Devri

Recherche 'tag...' : 33 mots trouvés

Page 1 : de tag-1 (1) à tagusadur (33) :
  • tag .1
    tag .1

    adj. Âcre.

    ●(c.1718) CHal.ms iv. pommes sauuages, tr. «aualeu tag, coudasqu'.»

    ●(1890) MOA 104. Acre, adj., tag. adj. (parlant des fruits). On dit aussi : tri lounk, adj. dans le même sens.

    ●(1907) VBFV.fb 6a. âpre, tr. «tag.» ●(1974) YABA 21.09. Fed ag er pèr-chas, pé pèr-tag, el ma vè lared eué. ●(1974) LIMO 21 septembre. Pèr tag, tr. «poires à… s'étrangler : il s'agit de variétés qu'on ne saurait consommer, mais excellentes pour faire du poiré.»

  • tag .2
    tag .2

    m. (argot de Pont-l'Abbé)

    (1) Repas.

    ●(1960) LLMM 82/311. Langaj-chon ar vilajenn gran. Tag = Pred. – Mont d'an tag = … da zebriñ.

    (2) Tag-kreisteiz, tag-daouzek : repas de midi.

    ●(1960) LLMM 82/311. Langaj-chon ar vilajenn gran. Tag-kreisteiz = Merenn. – Tag-daouzek = Merenn.

    (3) Tag-teon : repas du soir.

    ●(1936) IVGA 101. griffou da dag-teon. ●(1960) LLMM 82/311. Langaj-chon ar vilajenn gran. Tag-teon = Koan.

  • tag .3
    tag .3

    m./f., interj. & adv. –où

    I. M./F.

    (1) Ce qui étrangle.

    ●(1732) GReg 376b. Ce qui étrangle, parlant de la parque, de la corde, de l'esquinancie, de la mort, tr. «An dag.» ●892a. Suffocation, étouffement, tr. «tag. an dag.» ●(1744) L'Arm 145a. Ce qui étrangle, comme la corde, &c., tr. «Tagg ou Tague.»

    (2) Étranglement.

    ●(1752) PEll 853. Tag, tr. «Etranglement.»

    ●(1876) TDE.BF 600b. Tag, s. m., tr. «Etranglement, suffocation, étranguillon, esquinancie.»

    (3) (médecine) Attaque.

    ●(1846) BAZ 245. ha Joachim en devoe, bete fin he vuez, accidantou, da lavaret e, tagou eus an drouc-ze.

    (4) Engorgement.

    ●(1934) BRUS 223. Un engorgement, tr. «un tag –eu.»

    (5) Querelle, dissension.

    ●(1790/94) PC I 194. Noa mui nemet freus tag ac alter, tr. «il n'y a plus que tumulte, étranglement et délire.»

    ●(1919) MVRO 7/1a. na vez ket an debr hag an dag etrezomp e-pad eur miz.

    II. Loc. interj.

    (1) (imprécation) Malepeste.

    ●(1732) GReg 595a. Male-peste, imprécation, tr. «An dag.»

    (2) An tag dit ! : puisse-tu t'étrangler !

    ●(1744) L'Arm 145a. Puisse-tu t'étrangler, tr. «Enn tagg d'itt.»

    (3) An dag ra'z tago ! : puisse-tu t'étrangler !

    ●(1732) GReg 376b. Puisse-tu t'étrangler, imprécation, tr. «An dag r'-ê Tago.»

    (4) An dag ra'z tago : que la suffocation t'étouffe.

    ●(1732) GReg 892a. La suffocation t'étouffe, imprécation, tr. «an dag r'az tago.»

    III. Loc. adv. A-dizh hag a-dag : très très vite.

    ●(1967) BRUD 26-27/31. Krog e oa da ziskenn kra ar hastell a-diz hag a-dag. ●(1968) BAHE 58/22. e karzhen a-dizh hag a-dag etrezek kêr.

  • tagadur
    tagadur

    m.

    (1) Étranglement.

    ●(c.1500) Cb. [tagaff] ga. estranglement. b. tagadur.

    (2) Action de dévorer.

    ●(c.1500) Cb 60b. [deuoraff] deuoratio / onis. g. deuorance. b. tagadur.

  • tagadurezh
    tagadurezh

    f. –ioù Étranglement.

    ●(c.1500) Cb. [tagaff] g. estranglement. b. tagadurez.

  • tagañ .2
    tagañ .2

    v. tr. d. (argot de Pont-l'Abbé) Manger.

    ●(1960) LLMM 82/311. Langaj-chon ar vilajenn gran. Taga = Debriñ.

  • tagañ / tagiñ .1
    tagañ / tagiñ .1

    v.

    I. V. intr.

    (1) Suffoquer.

    ●(1499) Ca 191b. Suffocaff et tagaff tout vng ibi vide.

    (2) (en plt de la voix) S'étrangler.

    ●(1879) ERNsup 167. Tagañ ra ar vouez, la voix s'arrête, T[ré]vérec, Gur[unhuel].

    (3) Tagañ gant ar sec'hed : avoir très soif.

    ●(1907) DIHU 25/415. Tagein e hran get er séhed ! ●(1971) LIMO 27 novembre. taget on get er sehed.

    ►sans compl.

    ●(1941) DIHU 357/232. Deu var rézin e ra er vestréz dein aveit dispelhein me séhed ha grad e ouian dehi, rak tagein e hran.

    (4) S'étrangler, s'étouffer (en mangeant, en riant, de maladie).

    ●(1732) GReg 376b. S'étrangler en mangeant, tr. «Taga gad un tamm.» ●376b. Puisse-tu t'étrangler, imprécation, tr. «ra dagui.»

    ●(1849) LLB 1549. Mar guélet ged klinwed ul lon é tal tagein.

    ●(1902) PIGO I 209. An otro a grogaz eur c'houad c'hoarzin ennan, ken e oa dare d'ean tagan. ●(1955) VBRU 62. ken prim all e vije bet taget gant ar fent.

    II. V. tr. i. Tagañ d'al labour : se mettre au travail.

    ●(1909) FHAB Du 343. tagomp d'hol labour a galon vat.

    III. V. tr. d.

    (1) Étrangler.

    ●(1499) Ca 192b. Tagaff. g. estranglier. ●(c.1500) Cb. Tagaff. gal. estrangler. ●(1580) G 480. Peauryen goac a taguer hep esper quertery, tr. «Les pauvres faibles, on les étrangle sans espoir de pitié.»

    ●(1732) GReg 376b. Étrangler, tr. «Taga. pr. taguet. Van[netois] tagueiñ. pr. et.» ●(1744) L'Arm 145a. Etrangler, tr. «Taguein.. étt.»

    ●(1876) TDE.BF 600b. Taga, v. a., tr. «Etrangler, étouffer, suffoquer, dévorer, parlant des bêtes féroces ; assaillir ; p. et.»

    ●(1907) VBFV.bf 74a. tagein, v. a., tr. «étrangler, étouffer.» ●(1910) EGBT 26. tagan, tr. « étrangler. »

    (2) Attaquer.

    ●(1878) EKG II 29. taga a reaz pevar zoudard.

    ●(1911) SKRS II 125. An eil a velas he gorf taget gant al lorgnez.

    ►absol.

    ●(1873) FHB 463/364a. an hini ne glask nemet taga ha distruja.

    (3) sens fig. [au passif] Commencer, entamer.

    ●(1867) FHB 118/108a. Cousgoude e laboure goualc'h he galon evid asten al labour taguet gand he vestr.

    (4) Accaparer.

    ●(1908) PIGO II 79. Lez eun dra bennak gant ar re-all. Arabad eo d'ar memes hini tagan tout !

    (5) Envahir.

    ●(1982) PBLS 81. (Sant-Servez-Kallag) taged eo ar park gand onkl, tr. «le champ est envahi d'avoine à chapelet.»

    (6) Dévorer, engloutir.

    ●(c.1500) Cb. [tagaff] trangulo / las. g. trangloutir. b. tagaff.

    ●(1659) SCger 44a. deuorer, tr. «taga.» ●173b. taga, tr. «deuorer.» ●(1732) GReg 284b. Devorer, étrangler, tr. «Taga. pr. taguet.»

    IV. V. pron. En em dagañ.

    (1) V. pron. réfl. S'étrangler.

    ●(1732) GReg 376b. S'étrangler, tr. «Hem daga. pr. hem daguet. Van[netois] him dagueiñ.»

    (2) V. pron. réci. S'attaquer.

    ●(1869) SAG 13. Arabat enem daga nag enem facha, va mignoun, evit ken-nebeut a dra. ●(1872) DJL 44-45. N'ouzer ket ato piou eo ar guella deuz ar re ve o n'em daga etrezo o klask moueziou.

    ●(1919) BUBR 3/65. ez eus milierou tud oc'h en em daga ouz sklêrder an tennou.

  • tagell
    tagell

    f. –où

    (1) Lacet, collet.

    ●(1744) L'Arm 212a. Lacet (...) Pour attraper du gibier, Collet, (...) Quand il y a une fourchette, tr. «Taguêll.. leu. f.»

    (2) Tourtouse, tortouse.

    ●(1744) L'Arm 386a. Tourtouse, tr. «Taguêll.. leu. f.»

    (3) Tagell-groug : corde de potence.

    ●(1744) L'Arm 454a. Licol. V. Licou. Corde pour étrangler les pendus, tr. «Tagæll-croug. f.»

    (4) Vague couverte de goémon et dangereuse.

    ●(1931) VALL 770a. Vague ; couverte de goémon et dangereuse, tr. «tagell f.»

  • tagell-vor
    tagell-vor

    f. (domaine maritime) Point de jonction de deux courants.

    ●(1931) VALL 163a. Point de jonction de deux courants, tr. «tagell(-vor).»

  • tagennañ
    tagennañ

    v. S'égosiller.

    ●(1752) PEll 196. Daghenna, tr. «perdre la voix & la respiration à force de crier ; ce que nous disons en françois s'égosiller, pour s'épuiser le gosier.»

  • tager
    tager

    m. –ion

    (1) Agresseur, attaquant.

    ●(1866) LZBt Du 204. ann dalc'h lekeet ken prim war gounar ma zager. ●(1884) LZBt Mae 98. e ver deud abenn da vonta-kuid ann dagerien.

    ●(1900) KAKE 141. Bea 'zoa eur skoul glaz, tager euz ar goassa. ●(1908) FHAB Ebrel 107. an tager n'eo ket da veza tamallet.

    (2) Étrangleur.

    ●(1752) PEll 853. Tagher, tr. «Etrangleur.»

    ●(1876) TDE.BF 600b. Tager, s. m., tr. «Etrangleur ; pl. ien.»

    (3) Dévoreur.

    ●(1521) Cc. [distrugaff] g. deuoreur. b. taguer.

    ●(1732) GReg 286b. Celui qui devore, tr. «taguer. p. yen.» ●(1752) PEll 853. Tagher, tr. «Dévoreur.»

    (4) Usurier.

    ●(1876) TDE.BF 600b. Tager, s. m., tr. «Il se dit au figuré en parlant d'un homme qui gagne par usure et autres moyens réprouvés.»

  • tagerezh
    tagerezh

    m.

    (1) Action d'avaler rapidement, d'engloutir.

    ●(c.1500) Cb 60b. [deuoraff] deuorement. b. taguerez. ●67b. [distrugaff] g. deuorement. b. taguerez. ●(c.1500) Cb. [tagaff] trangulatio / is. g. trangloutement. b. taguerez.

    (2) Étranglement.

    ●(1521) Cc. [tagaff] g. estranglement. bri. taguerez.

    ●(1732) GReg 376b. L'action d'étrangler, criaillerie, tr. «Taguérez.» ●(1744) L'Arm 145a. L'action d'étrangler, tr. «Taguereah.. heu. m.»

    ●(1907) VBFV.bf 74a. tagereh, m., tr. «action d'étrangler.»

  • taget
    taget

    adj. Étranglé.

    ●(c.1500) Cb. g. estrangle. b. taguet. ●(1521) Cc. g. estrangle. b. taguet.

  • tagn .1
    tagn .1

    adj.

    (1) Avare, radin.

    ●(1931) VALL 50b. Avare, tr. «tagn.» ●(1970) BHAF 46. Lanvezêgiz a zo bepred ken tañgn. ●(1976) BAHE 91/24b-25a. ne oa ket Lukaz paotr d'ober fae war an arc'hant, pell ac'hano. Tagn e oa zoken. ●(1978) LLMM 187/106. evel ma oa tost ha tagn.

    (2) (blason populaire) Tud tagn Lanvezeeg.

    ●(1966) BAHE 50/36. da c’houlenn an aluzen digant tud tagn Lanvezêg.

    ●(2005) HYZH 244/38. Tud tagn Lanvezeeg (Ernest ar Barzhig).

  • tagn .2
    tagn .2

    m. (pathologie) Teigne.

    ●(1647) Am 820(a). Teign e’r penn, tr. « De la teigne dans la tête »

    ●(1732) GReg 908b. Teigne, mal qui vient à la tête, tr. «Tign. taign.»

    ●(1934) BRUS 226. La teigne, tr. «en tagn, m.»

  • tagnous
    tagnous

    adj.

    (1) Teigneux.

    ●(1732) GReg 908b. Teigneux, tr. «tignous. taignous.»

    ●(1883) IMP 25. Ar gosni 'so atao a tanious a diez.

    ●(1908) KMAF 71. N'eo ket re abred, ken tagnouz hag all e-giz ma oa deut da veza eur pennad zo. ●(1910) MAKE 32. eun denig tagnouz meurbed. ●(1931) VALL 345a. Grignoux, tr. «tagnous.»

    (2) Avare.

    ●(1931) VALL 50b. Avare, tr. «tagnous.» ●345a. chiche, tr. «tagnous.»

  • tagnouz
    tagnouz

    m. –ed Personne teigneuse.

    ●(1744) L'Arm 378a. Teigneux, tr. «Taignouss.»

    ●(1935) CDFi 27 avril. eun tagnouz lous, mar deus eun unan !

  • Tagnouz
    Tagnouz

    n. de l. An Tagnouz : La Teignouse (phare, Quiberon).

    ●(1943) CHDI 95. Én tu ral setu en Tinouz, / Porh Halégen, Porh Noaleu.

  • tagnouzal / tagnouzat / tagnouziñ
    tagnouzal / tagnouzat / tagnouziñ

    v. intr. Être teigneux.

    ●(1910) MAKE 83. abalamour ma tagnouze re. chaouia ! ●(1924) ZAMA 189. dispar da dagnouzat. ●197. Nemet e Vadalenn a oa deut eur Geben, eun diaoulez, gant kement ma tagnouze. ●(1931) VALL 345a. être grignoux, tr. «tagnouzal, tagnouzi.» ●(1947) YNVL 77. en ur dagnouzat.

  • tagnouzat
    tagnouzat

    voir tagnouzal

  • tagnouzell
    tagnouzell

    f. –ed Femme teigneuse.

    ●(1744) L'Arm 378a. Teigneuse, tr. «Taignouzeêll.»

  • tagnouziñ
    tagnouziñ

    voir tagnouzal

  • tagnus
    tagnus

    adj. Teigneux.

    ●(1647) Am.ms 556. He sounchen teignus flerius he mussa. ●(1647) Am 820(b). Teignus, tr. « Teigneux »

    ●(1732) GReg 908b. Teigneux, tr. «Tignus.»

  • tagos .1
    tagos .1

    adj. Trapu.

    ●(1857) HTB 146. Torgoz ha tagos e oa.

    ●(1931) VALL 753a. Trapu, tr. «T[régor] tagos.»

  • tagos .2
    tagos .2

    m. –ed (en plt de qqn) Personne trapue.

    ●(1896) GMB 700. tréc[orois] torgos, tagos Rev. celt. XVI, 230.

    ●(1926) FHAB C'hwevrer 62. eun tagoz a baotr bruchedet ledan. ●(1957) AMAH 26. tammoù tagosed a vent ganin-me. ●(1963) LLMM 99/267. ne oa nemet un tagos klañvidik, dalc’het gant ur paz diroll.

  • tagos .3
    tagos .3

    m. Excroissance.

    ●(1931) VALL 283a. Excroissance de chair, tr. «tagos m.»

  • tagosek
    tagosek

    adj. Trapu.

    ●(1931) VALL 753a. Trapu, tr. «T[régor] tagosek.»

  • tagosenn
    tagosenn

    f. Arbre étêté.

    ●(1931) VALL 276b. arbre étêté, tr. «T[régor] tagosenn f.»

  • tagosennek
    tagosennek

    adj.

    (1) (Arbre) étêté.

    ●(1931) VALL 276b. étêté adj., tr. «T[régor] tagosennek.»

    (2) Trapu.

    ●(1931) VALL 753a. Trapu, tr. «T[régor] tagosennek.»

  • tagosennet
    tagosennet

    adj. (Arbre) étêté.

    ●(1931) VALL 276b. étêté adj., tr. «T[régor] tagosennet.»

  • tagosenniñ
    tagosenniñ

    v. tr. d. Étêter.

    ●(1931) VALL 276b. Éteter, tr. «tagosenni T[régor].»

  • tagus
    tagus

    adj.

    (1) (Voix) qui s'arrête.

    ●(1879) ERNsup 167. tagus, (voix) qui s'arrête, T[ré]vérec, Gur[unhuel].

    (2) Accrocheur.

    ●(1910) MBJL 305. Pevien Jerusalem a zo klaskerien an darn-vuian anê (…) Ha pegen taguz int ! (…) bepred e talc'hfont da heuilh anoc'h.

    (3) Âcre.

    ●(1744) L'Arm 6a. Acide, tr. «Taguss.» ●Acre, tr. «Taguss.» ●15b. Apre, pour le goût, tr. «Taguss.» ●(1752) PEll 853. Tagus, tr. «ce qui prend à la gorge, acre.»

    ●(1876) TDE.BF 600b. Taguz, adj. V[annetais], tr. «Acre, âpre, parlant de certains fruits.»

  • tagusadur
    tagusadur

    m. Âcreté.

    ●(1744) L'Arm 6b. Acidité, tr. «Tagussadur. m.» ●Acrimonie, tr. «Tagussadur.» ●15b. Apreté, pour le goût, tr. «Tagussadur. m.»

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...