Devri

Recherche 'strob...' : 26 mots trouvés

Page 1 : de strob-1 (1) à strobinellet (26) :
  • strob .1
    strob .1

    adj. =

    (1957) BLBR 101/9. hag e vale hanter strob.

  • strob .2
    strob .2

    f. (agriculture) Étrape.

    (1876) TDE.BF 595b. Strob, ou plutôt Fals-strob, s. f., tr. «Etrape, sorte de faucille pour couper à tours de bras.»

  • strob .3
    strob .3

    s. & adv.

    (1) Lien pour pour enfiler (des perles).

    (1659) SCger 173b. strop, tr. «filet pour enfiler vn chapelet.» ●(1732) GReg 342b. De quoi enfiler un chapelet, des perles &c., tr. «Strop. p. stropou

    (2) Adv. A-strob : par groupes.

    (1877) EKG I 167. e teuchont a benn-herr hag a strob var ar zoudarded.

  • strob .4
    strob .4

    s. Femme écervelée.

    (1982) PBLS 68-69. (Langoned / Langonnet) strob, tr. «femme à qui il manque un grain, écervelée.»

  • strob-distrob
    strob-distrob

    adv. =

    (1943) FHAB Gwengolo/Here 350. (Kleder) Pa vezer o vedi strob-distrob, ez aer da genta war araok hed-a-hed d'ar c'hlas : stropa, ha goude-ze e teuer endro en eur zastum an dramm : distropa.

  • strob-jakez
    strob-jakez

    m. fam. Alcool fort.

    (1911) FHAB Kerzu 346. Allaz ! diouz ar vezventi / Yannik 'zo dizounet ! (bis) / Birviken ne danvin mui / Ar strob-jakez daonet ! ●(1922) FHAB Ebrel 108. evet chist tomm ha banneou strobs-Jakez. ●(1939) SAV 15/9. eur vuredad strob-jakez (...) ul lonkad strob-jakez.

  • strobad
    strobad

    m. –où

    (1) Suite, enchaînement.

    (1732) GReg 338a. Enchaînement, sorte de liaison qui se trouve entre les choses, tr. «stropad. p. stropadou.» ●338b. Un enchaînement de malheurs, tr. «Ur stropad reuzyou.» ●412b. File, tr. «stropad. p. stropadou

    (1862) JKS.lam 81. e-kreiz eur stropad reusiou. ●(1872) ROU 83a. Enfilade, tr. «strobad.» ●(1876) TDE.BF 595b. Strobad, s. m., tr. «Enfilade, choses enfilées.»

    (1910-15) CTPV I 86. Stropadow boulouz doh ou souk, tr. «Des bandes de velours sur leur nuque.»

    (2) Ensemble de choses diverses.

    (1732) GReg 943a. Trousseau de clefs attachées à un clavier, tr. «Ur stropad alc'huezyou.»

    (1910) MAKE 8. kuz anezan etouez eur stropad strouez.

    (3) (agriculture) Ensemble de deux herses.

    (1920) KZVr 365 - 29/02/20. eur stropad se dit de deux herses accouplées.

    (4) (pathologie) Mal épidémique.

    (1867) MGK 105. Laret em beuz d'ezo ho poa eur gwall stropad.

    (1944) DGBD 122. An holl, a bep tu, a zo gant ar paz : emañ ar stropad war ar vro. ●(c.1982) KERV 402. stropad m. –où, tr. «malaise, indisposition, rhume, grippe (tout mal épidémique qui frappe et gêne pendant qq temps.»

  • strobadenn
    strobadenn

    f. –où

    (1) Enfilade, enchaînement.

    (1872) ROU 83a. Enfilade, tr. «Strobadenn

    (2) Ober ar strobadenn : faire se connaître de futurs mariés.

    (1924) NFLO. liaison. faire la l[iaison] dans les fiançailles, tr. «ober ar strobadenn.» ●(1936) CDFi 2 mai. Per al Levriad eo a reas ar strobadenn gant Lizig ha Fanch.

  • strobadur
    strobadur

    m. Action d'enfiler.

    (1732) GReg 342b. L'action d'enfiler ces choses [chapelet, perles], tr. «stropadur

  • strobañ
    strobañ

    v.

    I. V. tr. d.

    (1) Enfiler.

    (1659) SCger 50a. enfiler vn Chapelet, tr. «stropa vr chapelet.» ●173b. stropa, tr. «enfiler.» ●(1732) GReg 342b. Enfiler un chapelet, tr. «Stropa ur chapeled.» ●Enfiler des perles, tr. «Stropa perlès.»

    (1872) ROU 83a. Enfiler, tr. «Stroba.» ●(1876) TDE.BF 595b. Stroba, v. a., tr. «Enfiler, parlant des grrains d'un chapelet, etc.»

    (2) Assembler.

    (1732) GReg 780a. Ralier, rejoindre plusieurs choses ensemble, tr. «Stropa. pr. stropet

    (1876) TDE.BF 595b. Stroba, v. a., tr. «lier plusieurs choses enemble, entourer.»

    (3) Strobañ udb. ouzh ub. : flanquer.

    (1877) FHB (3e série) 6/47b. ar C'houarnamant (...) en deuz cavet a zoare stroba outhan daou vil lur amand.

    (4) Gêner.

    (1911) BUAZperrot 262. ouz he stroba bep an amzer, en he bale, heb gellout he diskar morse.

    (5) (en plt d'un problème) Gêner (qqn).

    (1986) PTGN 21. mestr bepréd da gaoud penn diouz lost da gement kudenn a deu da stroba anezho.

    (6) Empêtrer.

    (1878) EKG II 176. Per a oue stropet e mesk ar sternach, ar c'har a droc'holias.

    II. V. intr.

    (1) Traîner (au travail).

    (1984) HYZH 154-155/38. veze ranket lakat daou zervezh kichemant aze hag arabat chom da strobañ c'hoazh.

    (2) S'empêtrer.

    (1981) ANTR 52. Stroba a rafe gand e zae hir.

  • strobell
    strobell

    f. = (?) Personne gênante, emmerdeuse (?).

    (1907) FHAB Gwengolo 219. Boursigel, eme Yann en eur skrabat e gof, e peleac'h e chom ar strobell goz-se.

  • strobellad
    strobellad

    f. –où Troupe, bande.

    (1792) BD 4366. men bo eur strapellat eur bagat ma hunan, tr. «J'aurai une bande, une troupe à moi.»

  • strobellañ
    strobellañ

    v. tr. d.

    (1) Gêner.

    (1878) EKG II 52. Eur paz am boa great evit pellaat, pa ouen strobellet gand eun dra-bennag a ioa var an douar.

    (2) Enjoler.

    (1876) TDE.BF 595b. Strobella, v. a., tr. «Enjoler ; p. et

  • strobellat
    strobellat

    v. tr. i. =

    (1932) BRTG 77. Nezé é ma bet ret d'er grampoèheréz strobellat doh er lostad devéhan.

  • strobellek
    strobellek

    adj.

    (1) Attr./Épith. Qui bronche.

    (1907) VBFV.bf 73a. strobellek, adj., tr. «qui bronche.»

    (2) Adv. Kerzhout strobellek : marcher en bronchant.

    (1895) FOV 246. Hani er mitin-sé ne gerhou strobellec.

    (1907) VBFV.bf 73a. strobellek, adv., tr. «lourdement.»

  • strobellet
    strobellet

    adj. Encombré.

    (1931) VALL 247b. Embarrassé, empêtré, tr. «strobellet.» ●(1977) PBDZ 713. (Douarnenez) strobellet, tr. «encombré.»

  • strobellus
    strobellus

    adj. Encombrant.

    (1931) VALL 247b. Embarrassant, qui arrête, encombrant, tr. «strobellus.» ●(1977) PBDZ 713. (Douarnenez) strobellus, tr. «encombrant.»

  • strober
    strober

    m. –ion

    (1) Enfileur.

    (1732) GReg 342b. Celui qui les enfile [chapelet, perles], tr. «Stroper. p. stropéryen

    (2) = (?) Personne qui encombre, qui gêne (?).

    (1911) BUAZperrot 160. n'int ket tud a benn, stroberien n'int ket (lire : n'int ken; an dud a benn, a gar hag a oar stourm pa vez red.

  • stroberez
    stroberez

    f. Maléfice.

    (1732) GReg 594a. Maladie causée par malefice, tr. «strobérez

  • stroberezh
    stroberezh

    m. Action d'enfiler.

    (1732) GReg 342b. L'action d'enfiler ces choses [chapelet, perles], tr. «stropérez

  • strobet
    strobet

    adj.

    (1) =

    (1943) FHAB Gwengolo/Here 350. Arabat kemerout ar ger-se [stropa] evit stroba, luga, strobet eo ar foenn.

    (2) (en plt de qqn) =

    (1787) BI 3. er-ré-bouard, ë gleu : er-ré-stropet, ë querh : er-ré-dall ë ùéell.

    ►[empl. comme subst.]

    (1943) FHAB Gwengolo/Here 350. Eur strobet : a vale fall, en eur steki e dreid an eil ouz egile, en eur deurel e droad a-dreus.

    (3) Troad strobet : pied bot.

    (1744) L'Arm 33b. Bot, pied bot, tr. «Troaitt stropétt

  • strobiellañ
    strobiellañ

    v.

    (1) V. intr. Trébucher.

    (1941) SAV 20/20. (Pleiben...) Strobiella, verb. Streboti. Strobiella am eus graet gant eur maen na welen ket.

    (2) V. pron. réfl. En em strobiellañ : se prendre, se coincer.

    (1939) MGGD 81. eo en em strobiellet va lost, n'ouzon dare penaos, e lagadenn eur benveg lugernus ha, kaer am eus bet ober ha dizober, n'oun ket bet gouest d'e ziluzia ac'hane.

  • strobinell
    strobinell

    f. –où Sort.

    (1732) GReg 595a. Malefice, sortilege, tr. «strobienell.» ●877a. Sort, sortilège, tr. «strobinell

    (1876) TDE.BF 596a. Strobinell, s. f., tr. «Charme par sortilège, enchantement, magie ; pl. ou

  • strobinellañ
    strobinellañ

    v. tr. d. Ensorceler.

    (1732) GReg 595a. User de malefices, tr. «strobinella. pr. strobinellet.» ●877a. Jeter du sort sur quelqu'un, sur le bétail, tr. «Strobinella ur re, ou, anevaled.»

    (1876) TDE.BF 596a. Strobinella, v. a., tr. «Enchanter par sortilège ; p. et

    (1924) FHAB Mezheven 208. eur pikol pez den hag a ouie strobinella ar re a deue da glask stourm outan.

  • strobineller
    strobineller

    m. –ion Magicien ; jeteur de sort.

    (1876) TDE.BF 596b. Strobineller, s. m., tr. «Sorcier, enchanteur ; pl. ien

    (1910) EGBT 142. strobineller, m., tr. «magicien.» ●(1910) MBJL 22. Kavet an eus ar strobineller eno ar voudig Gwibiana.

  • strobinellet
    strobinellet

    adj. Ensorcelé.

    (1732) GReg 595a. Maleficié, tr. «strobinellet.» ●877a. Sa maladie ne vient que de sort, tr. «Strobinellet eo.»

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...