Devri

Recherche 'strob...' : 26 mots trouvés

Page 1 : de strob-1 (1) à strobinellet (26) :
  • strob .1
    strob .1

    adj. =

    ●(1957) BLBR 101/9. hag e vale hanter strob.

  • strob .2
    strob .2

    f. (agriculture) Étrape.

    ●(1876) TDE.BF 595b. Strob, ou plutôt Fals-strob, s. f., tr. «Etrape, sorte de faucille pour couper à tours de bras.»

  • strob .3
    strob .3

    s. & adv.

    (1) Lien pour pour enfiler (des perles).

    ●(1659) SCger 173b. strop, tr. «filet pour enfiler vn chapelet.» ●(1732) GReg 342b. De quoi enfiler un chapelet, des perles &c., tr. «Strop. p. stropou.»

    (2) Adv. A-strob : par groupes.

    ●(1877) EKG I 167. e teuchont a benn-herr hag a strob var ar zoudarded.

  • strob .4
    strob .4

    s. Femme écervelée.

    ●(1982) PBLS 68-69. (Langoned / Langonnet) strob, tr. «femme à qui il manque un grain, écervelée.»

  • strob-distrob
    strob-distrob

    adv. =

    ●(1943) FHAB Gwengolo/Here 350. (Kleder) Pa vezer o vedi strob-distrob, ez aer da genta war araok hed-a-hed d'ar c'hlas : stropa, ha goude-ze e teuer endro en eur zastum an dramm : distropa.

  • strob-jakez
    strob-jakez

    m. fam. Alcool fort.

    ●(1911) FHAB Kerzu 346. Allaz ! diouz ar vezventi / Yannik 'zo dizounet ! (bis) / Birviken ne danvin mui / Ar strob-jakez daonet ! ●(1922) FHAB Ebrel 108. evet chist tomm ha banneou strobs-Jakez. ●(1939) SAV 15/9. eur vuredad strob-jakez (...) ul lonkad strob-jakez.

  • strobad
    strobad

    m. –où

    (1) Suite, enchaînement.

    ●(1732) GReg 338a. Enchaînement, sorte de liaison qui se trouve entre les choses, tr. «stropad. p. stropadou.» ●338b. Un enchaînement de malheurs, tr. «Ur stropad reuzyou.» ●412b. File, tr. «stropad. p. stropadou.»

    ●(1862) JKS.lam 81. e-kreiz eur stropad reusiou. ●(1872) ROU 83a. Enfilade, tr. «strobad.» ●(1876) TDE.BF 595b. Strobad, s. m., tr. «Enfilade, choses enfilées.»

    ●(1910-15) CTPV I 86. Stropadow boulouz doh ou souk, tr. «Des bandes de velours sur leur nuque.»

    (2) Ensemble de choses diverses.

    ●(1732) GReg 943a. Trousseau de clefs attachées à un clavier, tr. «Ur stropad alc'huezyou.»

    ●(1910) MAKE 8. kuz anezan etouez eur stropad strouez.

    (3) (agriculture) Ensemble de deux herses.

    ●(1920) KZVr 365 - 29/02/20. eur stropad se dit de deux herses accouplées.

    (4) (pathologie) Mal épidémique.

    ●(1867) MGK 105. Laret em beuz d'ezo ho poa eur gwall stropad.

    ●(1944) DGBD 122. An holl, a bep tu, a zo gant ar paz : emañ ar stropad war ar vro. ●(c.1982) KERV 402. stropad m. –où, tr. «malaise, indisposition, rhume, grippe (tout mal épidémique qui frappe et gêne pendant qq temps.»

  • strobadenn
    strobadenn

    f. –où

    (1) Enfilade, enchaînement.

    ●(1872) ROU 83a. Enfilade, tr. «Strobadenn.»

    (2) Ober ar strobadenn : faire se connaître de futurs mariés.

    ●(1924) NFLO. liaison. faire la l[iaison] dans les fiançailles, tr. «ober ar strobadenn.» ●(1936) CDFi 2 mai. Per al Levriad eo a reas ar strobadenn gant Lizig ha Fanch.

  • strobadur
    strobadur

    m. Action d'enfiler.

    ●(1732) GReg 342b. L'action d'enfiler ces choses [chapelet, perles], tr. «stropadur.»

  • strobañ
    strobañ

    v.

    I. V. tr. d.

    (1) Enfiler.

    ●(1659) SCger 50a. enfiler vn Chapelet, tr. «stropa vr chapelet.» ●173b. stropa, tr. «enfiler.» ●(1732) GReg 342b. Enfiler un chapelet, tr. «Stropa ur chapeled.» ●Enfiler des perles, tr. «Stropa perlès.»

    ●(1872) ROU 83a. Enfiler, tr. «Stroba.» ●(1876) TDE.BF 595b. Stroba, v. a., tr. «Enfiler, parlant des grrains d'un chapelet, etc.»

    (2) Assembler.

    ●(1732) GReg 780a. Ralier, rejoindre plusieurs choses ensemble, tr. «Stropa. pr. stropet.»

    ●(1876) TDE.BF 595b. Stroba, v. a., tr. «lier plusieurs choses enemble, entourer.»

    (3) Strobañ udb. ouzh ub. : flanquer.

    ●(1877) FHB (3e série) 6/47b. ar C'houarnamant (...) en deuz cavet a zoare stroba outhan daou vil lur amand.

    (4) Gêner.

    ●(1911) BUAZperrot 262. ouz he stroba bep an amzer, en he bale, heb gellout he diskar morse.

    (5) (en plt d'un problème) Gêner (qqn).

    ●(1986) PTGN 21. mestr bepréd da gaoud penn diouz lost da gement kudenn a deu da stroba anezho.

    (6) Empêtrer.

    ●(1878) EKG II 176. Per a oue stropet e mesk ar sternach, ar c'har a droc'holias.

    II. V. intr.

    (1) Traîner (au travail).

    ●(1984) HYZH 154-155/38. veze ranket lakat daou zervezh kichemant aze hag arabat chom da strobañ c'hoazh.

    (2) S'empêtrer.

    ●(1981) ANTR 52. Stroba a rafe gand e zae hir.

  • strobell
    strobell

    f. = (?) Personne gênante, emmerdeuse (?).

    ●(1907) FHAB Gwengolo 219. Boursigel, eme Yann en eur skrabat e gof, e peleac'h e chom ar strobell goz-se.

  • strobellad
    strobellad

    f. –où Troupe, bande.

    ●(1792) BD 4366. men bo eur strapellat eur bagat ma hunan, tr. «J'aurai une bande, une troupe à moi.»

  • strobellañ
    strobellañ

    v. tr. d.

    (1) Gêner.

    ●(1878) EKG II 52. Eur paz am boa great evit pellaat, pa ouen strobellet gand eun dra-bennag a ioa var an douar.

    (2) Enjoler.

    ●(1876) TDE.BF 595b. Strobella, v. a., tr. «Enjoler ; p. et.»

  • strobellat
    strobellat

    v. tr. i. =

    ●(1932) BRTG 77. Nezé é ma bet ret d'er grampoèheréz strobellat doh er lostad devéhan.

  • strobellek
    strobellek

    adj.

    (1) Attr./Épith. Qui bronche.

    ●(1907) VBFV.bf 73a. strobellek, adj., tr. «qui bronche.»

    (2) Adv. Kerzhout strobellek : marcher en bronchant.

    ●(1895) FOV 246. Hani er mitin-sé ne gerhou strobellec.

    ●(1907) VBFV.bf 73a. strobellek, adv., tr. «lourdement.»

  • strobellet
    strobellet

    adj. Encombré.

    ●(1931) VALL 247b. Embarrassé, empêtré, tr. «strobellet.» ●(1977) PBDZ 713. (Douarnenez) strobellet, tr. «encombré.»

  • strobellus
    strobellus

    adj. Encombrant.

    ●(1931) VALL 247b. Embarrassant, qui arrête, encombrant, tr. «strobellus.» ●(1977) PBDZ 713. (Douarnenez) strobellus, tr. «encombrant.»

  • strober
    strober

    m. –ion

    (1) Enfileur.

    ●(1732) GReg 342b. Celui qui les enfile [chapelet, perles], tr. «Stroper. p. stropéryen.»

    (2) = (?) Personne qui encombre, qui gêne (?).

    ●(1911) BUAZperrot 160. n'int ket tud a benn, stroberien n'int ket (lire : n'int ken) ; an dud a benn, a gar hag a oar stourm pa vez red.

  • stroberez
    stroberez

    f. Maléfice.

    ●(1732) GReg 594a. Maladie causée par malefice, tr. «strobérez.»

  • stroberezh
    stroberezh

    m. Action d'enfiler.

    ●(1732) GReg 342b. L'action d'enfiler ces choses [chapelet, perles], tr. «stropérez.»

  • strobet
    strobet

    adj.

    (1) =

    ●(1943) FHAB Gwengolo/Here 350. Arabat kemerout ar ger-se [stropa] evit stroba, luga, strobet eo ar foenn.

    (2) (en plt de qqn) =

    ●(1787) BI 3. er-ré-bouard, ë gleu : er-ré-stropet, ë querh : er-ré-dall ë ùéell.

    ►[empl. comme subst.]

    ●(1943) FHAB Gwengolo/Here 350. Eur strobet : a vale fall, en eur steki e dreid an eil ouz egile, en eur deurel e droad a-dreus.

    (3) Troad strobet : pied bot.

    ●(1744) L'Arm 33b. Bot, pied bot, tr. «Troaitt stropétt.»

  • strobiellañ
    strobiellañ

    v.

    (1) V. intr. Trébucher.

    ●(1941) SAV 20/20. (Pleiben...) Strobiella, verb. Streboti. Strobiella am eus graet gant eur maen na welen ket.

    (2) V. pron. réfl. En em strobiellañ : se prendre, se coincer.

    ●(1939) MGGD 81. eo en em strobiellet va lost, n'ouzon dare penaos, e lagadenn eur benveg lugernus ha, kaer am eus bet ober ha dizober, n'oun ket bet gouest d'e ziluzia ac'hane.

  • strobinell
    strobinell

    f. –où Sort.

    ●(1732) GReg 595a. Malefice, sortilege, tr. «strobienell.» ●877a. Sort, sortilège, tr. «strobinell.»

    ●(1876) TDE.BF 596a. Strobinell, s. f., tr. «Charme par sortilège, enchantement, magie ; pl. ou.»

  • strobinellañ
    strobinellañ

    v. tr. d. Ensorceler.

    ●(1732) GReg 595a. User de malefices, tr. «strobinella. pr. strobinellet.» ●877a. Jeter du sort sur quelqu'un, sur le bétail, tr. «Strobinella ur re, ou, anevaled.»

    ●(1876) TDE.BF 596a. Strobinella, v. a., tr. «Enchanter par sortilège ; p. et.»

    ●(1924) FHAB Mezheven 208. eur pikol pez den hag a ouie strobinella ar re a deue da glask stourm outan.

  • strobineller
    strobineller

    m. –ion Magicien ; jeteur de sort.

    ●(1876) TDE.BF 596b. Strobineller, s. m., tr. «Sorcier, enchanteur ; pl. ien.»

    ●(1910) EGBT 142. strobineller, m., tr. «magicien.» ●(1910) MBJL 22. Kavet an eus ar strobineller eno ar voudig Gwibiana.

  • strobinellet
    strobinellet

    adj. Ensorcelé.

    ●(1732) GReg 595a. Maleficié, tr. «strobinellet.» ●877a. Sa maladie ne vient que de sort, tr. «Strobinellet eo.»

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...