Devri

Recherche 'strak...' : 43 mots trouvés

Page 1 : de strak-1 (1) à strakvourc_hiz (43) :
  • strak .1
    strak .1

    adj. Élégant, coquet.

    ●(1876) TDE.BF 593b. Strak, adj. C[ornouaille], tr. «Il se dit d'une fille ou femme à la mode.»

    ●(1931) VALL 119a. Une fille chic, tr. «eur plac'h strak (ou strakl) C[ornouaille].» ●(1942) VALLsup 40a. Coquet, à la mode, tr. «strak C[ornouaille].»

  • strak .2
    strak .2

    m. & adv. –où

    I. M.

    (1) Bruit de craquement, d'éclatement.

    ●(1872) ROU 76b. Bruit avec rupture, tr. «strac.» ●(1876) TDE.BF 593b. Strak, s. m., tr. «Craquement, bruit éclatant.»

    ●(1907) PERS 288. ma oue klevet eur strak. ●(1910) MAKE 74. gant ar c'hement a drouz hag a strak a leunie an ti. ●(1931) VALL 168a. Craquement, tr. «strak m.» ●(1954) VAZA 125. strak ar c'hanolioù.

    (2) Lezel e strak : se taire.

    ●(1861) MILg 246. E rankfemp c'hoaz, ni kannaded, / Beza gwisien ar Jesuisted, / Lezel hor strak, plega touchenn, / Ha war ho guer bale kempenn.

    (3) Pet bruyant.

    ●(1876) TDE.BF 593b. Strak, s. m., tr. «par extension, on le dit d'un pet.»

    ●(1975) YABA 22.11. strakigeu moén èl ma vè ré «mod kér», ré en dudigeu ambah.

    (4) [en fin d'énoncé] Ur strak : pas du tout.

    ●(1974) YABA 02.03. nen dehè ket fichet ur strak.

    (5) Strak kurun : (météorologie) Coup de tonnerre.

    ●(1910) MBJL 45. evel eur strak-kurun.

    (6) Explosion.

    ●(1905) BOBL 18 novembre 61/3e. Eur strak spontus, c'hoarveet dre dorridigez eur gorzen gaz. ●(1914) DFBP 135a. explosion, tr. «strak.»

    (7) Claquement.

    ●(1866) BOM 42. Kemend a veve ouz strag ar foet !

    (8) Strak daouarn : applaudissements.

    ●(1905) BOBL 14 janvier 17/1e. E gomziou a oa resevet gant e-leiz a strak-daouarn. ●(1906) BOBL 03 mars 76/3b. an dud an espernont ket d'ar c'hoarierien ar strakou-daouarn.

    II. Adv. C'hoarzhin a-strak : rire aux éclats.

    ●(1910) MAKE 44. Fistoulig a ziskordas da c'hoarzin a-strak.

    III. Na dalvezout ur strak : ne rien valoir.

    ●(1981) (G) LIMO 17 janvier. er bregoneg (lenn : brehoneg) ne dalvé ket ur «strak».

  • strak .3
    strak .3

    m.

    (1) Boue de surface.

    ●(c.1718) CHal.ms iv. Ie n'en fais pas plus de cas que de la boüe de mes souliers, tr. «ne ouran quet forh anehou, mui aueit es er straq' a men botteu.» ●(1732) GReg 107a. Menuë boüe sur la surface de la terre seulement, tr. «Van[netois] stracq.» ●(1744) L'Arm 34a. Boue sur la surface de la terre, tr. «Straque. m.» ●86b. Crotte, tr. «straque.. eu. m.» ●447a.Gachis, tr. «straque lizennaic.»

    ●(1876) TDE.BF 593b. Strak, s. m V[annetais], tr. «Boue, crotte.»

    ●(1907) VBFV.bf 72b. strak, m., tr. «menue boue, crotte.»

    (2) Petite pluie, crachin.

    ●(1929) DIHU 212/222. édan ur barrad glaù ha strak.

    (3) par ext. Rosée abondante.

    ●(1938) DIHU 325/102. Strak, (s. m.) tr. «rosée abondante.»

  • strak-aotrou
    strak-aotrou

    m. Petit monsieur. cf. krakaotrou

    ●(1905) BOBL 29 juillet 45/2e. oc'h eva eur werennad absinth gant daou strak-aotrou. ●(1905) BOBL 25 novembre 62/3b. ar re o deuz bet ar maleur da zisplijout d'ar strak-aotrone.

  • strak-dimezell
    strak-dimezell

    f. Demi demoiselle. cf. krakdimezell

    ●(1909) BOBL 24 juillet 239/1b. bourc'hizien ha strak-dimezelled, a gav o flijadur brasa o trei evel toupiou meo ebarz ar «bal».

  • strakadeg
    strakadeg

    f. –où

    (1) Crépitements, craquements, pétarade.

    ●(1909) NOAR 39. N'oa ket a dan en dro-ma, nak a strakadeg ken nebeut. ●(1931) VALL 168a. série de craquements, tr. «strakadeg f.» ●552b. Pétarade, tr. «strakadeg f.»

    (2) Strakadeg daouarn : applaudissements.

    ●(1909) FHAB Gouere 219. gant o strakadegou daouarn. ●(1910) MBJL 102. eur strakadeg daouarn gouest da vezevenni ar penno. ●(1932) ALMA 113. M'o pefe klevet ar iou hag ar strakadeg daouarn. ●(1942) FHAB Du/Kerzu 224a. tarza 'ra ar strakadeg daouarn e-touez ar zellerien.

  • strakadenn
    strakadenn

    f. –où

    (1) Craquement.

    ●(1872) ROU 76b. Bruit avec rupture, tr. «stracadenn.»

    ●(1931) VALL 168a. (un) craquement, tr. «strakadur m.» ●552b. Pétarade, tr. «strakadenn f.»

    (2) Claquement de fouet.

    ●(1902) TMJG 347. reï eur strakaden da Voji.

    (3) Explosion, détonation.

    ●(1914) DFBP 135a. explosion, tr. «Strakaden.» ●(1931) VALL 212b. Détonation, tr. «strakadenn f.»

    (4) Éclaboussure.

    ●(1878) BAY 13. strakaden, tr. «éclaboussure.»

    (5) Femme coquette.

    ●(1931) VALL 298b. (une) coquette, tr. «strakadenn C[ornouaille].»

  • strakadenner
    strakadenner

    m. –ioù Détonateur.

    ●(1931) VALL 212b. Détonateur, tr. «strakadenner m.»

  • strakadenniñ
    strakadenniñ

    v. intr. Détoner.

    ●(1931) VALL 212b. Détoner, tr. «strakadenni.»

  • strakadur
    strakadur

    m.

    (1) Éclaboussures.

    ●(1878) BAY 13. strakadur, tr. «éclaboussures.»

    (2) Craquement.

    ●(1931) VALL 168a. Craquements, tr. «strakadur m.»

  • strakaj
    strakaj

    m. Gens de mauvaise compagnie, vauriens.

    ●(1906) DIHU 7/126. aben pe hellé téhein é vezé kavet é foétal bro get strakaj er barréz.

  • strakal / strakiñ / strakat
    strakal / strakiñ / strakat

    v.

    I. V. intr.

    (1) Retentir.

    ●(1896) GMB 657. pet[it] tréc[orois] strakal retentir.

    ●(1949) KROB 9/12. War an daol, an dominoiou a strak.

    (2) sens fig. Se fendre, en plt du cœur

    ●(1915) HBPR 178. an dud a lenve ken a strake ho c'haloun.

    (3) Ken ma strake : tant que faire se peut.

    ●(1957) AMAH 136. ma stagis da ganañ dezhañ ar gousperoù ken ma strake.

    (4) Applaudir.

    ●(1910) MBJL 108. hag an daouarn, lod da strakal, lod da hejan 'us d'ar penno mouchouero ha manego.

    (5) Claquer.

    ●(1659) SCger 26b. claquer, tr. «straqual.»

    ●(1878) EKG II 89. an tenn a strakaz.

    ●(1915) MMED 8. an obuzou a strake. ●37. bouliji bian ar fuzuillou o sutal hag ar bouliji bras o strakal. ●(1915) HBPR 230. Pa vije deuet an enebourien var-n'hed tenn, ar fusuillou a strake.

    (6) Craquer.

    ●(1732) GReg 231a-b. Craquer, faire crac, causer un craquement, tr. «Van[netois] straqeiñ. straqal. pr. straqet.»

    ●(1847) MDM 81. lakaad ar plant da sevel, ar guez da strakal, ann eaust da zarevi. ●(1868) FHB 191/274a. hag e cave dezhi avechou clevet he izili seizet o stracal. ●(1876) TDE.BF 593b. Straka, strakal, v. n., tr. «Eclater comme fait le tonnerre, crquer au feu, se rompre avec bruit.»

    ●(1902) PIGO I 196. an tân a flamine en eur strakal er chiminal. ●(1912) FHAB C'hwevrer 50. ar pont hag a oa gwall zister evit tremen kement all a dud a ouane hag a strake.

    (7) Strakal gant : craquer sous l'action de.

    ●(1869) TDE.FB 224a. Le vent a fait craquer l'arbre, tr. «klevet a rann ar wezenn o straka gant ann avel. ●(1894) BUZmornik 295. he zent a strake gant ar riou.

    (8) (en plt de la guerre) Éclater.

    ●(1925) FHAB C'hwevrer 64. Er bloavez warlerc'h e strakas ar brezel etre Breiz hag ar Frans.

    (9) Bavarder, babiller.

    ●(1890) MOA 135a. Babiller, tr. «strakal.»

    (10) par euphém. Péter.

    ●(1866) BOM 36. Darn na reont nemed roc'hal, / Ha darn all (resped d'hoc'h), strakal. ●(1876) TDE.BF 593b. Straka, strakal, v. n., tr. «par extension, péter, faire un pet.»

    ●(1931) VALL 553. Péter, par euphémisme, tr. «straka(t).»

    II. V. tr. d.

    (1) Strakal e zaouarn : applaudir.

    ●(1910) MBJL 119. Me (...) a strak ma daouarn (...) herda m'hallan. ●(1915) HBPR 33. an oll a strakas ho daouarn. ●(1923) ADML 74. o strakal o daouarn, o youc'hal a leiz korzen.

    (2) Faire claquer (fouet).

    ●(1902) PIGO I 172. Personik n'an evoe ket amzer da strakal e skourje. ●(1910) EGBT 99. strakal ar skourje.

    (3) Strakal an dent : claquer des dents.

    ●(1659) SCger 26b. claqueter des dents, tr. «straqual an dent.» ●173a. staqual (sic) an dent, tr. «claquer des dents.» ●(c.1718) CHal.ms i. craquer des dents, tr. «staquein stlaguel en dent scrignein scrignal, straquein en déent.»

    III.

    (1) Strakal brulu : voir brulu.

    (2) Strakañ e foet : voir foet.

    (3) Strakañ e graoñenn : voir kraoñ.

  • strakata / strakatal
    strakata / strakatal

    v. intr. Crépiter.

    ●(1906) BOBL 30 juin 93/1b. ar flammen, skanv ha skler, a lip ar vrac'hel euz an traon d'al lein, a lak ar c'heuneud dero da straketal. ●(1914) DFBP 71b. crépiter, tr. «straketa.» ●(1931) VALL 169a-b. crépiter, tr. «strakata.»

  • strakell .1
    strakell .1

    f. –ed, –ezed

    (1) Bavarde, commère.

    ●(18--) SBI II 184. Marquisès ar strakello, tr. «Marquise des bavardes.»

    ●(1920) KZVr 362 - 08/02/20. strakel, tr. «bavarde.» ●(1931) VALL 136a. Commère, tr. «strakell fam.» ●(1932) BRTG 91. en diù strakel. ●(1942) DADO 8. Aet eo adarre, am eus ar gredenn, da glakenni e ti eur strakell bennak !

    (2) Coquette, fille de mœurs légères.

    ●(1908) PIGO II 44. Eno e rois ma malloz da gement seurt strakel am oa hentet. ●(1922) FHAB Gouere 222. Ar gwiskamanchou breton a zo enoret e Paris ; aman, ganeomp-ni, ez eus kalz re a strakellezed oc'h ober fae warno. ●(1938) WDAP 2/125. (Pleiben, Gwezeg) Strakell, hano gwregel, Maouez pe blac'h skañv troet gant ar ficherez hag ar blijadur.

    (3) Personne crottée.

    ●(1934) BRUS 200. Une personne mouillée et crottée, tr. «strakel –led.»

  • strakell .2
    strakell .2

    f. –où Moulinet.

    ●(c.1718) CHal.ms i. claquet d'un moulin, tr. «ur straquel melin.» ●(1732) GReg 935b. Traquet de moulin, tr. «Van[netois] er straqell.»

  • strakell .3
    strakell .3

    f. C’hoari’r strakell : jouer à la sabarcane.

    ●(1857) CBF 125. C’hoari’r strakel, tr. « Tube de sureau avec lequel on lance des boules d’étoupe au moyen de la compression de l’air. »

  • strakell-goad
    strakell-goad

    f. Crécelle.

    ●(1932) BSTR 148. trous strakel-koat lenaez ar reolenn, a zihun an holl.

  • strakelladenn
    strakelladenn

    f. –où Craquètement.

    ●(1914) DFBP 71a. craquètement, tr. «Strakelladen.»

  • strakellat
    strakellat

    v.

    I. V. intr.

    (1) Craqueter, crépiter.

    ●(1914) DFBP 69a. craqueter, tr. «Stakella (lire :Strakella).» ●(1931) VALL 169a-b. crépiter, tr. «strakella.»

    (2) Commérer.

    ●(1945) DWCZ 32. Gant he fri-butun hag e fri-butun ez a hag e teu en eur strakellat, oc'h embann keleier gwir, keleier hanter-wir ha zoken keleier na vez netra wir anezo.

    II. V. tr. d. péjor. Dire.

    ●(1909) FHAB Here 302. N'eus forz petra strakello darn eus an «arc'hdrouized» a zo abaoue eun neubeut bloaveziou 'zo o klask dre o brizerez penn-an-dro da lakât taoler dismeganz var hor bro.

  • strakelliñ
    strakelliñ

    v. intr. Commérer.

    ●(1931) VALL 136a. Commérer, tr. «strakelli.»

  • straker .1
    straker .1

    m. –ion

    (1) Baratineur.

    ●(1890) MOA 135a. Babillard, tr. «straker.»

    ●(1910) MBJL 216-217. [ar bobl] touellet ha dallet gant strakerien a c'houve livan kaer o c'homzo.

    (2) (phycologie) Algues Fucus vesiculosus.

    ●(1968) NOGO 214. Fucus vesiculosus. strakerjen «(les) éclatants» : Mogueriec en Sibiril.

  • straker .2
    straker .2

    m. –ioù Détonateur.

    ●(1938) DIHU 325/112. ur strakér fulminat.

  • straker-lann
    straker-lann

    m. (ornithologie) =

    ●(1874) TLK I FHB 481/88b. E broiou a zo al laboused-se a vez hanvet strakerien-lann, e broioù all filiped-lann : En hor broni e vez great pistraked anez-ho.

  • strakerez .1
    strakerez .1

    f. –ed Commère.

    ●(1924) FHAB Meurzh 101. teodou ar strakerezed, pa vezont a vandenn er poull-kanna o walc'hi an dilhad pe o louza brud vat o nesa.

  • strakerez .2
    strakerez .2

    f. –ioù

    I. Crécelle.

    ●(1732) GReg 232a. Crecelle, ou cresselle, cliquet, tarabat, tr. «stlacqéres. p. stlaqeresou.»

    ●(1879) ERNsup 167. strákeres, Go[ello] et petit Trég[uier] ; strakéres, gr[and] Trég[uier], crécelle.

    ●(1920) KZVr 362 - 08/02/20. strakerez, tr. «crécelle.» ●(1931) VALL 168b. Crécelle, tr. «strakerez f. pl. ed, ou.»

    II. fam. Mobylette.

    ●(1993) MARV xi 25. Hag eñ e-noa eur motosikled, ha strakerez, «cent vingt cinq centimètres cube».

    III. (phycologie)

    (1) Algues Fucus vesiculosus.

    ●(1968) NOGO 214. Fucus vesiculosus. strakery:zu «(les) éclatants» : Korrejou en Plouguerneau.

    (2) Bezhin-strakerezed : algues Fucus vesiculosus.

    ●(1968) NOGO 214. Fucus vesiculosus. bezin strakere:ezd, «goémon aux éclatements» : Carantec.

  • strakerezh .1
    strakerezh .1

    m. Éclaboussement.

    ●(1878) BAY 13. strakereah, tr. «action d'éclabousser.»

  • strakerezh .2
    strakerezh .2

    m.

    (1) Grondement.

    ●(1910) ISBR 281. doh strakereh er gurun.

    (2) Craquement.

    ●(1931) VALL 168a. Craquement, tr. «strakerez m.»

  • straket
    straket

    adj. Crotté.

    ●(1744) L'Arm 34a. Sali de bouë, tr. «Straquétt.»

    ●(1829) CNG 85. Straquet-int, aneouid ou dès. ●(1856) VNA 184. elle est souvent crottée jusqu'à l'échine, tr. «straquet-vé liès bet hé darn-greis.»

    ●(1916) LILH 25 a viz Genver. er seud ne vent ket straket èl genemb-ni. ●(1922) DIHU 130/59. straket èl ur barbed.

  • strakig
    strakig

    adv. War ar strakig : tranquillement, lentement, doucement.

    ●(1922) BUBR 19/221. edon o vonet d'ar gear war va strakik. ●(1931) VALL 422. (marcher, travailler, etc.) lentement, tr. «war e strakig L[éon] fam.» ●449. Marcher tranquilement, tr. «war e strakig L[éon] fam.» ●(1942) FHAB Gouere/Eost 187. ar re a ya bepred diwar herr, a gav abeg, ennomp-ni, Bretoned, dre ma'z eomp, dalc'h mat, war hor sklakig ! ●(1943) FHAB Gwengolo/Here 350. (Kleder) War ar sklakig : war ar pouezig. ●(1947) KROB 17/14. Bremañ e vez graet al labour war ar strakik. ●(1958) BLBR 110/4. da zond «war ar sklakig» d'ar gêr. (d'après Kannadig Landi Meurz-Here 1957)

  • strakilhenn
    strakilhenn

    voir strakouilhon

  • strakiñ
    strakiñ

    v.

    (1) V. tr. d. Salir de boue, crotter, encrotter.

    ●(1732) GReg 107a. Salir de bouë, tr. «Van[netois] stracqein. pr. et» ●(1744) L'Arm 86b. Crotter, tr. «straquein.»

    ●(1907) VBFV.bf 73a. strakein, v. a., tr. «crotter.»

    (2) V. intr. Pleuvoir légèrement.

    ●(1907) VBFV.bf 73a. strakein, v. a., tr. «mouiller, pleuvoir légèrement.»

  • strakl
    strakl

    m. –où

    (1) Craquement.

    ●(1732) GReg 231a. Craquement, tr. «Straql.» ●317a. Éclat, bruit de ce qui se rompt, tr. «Straql. p. straqlou.»

    (2) Pétillement.

    ●(1732) GReg 717a. Petillement, parlant du bois, des ardoises, &c. au feu, tr. «stracl.»

  • strakladenn
    strakladenn

    f. –où Craquement.

    ●(1868) FHB 191/274a. Loiza Parizot a glevaz eur stracladen en he oll izili.

  • straklañ
    straklañ

    v. intr.

    (1) Claquer, craquer.

    ●(1732) GReg 172a. Claquer, faire du bruit avec les mains, les doits, les os, un foüet, &c., tr. «stracqla. pr. stracqlet.» ●231a-b. Craquer, faire crac, causer un craquement, tr. «Straqla. pr. straqlet.» ●Le bois de hêtre craquette au feu, tr. «Ar c'hoad fao a straql en tan.» ●Craquetter des dents, tr. «straqla an dent.» ●717a. Petiller, éclater comme fait le bois en brûlant, tr. «Stracqla. pr. stracqlet.»

    (2) (en plt du tonnerre) Retentir.

    ●(1876) BJM 50. ar gurun a straclo…

    (3) Habler, bavarder.

    ●(1732) GReg 483b-484a. Habler, craquer, tr. «stracqla. pr. stracqlet.»

  • straklerez
    straklerez

    f.

    (1) =

    ●(1732) GReg 234b. Criailleuse, criarde, tr. «straqleurès. p. straqleureusou.»

    (2) Crécelle.

    ●(1732) GReg 232a. Crecelle, ou cresselle, cliquet, tarabat, tr. «Stlacqéres. p. stlacqeresou. stracqléres. p. ou. claqetéres. p. ou.» ●643a. La canelle, ou le traquet qui remuë l'augette pour en faire tomber le blé par le chapeau entre les deux meules, tr. «ar straqlerès. ar stlacqerès.»

  • straklerezh
    straklerezh

    m.

    (1) Craquement.

    ●(1732) GReg 231a. Craquement, tr. «straqlérez.»

    (2) Pétillement.

    ●(1732) GReg 717a. Petillement, parlant du bois, des ardoises, &c. au feu, tr. «Stracqlérez.»

    (3) Claquement.

    ●(1732) GReg 172a. Claquement, bruit des choses qui frapent l'air avec violence, tr. «stracqlérez.» ●231b. Craquetement, parlant des dents, tr. «straqlérez an dent.»

    (4) Hablerie.

    ●(1732) GReg 484a. Hablerie, paroles pleines de vanité & de mensonges, tr. «stracqlérez.»

  • straklus
    straklus

    adj.

    (1) Qui éclate, qui pétille, éclatant, pétillant.

    ●(1732) GReg 317a. Éclatant, ante, qui fait du bruit, tr. «stracqlus.» ●717a. Petillant, ante, qui fait du bruit en brûlant, tr. «Stracqlus.» ●Le sapin, & le châtaigner son petillans au feu, tr. «Ar sap, hac ar c'histin a so stracqlus èn tan.»

    (2) Sujet à habler.

    ●(1732) GReg 484a. Qui est sujet à habler, tr. «stracqlus.»

  • strakouilh .1
    strakouilh .1

    m. –ion Vaurien.

    ●(1909) BOBL 13 mars 220/1a. o galloud ne ma diazeet nemed var ar strakouillien hag ar ganaillez.

  • strakouilh .2
    strakouilh .2

    m. (pathologie animale) Diarrhée du mouton.

    ●(1942) VALLsup 53b. Diarrhée du mouton, tr. «strakouilh m.»

  • strakouilhenn
    strakouilhenn

    f. –ed Femme de mauvaise vie.

    ●(1942) VALLsup 58b. à Ouess[ant] strakouilhenn, femme de mauvaise vie. ●(1958) ADBr lxv 4/529. (An Ospital-Kammfroud) Strakouilhenn : n. f.: pl. : -ed. – Terme encore plus fort et plus péjoratif que strakell (commère, souillon, «paillasse», «Mimi pattes en l'air») : Ma talh ar strakouilhenn-ze gantañ en e di, e teuio buan an dôl da grena war he zreid (...la bourse sera vite dilapidée et la misère s'installera dans la maison).

  • strakouilhon
    strakouilhon

    m.

    (1) (pathologie animale) Étranguillon, esquinancie.

    ●(1659) SCger 173a. straquilon, tr. «maladie de chevaux.» ●(1732) GReg 369b. Estranguillon, ou étranguillon, maladie qui enfle la gorge, & empêche la respiration : elle est particuliere aux chevaux, tr. «Straquylhon. ar straqouilhon.»

    ●(1857) CBF 108. Ema ar strakouilhoun gant-han, tr. «Il est poussif ; il a l’étranguillon.» ●(1876) TDE.BF 593b. Strakouillon, s. m., tr. «Et aussi strakouilloun, étranguillon, morve, maladie des chevaux.»

    ●(1909) BOBL 05 juin 232/2b. en da an ejen eur c’hlenved hanvet e gallek «tuberculose», e brezounek «strakouilloun.» ●(1929) FHAB C’hwevrer couv. Poudre pectorale Moreul (…) Eul louzou eo ouz ar strakouilhon.

    (2) Coryza du cheval.

    ●(1876) TDE.BF 593b. Strakillenn, s. f. C[ornouaille], tr. «Coryza, maladie du cheval, sorte de rhume du cerveau qui peut dégénérer en morve.» ●(1890) MOA 188b-189a. Coryza (…) En parlant des chevaux on dit : strakillen, (C[ornouaille]), sorte de maladie qui peut dégénérer en morve.»

    (3) fam. Bégaiement.

    ●(1876) TDE.BF 593b. Ce mal affectant la gorge des chevaux, on l’emploie ironiquement en parlant d’un homme bègue : ema ar strakouillon gañt-hañ, il est bègue.» ●(1890) MOA 140b. Il bégaie, tr. «ema ar strakouillon gant-han (il a l’étranguillon), terme ironique.»

    (4) fam. Bègue.

    ●(1647) Am 816. Evel ur stracouillon, hep lavaret bon jour, tr. « Comme un (?) bègue (?), sans dire bonjour »

  • strakus
    strakus

    adj. Qui éclabousse.

    ●(1878) BAY 19. strakus, tr. «Qui cause des éclaboussures.»

  • strakvourc'hiz
    strakvourc'hiz

    m. =

    ●(1905) BOBL 21 octobre 57/1a. eur strak-vourc'hiz, deut da veza pinvidik en eur werza amann. ●(1905) BOBL 18 novembre 61/3a. eur fonksionaër bennag, eur mestr-skol, eur strak-vourc'hiz… pansionerien !

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...