Devri

Recherche 'din...' : 143 mots trouvés

Page 1 : de din-1 (1) à dinaturin (50) :
  • din .1
    din .1

    adj. Digne.

    (1499) Ca 63a. Din. g. dignez. ●(c.1500) Cb. g. intestable celluy qui nest pas digne de faire testament ou tesmoignage. b. vn den na deo quet din da bezaff test. ●(1530) Pm 26. Pan duy an fin din am buhez, tr. «Quand viendra la fin digne de ma vie.» ●54. Necessaer oae din an dra-se / E gouzuout, tr. «Il était nécessaire et digne que cette chose / Fût connue.» ●(1530) J p. 152b. He mab mat ha din, tr. «son bon et digne fils.» ●(1621) Mc 65-66. nen douff muy din da bezaff galuet hoz map.

    (1883) MIL 19. din d'en em gaout e penn ar Vretouned. ●(1894) BUZmornik 147. e vijent dinoc'h da dostaat ouz ann daol zantel. ●256. ann dina da zelc'her he blas.

    (1904) DBFV 52a. din, tr. «digne.» ●(1907) PERS 138. n'edont ket din, emezho, da zougen dillad priejou Jesus-Christ.

  • din .2
    din .2

    interj. Onomatopée qui imite le bruit d'une petite cloche.

    (1942) DIHU 372/83. Din ! din ! din ! Klohig bihan monati sant-Dukokan, ar zoareu Klegereg, e dinsé difonn en noz-sé.

  • din .3
    din .3

    s. Postérieur, derrière, fesse.

    (1647) Am 734. Din, tr. Herve Bihan « postérieur »

    (1716) PEll.ms 380. Din ou tin, le derriere, les fesses. ●(1752) PEll 227-228. Din, Siège de l'homme, les fesses : mot à present inusité ; mais je l'ai lu en ce sens dans les Amours du Vieillard.

  • dinac'h .1
    dinac'h .1

    m. –ioù, –où Dénégation, refus.

    (1744) L'Arm 433a. Déni, tr. «Dinah.. heu. m.»

    (1847) FVR 1. dre ann dinac'h a reaz tudchentil Breiz da gas ho c'hannaded da Bariz. ●(1868) FHB 198/335b. he dinac'hiou ho-unan a rea he c'harout mui-och-vui.

    (1904) DBFV 56a. dinah, m. pl. eu, tr. «déni, désaveu.» ●(1907) AVKA 163. Dirak an dinac'h ze. ●(1910) MBJL 185. hen e-unan ac'h eas da glevet ha da zigemer o dinac'h.

  • dinac'h .2
    dinac'h .2

    voir dinac'hiñ

  • dinac'hadenn
    dinac'hadenn

    f. -où Refus.

    (1962) EGRH I 60. dinac’hadenn f. -où, tr. « refus. »

  • dinac'hadur
    dinac'hadur

    m. Refus.

    (1962) EGRH I 60. dinac’hadur m., tr. « refus. »

  • dinac'hañ
    dinac'hañ

    voir dinac'hiñ

  • dinac'henn
    dinac'henn

    f. -où Refus.

    (1962) EGRH I 60. dinac’henn f. -où, tr. « refus. »

  • dinac'her
    dinac'her

    m. –ion

    (1) Celui qui renie.

    (1962) EGRH I 60. dinac’her m. -ien, tr. « celui qui nie, qui refuse. »

    (2) Rénégat.

    (1962) EGRH I 60. dinac’her m. -ien, tr. « rénégat. »

    (3) Dinac’her Doue : apostat.

    (1869) FHB 255/363a. pe ger criz oa an dinac'her Doue. ●(1870) FHB 266/38b. Beteg an dinac'her Doue Julian a lavare var he varo : trec'h out bet din, galilean.

  • dinac'het
    dinac'het

    adj. Dénié.

    (1732) GReg 208b. Conviction, preuve évidente d'une verité que l'on avoit deniée, tr. «Prouvidiguez haznad eus a ur viryonez dinac'het

  • dinac'hidigezh
    dinac'hidigezh

    f. Dénégation.

    (1732) GReg 266a. Denegation, deni, negation, refus, tr. «Dinac'hidiguez

  • dinac'hiñ / dinac'hañ / dinac'h
    dinac'hiñ / dinac'hañ / dinac'h

    v. tr. d.

    I. [avec un c.o.d.]

    (1) Dénier.

    (1499) Ca 63a. Dinach. g. desnyer.

    (1732) GReg 266a. Denier, nier une chose, refuser, tr. «Dinac'h. pr. dinac'het.» ●(1752) PEll 228. Dinac'h, nier, refuser. ●(1857) GUG 102. Er péh e zenah er bed.

    (3) Renier.

    (1732) GReg 804a. Renier Dieu, nier Dieu en jurant, tr. «dinac'h Douë.»

    (1839) BEScrom 272. d'hobér dehou dinahein Jésus-Chrouist.

    (3) Abjurer.

    (1869) FHB 257/380a. ho lacat da zinac'h ho feiz. ●(1878) EKG II 246. dinac'ha ar feiz.

    (4) Refuser (à qqn qqc. de dû).

    (1790) MG 106-107. En trenoz hou ç'amezecq e gouéh clan, ha quênt merhuel, ean e zisclæri d'é vugalé, en en dès prestét teoh argand. Er vugalé-ze é huélét en ou dinahét doh-t'ai, hou calhue dirac er Juge. ●109-110. é vugalé e zou bet deit de oulèn ou argand : mæs laqueit em boai int de drafiquein, ha n'em boai quet nezè de zaccor dehai. Goudé en diaul en dès men douguét d'ou dinahein, ha me mès sèntet doh-t'ou.

    II. [avec un v., une subord.]

    (1) Refuser (de faire qqc.).

    (1914) RNDL 48. Me hroézieu pamdiek e zénahan ou doén, tr. «mes croix journalières je refuse de les porter.»

    (2) Nier (que).

    (1838) OVD 176. hanni ne ellou dinahein, arlerh en àssurance e ra d'emb en aviél, nen doé quet hur Salvér un amité douce ha spécial doh sant Yehan.

  • Dinam
    Dinam

    voir Dinan

  • dinamit
    dinamit

    m. Dynamite.

    (1968) BAHE 56/52. an tennoù dinamit.

  • dinamitañ
    dinamitañ

    v. tr. d. Dynamiter.

  • dinamiter
    dinamiter

    m. –ion Dynamiteur.

    (1968) BAHE 56/52. furchal dre-holl da zizoleiñ an dinamiterien-se.

  • dinamiterez
    dinamiterez

    f. –ed Dynamiteuse.

    (1982) LLMM 210/51. ar vrasañ dinamiterez a zo bet biskoazh e Breizh.

  • dinamm .1
    dinamm .1

    adj.

    I.

    (1) (en plt de qqn) Sans défaut, parfait.

    (1530) Pm 217. Guerches dinam, tr. «Vierge sans tache.»

    (1732) GReg 255a. Sans défaut, tr. «dinam à.» ●Un homme sans défaut, tr. «Un dèn dinam

    (1876) TDE.BF 134b. Dinam, adj., tr. «Innocent, pur, sans souillure, sans tache ni péché.» ●(1891) MAA 78. dibaba an eneou dinam diouz an eneou kabluz.

    (1911) BUAZperrot 197. an Oan digailhar, dizaotr, disi ha dinam.

    (2) Pur, sans tache.

    (1659) SCger 83a. net, tr. «dinam

    (1867) FHB 151/372a. da zerc'hel ho c'halon dinam a bec'het.

    (3) Sans faute.

    (1867) MGK viii. ar brezoneg a gomzet e Kerzaoulaz (…) ne oa ket dinamm a-grenn.

    II. Dinamm evel un ael : voir ael.

  • dinamm .2
    dinamm .2

    m. –ed Innocent.

    (1866) FHB 58/45a. ar brofessiez gaer a reaz Jeremi euz a vuntrerez an Dinammed santel.

  • dinammañ
    dinammañ

    v. tr. d. Remettre (un estropié).

    (1732) GReg 370a. Remettre un estropié, tr. «dinamma. pr. et

  • dinammded
    dinammded

    f. Pureté.

    (1847) FVR 199. D'ann dinamded. ●(1867) BUE 70. gwerc'hded ar galon ha dinamded pe purete ar c'horv. ●(1876) TDE.BF 134b. Dinamded, s. m., tr. «Pureté de cœur.» ●(1883) MIL 59. koll a ra he zinamdet.

    (1912) MMPM 8. ar greden dinamded Mari. ●86. Dinamded ar Verc'hez.

  • dinammer
    dinammer

    m. –ion Celui qui ôte les défauts.

    (1943) FHAB Mezheven 309. Dirak 'n Doue Roue, dinammer hon nammou, / A ro d'it diveni testeni divarvel.

  • dinamo
    dinamo

    m. Dinamo.

    (1903) MBJJ 127. An Tado o deuz eun «dinamo» pe eur mekanik da gaout ar sort sklerijen-ze.

  • Dinan / Dinam
    Dinan / Dinam

    n. de l.

    I. Dinan.

    (1543) Cco 22. Dinan. ●(1546) Cco 46. Dinan. ●(1548) Cco 64. diã. ●(1576-1600) Cco 80. dinan.

    (1732) GReg 149a. Plaçzenn Dinam. ●290a. Dinamm. ●372b. Les États de Bretagne se tiennent à Dinan, tr. «Ar stadou a vreyz a zalc’heur bréma ê Dinam.» ●(c.1789) SD 19. Poupard, Deputet eus a Zinan.

    (1825-1830) AJC p. 280. dinam.(1847) FVR 112. ma vije paket e Kastel Dinan ann holl veleien. ●(1851) PENdast 90. en Kastell hag en Montroulez, e treger eo bed / E Dinam. ●(1857) CBF 131. Dinam.(1863) ST 6. Pontivy, Guerlesquin, Dinam ha Colline. ●(1865) FHB 13/104a. e Dinan. ●(1869) TDE.FB xviiia. Dinam. ●(1872) SON II 288. Jannet Helari, merc'h he mamm, / Brava plac'h iaouanc 'zo en Dinam. ●(1889) CDB 136. ’Barz en Dinam, en Sant-Malo, tr. «à Dinan, à Saint-Malo.»

    (1902) PIGO i 5. heman ’zo zur deut kwit euz a Zinam. ●(1905) ALMA 67. Dinan. ●68. Dinam. ●(1905) BOBL 19 août 48/3d. Marvat e vo dastumet en Ti ar Follien, en Dinam. ●(1910) ISBR 175. Ne oé bet nameit Jugon, Kempér, Dinan ha Redon en doé killourzet dohton un herrad ha dalhet mat a du get Bléz. ●(1923) FHAB Ebrel 4/135. mont a eure ganto beteg Dinan hag ac'hano e kerzas. ●(1933) BREI 319/4a. dont betek Dinam. ●(1943) ENUR 66. hag e skoas etrezek Dinan. ●(1974) TDBP III 239. Kaset eo bet da Zinam, aet he fenn diganti.

    II. Kas ub. da Zinan : envoyer qqn à l’hôpital psychiatrique.

    (1920) LZBt Meurzh 16 (T). C'houi 'pije kasset hennez da Dinan ! ●(1970) BHAF 287. sklaer eo, evel lagad eun naer, e vo red kas ahanon a-benn ar fin da Zinam...note Ernest ar Barzig. "E departamant C.-du-N., e vez kaset eno - Doue d'o bennigo - ar baourkeiz paotred, kollet gante, kalz pe nebeud, o zamm spered." ●(1974) TDBP III 261. Te ac'h ay da Zinam ! – Me ac'h ay da jilgamm ? toi, tu iras à Dinan (à l'asile des fous) ! – Moi, j'irai (je deviendrai) boîteux ? ●282. Poent eo kas anezañ da di an dud sod (ou : da Zinam) !(1977) TDBP II 480. Hennez a zo kaset da Zinam da di an dud sod.

    III. Nom de famille.

    (1970) NFBT 60-61 N° 460. Dinam.

    IV. [Toponymie locale]

    (1732) GReg 149a. Le champ à Dinan, la place publique de la Ville de Dinan. Plaçzeñ Dinam.

    (1847) FVR 112. ma vije paket e Kastel Dinan ann holl veleien.

  • Dinaniz
    Dinaniz

    pl. Habitants de Dinan.

    (1732) GReg 290a. Dinammad. p. Dinammis.

    (1869) TDE.FB xviiia. Dinamad, m. pl. Dinamiz.

  • dinaon
    dinaon

    adj. Qui passe la faim.

    (1932) FHAB Mae 185. Eur pred mat eo ar yot-ze ; eur pred dinaon ha skanv hag aes labourat diwarnan. ●(1934) FHAB Mae 211. rak ar c'hig ha fars a vez kavet mad gand an holl ! Eur pred dinaon eo. ●(1944) DGBD 65. dinaonoc'h e oa [ar maniok] hervezo. ●(1962) EGRH I 60. dinaon a., tr. « qui permet de rester longtemps sans avoir faim. » ●ar yod a zo dinaon.

  • dinaonet
    dinaonet

    adj. Affamé.

    (1925) SFKH 5. Ésoh e vou d'er Roué pas hemb tauseu eit d'er peurkeh dén dinañnet pas hemb bara.

  • dinaoniañ / dinaoniñ
    dinaoniañ / dinaoniñ

    v. tr. d.

    (1) Passer la faim à.

    (1932) BRTG 174. de zinañnein mem boelleu. ●(1970) GSBG 332. (Groe) dinaon, tr. «apaiser la faim.»

    (2) sens fig. Rassasier.

    (1908) NIKO 27. dinannein hun inéan.

  • dinaoniñ
    dinaoniñ

    voir dinaoniañ

  • dinaou .1
    dinaou .1

    adj. En pente, déclive.

    (1732) GReg 273b. Chemin qui va en descendant, chemin en pante, tr. «hend dinaou. p. henchou dinaou

  • dinaou .2
    dinaou .2

    m., prép. & adv.

    I. M.

    (1) Pente.

    (1732) GReg 636a. La pente d'une montagne, tr. «An dinaou eus ar menez.» ●689b. Pante, le panchant d'un lieu, tr. «dinaou.» ●La pante d'une colline, tr. «An dinaou eus a un dunyenn.»

    (1857) CBF 17. Ha dinaou zo gant ann hent ?, tr. «Y a-t-il de fortes descentes ?» ●(1867) MGK 143. daoust ma'z euz dinaou. ●(1869) TDE.FB 265b. Descente, s. f. pente par laquelle on descend, tr. «dinaou, m. ; diribin m. ; diarros, m. G ; diskenn, m. Ces mots ne s'employent pas au pluriel.» ●(1890) MOA 203b. L'eau découle, grâce à la pente, tr. «dinaou a zo d'ann dour.»

    (1904) DBFV 56b. dinèu, m., tr. «pente.»

    (2) Reiñ dinaou : donner de la pente.

    (1924) DIHU 155/76. Reit dineu d'hou kreu hag en hango um denno ér méz.

    (3) Écoulement, courant de l'eau.

    (c.1500) Cb 86a. [fluaff] Jtem hic fluor / oris. g. decursion. b. dinou.

    (1847) MDM 298. ma vije atretenet mad ar steriou-ze, ma vije reoliet mad an dinaou anez-ho. ●(1856) GRD 260. ean e lausq er riviéreu de ridêc revé ou dinàu. ●(1866) LZBt Gouere 160. o veachin war riziero a enep dinaou ann dour. ●(1872) ROU 80a. L'eau peut s'écouler, grâce à la pente, tr. «dinaou a zo d'an dour.» ●(1877) BSA 126. cueza a ra el lenn, ha gant an dinaou euz an dour, eo casset buhan dindan ar rod.

    (4) Ce qui s'écoule, égout, écoulement.

    (1744) L'Arm 125b. Egout, tr. «Huérr ou Huiérr, de gondui enn dineu louss ag unn ti.»

    (1904) DBFV 56b. dinèu, m., tr. «égoût, écoulement.»

    (5) Source.

    (1861) BSJ 138. en dachen a béhani é ten er Jourdain é zineu.

    (6) (domaine maritime) Reflux, jusant.

    (1857) CBF 115. Dinaou zo gand ar mor, tr. «la mer baisse.»

    II. Loc. prép. En dinaou da : en contrebas de.

    (1918) LZBt Mae 34. da derri douar en dinaou da geriadenno Lolofi ha Kanname.

    III. Loc. adv.

    (1) War-zinaou, àr-zinaou : en déclive, en pente.

    (1744) L'Arm 277a. Pente-douce ou en glacis, tr. «Tra aligéd ar zineu

    (1931) VALL 188a. Déclive (terrain), tr. «war zinaou.» ●(1964) ABRO 40. Neuze a (lire : e) rankis goleiñ va zi gant reñkennadoù pleñch lakaet war-zinaoñ.

    ►[empl. comme épith.]

    (1931) VALL 207a. (chemin) qui va en descendant, tr. «war zinaou.» ●(1955) STBJ 148. gwaremmou war-zinaoñ.

    (2) A-zinaou : à torrent.

    (1530) J 190a. Ma daou lagat, a livat plen / Rentet a dinou dazlou yen, tr. «Versez, mes yeux, versez des flots de larmes.»

  • dinaou .3
    dinaou .3

    voir dinaouiñ

  • dinaouenn
    dinaouenn

    f. Pente.

    (1953) LLMM 43/25. war zinaouenn ar c'hal.

  • dinaouet
    dinaouet

    adj. Versé, répandu.

    (1499) Ca 63a-b. [dinou] g. espanduz ou mis hors. b. dinouet.

  • dinaouiñ / dinaou
    dinaouiñ / dinaou

    v.

    I. V. intr.

    (1) Couler, découler.

    (14--) N 1790. Ha maz duy tenn goazretdennou ha feuntenyou a dinouo, tr. «Qu’il vienne beaucoup de ruisseaux, et des fontaines couleront.» ●(1576) Cath p. 24-25. ha bede an amser presant ez dinaou an eol hep cessaff he relegou santell, tr. «et jusqu'au temps présent il découle de l'huile, sans cesse, de ses saintes reliques.» ●(1612) Cnf 71b. goat an noblaff oll, pe-heny à dinaou, hac a scuill ves à costez Iesus-Christ. ●77a. an goat-sé, pe-heny à dynou ves à nezy. ●(1650) Nlou 54. An goat dan traou a dinaouas, / A het é costez ez diloffas, / Voar é bisaig quent ez flaychas, / Hac euff guelet à remedas, tr. «Le sang s'écoula au sol ; / le long de son ventre il jaillit / sur son visage avant qu'il ne bougeât / et il guérit sa vue.»

    (1659) SCger 33a. couler, tr. «dinaoui

    (1868) KMM 249. Piou a lavaro n'ema ket an oll grassou etre e daouarn, evit o ingala d'an dud ; p'eo i eo a laca anezo da zinaoui, da ziredet eus an Ee var an dud. Evel ma lacaer ar vouaziou dour da zont, da zinaoui eus ar mor pe euz al lennou braz. ●(1872) ROU 80a. Découler, tr. «Dinaoui

    (1904) DBFV 56a. dinaouein, tr. «découler.» ●56b. dinèuein, dinèu, v. n., tr. «s'écouler, descendre, parl. d'un liquide.»

    (2) Pulluler.

    (1659) SCger 99a. pulluler, tr. «dinaoui

    (c.1718) CHal.ms iii. pulluler, tr. «Cresquein, dihoannein, dinaoüein (?).» ●repulluler, tr. «dinaouein didarzein, gluemmein, boutein poussein a neue.»

    (1904) DBFV 56a. dinaouein, tr. «pulluler.»

    II. V. tr. d.

    (1) Verser, répandre.

    (1499) Ca 63a. Dinou. g. fonder espandre. ●197a. [teuziff]. g. fondre comme cire. la. liqno/as Jtem liquor/eris depo. vide in dinou. ●(c.1500) Cb 64b. [dinou] fondito / as frequentatium. b. dinouaff scuyllaff.

    (1744) L'Arm 400a. Verser, tr. «Dinéhuein.. huétt

    (1904) DBFV 56b. dinèuein, dinèu, v. a., tr. «verser.»

    (2) Verser (à boire).

    (1499) Ca 63b. Dinou da euaff. g. verser a boyre. (c.1500) Cb 64b. Dinou pe reiff da euaff g. verser a boire.

    (1856) VNA 183. à moins qu'il ne verse à boire, tr. «a vihannoh ne zinneu d'ivèt.» ●187. Versez-moi un coup de vin rouge, tr. «Dineuet deign ur uéh gùin ru.» ●(1857) LVH 329. na matet-é er guin e zinéhuet em houpen ! ●(1876) TDE.BF 135a. on dit dinaoui da eva, verser à boire.

    (3) Égoutter.

    (1904) DBFV 56b. dinèuein, dinèu, v. a., tr. «égoutter.»

    (4) Donner de la pente.

    (1876) TDE.BF 135a. Dinaoui, v. n., tr. «Donner de la pente descendante relativement à un lieu.»

  • dinaouus
    dinaouus

    adj. Versable.

    (c.1500) Cb. [treiff] versilis. et hoc le. g. versable. b. dinous.

  • dinaoziañ
    dinaoziañ

    v. intr. (hydrographie) Divaguer, sortir de son lit.

    (1923) BUBR 28/534. dinaozia, tr. «sortir de son lit.» ●(1931) VALL 429a. Sortir de son lit (rivière), tr. «dinaozia

  • Dinarzh
    Dinarzh

    n. de l. Dinard.

    (1)

    (1915) KRVT 153/2c. war hent Dinard da Zant-Lunêr. ●(1943) ENUR 14. nevez kempennet va blev gant gwellañ barver Dinarz.

    (2) [Toponymie locale]

    (1943) ENUR 29. Tremen a reas dre Borzh-Gwenn hag e tizhas buan Beg Belfarz.

  • dinas
    dinas

    s. Palais. (emprunt gallois).

    (1732) GReg 687b. Palais, tr. «ãls. dinas

    (1876) TDE.BF 135a. Dinas, s. m. (anc.), tr. «Palais, château. (Le P. Grégoire).»

  • dinask
    dinask

    adj.

    (1) (en plt d'un animal) Qui n'est pas attaché.

    (1869) TDE.FB 68a. La vache n'est pas attachée, tr. «dinask eo ar vuoc'h.»

    (2) sens fig. Libre de faire ce qu'on veut.

    (18--) CST 36-37. postur a oa ennan dre ma tlee beza dinask e-pad eun hanter-zizun.

    (1907) KANngalon Meurzh 356. ma vo lezet [an Iliz] dinask. ●(1909) BOBL 03 avril 223/1a. sitoaianed vad, sitoaianed dinask. ●(1914) KANNgwital 139/426. evit ma vezo ar beleg dinask evit ober kement zo en he garg.

  • dinaskañ / dinaskiñ
    dinaskañ / dinaskiñ

    v. tr. d. Détacher (une bête à cornes).

    (1732) GReg 279a. Detacher les bêtes à cornes attachées pour paître, ou à l'étable, tr. «Dinasqa. pr. disnasqet.» ●(1744) L'Arm 106a. Detacher (...) Les bêtes à corne, tr. «Dinassquein

    (1869) TDE.FB 272b. Détacher les bêtes à cornes de l'étable, tr. «dinaska ar zaout (On appelle nask, le lien avec lequel on les attache à l'étable.).»

    (1903) CDFi août-septembre (d’après KBSA 67). Ha Per da zinaska ar Vriz. ●(1904) DBFV 56a. dinasklein, v. a., tr. «détacher les bêtes à cornes.» ●(1962) EGRH I 60. dinaskañ v., tr. « lâcher une bête de sa place. »

  • dinaskiñ
    dinaskiñ

    voir dinaskañ

  • dinatur .1
    dinatur .1

    adj.

    I. Attr./Épith.

    A. (en plt de qqc.)

    (1) Cruel.

    (1575) M 2392. poaniou dynatur, tr. «des peines extraordinaires.»

    (1803) MQG 5. O maro dinatur ! pa c'heus lipet Barba. ●(1834) APD 80. en em rejouisa en ur fêzon dinatur eus a valeuriou ho qeverrerien. ●(1896) LZBt Mae 2. lac'hadek ken dinatur ?

    (2) (en plt de nourriture) De mauvaise qualité.

    (17--) CBet 1357. Al lousou a so glas, ha dinatur, ha cri, tr. «Les herbes sont vertes, de mauvaise qualité et crues.»

    (1869) FHB 240/247b. ar yeod hag ar peuri a deu ennhan [en douar priellek], a zo korzennek ha dinatur.

    (3) (?) Dur (?).

    (1920) FHAB Meurzh 268. miz meurz a zo eur miz avelek ha dinatur.

    (4) Malsain.

    (1904) DBFV 56a. dinatur é kerhet diarhén, tr. «il est malsain de marcher nu-pieds.»

    B. (en plt de qqn) Cruel.

    (17--) TE 186. Er mab dinatur-ze.

    (1861) BSJ 213. n'ou doé quet guellet laquat én ou chonge é oé hanni a nehai dinatur er-hoalh eit gobér un torfæt quer blaouahus.

    (1904) DBFV 56a. dinatur, adj., tr. «dénaturé, cruel.» ●(1906) BOBL 13 octobre 108/3d. pred eo lakaat he c'herent dinatur da zonjal eun tam en o zorfejou. ●(1909) FHAB C'hwevrer 51. difeiz pe dinatur, unan pe unan, pe an eil hag egile eo ar gerent. ●(1962) EGRH I 60. dinatur a., tr. « cruel, dénaturé. »

    II. Adv. Cruellement.

    (1530) J p. 11a. Un rifier sclacc diblas ha dissaczun / Eguyt lacat difuat ha dinatur / A crenn ennhy an re so afuyus, tr. «une rivière glacée, fade et dégoûtante où l'on jette, sans miséricorde et sans pitié, les envieux.»

    (1904) DBFV 56a. dinatur, adv., tr. «cruellement.»

  • dinatur .2
    dinatur .2

    m. Dénaturé.

    (1745) BT 356. Hérod, enn dinaturr, tr. «Hérode, le dénaturé.»

  • dinaturañ / dinaturiñ
    dinaturañ / dinaturiñ

    v. tr. d. Dénaturer.

    (1834) APD 81-82. Ar chastete a zo ur vertuz delicat pehini a zouguit en un vessel goat fragil ; un netra a ell en dinaturi.

    (1935) BREI 431/2d. o devoa graet dinaturan ed en miz c'houevrer ha miz meurz.

  • dinaturded
    dinaturded

    f. Cruauté.

    (1821) SST.ab ix. Dinaturdet en dec cohan a nehai peré e vennas lahein hou brer Joseb.

  • dinaturerezh
    dinaturerezh

    m. Inhumanité.

    (1904) DBFV 56a. dinaturereh, m., tr. «inhumanité.»

  • dinaturet
    dinaturet

    adj. Dénaturé.

    (1) (En parlant de qqun).

    (1943) VKST Meurzh/Ebrel 257. n’eo nemet eur Breizad dinaturet.

    (2) (En parlant de plantes).

    (1974) TDBP III 205. Meur a c’horadenn yaouank a zo marvet diwar ed dinaturet, tr. « plus d’une jeune couvée (de poussins) est morte après consommation de blé dénaturé »

  • dinaturiñ
    dinaturiñ

    voir dinaturañ

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...