Devri

Recherche 'divad...' : 13 mots trouvés

Page 1 : de divad (1) à divadou (13) :
  • divad
    divad

    adj. Sans bien.

    ●(1962) EGRH I 66. divad a., tr. « sans bien. »

  • divadañ .1
    divadañ .1

    v. intr. Revenir d'un évanouissement.

    ●(1580) G 1073. Ma mam quer groet cher mat haznat ha dybadet, tr. «Ma chère mère, réjouissez-vous publiquement et sortez d'évanouissement.»

    ●(1962) EGRH I 66. divadañ v., « revenir d'un évanouissement. »

  • divadañ .2
    divadañ .2

    v.

    I. V. tr. d.

    (1) Ôter ce qui fait la valeur de.

    ●(1872) ROU 80a. Dégarnir, une ferme de ce qui en augmente la valeur actuelle, bois, etc., tr. «divada un tiegez, abars e guitaat.»

    (2) (en plt d'une maladie) Mettre qqn à mal.

    ●(1936) IVGA 208. Eur souez penaos e oa bet divadet gant e gleñved !

    II. V. intr. [empl. comme subst.] Perte de ses biens propres.

    ●(1949) KROB 13/13. an divada a zo diaes da zistaga.

  • divadaouet
    divadaouet

    adj. Dessoûlé, dégrisé.

    ●(1958) BRUD 3/26. Diambaf-kaer e oa neuze an Dich : treh e oa bet e gorvad aon da nerz an evaj ha divadaouet-krenn an den.

  • divadaouiñ
    divadaouiñ

    v. intr.

    (1) Revenir à soi.

    ●(1923) FHAB C'hwevrer 64. Divadaoui a ris gant trouz moueziou o kana. ●(1977) PBDZ 767. (Douarnenez) divadaouiñ, tr. «se remettre d'un étourdissement.»

    (2) Dessoûler, dégriser.

    ●(1903) KZVr Du-Kerzu. Divadaoui a ra Job neuze. (d'après KBSA 21). ●(1977) PBDZ 767. (Douarnenez) divadaouiñ, tr. «désenivrer.»

  • divadelezh
    divadelezh

    f. Méchanceté.

    ●(1847) FVR 278. Venjans enn da enep, / Ha da zivadelez.

  • divadez .1
    divadez .1

    adj.

    (1) Qui n'est pas baptisé.

    ●(1612) Cnf 22a. Nep ho deues clasquet caffout, pé à fell dezo clasq. vn Dyaoul familier, autramant hannet heruez an langaig eues an pobl, map dyuadez à pech maruelamant.

    (2) par ext. Qui n'est pas chrétien.

    ●(1867) FHB 130/2202a. dindan an dud divadez. ●(1877) BSA 87. an iliz veur a ioa bet saotret gant an dud divadez-se. ●(1889) SFA 118. el leac'h m'eman herrio bugale divadez Mahomet oc'h ober o reuz. ●(1893) IAI 110. d'ar Varbared, a yoa divadez hag eretik ?

    ●(1904) BSAB 5. an dud divade. ●(1910) FHAB Gwengolo 266. Ha ganet oud-te en eur vro zivadez ? ●(1914) KANNgwital 144/481. gant eur roue divadez.

    ►[empl. comme subst.]

    ●(1904) KANngalon Du 246. Penaoz e varv an divadez ? ●(1945) DWCZ 38. Ha setu perak, da wener, e lonk kig evel eun digredenn hag eun divadez.

    (3) fam. (en plt d'une boisson alcoolisée) Pur, sans eau.

    ●(1732) GReg 961a. Vin pur, tr. «guïn divadez.»

    ●(1929) SVBV 63. bannac'hou gwin divadez. ●(1954) VAZA 132. gwin Porto peurwirion ha divadez.

  • divadez .2
    divadez .2

    m. Personne non baptisée.

    ●(1847) BDJ 126. daoust ma zoa eun divadez.

    ●(1904) KANngalon Du 246. Penaoz e varv an divadez.

  • divadezañ
    divadezañ

    voir divadeziñ

  • divadezet
    divadezet

    adj. Débaptisé.

    ●(1868) FHB 178/172b. bretoned divouennet, bastardet ha divadezet.

  • divadeziñ / divadezañ
    divadeziñ / divadezañ

    v.

    (1) V. tr. d. Débaptiser.

    ●(1847) FVR 201. Ar c'heariou a oe divadezet evel ann traou all. ●(1876) TDE.BF 153a. Divadeza, v. a., tr. «Débaptiser.»

    ●(1920) MVRO 53/1b. da zivadezi e vag. ●(1931) VALL 182b. Débaptiser, tr. «divadezi, divadeza.»

    (2) V. pron. réfl. En em zivadeziñ : se faire débaptiser.

    ●(1732) GReg 245b. Depabtiser, renoncer à la grace du Baptême reçû, tr. «Hem divadeza.»

  • divadin
    divadin

    adj. Sérieusement, sans badiner.

    ●(1872) ROU 102b. Sérieusement, tr. «Divadin.» ●(1890) MOA 135a. Qui ne badine pas, tr. «divadin, (sans badiner).»

    ●(1903) MSLp xii 276. pet[it] tréc[orois] divadin «sans blague, plaisanterie à part » = sérieusement. ●(1903) MBJJ 206-207. Mes unan anê an euz pæet kalz keroc'h : hanter kant lur. – «Divadin ?» a laro din ma lenner. ●(1909) BROU 227. (Eusa) Sérieusement, tr. «Divádin.» ●(1957) BLBR 103-104/21. Divadin = heb farsèrèz, e gwirionez.

  • divadoù
    divadoù

    adj. Qui n'a pas de biens.

    ●(1931) VALL 200b. Dénué de biens, tr. «divadou.»

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...