Devri

Recherche 'stae...' : 11 mots trouvés

Page 1 : de stae-1 (1) à staenus (11) :
  • stae .1
    stae .1

    m. (marine)

    (1) Étai.

    (1904) DBFV 215a. sté, s., tr. «étai (l'A.).» ●(1920) KZVr 365 - 29/02/20. stae, tr. «corde du devant du bateau, pour attacher la voile, Loeiz ar Floc'h.» ●(1925) BILZ 106. Stê, tr. «l'étai. Cordage qui maintient le mât sur l'avant du bateau.» ●107. dalc'h ar stê hag hini an obanchou. ●(1954) VAZA 166. panevet d’an drapelloù o fraoñval hag o tivilhal war bep stae ha delez. ●(1978) BZNZ 31. (Lilia-Plougernev) Hag houmañ ar wern. Hag hemañ ar stae. ●(1979) VSDZ 32. (Douarnenez) Evit derc'hel ar wern oa ar stae, tr. (p. 201) «Pour tenir le mât il y avait un étai.»

    (2) Gouel stae : voile d'étai.

    (1744) L'Arm 359b. Sivadiere, tr. «Gouil-stai. m.»

    (1904) DBFV 215a. gouél sté, tr. «civadière (l'A.).» ●(1925) BILZ 110. Amin ar gouel stê. ●112. Hiset ar gouel bras hag ar gouel stê. ●(1978) BZNZ 31. (Lilia-Plougernev) Amañ 'mañ ar gouel-stae.

  • stae .2
    stae .2

    s. Lakaat stae : apaiser, mettre la paix.

    (c.1718) CHal.ms i. apaiser mettre la paix, tr. «lacat er peah, lacat stai, quelques uns n'entendent pas lacat stai

    (1896) GMB 655. M. Loth propose, éd. de Chal. 105, de rattacher à steuziff le van[netais] lacat stai apaiser, mettre en paix, qui peut venir d'un nom *steuz.

    (1904) DBFV 215a. lakat sté, tr. «mettre en paix, apaiser (Ch. ms.).»

  • staen
    staen

    m. & coll. (métal)

    I. M.

    (1) Étain.

    (1499) Ca 190a. Sten. g. estain metall. ●(1633) Nom 249b. Plumbum candidum, plumbum argentarium : estain : stæn.

    (1659) SCger 53a. etain, tr. «sten.» ●173a. stean, tr. «etain.» ●(1732) GReg 371a. Étain, espece de metail blanc, mitoïen entre le plomb & l'argent, tr. «Stean. stæn.» ●371a. Vaisselle d'étain, tr. «Listry stean.» ●(1744) L'Arm 143a. Etain, métal, tr. «Steinn. m.»

    (1838) OVD 59. plom pé stein. ●(1849) LLBg vi 28. ur bizeu stein. ●(1878) EKG II 42. var eru plat stean ker guenn hag arc'hant. ●(1891) CLM 88. ur marhadour stén. ●(1876) TDE.BF 589a. Sten, tr. «Etain, métal.» ●(18--) SAQ II 156. korzennou stean, kueor pe arc'hant.

    (1907) VBFV.bf 72a. stén, m., tr. «étain.»

    (2) Ur rumm staen : un service d'étain.

    (17--) BMa 122. eur rum sten, tr. «un service en étain.»

    (3) Poder staen : potier d'étain.

    (1732) GReg 371b. Potier d'étain, celui qui fait, & qui vend de la vaisselle d'étain, tr. «poder stæn. poder stean.» ●(1744) L'Arm 143a. Potier d'étain, tr. «Podourr steinn. m.» ●(17--) BMa 121. ar poder sten, tr. «le potier d'étain.» ●575. Poderjen sten a gueraerjen, tr. «des potiers d'étain et des marchants de verre.»

    II. Coll. Vaisselle d'étain.

    (17--) ST 186. Da netaat ar steen, da walc'hi al listri, tr. «de frotter les plats d'étain, et de laver la vaisselle.»

  • staenadur
    staenadur

    m. –ioù

    (1) Étamage.

    (1931) VALL 275a. Étamage, tr. «staenadur m.»

    (2) Blêmissement.

    (1732) GReg 98b. Blêmissement, action de blêmir, tr. «steanadur. stænadur

    (3) Ferblanterie.

    (1931) VALL 299b. Ferblanterie, tr. «staenadur m.»

  • staenaj
    staenaj

    m. Vaisselle d'étain.

    (1732) GReg 371a. Vaisselle d'étain, tr. «steañnaich. stænaich.» ●(1744) L'Arm 215a. Laver la vaisselle, tr. «Scaudein er steïnage.» ●(17--) BMa 88. Ar stenag hac ar chantello, tr. «La vaisselle d'étain et les couteaux.»

    (1876) TDE.BF 589a. Stenaj, tr. «Vaisselle de table faite en métal d'étain.»

  • staenañ / staeniñ
    staenañ / staeniñ

    v.

    (1) V. tr. d. Étamer.

    (1732) GReg 371b. Étamer, ou étaimer, enduire d'étain, tr. «Steana. pr. steanet. stæna. pr. stænet. Van[netois] stæneiñ.» ●(1744) L'Arm 143b. Etamer, étaimer, tr. «Steinnein ou steinna.. étt.» ●(1876) TDE.BF 589a. Stena, tr. «Etamer ; p. et

    (1907) VBFV.bf 72a. sténein, v. a., tr. «étamer.» ●(1914) DFBP 128b. etamer, tr. «Stena.» ●(1934) BRUS 63. Etamer, tr. «sténein

    (2) V. intr. Blêmir, se plomber.

    (1732) GReg 98b. Blemir, devenir blême, pâlir, changer de visage par l'émotion de quelque passion, tr. «stæna. pr. stænet

    (1867) FHB 117/102b. he zrem a deuas da steni gant an nec'hamant. ●(1872) ROU 86b. Je fus presque glacé d'effroi, tr. «mennout a ris stena.» ●(1889) ISV 196. hag he bizach a deu da stena.

    (1931) VALL 568a. se plomber, se décolorer, tr. «staena

  • staener
    staener

    m. –ion

    (1) Étameur, rétameur.

    (1732) GReg 371b. Celui qui étame les vaisseaux, tr. «Stæner. p. stænéryen.» ●(1744) L'Arm 143b. Celui qui étame, tr. «Steinnérr.. nerion

    (1876) TDE.BF 589b. Stenour, s. m., tr. «Etameur ; stennerion

    (1914) DFBP 128b. etameur, tr. «Stener.» ●(1934) BRUS 269. Un étameur, tr. «ur sténour

    (2) Ferblantier.

    (1931) VALL 299b. Ferblantier, tr. «staener pl. ien

  • staenerezh
    staenerezh

    m.

    (1) Étamage.

    (1931) VALL 275a. Étamage, tr. «staenerez m.»

    (2) Ferblanterie.

    (1931) VALL 299b. Ferblanterie, tr. «staenerez m.»

  • staenet
    staenet

    adj.

    (1) Étamé.

    (1633) Nom 162b. Diploma, duplex vas, Balneum Mariæ : pot estainné : pot stænet. ●Incoctilia : vaisseaux estainnez : vesellou stænet.

    (1732) GReg 371b. Étamé, ée, tr. «Steanet. stænet

    (2) Saisi, pétrifié.

    (1958) ADBr lxv 4/529. (An Ospital-Kammfroud) (...) stenet dont le sens est : demeuré muet et livide de saisissement, sidéré, pétrifié. – Stenet e chome an dud o hortoz ar helou.

    (3) Blême, plombé.

    (1710) IN I 47. d'e c'horf pehini so steanet ha melenet, diffiguret ha flerius.

    (1864) SMM 81. he vizac'h (lire : vizach) so stenet. ●132. ar visach-se stenet. ●(1870) FHB 273/94a. muzellou drouklivet ha stenet an hini glanv. ●(18--) SAQ I 313. stenet he zal gant an dienez.

    (1927) GERI.Ern 573. staenet, tr. «(teint) livide, pâle.»

  • staeneür
    staeneür

    f. Étamure.

    (1914) DFBP 129a. etamure, tr. «Steneür

  • staenus
    staenus

    adj. Stannifère.

    (1931) VALL 708b. Stannifère, tr. «staenus

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...