Devri

Recherche '"troc'had"...' : 4 mots trouvés

Page 1 : de troc_had (1) à troc_hadur (4) :
  • troc'had
    troc'had

    m. –où

    (1) Tranche, tronçon.

    (1872) ROU 106b. Tronçon, tr. «troc'had.» ●(1878) EKG II 219. trouc'h eun trouc'had mad a vara. ●(1889) ISV 435. eun troc'hat euz eun dors vara zegal.

    (2) Balafre.

    (1876) TDE.BF 642a. Trouc'had, s. m., tr. «Balafre ; pl. ou

    (3) Couche.

    (1857) CBF 85-86. Eunn trouc'had loustoni zo out-han, tr. «Il a sur lui une couche de saleté.»

    (1912) DIHU 88/149. ar un trohad plouz pé raden. ●(1942) DHKN III. Rak bara krazet hor bezè en noz-sé. A pe vezè melénet mat get er ouréz, doh en deu du liés, é lakèt arnehon un trohad amonen pé mél, hag e drezè aben, dré gant toul er bara, aveit donet de dapennein ar en dorn.

    (4) (Homme, animal) de belle taille.

    (1869) FHB 206/398b. Eun troc'hat teo a zen.

    (1924) FHAB Gouere 259. Eun troc'had mat a zen a oa anezan. ●(1942) DADO 7. Gwilho, eun trouc’had mat a zen. ●(1969) BAHE 62/51. N'eo ket gant un tammig bazh e teuer a-benn eus un troc'had loen a seurt-se...

    (5) Grande quantité.

    (1939) RIBA 27. ur iondr dizimé ha dehon un trohad madeu. ●72. un trohad groagé.

    (6) Quantité.

    (1939) RIBA 41. en trohad méh e oè taolet arnehon.

    (7) spécial. Travée.

    (1986) CCBR 127. (Brieg) Une travée : un troc'had. Il fallait compter 3 travées pour le crépissage du pignon.

  • troc'hadeg
    troc'hadeg

    f. –où Coupe faite en commun.

    (1879) ERNsup 146. troc'hadek, action de couper ensemble, Corn[ouaille], Trév[érec], Lanr[odec].

  • troc'hadenn
    troc'hadenn

    f. –où

    (1) Coupure.

    (1879) ERNsup 146. troc'hadenn, coupure, Lanr[odec].

    (2) Grande et belle femme.

    (1933) BLGA 14. 'c'h eus ket soñj em boa bet eur gwiskamant penn-da-benn evit pardon ar Werc'hez, pa oamp anvet hon-diou gant ar banniel bras ? – A ! eo, soñj am eus… eun drouc'hantenn e oas an deiz-se ! ●(1983) PABE 100. (Berrien) eun drohadenn, tr. «une femme grande (et belle).»

  • troc'hadur
    troc'hadur

    m. –ioù

    (1) Coupe, taille.

    (c.1500) Cb. [squeigadur]. alias trouchadur. g. trancheure / couppeure. ●(1633) Nom 15b. Præsegmen vnguium, resegment : la taillure des ongles : trouchadur, pe tailladur an iuinou.

    (c.1718) CHal.ms i. découpure, tr. «trouhadur.» ●(1732) GReg 223b. Couppure, l'action, ou la maniere de coupper, tr. «trouc'hadur.» ●(1744) L'Arm 80b. Coupure, l'action ou la maniere de couper, tr. «Trouhadur.. reu. m.»

    (2) Douleur.

    (17--) CSbsm 7. Santein e ras quent pêl droug ha trohadur bras.

    (1861) BSJ 40. É voélleu, rah carguet a horeu brein, e ré dehou un trohadur quer blaouahus quen n'en dès bet torfætour erbet anduret un tourmant rustoh.

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...