ar bleiz-man. ●(1894) BUZmornik 117. ann offiserien-ma a oue dispennet gantho [gant ann oursien] a daoliou skilf. ●(1896) HIS 46. chifleu er loñed gouiù.

    (1907 BSPD i 189. dispennet get hé a dauleu chifl. ●(1907) BSPD II 169. chiffleu en dragon. ●(1914) DFBP 161a. griffe, tr. «Skilf

    (2) Défense (d'animal).

    (1633) Nom 20a. Dentes exerti : dents qui sortent hors la bouche, limes ou armes de sanglier : an dènt á sorty è mæs an guenou, squilfou pe armou an ouch goüez.

    (1659) SCger 9a. armes du sanglier, tr. «squilfou ar moc'h gouez.» ●(c.1718) CHal.ms i. Les armes d'un sanglier, tr. «squifleu un oh goüef ou güif, ce mot signifie proprement griffes, et ainsi il ne paroit pas propre, c'est pourquoi quelques uns disent stillonneu.» ●(1732) GReg 255b. Défenses du Sanglier, tr. «Sqilfou an houc'h-gouëz.»

    (1838) OVD 111. Er moh-goué, eit luemmein ou squivleu, ou frotte doh ou dènt aral. (1896) HISger 1. Chifleu, tr. «dents longues, défenses.»

    (3) Croc.

    (1926) FHAB Mae 189. eur c'hi levran (…) diou renkennad skilfou en e benn.

    II. sens fig.

    (1) Griffes.

    (1732) GReg 473a. Griffe, parlant d'un homme qui ravit le bien d'autruy, tr. «Sqilf. p. sqilfou

    (1907) AVKA 10. skilfo on enebourien. ●(1911) BUAZperrot 503. skilfou an drouk-spered. ●(1911) SKRS II 266. miret mad dioc'h skilfou an drouk spered. ●(1911) RIBR 133. merc'h da Roue ar Spagn, am eus tennet eus tre skilfou eur rounfl.

    (2) =

    (1902) PIGO I 34. mervel a renkan etre skilfou ar roc'h euzuz-man !

  • skilfad
    skilfad

    m. –où Plein les griffes.

    (1732) GReg 473a. Plein les griffes, tr. «Sqilfad. p. sqilfadou

    (1876) TDE.BF 571a. Skilfad, s. m., tr. «Coup de griffe ; pl. ou. On dit aussi skilfadenn

  • skilfadenn
    skilfadenn

    f. –où Griffade.

    (1732) GReg 473a. Griffade, tr. «Sqilfadenn. p. sqilfadennou

    (1876) TDE.BF 571a. Skilfad, s. m., tr. «Coup de griffe ; pl. ou. On dit aussi skilfadenn

    (1914) DFBP 160b. griffade, tr. «Skilfaden

  • skilfañ
    skilfañ

    v. tr. d. Griffer.

    (1732) GReg 473a. Griffer, tr. «Sqilfa. pr. sqilfet

    (1876) TDE.BF 571a. Skilfa, v. a., tr. «Griffer, donner des coups de griffes.»

    (1914) DFBP 161a. griffer, tr. «Skilfa

  • skilfeg
    skilfeg

    m. skilfeion Qui a des défenses.

    (1732) GReg 226b. Qui a de longues dents, tr. «sqilfecq. p. sqilféyen

  • skilfek
    skilfek

    adj.

    (1) Griffu.

    (1732) GReg 473a. Qui a de grandes griffes, tr. «Sqilfecq

    (1876) TDE.BF 571a. Skilfek, adj., tr. «Qui a des grandes griffes.» ●(1893) IAI 122. ato skilfek ho c'hrabanou.

    (1903) CDFi août. Ha Paol gornek a astennas e vizied skilfek. (d'après KBSA 17). ●(1931) VALL 344b. qui a des griffes, tr. «skilfek

    (2) Qui a de longues dents (tel un sanglier).

    (1732) GReg 226b. Qui a de longues dents, tr. «sqilfecq.» ●(1744) L'Arm 100b. Qui a de longues dents, tr. «Squivlêc

    (1868) FHB 184/223a. ar penn-moc'h gouez skilfoc. ●(1876) TDE.BF 571a. Skilfek, adj., tr. «Qui par extension, qui a les dents très-longues.» ●(1878) BAY 19. skivlek, tr. «Qui a de longues dents.»

  • skilfenn
    skilfenn

    f. –où, skilfoù

    (1) Chicot, souche d'arbre.

    (1867) FHB 150/364b. pa veler euz ar skilfen dero ar flammennou tan livet e ruz.

    (2) Écharde.

    (1879) ERNsup 166. skilfenn, éclat de bois qui entre dans la peau. ●(1896) GMB 648. Le pet[it] tréc[orois] skilfen pl. o éclat de bois.

    (1907) VBFV.fb 33b. écharde, tr. «skliùen.» ●(1919) DBFVsup 63a. skliùen. f., tr. «écharde.»

    (3) Personne de grande taille.

    (1879) ERNsup 166. celui qui est haut sur jambes, pintet huel : eur pikol skilfenn.

    (4) Défense de sanglier.

    (1744) L'Arm 95b. Defense du Sanglier, tr. «Squilvenn. f.»

    (1904) DBFV 37b. chiflen, skivlen, f. pl. chifleu, tr. «dent longue, défense.»

    (5) Griffe.

    (1904) DBFV 37b. chiflen, skivlen, f. pl. chifleu, tr. «griffe.»

    (6) Skilfenn dant : chicot.

    (c.1718) CHal.ms i. un chicot de dent, tr. «ur squelüen dant.»

    (7) Éclat (de bois, d'os).

    (c.1718) CHal.ms i. Eclat ou ecli d'os, tr. «sclissen, scliuen ascourn'.»

  • skilfennek
    skilfennek

    adj.

    (1) Pointu comme des griffes.

    (1933) BZIG Kerdu 3a. diou regennad reier skilfennek.

    (2) (?) Qui semble avoir des griffes (?).

    (1938) ARBO 163. El loér én hé ment, e splannè melén ha goapus ar en doar karnet, hag en aùél skliùennek, é huitellat ér gué, e zistagè azohtè en dél séh chomet doh er bareu.

  • skilfennet
    skilfennet

    adj. =

    (1896) GMB 648. Le pet[it] tréc[orois] skilfen pl. o éclat de bois, d'ou skilfenet tout (plancher) plein de déchirures.

  • skilferez
    skilferez

    f. –ed Femme qui a de grandes dents.

    (1977) PBDZ 525. (Douarnenez) skilferez, tr. «fille à grandes dents.»

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...