Devri

Recherche 'solenn...' : 10 mots trouvés

Page 1 : de solenn-1 (1) à solennite (10) :
  • solenn .1
    solenn .1

    adj.

    (1) Solennel.

    (1499) Ca 186b. Solem. g. solempnel. ●(1612) Cnf 20a. En festou solen.

    (1727) HB 308. ur Brocession solen. ●(1732) GReg 873a. Solennel, solanel, elle, tr. «Solénn

    (1869) FHB 215/42a. eun digemer all, hag hema a vez great ar solenna ma c'heller. ●(1872) ROU 103a. Solennel, tr. «Solenn.» ●Solennité, tr. «gouel solenn.» ●(1880) SAB 62. En oferennou solenna.

    (2) Discret.

    (1659) SCger 44b. discret, tr. «so lenn.» ●95a. homme modéré, tr. «den solenn

    (3) Sérieux.

    (1659) SCger 110a. serieux, tr. «solenn

  • solenn .2
    solenn .2

    f. –ed (ichtyonymie)

    (1) Sole.

    (1633) Nom 47a. Solea, lingulaca : vne sole : vn qarr-lizen solen.

    (2) Pied de couteau, couteau.

    (1850) HHO 61. …on mange les pieds ou manches de couteau (solen).

  • solenn .3
    solenn .3

    f. –où Sol, terrain.

    (1744) L'Arm 379b. Terrain, tr. «Soleênn en doarr.»

    (1884) MCJ 118. èl me vihue er brinquér a vuhé er solen.

  • solenn .4
    solenn .4

    f. –où (habillement) Semelle.

    (1744) L'Arm 355a. Semelle, tr. «Solênn-botte.. lênneu

    (1907) BSPD II 591. a voteu lér hemb solenneu.

  • solennel
    solennel

    adj. Solennel.

    (1633) Nom 200a. Sacrum publicum, vel populare : Feste double, Messe solennelle : fest doubl, Offeren solennel.

    (1838) OVD 148. ur rô solannel. ●(1846) DGG 235. Ar vœuïou solanel.

  • solennelamant
    solennelamant

    adv. Solennelement.

    (1846) DGG 135. ne dint quet recevet solanelamant gant an Ilis.

  • solenniaj
    solenniaj

    m. –où Solennité.

    (1732) GReg 873a. Solennité, solanité, celebrité, pompe, tr. «Solénnyaich. p. solénnyaichou

  • solenniezh
    solenniezh

    f. –où Solennité.

    (1732) GReg 873a. Solennité, solanité, celebrité, pompe, tr. «Solénnyez. p. solénnyezou

    (1880) SAB 20. ar zoleniezou-ze. ●27. en ofern, pa gomprener ar solenniez a rer enni !

  • solenniñ
    solenniñ

    v. tr. d. Solenniser.

    (1732) GReg 535b. L'Eglise a institué la celebration des Fêtes, tr. «An Ilis he deus gourc'hemennet solenni ar goëlyou.» ●873a. Solenniser, solaniser, celebrer, tr. «Solénni. pr. solénnet.» ●Solaniser une fête, tr. «Solénni ur gouël.»

    (1872) ROU 103a. Solenniser, tr. «Soleni. (Trég[or]).» ●(1890) BSS 18. pa heller solenni ar gouel. ●(1890) MOA 160b. Célébrer religieusement (solenniser), tr. «soleni, v. a. (T[régor]»

  • solennite
    solennite

    f. –où Solennité.

    (1530) Pm 145. Nemet yscuyt solennite, tr. «Rien que certes de la solennité.» ●(1633) Nom 199b. Funus, exequiæ, inferiæ, solennia funerum, iusta exequiarum : obseques, funerailles : an execou, an solenniteou hac an pedennou á grær da pidiff gant an re maru. ●200b. Pompa, processio : pompe : pomp, vn dra á ve græt gant solenittè.

    (1889) CDB 106. Ar cholamite deuz an eured, tr. «la solennité des noces.»

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...