Devri

Recherche '"stuc'h"...' : 11 mots trouvés

Page 1 : de stuc_h (1) à stuc_hiet (11) :
  • stuc'h
    stuc'h

    m. –ioù

    (1) (armement) Empenne.

    ●(1633) Nom 185b. Alæ sagittæ : aisles de flesches : stuyou an sezyou.

    ●(1732) GReg 334b. Empenne, aileron d'une flèche, tr. «Stu. p. stuyou ; stuyou ar sæz, ou, ar vir.»

    ●(1876) TDE.BF 597a. Stu ar bir, s. m., tr. «aileron de la flèche.»

    (2) (ornithologie) Plume d'oiseau.

    ●(1876) TDE.BF 597a. Stu, stuc'h, s. m., tr. «Plume d'oiseau ; pl. stuc'hiou.»

  • stuc'hellat
    stuc'hellat

    v.

    (1) V. tr. d. Traîner.

    ●(1787) BI 186. ur vuhé à-languiss enn ur gohoni quenttrat ë stuheller beèd er marhuë. ●(1792) CAg 59. Ind h'er stuhel guet malice. ●70. Juived cruele, / E-ya, er stleige, er stuhele, / D'ur boén ë-zèntt d'invantein. ●71. Ind en hargeaud, er stuhele. ●75. Ne rentt meit h'er stuhelat.

    ●(1818) HJC 357. Hint e stuhélas enta Jésus bèd enn andrèd-hont. ●(1829) CNG 100. Guet malice en er stuhellant. ●(1856) GRD 76. ean hum huélé stuellet, stleiget dré er ruïeu. ●(1861) BSJ 97. ind hou stuhellou. ●(1867) BSSo 15. ind en stuhell idan en treid ag un tu d'un al.

    ●(1904) DBFV 217b. stuhellat, v. a., tr. «traîner ; tirer brutalement, tirailler.» ●(1912) BUEV 32. A dauleu en tam kig e zé de vout dukel dré forh bout lakeit ar en daul, taulet ha stuhellet du-hont ha du-men. ●(1921) GRSA 251. é mant stuhelleit d'en aùél.

    (2) V. pron. réfl. En em stuc'hellat : se traîner, ramper.

    ●(17--) TE 7. Doué e véliguas er serpand (...) er hondanas de hum stuhèllad ar é gov ha de zaibrein doar.

    ●(1804) RPF 46. ne eèllai meit hum stuhellat. ●(1838) OVD 7. El-cé ehué er béherion e zou tud a zoar, hag e hum stuhelle perpet ar en doar.

    ●(1904) DBFV 217b. hum stuhellat ar é gof, tr. «ramper sur le ventre.»

  • stuc'henn / stuc'hienn
    stuc'henn / stuc'hienn

    f. –où, stuc'had

    (1) (agriculture) Gerbe.

    ●(1850) JAC 24. Ma voe va stuc'hen hed goureet pront en ær. ●(1876) TDE.BF 597a. Stuc'henn, s. f., tr. «gerbe de blé ; pl. ou.»

    ●(1906) KPSA 19. liamma ar stuc'hennou-ze.

    ►sens fig.

    ●(1912) AHBT 142. En ur lezel stuhad é splandér ar é lerh, tr. «laissant après lui une traînée de lumière.»

    (2) Tresse de cheveux.

    ●(1744) L'Arm 390a. Tresse (…) De cheveux, tr. «Stuhænn.»

    ●(1876) TDE.BF 597a. Stuc'henn, s. f., tr. «Touffe, parlant des cheveux ; pl. ou.»

    ●(1907) VBFV.bf 73b. stuhen, f. pl. stuhad, tr. «tresse de cheveux.»

    (3) Rayon (de soleil).

    ●(1499) Ca 191a. Stuhennou ann heul vide in sclaerhat.

    ●(1732) GReg 778b. Raion, lueur qui par du corps du Soleil, tr. «stuhenn an héaul. p. stuhennou an héaul.»

    ●(1907) VBFV.bf 73b. stuhen, f. pl. stuhad, tr. «rayon (de lumière).»

    ►sens fig.

    ●(1854) PSA I 288. ean e hra hoah spurmantein ahoel stuhennigueu ag é zivinité.

    (4) Pennon (de flêche).

    ●(1499) Ca 9b. pennon bretonice stuchyen saez.

    (5) Nageoire dorsale.

    ●(1934) BRUS 256. Une nageoire, tr. «ur stuhen –neu (dorsale).»

    (6) Plume.

    ●(1931) VALL 568b. Plume, tr. «stuc'henn f.»

  • stuc'henn-vara
    stuc'henn-vara

     f. (cuisine) Mouillette.

    ●(1732) GReg 642b. Mouillette, apprête pour des œufs mollets, ou à la coque, tr. «Stuhenn vara.»

  • stuc'hennadur
    stuc'hennadur

    m. Empennage de flèche.

    ●(1931) VALL 251a. Empennage ; de flèche, tr. «stuc'hennadur m.»

  • stuc'hennañ
    stuc'hennañ

    v. tr. d.

    (1) (agriculture) Engerber.

    ●(1876) TDE.BF 597a. Stuc'henna, v. a., tr. «Engerber, former des gerbes de blé.»

    (2) Empenner.

    ●(1931) VALL 251a. Empenner, tr. «stuc'henna.»

  • stuc'hennet
    stuc'hennet

    adj. Empenné.

    ●(1923) SKET I 111. eur saezenn stuc'hennet-ruz. ●(1931) VALL 251a. Empenné, tr. «stuc'hennet.»

  • stuc'hennus
    stuc'hennus

    adj. Rayonnant.

    ●(1732) GReg 779a. Raionnant, ante, environné de raïons, tr. «stuhennus.»

  • stuc'hiañ
    stuc'hiañ

    v.

    I. V. tr. d. Empenner.

    ●(1499) Ca 160b. g. enpenner. b. stuchyaff.

    ●(1931) VALL 251a. Empenner, tr. «stuc'hia.»

    II. V. intr.

    (1) (ornithologie) S'emplumer.

    ●(1732) GReg 336a. S'emplumer, se garnir de plumes, se couvrir de plumes : parlant des petits oisaux dans le nid, tr. «Stuc'hya. pr. stuc'hyet.» ●732a. Faire venir la plume à un oiseau, tr. «Stuc'hya. pr.stuc'hyet.»

    ●(1876) TDE.BF 597a. Stuc'hia, v. n., tr. «Se couvrir de plumes, parlant des petits oiseaux.»

    (2) sens fig. S'enrichir.

    ●(1732) GReg 336a. S'emplumer, s'enrichir, tr. «Stuc'hya.»

    ●(1876) TDE.BF 597a. Stuc'hia, v. n., tr. «En style familier, se remplumer (figuré).»

  • stuc'hiek
    stuc'hiek

    adj. Couvert de plumes.

    ●(1931) VALL 568b. couvert de plumes, tr. «stuc'hiek.»

  • stuc'hiet
    stuc'hiet

    adj. Empenné.

    ●(1499) Ca 160b. ga. enpennez. b. stuchyet.

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...