Recherche 'staon...' : 4 mots trouvés
Page 1 : de staon-1 (1) à staoniata (4) :- staon .1staon .1
f./m.
I. (anatomie) Palais.
●(1499) Ca 189b. Staffn. g. palais de la bouche. l. hoc palatum / ti. ●(c. 1501) Lv 232/16. staff gl. palatum. ●(1633) Nom 20a. Palatum, cælum : le palais de la bouche : an staon, palæs an guenou.
●(1659) SCger 87b. palais de la bouche, tr. «stân.» ●173a. staoûn, tr. «le palais de la bouche.» ●(c.1718) CHal.ms iii. palais de la bouche, tr. «er stann', er sann'.» ●(1732) GReg 687b. Palais, la partie superieure de la bouche, tr. «Stan. ar stan. (Van[netois] er stan. er san.) On écrivoit : staffn.» ●(1744) L'Arm 265a. Palais (…) Partie supérieure de la bouche, tr. «Stanne.. eu : Stanff.. feu : Stang. m. ou f.»
●(c.1802-1825) APS 93. re-spelhou me zead, re-choumou staguet doh me stang. ●(1854) PSA I 146. rezei d'em zéad hum staguein doh me stank. ●(1857) GUG 30. Rezei me zéad ém bêg doh me stang de staguein. ●(1896) GMB 649. pet[it] tréc[orois] staoñ.
●(1900) KEBR 18. Ar staon, tr. « Le palais »
II. [en expression]
A. Bezañ du e staon.
(1) (en plt d'un chien) Être méchant.
●(1857) CBF 99. Ha drouk eo ho ki ? du eo staon ho ki ? tr. «... a-t-il le palais noir ?» (1) Fausse croyance des paysans du Léon, qui pensent qu'un chien méchant a le palais noir.
●(1908) FHAB Mae 136. Hag ar re-hont Bleizi, bleizi-rouz c'hoaz, du-pod ho staon.
(2) (en plt de qqn) Être méchant.
●(1879) BMN 103. He naoun a zo braz, he staon a oa du.
●(1932) ALMA 163. Ia, potret ar c'hil-krog, du ho staon, lemm ho dent, / Chas red, chas kigerien, a voe anavezet sent. ●(1933) FHAB Gwengolo 388. Pebez maouez ! ken lous eo he biz ha ma'z eo du he staon.
B. Bezañ poazh e staon : avoir la gueule de bois.
●(1955) VBRU 130. anat e veze warnañ e vanne, rak moarvat dre ma chome poazh e staon diwar an eildiwezhañ kofad.
- staon .2staon .2
m./f. (marine)
(1) Étrave.
●(1732) GReg 652a. Estrave, tr. «Staon.»
●(1876) TDE.BF 588a. Staoñ, s. f., tr. «Etrave de navire ; pl. iou.»
●(1920) KZVr 365 - 29/02/20. Staon, tr. «étrave, Loeiz ar Floc'h.» ●(1925) DIHU 171/327. (Groe) Stang, tr. «(s. m.) étrave.» Dastumet de Vleimor. ●(1978) ARVA I 37. La quille, ar c'hein, est assemblée par des écarts à mi-bois avec l'étrave, ar staon, et l'étambot, dit piked ar steur.
(2) Gourivin staon : marsouin avant (sur un bateau).
●(1978) ARVA I 37. Les marsouins, gourinen piked et gourinen staon.
(3) Souch-staon : marsouin avant.
●(1979) VSDZ 5. (Douarnenez) ni lavar dezhañ ar masif met n'eo ket mat an anv-se, ni lavar dezhañ ar masif, hag int lavar deuzoutañ ar marsoeñ… E brezhoneg vez lavaret ar chouch-staon, tr. (p. 174) «Nous l'appelons le massif, d'autres le marsouin ; en breton, cela s'appelle ar chouch-staon.
- staon-c'had
- staoniatastaoniata
v. tr. d. Mâcher avec le palais.
●(1942) FHAB Meurzh/Ebrel 150. (Plouarzhel) Staoniata = chaokat gant ar staon.