Devri

Recherche 'din...' : 143 mots trouvés

Page 1 : de din-1 (1) à dinaturin (50) :
  • din .1
    din .1

    adj. Digne.

    ●(1499) Ca 63a. Din. g. dignez. ●(c.1500) Cb. g. intestable celluy qui nest pas digne de faire testament ou tesmoignage. b. vn den na deo quet din da bezaff test. ●(1530) Pm 26. Pan duy an fin din am buhez, tr. «Quand viendra la fin digne de ma vie.» ●54. Necessaer oae din an dra-se / E gouzuout, tr. «Il était nécessaire et digne que cette chose / Fût connue.» ●(1530) J p. 152b. He mab mat ha din, tr. «son bon et digne fils.» ●(1621) Mc 65-66. nen douff muy din da bezaff galuet hoz map.

    ●(1883) MIL 19. din d'en em gaout e penn ar Vretouned. ●(1894) BUZmornik 147. e vijent dinoc'h da dostaat ouz ann daol zantel. ●256. ann dina da zelc'her he blas.

    ●(1904) DBFV 52a. din, tr. «digne.» ●(1907) PERS 138. n'edont ket din, emezho, da zougen dillad priejou Jesus-Christ.

  • din .2
    din .2

    interj. Onomatopée qui imite le bruit d'une petite cloche.

    ●(1942) DIHU 372/83. Din ! din ! din ! Klohig bihan monati sant-Dukokan, ar zoareu Klegereg, e dinsé difonn en noz-sé.

  • din .3
    din .3

    s. Postérieur, derrière, fesse.

    ●(1647) Am 734. Din, tr. Herve Bihan « postérieur »

    ●(1716) PEll.ms 380. Din ou tin, le derriere, les fesses. ●(1752) PEll 227-228. Din, Siège de l'homme, les fesses : mot à present inusité ; mais je l'ai lu en ce sens dans les Amours du Vieillard.

  • dinac'h .1
    dinac'h .1

    m. –ioù, –où Dénégation, refus.

    ●(1744) L'Arm 433a. Déni, tr. «Dinah.. heu. m.»

    ●(1847) FVR 1. dre ann dinac'h a reaz tudchentil Breiz da gas ho c'hannaded da Bariz. ●(1868) FHB 198/335b. he dinac'hiou ho-unan a rea he c'harout mui-och-vui.

    ●(1904) DBFV 56a. dinah, m. pl. eu, tr. «déni, désaveu.» ●(1907) AVKA 163. Dirak an dinac'h ze. ●(1910) MBJL 185. hen e-unan ac'h eas da glevet ha da zigemer o dinac'h.

  • dinac'h .2
    dinac'h .2

    voir dinac'hiñ

  • dinac'hadenn
    dinac'hadenn

    f. -où Refus.

    ●(1962) EGRH I 60. dinac’hadenn f. -où, tr. « refus. »

  • dinac'hadur
    dinac'hadur

    m. Refus.

    ●(1962) EGRH I 60. dinac’hadur m., tr. « refus. »

  • dinac'hañ
    dinac'hañ

    voir dinac'hiñ

  • dinac'henn
    dinac'henn

    f. -où Refus.

    ●(1962) EGRH I 60. dinac’henn f. -où, tr. « refus. »

  • dinac'her
    dinac'her

    m. –ion

    (1) Celui qui renie.

    ●(1962) EGRH I 60. dinac’her m. -ien, tr. « celui qui nie, qui refuse. »

    (2) Rénégat.

    ●(1962) EGRH I 60. dinac’her m. -ien, tr. « rénégat. »

    (3) Dinac’her Doue : apostat.

    ●(1869) FHB 255/363a. pe ger criz oa an dinac'her Doue. ●(1870) FHB 266/38b. Beteg an dinac'her Doue Julian a lavare var he varo : trec'h out bet din, galilean.

  • dinac'het
    dinac'het

    adj. Dénié.

    ●(1732) GReg 208b. Conviction, preuve évidente d'une verité que l'on avoit deniée, tr. «Prouvidiguez haznad eus a ur viryonez dinac'het.»

  • dinac'hidigezh
    dinac'hidigezh

    f. Dénégation.

    ●(1732) GReg 266a. Denegation, deni, negation, refus, tr. «Dinac'hidiguez.»

  • dinac'hiñ / dinac'hañ / dinac'h
    dinac'hiñ / dinac'hañ / dinac'h

    v. tr. d.

    I. [avec un c.o.d.]

    (1) Dénier.

    ●(1499) Ca 63a. Dinach. g. desnyer.

    ●(1732) GReg 266a. Denier, nier une chose, refuser, tr. «Dinac'h. pr. dinac'het.» ●(1752) PEll 228. Dinac'h, nier, refuser. ●(1857) GUG 102. Er péh e zenah er bed.

    (3) Renier.

    ●(1732) GReg 804a. Renier Dieu, nier Dieu en jurant, tr. «dinac'h Douë.»

    ●(1839) BEScrom 272. d'hobér dehou dinahein Jésus-Chrouist.

    (3) Abjurer.

    ●(1869) FHB 257/380a. ho lacat da zinac'h ho feiz. ●(1878) EKG II 246. dinac'ha ar feiz.

    (4) Refuser (à qqn qqc. de dû).

    ●(1790) MG 106-107. En trenoz hou ç'amezecq e gouéh clan, ha quênt merhuel, ean e zisclæri d'é vugalé, en en dès prestét teoh argand. Er vugalé-ze é huélét en ou dinahét doh-t'ai, hou calhue dirac er Juge. ●109-110. é vugalé e zou bet deit de oulèn ou argand : mæs laqueit em boai int de drafiquein, ha n'em boai quet nezè de zaccor dehai. Goudé en diaul en dès men douguét d'ou dinahein, ha me mès sèntet doh-t'ou.

    II. [avec un v., une subord.]

    (1) Refuser (de faire qqc.).

    ●(1914) RNDL 48. Me hroézieu pamdiek e zénahan ou doén, tr. «mes croix journalières je refuse de les porter.»

    (2) Nier (que).

    ●(1838) OVD 176. hanni ne ellou dinahein, arlerh en àssurance e ra d'emb en aviél, nen doé quet hur Salvér un amité douce ha spécial doh sant Yehan.

  • Dinam
    Dinam

    voir Dinan

  • dinamit
    dinamit

    m. Dynamite.

    ●(1968) BAHE 56/52. an tennoù dinamit.

  • dinamitañ
    dinamitañ

    v. tr. d. Dynamiter.

  • dinamiter
    dinamiter

    m. –ion Dynamiteur.

    ●(1968) BAHE 56/52. furchal dre-holl da zizoleiñ an dinamiterien-se.

  • dinamiterez
    dinamiterez

    f. –ed Dynamiteuse.

    ●(1982) LLMM 210/51. ar vrasañ dinamiterez a zo bet biskoazh e Breizh.

  • dinamm .1
    dinamm .1

    adj.

    I.

    (1) (en plt de qqn) Sans défaut, parfait.

    ●(1530) Pm 217. Guerches dinam, tr. «Vierge sans tache.»

    ●(1732) GReg 255a. Sans défaut, tr. «dinam à.» ●Un homme sans défaut, tr. «Un dèn dinam.»

    ●(1876) TDE.BF 134b. Dinam, adj., tr. «Innocent, pur, sans souillure, sans tache ni péché.» ●(1891) MAA 78. dibaba an eneou dinam diouz an eneou kabluz.

    ●(1911) BUAZperrot 197. an Oan digailhar, dizaotr, disi ha dinam.

    (2) Pur, sans tache.

    ●(1659) SCger 83a. net, tr. «dinam.»

    ●(1867) FHB 151/372a. da zerc'hel ho c'halon dinam a bec'het.

    (3) Sans faute.

    ●(1867) MGK viii. ar brezoneg a gomzet e Kerzaoulaz (…) ne oa ket dinamm a-grenn.

    II. Dinamm evel un ael : voir ael.

  • dinamm .2
    dinamm .2

    m. –ed Innocent.

    ●(1866) FHB 58/45a. ar brofessiez gaer a reaz Jeremi euz a vuntrerez an Dinammed santel.

  • dinammañ
    dinammañ

    v. tr. d. Remettre (un estropié).

    ●(1732) GReg 370a. Remettre un estropié, tr. «dinamma. pr. et.»

  • dinammded
    dinammded

    f. Pureté.

    ●(1847) FVR 199. D'ann dinamded. ●(1867) BUE 70. gwerc'hded ar galon ha dinamded pe purete ar c'horv. ●(1876) TDE.BF 134b. Dinamded, s. m., tr. «Pureté de cœur.» ●(1883) MIL 59. koll a ra he zinamdet.

    ●(1912) MMPM 8. ar greden dinamded Mari. ●86. Dinamded ar Verc'hez.

  • dinammer
    dinammer

    m. –ion Celui qui ôte les défauts.

    ●(1943) FHAB Mezheven 309. Dirak 'n Doue Roue, dinammer hon nammou, / A ro d'it diveni testeni divarvel.

  • dinamo
    dinamo

    m. Dinamo.

    ●(1903) MBJJ 127. An Tado o deuz eun «dinamo» pe eur mekanik da gaout ar sort sklerijen-ze.

  • Dinan / Dinam
    Dinan / Dinam

    n. de l.

    I. Dinan.

    ●(1543) Cco 22. Dinan. ●(1546) Cco 46. Dinan. ●(1548) Cco 64. diã. ●(1576-1600) Cco 80. dinan.

    ●(1732) GReg 149a. Plaçzenn Dinam. ●290a. Dinamm. ●372b. Les États de Bretagne se tiennent à Dinan, tr. «Ar stadou a vreyz a zalc’heur bréma ê Dinam.» ●(c.1789) SD 19. Poupard, Deputet eus a Zinan.

    ●(1825-1830) AJC p. 280. dinam. ●(1847) FVR 112. ma vije paket e Kastel Dinan ann holl veleien. ●(1851) PENdast 90. en Kastell hag en Montroulez, e treger eo bed / E Dinam. ●(1857) CBF 131. Dinam. ●(1863) ST 6. Pontivy, Guerlesquin, Dinam ha Colline. ●(1865) FHB 13/104a. e Dinan. ●(1869) TDE.FB xviiia. Dinam. ●(1872) SON II 288. Jannet Helari, merc'h he mamm, / Brava plac'h iaouanc 'zo en Dinam. ●(1889) CDB 136. ’Barz en Dinam, en Sant-Malo, tr. «à Dinan, à Saint-Malo.»

    ●(1902) PIGO i 5. heman ’zo zur deut kwit euz a Zinam. ●(1905) ALMA 67. Dinan. ●68. Dinam. ●(1905) BOBL 19 août 48/3d. Marvat e vo dastumet en Ti ar Follien, en Dinam. ●(1910) ISBR 175. Ne oé bet nameit Jugon, Kempér, Dinan ha Redon en doé killourzet dohton un herrad ha dalhet mat a du get Bléz. ●(1923) FHAB Ebrel 4/135. mont a eure ganto beteg Dinan hag ac'hano e kerzas. ●(1933) BREI 319/4a. dont betek Dinam. ●(1943) ENUR 66. hag e skoas etrezek Dinan. ●(1974) TDBP III 239. Kaset eo bet da Zinam, aet he fenn diganti.

    II. Kas ub. da Zinan : envoyer qqn à l’hôpital psychiatrique.

    ●(1920) LZBt Meurzh 16 (T). C'houi 'pije kasset hennez da Dinan ! ●(1970) BHAF 287. sklaer eo, evel lagad eun naer, e vo red kas ahanon a-benn ar fin da Zinam... ●note Ernest ar Barzig. "E departamant C.-du-N., e vez kaset eno - Doue d'o bennigo - ar baourkeiz paotred, kollet gante, kalz pe nebeud, o zamm spered." ●(1974) TDBP III 261. Te ac'h ay da Zinam ! – Me ac'h ay da jilgamm ? toi, tu iras à Dinan (à l'asile des fous) ! – Moi, j'irai (je deviendrai) boîteux ? ●282. Poent eo kas anezañ da di an dud sod (ou : da Zinam) ! ●(1977) TDBP II 480. Hennez a zo kaset da Zinam da di an dud sod.

    III. Nom de famille.

    ●(1970) NFBT 60-61 N° 460. Dinam.

    IV. [Toponymie locale]

    ●(1732) GReg 149a. Le champ à Dinan, la place publique de la Ville de Dinan. Plaçzeñ Dinam.

    ●(1847) FVR 112. ma vije paket e Kastel Dinan ann holl veleien.

  • Dinaniz
    Dinaniz

    pl. Habitants de Dinan.

    ●(1732) GReg 290a. Dinammad. p. Dinammis.

    ●(1869) TDE.FB xviiia. Dinamad, m. pl. Dinamiz.

  • dinaon
    dinaon

    adj. Qui passe la faim.

    ●(1932) FHAB Mae 185. Eur pred mat eo ar yot-ze ; eur pred dinaon ha skanv hag aes labourat diwarnan. ●(1934) FHAB Mae 211. rak ar c'hig ha fars a vez kavet mad gand an holl ! Eur pred dinaon eo. ●(1944) DGBD 65. dinaonoc'h e oa [ar maniok] hervezo. ●(1962) EGRH I 60. dinaon a., tr. « qui permet de rester longtemps sans avoir faim. » ●ar yod a zo dinaon.

  • dinaonet
    dinaonet

    adj. Affamé.

    ●(1925) SFKH 5. Ésoh e vou d'er Roué pas hemb tauseu eit d'er peurkeh dén dinañnet pas hemb bara.

  • dinaoniañ / dinaoniñ
    dinaoniañ / dinaoniñ

    v. tr. d.

    (1) Passer la faim à.

    ●(1932) BRTG 174. de zinañnein mem boelleu. ●(1970) GSBG 332. (Groe) dinaon, tr. «apaiser la faim.»

    (2) sens fig. Rassasier.

    ●(1908) NIKO 27. dinannein hun inéan.

  • dinaoniñ
    dinaoniñ

    voir dinaoniañ

  • dinaou .1
    dinaou .1

    adj. En pente, déclive.

    ●(1732) GReg 273b. Chemin qui va en descendant, chemin en pante, tr. «hend dinaou. p. henchou dinaou.»

  • dinaou .2
    dinaou .2

    m., prép. & adv.

    I. M.

    (1) Pente.

    ●(1732) GReg 636a. La pente d'une montagne, tr. «An dinaou eus ar menez.» ●689b. Pante, le panchant d'un lieu, tr. «dinaou.» ●La pante d'une colline, tr. «An dinaou eus a un dunyenn.»

    ●(1857) CBF 17. Ha dinaou zo gant ann hent ?, tr. «Y a-t-il de fortes descentes ?» ●(1867) MGK 143. daoust ma'z euz dinaou. ●(1869) TDE.FB 265b. Descente, s. f. pente par laquelle on descend, tr. «dinaou, m. ; diribin m. ; diarros, m. G ; diskenn, m. Ces mots ne s'employent pas au pluriel.» ●(1890) MOA 203b. L'eau découle, grâce à la pente, tr. «dinaou a zo d'ann dour.»

    ●(1904) DBFV 56b. dinèu, m., tr. «pente.»

    (2) Reiñ dinaou : donner de la pente.

    ●(1924) DIHU 155/76. Reit dineu d'hou kreu hag en hango um denno ér méz.

    (3) Écoulement, courant de l'eau.

    ●(c.1500) Cb 86a. [fluaff] Jtem hic fluor / oris. g. decursion. b. dinou.

    ●(1847) MDM 298. ma vije atretenet mad ar steriou-ze, ma vije reoliet mad an dinaou anez-ho. ●(1856) GRD 260. ean e lausq er riviéreu de ridêc revé ou dinàu. ●(1866) LZBt Gouere 160. o veachin war riziero a enep dinaou ann dour. ●(1872) ROU 80a. L'eau peut s'écouler, grâce à la pente, tr. «dinaou a zo d'an dour.» ●(1877) BSA 126. cueza a ra el lenn, ha gant an dinaou euz an dour, eo casset buhan dindan ar rod.

    (4) Ce qui s'écoule, égout, écoulement.

    ●(1744) L'Arm 125b. Egout, tr. «Huérr ou Huiérr, de gondui enn dineu louss ag unn ti.»

    ●(1904) DBFV 56b. dinèu, m., tr. «égoût, écoulement.»

    (5) Source.

    ●(1861) BSJ 138. en dachen a béhani é ten er Jourdain é zineu.

    (6) (domaine maritime) Reflux, jusant.

    ●(1857) CBF 115. Dinaou zo gand ar mor, tr. «la mer baisse.»

    II. Loc. prép. En dinaou da : en contrebas de.

    ●(1918) LZBt Mae 34. da derri douar en dinaou da geriadenno Lolofi ha Kanname.

    III. Loc. adv.

    (1) War-zinaou, àr-zinaou : en déclive, en pente.

    ●(1744) L'Arm 277a. Pente-douce ou en glacis, tr. «Tra aligéd ar zineu.»

    ●(1931) VALL 188a. Déclive (terrain), tr. «war zinaou.» ●(1964) ABRO 40. Neuze a (lire : e) rankis goleiñ va zi gant reñkennadoù pleñch lakaet war-zinaoñ.

    ►[empl. comme épith.]

    ●(1931) VALL 207a. (chemin) qui va en descendant, tr. «war zinaou.» ●(1955) STBJ 148. gwaremmou war-zinaoñ.

    (2) A-zinaou : à torrent.

    ●(1530) J 190a. Ma daou lagat, a livat plen / Rentet a dinou dazlou yen, tr. «Versez, mes yeux, versez des flots de larmes.»

  • dinaou .3
    dinaou .3

    voir dinaouiñ

  • dinaouenn
    dinaouenn

    f. Pente.

    ●(1953) LLMM 43/25. war zinaouenn ar c'hal.

  • dinaouet
    dinaouet

    adj. Versé, répandu.

    ●(1499) Ca 63a-b. [dinou] g. espanduz ou mis hors. b. dinouet.

  • dinaouiñ / dinaou
    dinaouiñ / dinaou

    v.

    I. V. intr.

    (1) Couler, découler.

    ●(14--) N 1790. Ha maz duy tenn goazretdennou ha feuntenyou a dinouo, tr. «Qu’il vienne beaucoup de ruisseaux, et des fontaines couleront.» ●(1576) Cath p. 24-25. ha bede an amser presant ez dinaou an eol hep cessaff he relegou santell, tr. «et jusqu'au temps présent il découle de l'huile, sans cesse, de ses saintes reliques.» ●(1612) Cnf 71b. goat an noblaff oll, pe-heny à dinaou, hac a scuill ves à costez Iesus-Christ. ●77a. an goat-sé, pe-heny à dynou ves à nezy. ●(1650) Nlou 54. An goat dan traou a dinaouas, / A het é costez ez diloffas, / Voar é bisaig quent ez flaychas, / Hac euff guelet à remedas, tr. «Le sang s'écoula au sol ; / le long de son ventre il jaillit / sur son visage avant qu'il ne bougeât / et il guérit sa vue.»

    ●(1659) SCger 33a. couler, tr. «dinaoui.»

    ●(1868) KMM 249. Piou a lavaro n'ema ket an oll grassou etre e daouarn, evit o ingala d'an dud ; p'eo i eo a laca anezo da zinaoui, da ziredet eus an Ee var an dud. Evel ma lacaer ar vouaziou dour da zont, da zinaoui eus ar mor pe euz al lennou braz. ●(1872) ROU 80a. Découler, tr. «Dinaoui.»

    ●(1904) DBFV 56a. dinaouein, tr. «découler.» ●56b. dinèuein, dinèu, v. n., tr. «s'écouler, descendre, parl. d'un liquide.»

    (2) Pulluler.

    ●(1659) SCger 99a. pulluler, tr. «dinaoui.»

    ●(c.1718) CHal.ms iii. pulluler, tr. «Cresquein, dihoannein, dinaoüein (?).» ●repulluler, tr. «dinaouein didarzein, gluemmein, boutein poussein a neue.»

    ●(1904) DBFV 56a. dinaouein, tr. «pulluler.»

    II. V. tr. d.

    (1) Verser, répandre.

    ●(1499) Ca 63a. Dinou. g. fonder espandre. ●197a. [teuziff]. g. fondre comme cire. la. liqno/as Jtem liquor/eris depo. vide in dinou. ●(c.1500) Cb 64b. [dinou] fondito / as frequentatium. b. dinouaff scuyllaff.

    ●(1744) L'Arm 400a. Verser, tr. «Dinéhuein.. huétt.»

    ●(1904) DBFV 56b. dinèuein, dinèu, v. a., tr. «verser.»

    (2) Verser (à boire).

    ●(1499) Ca 63b. Dinou da euaff. g. verser a boyre. ●(c.1500) Cb 64b. Dinou pe reiff da euaff g. verser a boire.

    ●(1856) VNA 183. à moins qu'il ne verse à boire, tr. «a vihannoh ne zinneu d'ivèt.» ●187. Versez-moi un coup de vin rouge, tr. «Dineuet deign ur uéh gùin ru.» ●(1857) LVH 329. na matet-é er guin e zinéhuet em houpen ! ●(1876) TDE.BF 135a. on dit dinaoui da eva, verser à boire.

    (3) Égoutter.

    ●(1904) DBFV 56b. dinèuein, dinèu, v. a., tr. «égoutter.»

    (4) Donner de la pente.

    ●(1876) TDE.BF 135a. Dinaoui, v. n., tr. «Donner de la pente descendante relativement à un lieu.»

  • dinaouus
    dinaouus

    adj. Versable.

    ●(c.1500) Cb. [treiff] versilis. et hoc le. g. versable. b. dinous.

  • dinaoziañ
    dinaoziañ

    v. intr. (hydrographie) Divaguer, sortir de son lit.

    ●(1923) BUBR 28/534. dinaozia, tr. «sortir de son lit.» ●(1931) VALL 429a. Sortir de son lit (rivière), tr. «dinaozia.»

  • Dinarzh
    Dinarzh

    n. de l. Dinard.

    (1)

    ●(1915) KRVT 153/2c. war hent Dinard da Zant-Lunêr. ●(1943) ENUR 14. nevez kempennet va blev gant gwellañ barver Dinarz.

    (2) [Toponymie locale]

    ●(1943) ENUR 29. Tremen a reas dre Borzh-Gwenn hag e tizhas buan Beg Belfarz.

  • dinas
    dinas

    s. Palais. (emprunt gallois).

    ●(1732) GReg 687b. Palais, tr. «ãls. dinas.»

    ●(1876) TDE.BF 135a. Dinas, s. m. (anc.), tr. «Palais, château. (Le P. Grégoire).»

  • dinask
    dinask

    adj.

    (1) (en plt d'un animal) Qui n'est pas attaché.

    ●(1869) TDE.FB 68a. La vache n'est pas attachée, tr. «dinask eo ar vuoc'h.»

    (2) sens fig. Libre de faire ce qu'on veut.

    ●(18--) CST 36-37. postur a oa ennan dre ma tlee beza dinask e-pad eun hanter-zizun.

    ●(1907) KANngalon Meurzh 356. ma vo lezet [an Iliz] dinask. ●(1909) BOBL 03 avril 223/1a. sitoaianed vad, sitoaianed dinask. ●(1914) KANNgwital 139/426. evit ma vezo ar beleg dinask evit ober kement zo en he garg.

  • dinaskañ / dinaskiñ
    dinaskañ / dinaskiñ

    v. tr. d. Détacher (une bête à cornes).

    ●(1732) GReg 279a. Detacher les bêtes à cornes attachées pour paître, ou à l'étable, tr. «Dinasqa. pr. disnasqet.» ●(1744) L'Arm 106a. Detacher (...) Les bêtes à corne, tr. «Dinassquein.»

    ●(1869) TDE.FB 272b. Détacher les bêtes à cornes de l'étable, tr. «dinaska ar zaout (On appelle nask, le lien avec lequel on les attache à l'étable.).»

    ●(1903) CDFi août-septembre (d’après KBSA 67). Ha Per da zinaska ar Vriz. ●(1904) DBFV 56a. dinasklein, v. a., tr. «détacher les bêtes à cornes.» ●(1962) EGRH I 60. dinaskañ v., tr. « lâcher une bête de sa place. »

  • dinaskiñ
    dinaskiñ

    voir dinaskañ

  • dinatur .1
    dinatur .1

    adj.

    I. Attr./Épith.

    A. (en plt de qqc.)

    (1) Cruel.

    ●(1575) M 2392. poaniou dynatur, tr. «des peines extraordinaires.»

    ●(1803) MQG 5. O maro dinatur ! pa c'heus lipet Barba. ●(1834) APD 80. en em rejouisa en ur fêzon dinatur eus a valeuriou ho qeverrerien. ●(1896) LZBt Mae 2. lac'hadek ken dinatur ?

    (2) (en plt de nourriture) De mauvaise qualité.

    ●(17--) CBet 1357. Al lousou a so glas, ha dinatur, ha cri, tr. «Les herbes sont vertes, de mauvaise qualité et crues.»

    ●(1869) FHB 240/247b. ar yeod hag ar peuri a deu ennhan [en douar priellek], a zo korzennek ha dinatur.

    (3) (?) Dur (?).

    ●(1920) FHAB Meurzh 268. miz meurz a zo eur miz avelek ha dinatur.

    (4) Malsain.

    ●(1904) DBFV 56a. dinatur é kerhet diarhén, tr. «il est malsain de marcher nu-pieds.»

    B. (en plt de qqn) Cruel.

    ●(17--) TE 186. Er mab dinatur-ze.

    ●(1861) BSJ 213. n'ou doé quet guellet laquat én ou chonge é oé hanni a nehai dinatur er-hoalh eit gobér un torfæt quer blaouahus.

    ●(1904) DBFV 56a. dinatur, adj., tr. «dénaturé, cruel.» ●(1906) BOBL 13 octobre 108/3d. pred eo lakaat he c'herent dinatur da zonjal eun tam en o zorfejou. ●(1909) FHAB C'hwevrer 51. difeiz pe dinatur, unan pe unan, pe an eil hag egile eo ar gerent. ●(1962) EGRH I 60. dinatur a., tr. « cruel, dénaturé. »

    II. Adv. Cruellement.

    ●(1530) J p. 11a. Un rifier sclacc diblas ha dissaczun / Eguyt lacat difuat ha dinatur / A crenn ennhy an re so afuyus, tr. «une rivière glacée, fade et dégoûtante où l'on jette, sans miséricorde et sans pitié, les envieux.»

    ●(1904) DBFV 56a. dinatur, adv., tr. «cruellement.»

  • dinatur .2
    dinatur .2

    m. Dénaturé.

    ●(1745) BT 356. Hérod, enn dinaturr, tr. «Hérode, le dénaturé.»

  • dinaturañ / dinaturiñ
    dinaturañ / dinaturiñ

    v. tr. d. Dénaturer.

    ●(1834) APD 81-82. Ar chastete a zo ur vertuz delicat pehini a zouguit en un vessel goat fragil ; un netra a ell en dinaturi.

    ●(1935) BREI 431/2d. o devoa graet dinaturan ed en miz c'houevrer ha miz meurz.

  • dinaturded
    dinaturded

    f. Cruauté.

    ●(1821) SST.ab ix. Dinaturdet en dec cohan a nehai peré e vennas lahein hou brer Joseb.

  • dinaturerezh
    dinaturerezh

    m. Inhumanité.

    ●(1904) DBFV 56a. dinaturereh, m., tr. «inhumanité.»

  • dinaturet
    dinaturet

    adj. Dénaturé.

    (1) (En parlant de qqun).

    ●(1943) VKST Meurzh/Ebrel 257. n’eo nemet eur Breizad dinaturet.

    (2) (En parlant de plantes).

    ●(1974) TDBP III 205. Meur a c’horadenn yaouank a zo marvet diwar ed dinaturet, tr. « plus d’une jeune couvée (de poussins) est morte après consommation de blé dénaturé »

  • dinaturiñ
    dinaturiñ

    voir dinaturañ

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...