Devri

Recherche 'staon...' : 4 mots trouvés

Page 1 : de staon-1 (1) à staoniata (4) :
  • staon .1
    staon .1

    f./m.

    I. (anatomie) Palais.

    (1499) Ca 189b. Staffn. g. palais de la bouche. l. hoc palatum / ti. ●(c. 1501) Lv 232/16. staff gl. palatum. ●(1633) Nom 20a. Palatum, cælum : le palais de la bouche : an staon, palæs an guenou.

    (1659) SCger 87b. palais de la bouche, tr. «stân.» ●173a. staoûn, tr. «le palais de la bouche.» ●(c.1718) CHal.ms iii. palais de la bouche, tr. «er stann', er sann'.» ●(1732) GReg 687b. Palais, la partie superieure de la bouche, tr. «Stan. ar stan. (Van[netois] er stan. er san.) On écrivoit : staffn.» ●(1744) L'Arm 265a. Palais (…) Partie supérieure de la bouche, tr. «Stanne.. eu : Stanff.. feu : Stang. m. ou f.»

    (c.1802-1825) APS 93. re-spelhou me zead, re-choumou staguet doh me stang. ●(1854) PSA I 146. rezei d'em zéad hum staguein doh me stank. ●(1857) GUG 30. Rezei me zéad ém bêg doh me stang de staguein. ●(1896) GMB 649. pet[it] tréc[orois] staoñ.

    (1900) KEBR 18. Ar staon, tr. « Le palais »

    II. [en expression]

    A. Bezañ du e staon.

    (1) (en plt d'un chien) Être méchant.

    (1857) CBF 99. Ha drouk eo ho ki ? du eo staon ho ki ? tr. «... a-t-il le palais noir ?» (1) Fausse croyance des paysans du Léon, qui pensent qu'un chien méchant a le palais noir.

    (1908) FHAB Mae 136. Hag ar re-hont Bleizi, bleizi-rouz c'hoaz, du-pod ho staon.

    (2) (en plt de qqn) Être méchant.

    (1879) BMN 103. He naoun a zo braz, he staon a oa du.

    (1932) ALMA 163. Ia, potret ar c'hil-krog, du ho staon, lemm ho dent, / Chas red, chas kigerien, a voe anavezet sent. ●(1933) FHAB Gwengolo 388. Pebez maouez ! ken lous eo he biz ha ma'z eo du he staon.

    B. Bezañ poazh e staon : avoir la gueule de bois.

    (1955) VBRU 130. anat e veze warnañ e vanne, rak moarvat dre ma chome poazh e staon diwar an eildiwezhañ kofad.

  • staon .2
    staon .2

    m./f. (marine)

    (1) Étrave.

    (1732) GReg 652a. Estrave, tr. «Staon

    (1876) TDE.BF 588a. Staoñ, s. f., tr. «Etrave de navire ; pl. iou

    (1920) KZVr 365 - 29/02/20. Staon, tr. «étrave, Loeiz ar Floc'h.» ●(1925) DIHU 171/327. (Groe) Stang, tr. «(s. m.) étrave.» Dastumet de Vleimor. ●(1978) ARVA I 37. La quille, ar c'hein, est assemblée par des écarts à mi-bois avec l'étrave, ar staon, et l'étambot, dit piked ar steur.

    (2) Gourivin staon : marsouin avant (sur un bateau).

    (1978) ARVA I 37. Les marsouins, gourinen piked et gourinen staon.

    (3) Souch-staon : marsouin avant.

    (1979) VSDZ 5. (Douarnenez) ni lavar dezhañ ar masif met n'eo ket mat an anv-se, ni lavar dezhañ ar masif, hag int lavar deuzoutañ ar marsoeñ… E brezhoneg vez lavaret ar chouch-staon, tr. (p. 174) «Nous l'appelons le massif, d'autres le marsouin ; en breton, cela s'appelle ar chouch-staon.

  • staon-c'had
    staon-c'had

    f./m. (botanique) Laiteron.

    (1732) GReg 559b. Laiteron, ou palais de lièvre, plante, tr. «Stan-gad

    (1876) TDE.BF 588a. Staoñ-gad, et aussi stañ-gad, s. f., tr. «Nom fantaisiste donné au laiteron ou laceron, plantes.» ●(1879) BLE 80. Laitron. (Sonchus. L) Staon-gâd.

  • staoniata
    staoniata

    v. tr. d. Mâcher avec le palais.

    (1942) FHAB Meurzh/Ebrel 150. (Plouarzhel) Staoniata = chaokat gant ar staon.

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...