Devri

gagn .1

gagn .1

adj. & interj.

I. Attr./Épith.

(1) Mauvais.

(1920) FHAB C'hwevrer 245. chom er vro c'hagn-man ! ●(1931) VALL 455a. un mauvais pays, tr. «eur vro gagn triv[ial].» ●(1943) FHAB Mae 273. tammou avel c'hagn. ●(1954) BRUD 20/44. en arbel-gagn-mañ. ●(1958) BLBR 114/5. ar hig gagn ha treud a veze roet evid tikeji. ●(1967) BAHE 52/15. en douaroù gagn e-lec'h ma n'heller ket gonit trevadoù.

(2) Grand, gros.

(1956) BLBR 91/14. Tintin Veig n'oa ket bet pedet rak facheri c'hagn a oa savet etre he familh hag an Aotrou Person.

(3) Très riche.

(1956) BLBR 92/13. Wardro ar Rufa ez eus tiegeziou gagn. ●(1959) BRUD 10/13. Tiegez gagn a oa e Meznaod. (...) gagn : pinvidik meurbed.

(4) Friko c'hagn : festin.

(1958) BRUD 4/54. Hag e oe friko-hagn gant oll gizier-noz ar hanton. ●58. Friko-hagn : founnuz, druz.

(5) Lourd.

(1889) SKG 9. Ar jao zo dihan-hou zo gangnoc'h 'vit eur vioc'h, tr. «Le cheval qu'il monte est plus lourd qu'une vache.»

(1929) MKRN 177. (Gourin, ar Faoued, Skaer) Gangn… Lourd.

(6) Difficile.

(1984) HYZH 154-155/86. Pase-gagn da droc'hañ.

II. Adv. intens.

(1) Treut-gagn : très maigre.

(1876) TDE.BF 313b. Treud kagn, tr. «très-maigre, comme une haridelle.»

(1910) MAKE 110. ar marc'hadour kezeg treut-gagn.

(2) Lous-gagn : très sale.

(1876) TDE.BF 416b. Louz-gagn, adj., tr. «Très-sale.» ●(1890) MOA 71. Louz-kagn, tr. «très sale (parlant des personnes,) sale comme charogne, comme prostituée.»

(1982) LLMM 210/30. lous-gagn oa an amzer.

(3) Pizh-gagn : très avare.

(1909) NOAR 157. Piz-gagn e oa. ●(1924) YAYA 38. Va eontr, a lavare, a zo piz kagn. ●(1933) DAGO 5. Piz kagn eo.