Recherche 'van...' : 34 mots trouvés
Page 1 : de van (1) à vantredistag (34) :- vanvan
voir man .2
- VandalVandal
m. –ed Vandale.
●(1894) BUZmornik 210. roue ar Vandaled.
●(1911) BUAZperrot 263. Genserik, roue ar Vandaled. ●(1941) ARVR 43/4d. Ar Vandaled a dreuzas Bro-C'hall.
- vañdañj
- vañdañjañ
- vañdañjetvañdañjet
adj. Vendangé.
●(1633) Nom 63b. Vinum præcium, præliganeum : vin premier vendengé : an quentaff guin vendaget.
- Vande
- VandeanVandean
m. –ed Habitant de la Vendée.
●(1847) FVR 296. eme ar Vendean koz. ●E tre-z-omp Bretoned ha Vandeaned.
- vanduiñvanduiñ
v. tr. d. (argot de la Roche-Derrien) Vendre. cf. bonduiñ
●(1895) REC 16/233. Vañduiñ, vendre, dérivé du fr. vendu.
- vanegloar
- vanervaner
= (?) bandenn (?).
●(1857) LVH 181. péhani en devoé bet ridet ar é lerh guet ur vanér tud armet.
- vanezonvanezon
f. –où Venaison.
●(14--) N 295-296. an vanesonou / Hoz boa golennet eguetou, tr. «le gibier / Que vous venez de demander.» ●303-304. Deomp voar se ny a pourueo / A vanesonou maz gnouo, tr. «Allons donc, nous nous fournirons / De venaisons, ce sera clair à voir.» ●(1499) Ca 204b. Vanaeson. g. venaison de sauuaige. ●(1633) Nom 60a. Caro serina, ceruina : venaison, du gibier : venæsoun, quic gouez.
- vangounellatvangounellat
voir bangounellat
- vanilh
- vanilhenn
- vanilhez
- vanitevanite
f. –où Vanité.
●(1499) Ca 205a. Vanite. g. idem. ●(1576) Cath 4. disprisancc à vanité, tr. «le mépris de la vanité.»
●(1659) SCger 122b. vanité, tr. «vanité.» ●(1687) MArtin 3. Real dallet gant vanité.
●(1834) SIM 186. ar vanite e deus recevet ur cheric vian, hac a guemer gout ezetamant. ●(1866) HSH 78. da guitat vaniteou ha plijaduresou ar bed.
- vanizonvanizon
s. Kouezhañ e vanizon : s'évanouir.
●(c.1718) CHal.ms ii. Le Coeur lui manque il tombe en foiblesse, tr. «couehel ara é va'nison.»
- vañjañsvañjañs
voir veñjañs
- vañjañsiusvañjañsius
voir veñjañsius
- vañjiñvañjiñ
voir veñjiñ
- vañjourvañjour
voir veñjer
- vant
- vantañ / vantiñvantañ / vantiñ
v.
(1) V. intr. Se vanter.
●(1499) Ca 205a. Vantaff. g. venter / ou se louer.
(2) V. pron. réfl. En em vantiñ : se vanter (de).
●(1621) Mc 35. Bet ouff ourgouillux, en em vantet.
●(c.1718) CHal.ms ii. habler, tr. «him vantein, laret gueu, maruaillein.» ●(1787) PT 41. Ean hum vant é ma roué.
●(1861) BSJ 147. er pharisién péhani hum vant é hra er mad.
- vanter / vantourvanter / vantour
m. –ion
(1) Vantard.
●(1787) PT 43. èl ur vantour.
●(1861) BSJ 147. turel méh ar er vanterion.
(2) (blason populaire) Vanterion Brelevenez : les vantards de Merlevenez.
●(1911) DIHU 69/224. Breleuinéiz um gav eùé un dra benak ha mar nen dint ket foèuerion èl mar a ré, ataù é mant Venterion, er péh nen dé ket guel ! ●(1947) BRMO 31. ceux [= habitants] de Merlevenez, Vanterion (vantards).
- vanterezh
- vantezon
- vantiñvantiñ
voir vantañ
- vantourvantour
voir vanter
- vantouz
- vantouziñ
- vantrebistac'h
- vantrechienvantrechien
interj. =
●(1910) BUJA 60. Dommaij eo, ventrechien ; n'eo ket gwir, Eliab ? ●65. Ventrechien, ne vezer tromplet nemet gant ar re a vez great vad evito.
- vantredie
- vantredistagvantredistag
interj. =
●(1877) FHB (3e série) 29/229a. Me eur ginaouek, me eun azen gornek ! vantre distag !