Devri

Recherche 'div...' : 778 mots trouvés

Page 1 : de div (1) à divalavded (50) :
  • div
    div

    adj. & adv.

    I. Adj. num. card.

    (1) Deux (au féminin).

    (1499) Ca 66b. Diu vide in dou hac en contaff. ●(1580) G 664. Rey dyt un dyu bazat, tr. «te donner un ou deux coups de bâton.»

    (1732) GReg 285a. Deux, pour le fem[inin] g[enre], tr. « diou. (Van[netois] diü. div.» ●(17--) EN 699-702. Chetu dif s[is]un sou, ne non qued deud do que, tr. «voilà deux semaines que je ne suis venu vers vous.» ●(17--) TE 147. en ihue vuoh-ce.

    (1856) VNA 98. Il est bienyôy deux heures, tr. «Dihue ær-é imbèr.» ●(1860) BAL 1. Va diou c'hoar. ●(1877) BSA 239. Da ziv heur diouz ar mintin. ●(1891) CLM 33. en niue béhourès-men.

    (1907) PERS 91. An diou-ze a gemeraz. ●107. An Aot. Vianney a zave da ziv heur.

    II. Loc. adv.

    (1) Div-ha-div : deux par deux.

    (1580) G 760. dyou ha dyou var ma dyou brech, tr. «Deux ha deux sur mes bras.»

    (1732) GReg 285a. Deux-à-deux, fem[inin], tr. «diou-ha-diou

    (1897) EST 63. Merhed aral neoah, diw ha diw.

    (2) Hon-div : nous deux.

    (1878) EKG II 72. Ha petra fell d'it e rafemp-ni hon diou.

    (3) Ho-tiv : vous deux.

    (1857) HTB 197. ha dont aman ho tiou.

    (1928) TAPO 8. Komz a rit ho tiou en eur bern !

    (4) O-div : elles deux.

    (1732) GReg 285a. Toutes deux, tr. «Ho diou

    (1839) BESquil 83. ou zurel ou dihue én ur chaudronnad yvle berhuidant. ●(1878) EKG II 73. ho diou d'ar c'hao…

    III.

    (1) Bezañ div deir eur : voir eur.

    (2) E galon etre div : voir kalon.

    (3) Lazhañ div voualc'h gant ur maen : voir moualc'h.

  • divab
    divab

    adj. Sans fils.

    (1866) BSLss I 187a. Pa vézô marô eunn dén divab, é tréménô madou ann tad d'hé verc'h.

  • divabouz .1
    divabouz .1

    adj.

    (1) Sans bave, qui ne bave pas.

    (1876) TDE.BF 153a. Divabouz, adj., tr. «Qui ne bave pas.»

    (1931) VALL 61b. sans bave, qui ne bave pas, tr. «divabouz

    (2) sens fig. Sans défaut, sans bavure.

    (1869) FHB 224/117b. e brezonec ken divabouz, ken flam.

  • divabouz .2
    divabouz .2

    m. Bavette.

    (1659) SCger 13b. bauette, tr. «divabouz

  • divabouzañ
    divabouzañ

    v. tr. d. Essuyer la bave (de qqn).

    (1732) GReg 85b. Essüier la bave de la bouche d'un enfant, tr. «divabouza. pr. divabouzet

    (1876) TDE.BF 153a. Divabouza, v. a., tr. «Essuyer la figure d'un enfant qui bave.»

    (1931) VALL 61b. essuyer la bave (de la bouche d'un enfant), tr. «divabouza.» ●(1970) BHAF 51. Eur wech divabouzet eun tammig ma c'hoar vihan.

  • divabrant
    divabrant

    d. abrant

  • divac'h
    divac'h

    f. –où (agriculture) Croc.

    (1499) Ca 66b. Diuach alias bach pe croc.

    (1659) SCger 144a. diuac'h, tr. «croc.»

    (1870) FHB 292/244a. tranchou, divac'hou, restilli. ●(1876) TDE.BF 153a. Divac'h, s. f., tr. «Instrument de labourage en forme de croc.»

    (1962) EGRH I 66. divac’h f., tr. « cra (instrument agricole) (L. G., Tr., Ern.). » ●(1996) VEXE 155. Le fumier (…) est tiré à l'aide d'un croc (eun divah).

  • divac'hagn
    divac'hagn

    adj.

    (1) Non estropié.

    (1732) GReg 370a. Qui n'est en rien estropié, tr. «Divahaign.» ●(1744) L'Arm 24b. Je me suis retiré bague-sauve, tr. «Mé méss um deennétt divahin ou diviss ha divahein

    (c.1802-1825) APS 77. ur horf libr ha divahaign. ●(1889) ISV 174. en eun taol e teuas da veza sounn, eskuit ha divac'hagn evel biscoas.

    (1907) BSPD I 110. é zorn e za divahin. ●489. é zorn divahign. ●(1907) AVKA 82. darc'heet divagn en ifern. ●(1913) FHAB Mezheven 186. n'edo mui divac'hagn awalc'h e oll vemprou outan. ●(1962) EGRH I 66. divac’hagn a., tr. « bien constitué, non estropié. »

    (2) Yac'h ha divac'hagn : sain et sauf.

    (1874) FHB 472/10a. re all hag a zo iac'h ha divac'hagn. ●(1878) EKG II 197. iac'h ha divac'hagn.

    (1900) BUSF 22. iah ha divahin. ●(1924) BILZbubr 40/898. Sellit a drue eus eun den reuzeudik, c'hwi pere a zo yac'h ha divachagn.

    (3) Disoc'h divac'hagn : s'en tirer indemne.

    (1906) DIHU 14/242. penaus ma disohet divahein.

    (4) En em dennañ divac'hagn : s'en tirer indemne.

    (1908) PIGO II 180. Ar re oa 'n em dennet divahagn eus an tol trap-man, o devoa kerc'het kolo hag a glaske peadra da vont da zikour o c'hensorted manet war an dachen.

  • divac'hagnañ
    divac'hagnañ

    v. tr. d. =

    (1732) GReg 370a. Remettre un estropié, tr. «Divahaigna. pr. et

    (1861) BSJ 86-87. en hani e devoé en divahignet hag er gùelleit.

    (1900) KAKE 111. al loen kez (...) Divarc'hagnet gant bizier.

  • divachadur
    divachadur

    m. –ioù Émondes.

    (1732) GReg 333a. Emondes, branches coupées, tr. «divachadur

  • divachañ
    divachañ

    v. tr. d. Émonder.

    (1980) LIMO 08 mars. divach er gwé. ●Divachein, se dit en pays Pourlette comme divarrein, pour émonder.

    ►absol.

    (1922) BUBR 13/10. tad ha mab gant ar chelp hag an hach / A ziskour, a ziveg, a zivrank, a zivach.

    ►méton.

    (18--) SAQ II 3. da zivac'ha ar venoden evit rei sklerijen d'an hent.

  • divacher
    divacher

    m. –ion Émondeur.

    (1732) GReg 333a. Emondeur, celui qui émonde les arbres, tr. «divacher. p. yen

  • divachet
    divachet

    adj. Émondé.

    (1975) YABA 13.12. er gwé divachet. ●(1975) LIMO 13 décembre. Divachet, tr. «émondé.»

  • divad
    divad

    adj. Sans bien.

    (1962) EGRH I 66. divad a., tr. « sans bien. »

  • divadañ .1
    divadañ .1

    v. intr. Revenir d'un évanouissement.

    (1580) G 1073. Ma mam quer groet cher mat haznat ha dybadet, tr. «Ma chère mère, réjouissez-vous publiquement et sortez d'évanouissement.»

    (1962) EGRH I 66. divadañ v., « revenir d'un évanouissement. »

  • divadañ .2
    divadañ .2

    v.

    I. V. tr. d.

    (1) Ôter ce qui fait la valeur de.

    (1872) ROU 80a. Dégarnir, une ferme de ce qui en augmente la valeur actuelle, bois, etc., tr. «divada un tiegez, abars e guitaat.»

    (2) (en plt d'une maladie) Mettre qqn à mal.

    (1936) IVGA 208. Eur souez penaos e oa bet divadet gant e gleñved !

    II. V. intr. [empl. comme subst.] Perte de ses biens propres.

    (1949) KROB 13/13. an divada a zo diaes da zistaga.

  • divadaouet
    divadaouet

    adj. Dessoûlé, dégrisé.

    (1958) BRUD 3/26. Diambaf-kaer e oa neuze an Dich : treh e oa bet e gorvad aon da nerz an evaj ha divadaouet-krenn an den.

  • divadaouiñ
    divadaouiñ

    v. intr.

    (1) Revenir à soi.

    (1923) FHAB C'hwevrer 64. Divadaoui a ris gant trouz moueziou o kana. ●(1977) PBDZ 767. (Douarnenez) divadaouiñ, tr. «se remettre d'un étourdissement.»

    (2) Dessoûler, dégriser.

    (1903) KZVr Du-Kerzu. Divadaoui a ra Job neuze. (d'après KBSA 21). ●(1977) PBDZ 767. (Douarnenez) divadaouiñ, tr. «désenivrer.»

  • divadelezh
    divadelezh

    f. Méchanceté.

    (1847) FVR 278. Venjans enn da enep, / Ha da zivadelez.

  • divadez .1
    divadez .1

    adj.

    (1) Qui n'est pas baptisé.

    (1612) Cnf 22a. Nep ho deues clasquet caffout, pé à fell dezo clasq. vn Dyaoul familier, autramant hannet heruez an langaig eues an pobl, map dyuadez à pech maruelamant.

    (2) par ext. Qui n'est pas chrétien.

    (1867) FHB 130/2202a. dindan an dud divadez. ●(1877) BSA 87. an iliz veur a ioa bet saotret gant an dud divadez-se. ●(1889) SFA 118. el leac'h m'eman herrio bugale divadez Mahomet oc'h ober o reuz. ●(1893) IAI 110. d'ar Varbared, a yoa divadez hag eretik ?

    (1904) BSAB 5. an dud divade. ●(1910) FHAB Gwengolo 266. Ha ganet oud-te en eur vro zivadez ? ●(1914) KANNgwital 144/481. gant eur roue divadez.

    ►[empl. comme subst.]

    (1904) KANngalon Du 246. Penaoz e varv an divadez ? ●(1945) DWCZ 38. Ha setu perak, da wener, e lonk kig evel eun digredenn hag eun divadez.

    (3) fam. (en plt d'une boisson alcoolisée) Pur, sans eau.

    (1732) GReg 961a. Vin pur, tr. «guïn divadez

    (1929) SVBV 63. bannac'hou gwin divadez. ●(1954) VAZA 132. gwin Porto peurwirion ha divadez.

  • divadez .2
    divadez .2

    m. Personne non baptisée.

    (1847) BDJ 126. daoust ma zoa eun divadez.

    (1904) KANngalon Du 246. Penaoz e varv an divadez.

  • divadezañ
    divadezañ

    voir divadeziñ

  • divadezet
    divadezet

    adj. Débaptisé.

    (1868) FHB 178/172b. bretoned divouennet, bastardet ha divadezet.

  • divadeziñ / divadezañ
    divadeziñ / divadezañ

    v.

    (1) V. tr. d. Débaptiser.

    (1847) FVR 201. Ar c'heariou a oe divadezet evel ann traou all. ●(1876) TDE.BF 153a. Divadeza, v. a., tr. «Débaptiser.»

    (1920) MVRO 53/1b. da zivadezi e vag. ●(1931) VALL 182b. Débaptiser, tr. «divadezi, divadeza

    (2) V. pron. réfl. En em zivadeziñ : se faire débaptiser.

    (1732) GReg 245b. Depabtiser, renoncer à la grace du Baptême reçû, tr. «Hem divadeza

  • divadin
    divadin

    adj. Sérieusement, sans badiner.

    (1872) ROU 102b. Sérieusement, tr. «Divadin.» ●(1890) MOA 135a. Qui ne badine pas, tr. «divadin, (sans badiner).»

    (1903) MSLp xii 276. pet[it] tréc[orois] divadin «sans blague, plaisanterie à part » = sérieusement. ●(1903) MBJJ 206-207. Mes unan anê an euz pæet kalz keroc'h : hanter kant lur. – «Divadin a laro din ma lenner. ●(1909) BROU 227. (Eusa) Sérieusement, tr. «Divádin.» ●(1957) BLBR 103-104/21. Divadin = heb farsèrèz, e gwirionez.

  • divadoù
    divadoù

    adj. Qui n'a pas de biens.

    (1931) VALL 200b. Dénué de biens, tr. «divadou

  • divaen
    divaen

    adj. Sans pierre.

    (1900) KAKE 138. Eun hent ha didoull ha divean.

  • divag
    divag

    adj.

    (1) Maigre par défaut de nourriture.

    (c.1718) CHal.ms i. amaigrir, tr. «tretat, donnet deuout diuagu'.» ●(1723) CHal 63. Divaq, tr. «Maigre, qui n'est pas nourri.» ●(1732) GReg 590a. Maigre, faute de nourriture, tr. «Divag.» ●662a. Qui n'est point nourri, qui est maigre faute de nourriture, tr. «Divag.» ●(1744) L'Arm 225a. Maigre, have, tr. «Divag

    (1838) OVD 187. a p'en dé rai lard, hag a p'en dé rai zivâgue. ●(1856) GRD 210. ur horv divâg. ●(1876) TDE.FB 620. Cet homme est maigre et mal nourri, tr. «ann den-ze a zo treut ha divag

    (1906) HIVL 77. Divag ha tret bras. ●(1929) DIHU 217/300. ul lon peur divak. ●(1932) BRTG 137. prenein marhadmat loñned divâk. ●(1957) ADBr lxiv 4/456. (An Ospital-Kammfroud) Divag : adv. Rac. maga (nourrir) + di (préf. priv.) : maigre par défaut de nourriture : n'eo ket treud ho puoh marteze, med divag kentoh. ●(1962) EGRH I 66. divag a., tr. « maigre, mal nourri. »

    (2) (en plt de la nourriture) : Qui n'est pas nourrissant.

    (1869) FHB 240/247. Teo avoallac'h e teuont, nemet ma zint divag ha dizaour.

  • divagañ
    divagañ

    v. Dénutrir.

    (1931) VALL 200b. Dénutrition, tr. «divaga m.»

  • divagidigezh
    divagidigezh

    f. Dénutrition.

    (1931) VALL 200b. Dénutrition, tr. «divagidigez f.»

  • divagiñ
    divagiñ

    v.

    (1) V. intr. Débarquer, sortir d'un bateau.

    (1921) GRSA 250. Divagein e hra ar en aod. ●290. Divagein e hra Mordraéns ar en aod. ●311. Hui e zivago nezé. ●(1931) VALL 182b. Débarquer d'un navire, d'un bateau, tr. «divaga (n.).» ●(1939) ANNI 21. é tivagein ar aodeu en iniz.

    (2) V. tr. d. Faire sortir d'un bateau, débarquer.

    (1931) VALL 182b. Débarquer d'un navire, d'un bateau, tr. «divaga (act.).»

  • divagoriat
    divagoriat

    voir divalgoriañ

  • divagrellet
    divagrellet

    adj. Qui n'est plus maigre.

    (1932) BRTG 137. prenein marhadmat loñned divâk ha doh ou guerhein a pe vent divrangellet (sic).

  • divailh
    divailh

    adj. (Cheval) qui n'a pas d'étoile sur le chanfrein.

    (1744) L'Arm 409b. Zain, tr. «Marh na griss na guênn ha divaill, hemp merche er-béd éneibléh. m.»

    (1904) DBFV 62a. divailh, adj., tr. «(cheval) qui n'a pas de tache au front.»

  • divailhañ .1
    divailhañ .1

    v. tr. d. (pêche) Démailler.

    (1925) BILZ 106. divailha an drag pe ar zein evit o dresa.

  • divailhañ .2
    divailhañ .2

    v. tr. d. =

    (1964) BAHE 38/2. ur wech divailhet ha brevet he gwalenn-gein.

  • divailhennet
    divailhennet

    adj. Sorti de son maillon.

    (1977) PBDZ 769. (Douarnenez) divailhennet, tr. «sorti de son maillon.»

  • divailhur
    divailhur

    adj. Qui n'a pas de maillot.

    (1732) GReg 262b. Demaillotté, non maillotté, tr. «divailhur

    (1876) TDE.BF 153b. Divaillur, adj., tr. «Démaillotté.»

    (1904) DBFV 62a. divailhur, adj., tr. «démailloté, sans maillot.»

  • divailhurañ / divailhuriñ
    divailhurañ / divailhuriñ

    v. tr. d. Ôter les langes, démailloter.

    (1659) SCger 42a. demailloter, tr. «dimailluri.» ●43b. deueloper, tr. «divailluri.» ●(1732) GReg 262b. Demaillotter, tr. «Divailhura. divailhuri. pr. ppr. divailhuret. Van[netois] divailhureiñ. pr. et.» ●(1790) MG 184. réd-è ou divailhurein aquêrh eit ou honestad.

    (1856) VNA 227. les envelopper et les démaillotter, tr. «ou gronnein hac ou divailhurein.» ●(1876) TDE.BF 153b. Divaillura, divailluri, v. a., tr. «Démaillotter.»

    (1904) DBFV 62a. divailhurein, v. a., tr. «démailloter.» ●(1905) BOBL 05 août 46/c. Pa ieaz evid divailluri anezan.

  • divailhuret
    divailhuret

    adj. Démailloté.

    (1732) GReg 262b. Demaillotté, ée, tr. «Divailhuret

  • divailhuriñ
    divailhuriñ

    voir divailhurañ

  • divakul
    divakul

    adj. Qui n'a pas grand'chose à faire.

    (1876) TDE.BF 153b. Divakul, adj. B[atz], tr. «Qui n'a pas grand'-chose à faire.»

  • divalañ
    divalañ

    v. intr. Découler.

    (1872) ROU 80a. Découler, tr. «divala.» ●(1890) MOA 203b. Découler, Couler peu à peu, comme de la farine, tr. «divala

  • divalapl
    divalapl

    adj. Sans valeur.

    (1841) IDH 168. conzeu divalable.

    (1900) LZBg 57 blezad-1 lodenn 38. En dén divalabl-men en doé ne houiañ ket pet kant sklav. (1903) LZBg Meurzh 87. Me zi e oé divalabl.

  • divalav
    divalav

    adj. & m.

    I. Adj.

    A. Attr./Épith.

    (1) Lent, indolent.

    (1530) Pm 263. Pep dez creny deffry ryal / So eteyg mechant ardant strantal / Nedeu enep stal dyualau, tr. «Chaque jour, l'avarice, sérieusement, en réalité, / Est un vice mauvais, ardent, (?) vif (?). / Il n'est en aucun cas (?) lent (?).»

    (1857) HTB 76. prim pe divalo ? ●(1895) GMB 188. tréc. divàla lent, indolent, divalavât, devenir lent.

    (1919) KZVr 355 - 21/12/19. Divalo, tr. «lent (et inintelligent).» ●(1927) GERI.Ern 113. divalav T[régor] adj., tr. «Lent, qui ne vas pas assez vite.» ●(1947) TNOG 5/22. (Tregor ha Goelo) Divalav, ag. : lochore, lezourek. ●(1978) BAHE 97-98/23. ha me ken divalo ha ken gorrek, hag abuzet sav-taol war ar marc'had.

    (2) Laid.

    (1857) CBF 14. N'int ket divalooc'h eged hoc'h. ●(1876) TDE.BF 153b. Divalo, adj., tr. «Laid, difforme, parlant des choses.»

    (1924) ZAMA 9. sell ouz e azenned divalo ! ●(1927) GERI.Ern 113. divalo L[éon], divalaù V[annetais], tr. «laid, difforme, abject.»

    (3) Divalav-mezh : très laid, abject, ignoble.

    (1872) ROU 71b. Abject, tr. «Divalo mez.» ●(1876) TDE.BF 153b. Divalo mez, tr. «on ne peut plus abject.»

    (1927) GERI.Ern 113. divalo L[éon], divalaù V[annetais], tr. «laid, difforme, abject (mez, que c'en est une honte).» ●(1962) EGRH I 66. divalav-mezh a., tr. « horrible, honteux. »

    (4) (météorologie) Mauvais.

    (1904) KZVr Here-Du-Kerzu. mont er-maez da valer dre eun amzer ken divalo ? (d'après KBSA 83). ●(1924) BILZbubr 38/842. Pa vije divalo an amzer, c'hoant n'o doa ket ar vugale da vont da redek. ●(1925) BILZ 115. pa vije divalo an amzer ha pa n'ac'h ê ket ar bagou er-mêz

    (5) (Paroles) grossières, indécentes.

    (1868) KMM 57. ar c'homzou divalo. ●(1879) GDI 129. larèt conzeu divalàu. ●(1894) BUZmornik 60. ann distera ger divalo.

    (1911) SKRS II 113. bep seurt komzou divalo.

    (6) (Pensée) impure.

    (1792) CAg 145. Me resistou pront' attauë / Doh er chongeu divalauë.

    (7) (Métier) Vilain, sale.

    (1878) EKG II 294. evidoc'h da gaout eur vicher zivalo.

    (8) Mauvais, déplaisant.

    (1906-1907) EVENnot 21. (Kemperven) Lojeiz divalo a zo aman, tr. «mauvais, déplaisant.»

    (9) C'hoari un dro divalav da ub. : jouer un vilain tour à qqn.

    (1955) STBJ 38. ar re-mañ (...) evit planta micher ennañ, a reas o menoz da c'hoari dezañ eun dro divalo bennak.

    (10) Fainéant.

    (1659) SCger 55b. faineant, tr. «diualo

    B. Épith. Un distro divalav : une déconvenue.

    (1938) FHAB Mae 137. Eun distro divalo hor beus paket digant miz Ebrel, er bloa-man !

    C. Attrib.

    (1) Déplaisant, désagréable.

    (1974) SKVT III 54. Mes n'eo ket divalav tennañ ur flupad ur wechig an amzer.

    (2) Bezañ divalav ouzh ub. : être désagréable à l'égard de qqn.

    (1890) MOA 212a. Être désagréable à l'égard de q. q., tr. «beza divalo oc'h u. b

    (3) Bezañ divalav en udb. : montrer peu de zèle, d'ardeur.

    (1907) AVKA 143. Tud divalo en fe.

    II. Adv.

    (1) Ober divalav da, ouzh ub. : faire une crasse à qqn.

    (1908) FHAB Eost 239. rak n'eus ket bet great divalo dezo. ●(1932) BSTR 55. Hennez en deus great divalo d'in. Plijadur em befe oc'h en em venji, oc'h ober divalo d'ezan. ●(1939) ANNI 37. Iùin bras é genein bout groeit divalaù ha dirivil dohti.

    (2) =

    (1866) BOM 54. Divalo oun bet gwasket, tr. «j'ai été rudement souqué.»

    (1905) LZBg Genver 43. El laer e ziskrap divalaù eit lémel é fuzillen a zré dehorn er misionér. ●(1909) DIHU 50/317. Hag en diaul, édan en tauleu, / E vleij hag e hud divalaù ! ●(1913) AVIE 113-114. Er mor, é seùel divalaù, e strimpé drest er vag.

    (3) Odieusement.

    (1860) BAL 90. Caout droug ouz ho tud, comz divalo outo dizenti outo.

    (1911) BUAZperrot 93. Eun dervez m'en devoa komzet divalafoc'h c'hoaz eget kent ouz e vamm.

    (4) Sellout divalav ouzh ub. : regarder qqn de travers, avec mépris.

    (1923) KNOL 245. en eur zellet outhan diwalo.

    (5) Lentement.

    (1906-1907) EVENnot 19. (Kemperven) Kerzet divalo e ra an houad, tr. «lentement.»

    III. M.

    (1) Ober divalav da ub. =

    (1911) BUAZperrot 194. abalamour d'an divalo o devoa great d'o mamm.

    (2) Vaurien, méchant.

    (1659) SCger 144b. diualo, tr. «vn vaut-rien.»

    (1927) GERI.Ern 113. divalo L[éon], divalaù V[annetais] m., tr. «vaurien, méchant.»

    IV. Divalav evel ur vuzhugenn : voir buzhugenn.

  • divalavaat
    divalavaat

    v.

    I. V. intr.

    (1) S'enlaidir, enlaidir.

    (1869) EGB 159. il devient plus vilain, tr. «divaload a ra.»

    (1914) DFBP 194b. laidir, tr. «Divaloaat.» ●(1962) EGRH I 66. divalavaat v., tr. « devenir plus laid. »

    (2) Perdre courage.

    (1907) AVKA 259. Diwallet na deufe o kalono da divalavât gan re dibi pe re eva.

    (3) Devenir lent.

    (1895) GMB 188. tréc. divàla lent, indolent, divalavât, de venir lent.

    (1927) GERI.Ern 113. divalavât T[régor], tr. «devenir lent.» ●(1962) EGRH I 66. divalavaat v., tr. « devenir plus lent. »

    II. V. tr. d.

    (1) Enlaidir.

    (1890) MOA 205a. Défigurer, tr. «divalaoaat.» ●209b. Rendre de plus en plus vilain, tr. «divalaoaat, v. a. et n.»

    (1914) DFBP 119a. enlaidir, tr. «Divaloaat.» ●(1926) FHAB Here 379. ha banna pell diouto kement tra a c'hellfe he divaloat pe he faourât. ●(1962) EGRH I 66. divalavaat v., tr. « rendre plus laid. »

    (2) Rendre plus lent.

    (1962) EGRH I 66. divalavaat v., tr. « rendre plus lent. »

  • divalavadur
    divalavadur

    m. Enlaidissement.

    (1914) DFBP 119a. enlaidissement, tr. «Divaloadur

  • divalavamant
    divalavamant

    m. –où =

    (1727) HB 312. ober certen supertitionou ha divaloamanchou.

  • divalavañ
    divalavañ

    v. tr. d. Enlaidir.

    (1885) UTV 151. o velet al lochennic-se o stanca ac o tivaloa e vali.

  • divalavded
    divalavded

    f. Laideur.

    (1942) DIHU 374/116. é terhel léh er hâs hag en divalaùded é kreiz er baradoéz-ma ?

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...