Devri

Recherche 'tufe...' : 8 mots trouvés

Page 1 : de tufe (1) à tufevek (8) :
  • tufe
    tufe

    voir tufev

  • tufek / tufevek
    tufek / tufevek

    adj. Tuffier.

    (1866) FHB 53/6b. en douarou rian ha tuffec. ●(1866) FHB 54/14a. ar guisq dindan zo peurvuian meinec, courriec pe tuffec.

    (1910) ISBR 12. doar Groé : e zou tufèuek. ●(1922) FHAB C'hwevrer 50. Douarou tufek.

  • tufellenn
    tufellenn

    f. tufad

    (1) Douve de tonneau, merrain.

    (1659) SCger 45b. douuelles, tr. «duuellen, p. tuat.» ●(1732) GReg 305b. Douve, piece de merrain à faire des tonneaux, des cuves, &c., tr. «Duvellen. p. duvad. tuffellen. tuffen. p. tuffad, tuad, tuff.»

    (1876) TDE.BF 645a. Tufelenn, s. f. V[annetais], tr. «Bardeau ; pl. tufat.»

    (2) Bardeau de couverture.

    (1732) GReg 80b. Bardeau, petit ais dont on se sert au lieu de tuiles, ou d'ardoises, tr. «Duvellen-crenn. p. duvad crenn»

  • tufenn
    tufenn

    f. –où, tufad

    (1) Douve de tonneau, merrain.

    (1659) SCger 145b. duffen, tr. «douuelle.» ●(1732) GReg 305b. Douve, piece de merrain à faire des tonneaux, des cuves, &c., tr. «Duvellen. p. duvad. tuffellen. tuffen. p. tuffad, tuad, tuff.»

    (1876) TDE.BF 645a. Tuffenn, s. f., tr. «Douve ou douvelle de barrique ; pl. tuff, masculin.» ●(1890) MOA 225b. Planches pour barriques (douves, ou douvelles), «tuff, pl. m. irrég. (Le sing. est tuffenn, f.»

    (1907) VBFV.bf 79b. tuen, f. pl. neu, tuad, tr. «douvelle de barrique ; douve, merrain.» ●(1907) VBFV.fb 64a. merrain, tr. «tuhen, f. (pl. ad).» ●(1929) DIHU 211/199. Teuen-neu, tr. «(s. f.) douvelle d'un fût.» ●(1934) BRUS 274. Une douvelle, tr. «un deven –neu

    (2) Bardeau de couverture.

    (1744) L'Arm 26a. Bardeau, dont on se sert au-lieu d'ardoises ou de tuiles pour couvrir, tr. «Tueenn de douein.. tuatt de douein. f.»

  • tufet .1
    tufet .1

    adj. Douar tufet : terre boursouflée.

    (1960) EVBF I 329. –frangel, P[ommerit]-leV[icomte] grenegel, St-Clet, terre boursouflée, crevassée, tufet, Telgruc, même sens,

  • tufet / toufet .2
    tufet / toufet .2

    adj.

    (1) Qui a l’odeur et le goût de moisi.

    (1857) CBF 92. Foenn toufet, tr. «Foin avarié.»

    (1957) ADBr lxiv 4/468. (An Ospital-Kammfroud) 532. l’odeur et le gout du moisi. – Ar foenn ne oa ket eost awalh p’eo kerhet d’ar gêr : deut eo da doufa en e vern, toufet eo, c’hwez an touf a zo gantañ. S’emploie souvent en parlant de farine.

    (2) Moisi.

    (1931) VALL 474a. Moisi ; par l’humidité (foin, etc.), tr. «tufet

  • tufev / tufe
    tufev / tufe

    m.

    (1) (minéralogie) Tuffeau.

    (1633) Nom 252a. Tophus, porus : tuffeau : mæn, tuf, tuffao.

    (1866) FHB 58/45b. eb cas kementse an douar melen pe an tuffe frozet eguisse e touez ar gwisk varc'horre.

    (1910) ISBR 11. Kavein e hrér ino tufèu bréh ha tufèu glas. Get er ré devéhan é hrér mein-to. ●(1925) DIHU 163/203. tammeu-doar e zo énnè ré a vein, a dufèu. ●(1934) BRUS 185. Du schiste, tr. «tufeù.» ●(1942) DHKN 99. ur meni tufèu ru.

    (2) Tufev kalet =

    (1744) L'Arm 242a. Moélon, tr. «Tufeau calét. m.»

    (3) local. Mortier.

    (1988) TIEZ II 57. Le mortier (pri baren, pri melen, pri tousog ou encore tuffeo dans le pays de l'Aven).

  • tufevek
    tufevek

    voir tufek

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...