Recherche 'skoed...' : 6 mots trouvés
Page 1 : de skoed (1) à skoedus (6) :- skoedskoed
m. –où, –eion, –ion
(1) (armement) Bouclier.
●(1939) ANNI 44. é krog én é skoued (…) diskar e hra arnehon ur skouedad ken tér, ma torras er skoued a dammeu.
(2) (armoirie) Écusson, armes.
●(1732) GReg 322a. Écusson, écu chargé d'armoiries, tr. «Scoëd. p. scoëjou.»
●(1926) FHAB Mezheven 224. skouedou an Otronez Furik a Geramaner. ●(1929) FHAB C'hwevrer 73. skoued Jaffrez de la Coudraie.
(3) (numismatique) Écu.
●(1499) Ca 181b. Scoet aour. g. escu dor. ●(1612) Cnf 44a. cãt scouet. ●(1633) Nom 208b. Coronatus : vn escu : vn scouet.
●(1659) SCger 48a. ecu, tr. «scoet.» ●111b. la somme de cent escus, tr. «ar som cant scoet.» ●125a. combien auez vous d'escus ? tr. «pet scoet oc'heus-v ?» ●171a. scoet p. scoegeou, tr. «escu.» ●(1732) GReg 321a. Écu, pièce de monnoïe, valant ordinairement soixante sous, tr. «Scoëd. p. scoëjou, scoëdéyen.» ●(1744) L'Arm 150b. Fabricateur (…) De monnoye, tr. «A ra er scoédion hag en argand aral.» ●(1790) MG 159. seih pé eih-scouét.
●(1834) SIM 159. Daou c'hant scoët a voa eus anezo. ●(1847) FVR 6. Nao skoed bemde n'ed-eo ket fall. ●(1856) VNA 175. six cent francs, tr. «deu-gand scouéd.» ●(1867) LZBt Gouere 327. da c'houlenn digant-han eunn nebeut skoedeien enn prest. ●(1878) EKG II 310. daou skoued enn he c'hodel.
●(1907) PERS 40. ar skoejou kenta. ●(1924) FHAB Gwengolo 338. war bouez rei d'ezan 20.000 skoed hag eun dra bennak.
(4) (numismatique) Écu sol, écu au soleil.
●(1647) Am 805. (a) Ur-Scoet heoll. (b) Me a m’böa carguet leun va bougeden a Scoetyou heoll meur a pistolet, tr. « (a) Un écu au soleil. (b) J’avais rempli complètement ma bougette d’écus au soleil, (de) bien des pistoles »
- skoedadskoedad
m. –où
(1) Coup de bouclier.
●(1939) ANNI 44. é krog én é skoued (…) diskar e hra arnehon ur skouedad ken tér, ma torras er skoued a dammeu.
(2) Pour un écu de.
●(1924) FHAB Genver 39. 20 luriad levriou nevez flamm d'ar c'hentan ; 5 skoejad d'an eil. ●(1931) VALL 240b. la valeur d'un écu, tr. «skoedad m.»
- skoedeg
- skoederskoeder
m. –ion
(1) Fabricant d'écussons.
●(1732) GReg 322a. Celui qui fait des écussons en gravure, ou en peinture, tr. «Scoëder. p. scoëdéryen.»
(2) Écuyer.
●(1909) NOAR 9. Setu ma oe digaset ar skoueder, dre urz kontez Monfort. ●(1913) FHAB Kerzu 357. nao marc'heg hag ugent skouejer. ●(1924) FHAB Genver 15. skouejer bras Frans.
- skoedour
- skoedus