Devri

tabutal / tabutiñ

tabutal / tabutiñ

v.

I. V. intr.

(1) Disputer.

(1659) SCger 36b. debattre de paroles, tr. «tabutal.» ●54a. etriuer, tr. «tabutal.» ●(1732) GReg 294b. Disputer, contester, tr. «Van[netois] tabutal.» ●(1744) L'Arm 112b. Disputer, tr. «Tabuttein ou ale

(2) Se quereller.

(1732) GReg 771a. Quereller, tr. «tabudtal. pr. tabudtet

(1954) VAZA 55. da dabutal un nebeudig, ha fin dre eno.

II. V. tr. d. Quereller.

(1923) FHAB Kerzu 456. Arsa, Fransez, tabutal a rez ac'hanon e pep doare.

III. V. pron. réci. En em dabutal : se quereller.

(1732) GReg 771b. Se quereller, tr. «ên em dabutal

(1912) BUAZpermoal 147. n'en em glevent ket etreze (...) nemet evit en em dabutal. ●239. N'o devoa nemet derc'hel d'en em dabutal eur pennad c'hoaz. ●(1966) LIMO 15 avril. Elsé en em dabuté e Neulieg er boulom hag é voufam.