Devri

Recherche 'di...' : 6655 mots trouvés

Page 37 : de diforc_hans (1801) à difrae-2 (1850) :
  • diforc'hañs
    diforc'hañs

    f. Différence.

    ●(1831) RDU 171. er santeleah hac er fallanté e laqua difforhance étré en dut. ●(1854) PSA I 48. er hiêmb hag en difforhance e zou étré ur gùir grechén hag un aral e hanhuér un dén honest revé er bed. ●60. n'en dès difforhance erbet étré-z-hai.

  • diforc'hapl
    diforc'hapl

    adj.

    (1) Séparable, divisible.

    ●(1904) DBFV 50b. diforhabl, adj., tr. «séparable, divisible.»

    (2) Distinct.

    ●(1904) DBFV 50b. diforhabl, adj., tr. «distinct.»

  • diforc'her
    diforc'her

    m. –ion

    (1) Celui qui divise, sépare.

    ●(c.1500) Cb 68a. [diuidaff] g. diuisant / ou departant aulcune chose. b. difforcher.

    (2) Diforc'her lizheroù : trieur de courrier.

    ●(1906) HIVL 156. Gabriel Gargam e oé diforhour lihérieu ar en hent-houarn.

  • diforc'het
    diforc'het

    adj.

    (1) Distinct, divisé, séparé.

    ●(c.1500) Cb 68a. [diuidaff] g. diuisez / ou discordez. b. difforchet.

    ●(1792) HS 129. er oüassèt hac er merhèt enn doai hou léhieu difforhet.

    ●(1904) DBFV 50b. diforhet, tr. «distinct.»

    (2) Supérieur, spécial, à part.

    ●(c.1718) CHal.ms i. c'est un chien au grand collier, tr. «un dottor un déen a gonsecanç, mestr' er reral, unan diforhet é.»

  • diforc'hidigezh
    diforc'hidigezh

    f. –ioù

    (1) Séparation.

    ●(1499) Ca 62a. Difforchidigaez. g. separation. ●(c.1500) Cb 68a. [diuidaff] Jtem diuisibilitas / tis. diuisibilitez. b. difforchidiguez.

    (2) Avortement.

    ●(1732) GReg 69b. Avortement, fausse couche, tr. «Diforc'hidiguez. Diforc'hidiguez divar bugale.»

    (3) Diforc'hidigezh a zimeziñ : divorce.

    ●(1499) Ca 62a. Difforchidigaez a dimiziff. g. departement de mariage.

    ●(1847) FVR 222. eul lezen euz ann ugent a viz Gwengolo, 1782, a zouge ann diforc'hidigez a zimizi.

  • diforc'hiñ / diforc'hañ / diforc'h
    diforc'hiñ / diforc'hañ / diforc'h

    v.

    I. V. tr. d.

    (1) Séparer, choisir, distinguer.

    ●(1499) Ca 55b. despartir. b. difforch. ●62a. Difforch. g. departir. ●154b. Pellhat vide in difforch. ●(c.1500) Cb 58b. [deliberaff] cest decerner / ou separer. b. difforch. ●68a. [diuidaff] ga. cest ce qui est diuisez ou qui peut estre diuisez. b. an pez so pe a guell beza difforchet.

    ●(c.1718) CHal.ms i. Distinguer pour separer, tr. «diforhein, triein, lacat a gosté, dihéein, pauez.» ●(1790) MG 148. me zifforhai deu pé tri-péh eit rein d'er hettan peur em bezai cavét. ●395. goud difforhein er brahue, er brahuoh hac er brahuan.

    ●(1861) BSJ 282. Èl-cé é ma en invray streàuet é misq er gunéh ; a p'en dint hoah é guiaud ne hennatant quet bout dishaval en eil doh éguilé ; mæs a pe zihuodant en ou difforhér for æs. ●(1896) HIS 94. Jésus en doé diforhet deuzek apostol.

    ●(1904) DBFV 50b. diforh, diforhein, v. a., tr. «distinguer, démêler, séparer, choisir, trier, détacher, reconnaître.» ●(1907) BSPD I 23. rak deu zé hemb kin, arlerh marù sant Sixt, diforhet e oé bet get er bobl ha lakeit devout pab. ●(1921) BUFA 135. Hag er hroèdurig e ziforhas uinek eit monet get Franséz. ●(1927) GERI.Ern 104. V[annetais] diforc'hein v. a., tr. «séparer ; distinguer.»

    (2) Diforc'hiñ udb. a-gostez : mettre qqc. de côté.

    ●(1790) Ismar 185. difforh a costé en alézoneu e fal dehai rein.

    ●(1849) LLB 2111. Diforhet a kosté en tereneu kaeran.

    (3) Diforc'hiñ udb. diouzh udb. : séparer qqc. de qqc.

    ●(17--) TE 1. ean e zifforhas en doar doh en deur e oai én é vesq. ●2. a pe zifforhas Doué er sclærdér doh en tihoéldæd.

    ●(1903) EGBV 83. Er vrutell e zou un tañouiz ront e gerh get er velin hag e ziforh er bleud flour doh er bren.

    (4) Diforc'hiñ ub. diouzh ub. : séparer qqn de qqn.

    ●(1790) Ismar 323. Dré-ze é vou difforhét en ihuern er-ré en dou receuét er Sacremanteu-ze doh er-ré n'ou dou quet er receuét.

    (5) Diforc'hiñ diouzh : différencier, distinguer de.

    ●(1744) L'Arm 113a. Distinguer, tr. «Difforhein.» ●(1792) HS 22. difforh er mat doh er fal.

    ●(1861) BSJ 32. Ne gavant hanad erbet é ma Doué, nitra ne zifforh er hroaidur e huélant doh er vugalé aral.

    ●(1906) HIVL 153. é zeulegad n'hellant ket diforh en noz doh en dé. ●(1907) BSPD I 8. diforh er bobl Juif doh er pobleu aral. ●(1908) DIHU 34/55. Dré fin klah en é spered ur moiand benak eit diforh el laer doh er réral. ●(1970) GSBG 248. (Groe) diforc'h, tr. «distinguer, séparer, différencier.»

    (6) Reconnaître.

    ●(1849) LLB 1508. Diforh ou hlinwedeu ha penauz ou guèlat.

    II. V. intr.

    (1) Se séparer.

    ●(1927) GERI.Ern 104. V[annetais] diforc'hein v. n., tr. «se séparer.»

    (2) Diforc'hañ diouzh : se séparer de, divorcer.

    ●(1530) J p. 192a. ne gallaf diforch diouz morchet, tr. «Impossible de chasser mon inquiétude.» ●tr. (R. Hemon) «je ne puis me séparer du chagrin.»

    ●(1893) IAI 148. en doa goulennet digant ar pab divorc'ha diouz he c'hreg, pe ober divors.

    (3) Avorter.

    ●(1659) SCger 11a. auorter, tr. «difforc'h.» ●142b. difforc'h diouz vr crouadur, tr. «auorter.» ●(1716) PEll.ms 373. Diforc'hañ, avorter. participe passif Diforc'het. Je ne l'ai entendu dire que des bêtes. Diforc'h a ra ar gazeg, la jument avorte, mot à mot la jument fait avortement. ●(1732) GReg 69b. Avorter, tr. «diforc'h divar bugale.» ●Faire avorter, tr. «lacqât da diforc'h.» ●219a. Faire de fausses couches, tr. «(Van[netois] diforheiñ.»

    ●(1927) GERI.Ern 104. diforc'h diwar vugale, tr. «avorter.»

    (4) Trier, choisir, faire la distinction.

    ●(1931) GUBI 215. Etré peur ha pinùik, tud vras ha bugalé, / Er marù ne ziforh ket.

    III. V. pron. réfl. En em ziforc'h : se distinguer.

    ●(1854) PSA I 68. er meni-tud abil-cé péré e vour doh hum zifforh doh er rest ag en dud. ●(1891) CLM 74. Ha jaujein e hré dehi, peur queih verh, hum zifforh èl-cé a zoh er réral ?

  • diforc'hus
    diforc'hus

    adj.

    (1) Qui divise.

    ●(c.1500) Cb 68a. [diuidaff] g. diuisiblez. b. difforchus. ●[diuidaff heritag] g. diuisans. b. difforchus.

    (2) Distinctif.

    ●(1904) DBFV 50b. diforhus, adj., tr. «disctinctif (l'A.).»

  • diforch
    diforch

    voir diforj

  • diforj .1
    diforj .1

    adj.

    I. Attr./Épith.

    (1) Difforme, contrefait.

    ●(c.1718) CHal.ms i. un homme contrefait, tr. «un deen difaçon-diforch'» ●(1732) GReg 213b. Corps contrefait naturellement, tr. «Corf diforch.»

    ●(1854) PSA I 172. vil ha difforge. ●(1889) ISV 174. Thereza (…) goude eur goal glenvet, a voa chomet diforch ha mac'hagnet.

    ●(1904) DBFV 50a. diforj, diforch, adj., tr. «difforme, malbâti, contrefait.» ●(1931) GWAL 136-137/426. (kornbro Perroz, Treger-Vras) Diforch : distumm, divalo.

    (2) Informe.

    ●(17--) TE 1. ur yoh danné diforge ha digampèn é creis un diffourniss tihouél ha blaouahus.

    (3) Impertinent.

    ●(1904) DBFV 50a. diforj, diforch, adj., tr. «impertinent.»

    II. Adv.

    (1) D'une façon disgrâcieuse.

    ●(1870) FHB 301/316a. An daolen-ze a zo great diforch avoalc'h.

    ●(1904) DBFV 50a. diforj, diforch, adv., tr. «d'une façon disgrâcieuse.»

    (2) D'une façon impertinente.

    ●(1904) DBFV 50a. diforj, diforch, adv., tr. «d'une façon impertinente.»

  • diforj .2
    diforj .2

    m. Avortement.

    ●(c.1718) CHal.ms i. auortement, tr. «col' difforch' ur c'hrouadur, auortemant.»

    ●(1904) DBFV 50a. diforch ur hroédur, s., tr. «avortement (Ch. ms.).»

  • diforjañ / diforjiñ
    diforjañ / diforjiñ

    v. tr. d.

    (1) Déformer, défigurer.

    ●(1732) GReg 256b. Defigurer, gâter la forme, les traits, &c., tr. «diforgea. pr. diforget. Van[netois] diforgeiñ.»

    (2) Avorter.

    ●(c.1718) CHal.ms i. auorter, tr. «difforgein, col ur c'hrouadur, auortein.»

    ●(1904) DBFV 50a. diforjein, v. a., tr. «avorter (Châl. ms.).»

  • diforjet
    diforjet

    adj. Déformé, défiguré.

    ●(1732) GReg 256b. Un homme défiguré, tr. «Van[netois] diforget.»

  • diforjiñ
    diforjiñ

    voir diforjañ

  • diforlinket
    diforlinket

    voir diferlinket

  • diform
    diform

    adj. Difforme.

    ●(1576) Cath p. 19. vn roe debil fall mortell hagrac bilen ha difform, tr. «un roi débile, faible, mortel, vil, odieux et difforme.»

    ●(c.1680) NG 928. Guet hou horfueu diformë. ●(1710) IN I 38. difform a vemprou.

    ●(1838) OVD 36. doh hum huélet lous ha difforme.

  • diformite
    diformite

    f. Difformité.

    ●(1621) Mc 90. an diformite fe ves an eneuff.

  • diforniañ / diforniñ
    diforniañ / diforniñ

    v. tr. d. Défourner.

    ●(1744) L'Arm 433a. Défourner, tr. «Difournein.»

    ●(1904) DBFV 50b. difornein, difournein, v. a., tr. «défourner, tirer du four.» ●(1909) BROU 223. (Eusa) Défourner, tr. «Difóurnia.»

  • diforniñ
    diforniñ

    voir diforniañ

  • difouchañ
    difouchañ

    v. cf. difourchañ

    I. V. intr.

    (1) Surgir.

    ●(1872) ROU 74a. Apparaître, tr. «Difoucha.»

    ●(1909) KTLR 148. he niz a zifouchas deuz ar sanail. ●(1913) FHAB Kerzu 374. ne ziffouchont nemet evit disteigna o gwareg. ●(1915) HBPR 213. Ar re oa kuzet er vro, a zifouche deuz al leac'hiou kuz. ●(1921) PGAZ 18. o tifoucha deuz koajou Kermengui. ●(1923) KNOL 16. Ar yarig a zifouche deus eur ribin. ●(1925) FHAB Ebrel 127. al laboused-noz o tifoucha diouz o glud.

    (2) Se lever du lit.

    ●(1732) GReg 570b. Se lever du lit, tr. «difoucha. pr. difouchet.»

    II. V. tr. d.

    (1) Débusquer.

    ●(1872) ROU 80a. Débusquer, tr. «difoucha.»

    ●(1910) FHAB Genver 8. dizale e vezoc'h difouchet eus hoc'h aodjou. ●(1915) HBPR 102. ar veleien n'ho deuz ket touet, difouchet deuz ho zoul kuz, abaoue disadorn.

    (2) par ext. Sortir (qqc.) de sa poche, etc.

    ●(1913) FHAB Genver 22. An aotrou persoun (...) a led eun doucher wenn hag a zifouch eur groazig arc'hant.

    (3) sens fig. Trouver, dénicher.

    ●(1872) GAM 66. difoucha historiou truilloc evel-se.

  • difouezañ
    difouezañ

    voir dibouezañ

  • difouge
    difouge

    adj. Sans orgueil.

    ●(1867) FHB 143/312a. e lavare ken difougue ha tra : (...). ●(1867) FHB 144/318b. ho descomp da veza difougue. ●(1889) ISV 489. hag e zea ac'hano d'ar gær difouge.

    ●(1905) BOBL 24 juin 40/1c. humbl ha difouge.

  • difougeañ
    difougeañ

    v. tr. d. Faire cesser (qqn) de se vanter, d'être fier.

    ●(1942) LANB 33. Plongeriz a fellas dioustu o difougea.

  • difouilh
    difouilh

    m. Écart, au jeu de cartes.

    ●(1927) GERI.Ern 104. difouilh T[régor] m., tr. «Écart, au jeu de cartes.»

  • difouilhañ
    difouilhañ

    v. Écarter (aux cartes).

    ●(1927) GERI.Ern 104. difouilhañ T[régor], tr. «Écarter.»

  • difoul .1
    difoul .1

    adj. (en plt d'un lieu) Peu fréquenté.

    ●(1874) FHB 491/164a. an ilizou difoul ha distro. ●(1880) SAB 151. n'oa ket eno ur plas difoul na divare da ziscuiza.

    ●(1909) BROU 223. (Eusa) Difoul eo an hent, tr. «il y a peu de monde sur la route.»

  • difoul .2
    difoul .2

    m. (La) non-foule, solitude.

    ●(1868) KMM 70. en em denna en difoul. ●(1872) ROU 58. An difoul a bliz deza, tr. «il aime la solitude.» ●(1880) SAB 115. clasc an difoul. ●170. o clasc an distro ac an difoul.

  • difoulañ
    difoulañ

    v. intr. (en plt d'une foule) Diminuer.

    ●(1909) BROU 223. (Eusa) Difoula a ra, tr. «la foule diminue.»

  • difoulet
    difoulet

    adj. Qui a moins de travail à faire.

    ●(1916) LILH 2 a Veurzh. Er mitin-men é hon difoulet un tammig hag é han d'asé reskond d'hou lihérieu.

  • difoulgazhet
    difoulgazhet

    adj. Délabré, en mauvais état.

    ●(1942) DHKN 141. deu stok. Difoulgahet é get en eil, er vagoer dizeur en doè saùet en hani kentan. ●299. difoulgahet, tr. «s'écrouler.» ●(1961) BLBR 133/28. En dourellenn saùet ar un ihuellenn paraviz de zor dal er hastell e ziskoé hé fenestri dismantret ha difoulgahet, haval tré doh poull-lagadeu goulli.

  • difouliañs
    difouliañs

    f. –où

    (1) Gaspillage, prodigalité.

    ●(1922-24) DGEShy. difoulhanz, s.f., tr. «gaspillage, prodigalité : ober difoulianz ; Léon, L. Ar Floc'h, 1922, 1924.» (d'après HYZH 52-53 p. 130).

    (2) [au plur.] Frasques, folies.

    ●(1931) VALL 210a. Désordres (au moral), tr. «difouliañsou L[éon] popul. pl.» ●310b. Folies, tr. «difouliañsou L[éon].» ●319b. Frasques, tr. «difouliañsou L[éon] fam. pl.»

  • difoup
    difoup

    adj. Écarquillé.

    ●(1981) ANTR 93. Difoup e zaoulagad ha dispak e ziskouarn gantañ ne gompren na bu na ba.

  • difoupañ
    difoupañ

    v.

    I. V. intr.

    (1) Surgir, jaillir.

    ●(1867) MGK 61. he skouarn a zifoupaz, / En eunn taol, he begik er meaz. ●(1877) FHB (3e série) 9/66a. desket da beb bragezek, o tifoupa dioc'h tavancher he vam.

    ●(1902) PIGO I 11-12. daou valtoutier o tifoupan en displeg Pont-an-Enez. ●156. eur zilien a zoare a zifoupaz a zindan eur men. ●(1924) FHAB Genver 34. Pe barrez a welo da genta o tifoupa eus he maeziou eur strollad kanerien seder ha dispont. ●(1927) GERI.Ern 104. difoupa v. n., tr. «Sortir brusquement, jaillir avec force (comme une source, ou le feu d'un volcan).»

    (2) (en plt d'une corde, etc.) Se défaire, se dégager.

    ●(1902) PIGO I 172. ar skourje a zifoupas euz penn al loen.

    II. V. tr. d.

    (1) Défaire (des nids).

    ●(1905) HFBI 398. pignat ous ar goës da ziffouppa néichou, picket, â brini. ●(1906) KANngalon Gwengolo 207. Mes an avoltin bihan a ioa boaz da bignat er guez da zifoupa neiziou. ●(1927) GERI.Ern 104. difoupa v. a., tr. «dénicher (eun neiz un nid).» ●(1943) FATI 23. difoupa o neiziou. ●(1981) ANTR 63. en eur zifoupa neiziou.

    (2) Découvrir, dénicher.

    ●(1986) PTGN 55. N'o deus ket o far kennebeut evid difoupa toullou kuz o fratikou.

    (3) Ébouriffer (les cheveux, les poils).

    ●(1954) BISO.llmm 21. an avel a zifoupe ar blev war va c'hein.

    (4) Sortir.

    ●(1985) AMRZ 32. Evid dizoura, e ranke ar paotrig divountouna (…) evid difoupa e «filipig» da staotad.

  • difouper
    difouper

    m. –ion Dénicheur.

    ●(1923) FHAB Mae 191. Yannig an difouper neiziou. ●(1981) ANTR 117. al lapineter hag an difouper neiziou.

  • difoupet
    difoupet

    adj.

    (1) (Cheveux) dépeignés, décoiffés, ébouriffés.

    ●(1936) BREI 444/1c. o bleo difoupet, digribet.

    (2) (Yeux) écarquillés.

    ●(1944) EURW I 67. e zaoulagad difoupet. ●(1959) BRUD 7/19. hir e vailh, difoupet e zaoulagad.

  • difourañ
    difourañ

    v. tr. d. =

    ●(1995) BRYV IV 43. (Milizag) gweleou koz da zifoura…

  • difourbellañ
    difourbellañ

    v. intr. S'écarquiller.

    ●(1922) FHAB Gwengolo 270. E-keit ha ma lenne, e zaoulagad a zifourbelle spontus.

  • difourchañ
    difourchañ

    v. cf. difouchañ

    I. V. intr.

    (1) Surgir.

    ●(1766) MM 195-200. morin diünet dré ar chi / asifourch er meas eus he dy, tr. «Morin, réveillé à force de clameur, débuche hors de chez soi.»

    ●(1869) HTC 32. seiz bioc'h lard o tifourcha euz a ster an Nil. ●78. o tifourcha euz a douez ar Philistined. ●(1884) BUZmorvan v. Difourcha. – Dont enn eun taol euz a eunn hent, eur c'hoat, eur park, etc. ●(1894) BUZmornik 153. eur zarpant heuzuz a zifourchaz euz ar mor.

    ●(1922) IATA 13. an dro genta ma velin ar vaz-se o tifurcha, me dec'ho kuit.

    (2) (en plt d'une voie) Donner.

    ●(1923) FHAB Genver 24. el leac'h ma tifourche o ru vrasa.

    II. V. tr. d.

    (1) Débusquer.

    ●(1766) MM 782-786. al labousset a zineisyas / pilat, pelliat, a faroucha / Separi, chasséal, difourcha / difanta'n neizyou a reas craq.

    ●(1866) FHB 66/110b. n'en devoa ket e bar da zifourcha an enemiet cuzet etouez ar bodennou.

    ●(1909) BROU 223. (Eusa) Débusquer, tr. «Difoúrcha.» ●(1909) FHAB C'hwevrer 64. Gwenneg ha gwenneg e tifourchas anezo eus fons e c'hodel. ●(1909) ATC 9. ar pesked am eus gallet difourcha eus e lenn e-unan.

    (2) sens fig. Trouver, dénicher.

    ●(1907) FHAB Gouere 156. Abarz an divez, Loïz Dinac'h a c'hellas ivez difurcha eur ger galleg. ●(1986) PTGN 58. Hag e tifurchomp eur skeulig greet a-ratoz-kaer evid pignad er gwele.

  • difourdouilh
    difourdouilh

    adj. Qui n'a pas d'ordre.

    ●(1879) ERNsup 151. plac'h difourbouilh, femme sans ordre, Trég[uier], Go[ello].

    ●(1901) EPLQ 28. pet[it] tréc[orois] difourdouilh (femme) sans ordre.

  • difourk
    difourk

    m. Débouché.

    ●(1931) VALL 184a. Débouché d'un passage, tr. «difourk m.» ●au débouché du défilé, tr. «da zifourk an ode.»

  • difourkadur
    difourkadur

    m. Débuchement.

    ●(1914) DFBP 77b. débuchement, tr. «Difourkadur.»

  • difourkañ
    difourkañ

    v.

    (1) V. intr. Débucher, déboucher.

    ●(1732) GReg 248a. Debucher, ou debusquer, sortir du bois, d'un lieu qu'on occupe, tr. «Difourcqa. pr. difourcqet.»

    ●(1914) DFBP 77b. débucher, tr. «Difourka.» ●(1927) GERI.Ern 104. difourka v. a., tr. «Débusquer.»

    (2) V. tr. d. Débusquer, chasser.

    ●(1847) FVR 306. evit difourka ar re c'hlaz diouc'h Landevan. ●352. evit ho difourka ac'hano.

  • difournis .1
    difournis .1

    adj.

    I. Attr./Épith.

    (1) Dégarni, dépourvu.

    ●(1732) GReg 450b. Sans garniture, qui n'est pas garni, tr. «Difourniçz.»

    ●(1919) KZVr 355 - 21/12/19. Difournis, tr. «dépourvu.» ●(1920) KZVr 366 - 07/03/20. difournis, tr. «dépourvu.» ●ar stal-ze a zo difournis, Treger.

    (2) Clairsemé.

    ●(1919) KZVr 355 - 21/12/19. Difournis, tr. «clairsemé.» ●(1920) KZVr 366 - 07/03/20. difournis, tr. «clair-semé.» ●ar gwiniz a zo difournis, Treger.

    (3) (en plt de vêtements) Inconvenant.

    ●(1767) ISpour 96. enn habillemanteu diffourniss. ●(1790) MG 199. er gusquemanteu difourniss. ●394. rein deoh dillad difourniss.

    (4) (en plt d'un espace) Étroit.

    ●(1907) VBFV.fb 39b. étroit, tr. «difournis.»

    II. Adv. (S'habiller) de manière inconvenante.

    ●(1767) ISpour 148. Hum abillein diffourniss. ●(1790) MG 200. péré e oai gusquét quen diffourniss. ●(1790) Ismar 215. hum abillein diffourniss.

  • difournis .2
    difournis .2

    m. Vide.

    ●(17--) TE 1. é creis un diffourniss tihouél ha blaouahus.

  • difourrañ
    difourrañ

    v. intr. =

    ●(1868) FHB 174/143a. Mes ar c'hi, difourret er mæz, a jommas enno da c'hortoz an den yaouank.

  • difoutre / difoultre
    difoutre / difoultre

    adj.

    (1) Grossier.

    ●(1869) FHB 223/108b. ar respont verr ha diffoutre-ma.

    (2) Insouciant.

    ●(1910-15) CTPV I 82. D'on ket difout ked en danné. ●(1910) MAKE 58. Eur ranig hepken (…), a responte ge ha difoultre-kaer. ●96. Ha Yan a zistroas d'e lochen, difoutre-kaer evel diagent. ●(1924) CDFi 1er mars 1. difoultre ouz malloziou ar chaseourien. ●(1927) KANNkerzevod 7/10. tud difoutre, dichal.

  • difoziañ / difoziat
    difoziañ / difoziat

    v. tr. d.

    (1) Creuser, fouir.

    ●(c.1500) Cb 87b. [fossyat] Jtem defodio / dis. g. defouyr terre. b. diffossyat.

    ●(1962) EGRH I 56. difoziañ v., tr. « creuser, ouvrir une tranchée. »

    (2) Difoziañ d’an dour : creuser une tranchée pour faire venir ou laisser passer l’eau.

    ●(1962) EGRH I 56. d[ifoziañ] d’an dour.

  • difoziat
    difoziat

    voir difoziañ

  • difozier
    difozier

    m. -ion Celui qui creuse des tranchées.

    ●(1962) EGRH I 56. difozier m. -ien.

  • difrae .1
    difrae .1

    adj.

    I. Adj.

    A. Attr./Épith. (en plt de qqn)

    (1) Bout difrae : être expéditif.

    ●(1838) OVD 146. Bout-zou quêmb hilleih étré éhuéhein doh é affærieu hag hum néhancein a gaus dehai, étré bout diffrai hag hum bressein.

    ●(1922) EOVD 150. Be zou un diforh bras étré éùéhein én aférieu hag hum néhansein geté, étré bout difré ha monet get her.

    (2) Ober difrae : se hâter.

    ●(1557) B I 43. Ha huy ray diffrae, pa ho paeaff, tr. «Et vous ferez diligence, puisque je vous paie.» ●44. Ny a ray diffrae, pan paet, tr. «nous nous dépêcherons puisque vous payez.»

    ●(c.1825-1830) AJC 2302. par voelen or difre.

    (3) Chom difrae = (?).

    ●(1912) MMPM 51. En eun taol an dersien a gwez, ar plac'h a jom difre, he spered a zigor tam ha tam.

    B. Épith.

    (1) (en plt de qqn) Expéditif.

    ●(1909) BROU 224. (Eusa) Expéditif, tr. «Subjectivement : Eun den difré eo.»

    (2) (en plt de qqc.) Expéditif.

    ●(1909) BROU 224. (Eusa) Expéditif, tr. «objectivement : Labour zifré.» ●(1913) FHAB Ebrel 325. Ober labour difre, bresa labour, evel ma lavarent, n'ez ae ket d'ezo tamm bet. ●(1995) BRYV I 151. (Milizag) eun overenn zifre.

    II. Adv.

    (1) Vite, rapidement.

    ●(1843) LZBg 1añ blezad-2l lodenn 68. Groeit e oé bet diffré aveit laquat ol hun treu én ou bague-ind.

    ●(1904) DBFV 50b. difré, adv., tr. «vite, rapidement.» ●(1915) KANNgwital 156/83. evit ober difre ar pez a ioa da ober. ●(1942) FHAB Gwengolo/Here 199. ha mont evel-se difrae gant an dourna e-serr dizilha mat an eost.

    (2) Diwar zifrae : le plus vite possible.

    ●(1957) AMAH 12. kas an holl vagad da Vailly diwar zifrae.

  • difrae .2
    difrae .2

    m. –où

    (1) Hâte, célérité, diligence.

    ●(1732) GReg 289a. Diligence, tr. «difræ.» ●(1744) L'Arm 149a. Expedition, tr. «Diffrai. m.»

    ●(1838) OVD 146. En Æled e laboure eit hur salvedigueah guet en ol sourci ha diffrai a béré é mant capable. (…) guet en ol diffrai necessér. ●(1862) BSH 99. Ny a ray pep difræ vit dont d'ho diguemer. ●(1876) TDE.BF 125a. Difre, s. m., tr. «promptitude.»

    ●(1904) DBFV 50b. difré, m. pl. eu, tr. «prompte expédition, promptitude.» ●(1909) FHAB Meurzh 92. evel eun neizad merrien pa deu eol mae, a zo ennhi filbouch ha difre. ●(1931) GUBI 205. Er vugulion santél é kours avertiset / Um dennas get difré.

    (2) Sevel difrae en ub. =

    ●(1908) FHAB Meurzh 95. Re ar broiou all, jalous outo, a zao difre enno.

    (3) Ober e zifrae : se préparer.

    ●(17--) EN 467. Groed o tifre, otro, aried pa gered.

    (4) [au plur.] Préparatifs.

    ●(1962) GERV 32. Ar vrud eus an difrêou-se. ●58. e-ser pleustri gant e zifreou.

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...