Devri

Recherche 'hi...' : 188 mots trouvés

Page 1 : de hi (1) à hilligadur (50) :
  • hi
    hi

    pron. pers.

    (1) Elle.

    ●(1499) Ca 111a. Hy. g. celle.

    ●(1860) BAL 174. ac i mont da c'houlen beza kemered en ur gouent.

    (2) [postposé au v.] Elle.

    ●(c. 1501) Donoet 20-3. Pez aquemerhy anomen ?, tr. « Que prend-elle du nom ? »

    ●(1942) DHKN 68. Perak ne bourfitehè ket hi ag en taol degoéh-sé ?

    (3) [emploi neutre]

    ●(1934) MAAZ 101. araok en noz hui hou po hi, menandour !

    (4) [compl. de v.] La.

    ●(1622) Do 12. an Credo (...) liuirit hy en Brezonec.

    ●(1835) AMV 30. Chelaouit-hi gant ar brassa respet. ●(1856) VNA 110. Je la vis l'autre jour, tr. «Gùélet e mès-hi en dé aral.» ●(1864) SMM 127. Esperomp enhi-ta ha caromp-hi.

    ●(1951) MRPM 166. Dimeuz eur groaz (…) / Ma zad koz evit e feiz a neva hi savet.

  • hiasint
    hiasint

    m. Hyacinthe (pierre).

    ●(1633) Nom 254b. Chrysolitus : hyacinthe : hiacint.

  • Hiberni
    Hiberni

    voir Hibernia

  • Hibernia / Hiberni
    Hibernia / Hiberni

    n. de l. Hibernie (Irlande).

    (1) Hibernia.

    ●(14--) N 134. Setu huy en Hibernia, tr. «Vous voici en Hibernie.»

    (2) An Hiberni.

    ●(17--) EN 2367. Lestan nebon eta, eha dan Jberny.

    ●(18--) MIL.ms (d’après BUBR 19/230). Map Roue an Hiberni a oa e gampr harp-stok kampr heman.

  • hiboud
    hiboud

    m.

    (1) Murmure, babil, chuchotis, susurrement (de l'eau).

    ●(1847) FVR ix. klevout a rer dinserez eur c'hloc'h, hanter gollet e mesk hibout ar gwagennou. ●(1876) TDE.BF 289b. Hiboud, s. m., tr. «Bruit de l'eau qui coule.» ●(1890) MOA 227a. Bruit que fait l'eau qui coule, tr. «hiboud, m.» ●(18--) SAQ I 264. hiboud an dour.

    ●(1909) BLYA 11. hiboud ar wazig. ●(1911) BUAZperrot 396. hiboud an dour, finv ar mor. ●647. gant eur vouez flour evel hiboud an dour. ●(1933) MMPA 47. hiboud an dour e dôn an draonien !

    (2) Médisance.

    ●(1752) PEll 450-451. Ibout pris au sens figuré, & moral est une médisance.

    ●(1876) TDE.BF 289b. Hiboud, s. m., tr. «médisance, révélation, dénonciation.»

  • hiboudal
    hiboudal

    voir hiboudiñ

  • hiboudañ
    hiboudañ

    voir hiboudiñ

  • hibouder
    hibouder

    m. –ion Médisant, détracteur.

    ●(1732) GReg 782b. Rapporteur de ce que font les autres, porte-paquet, tr. «hibouder. p. yen.» ●(1752) PEll 451. Iboudér, médisant, détracteur de profession ou d'habitude.

    ●(1876) TDE.BF 290a. Hibouder, s. m., tr. «qui a l'habitude de raconter en mal les actes des autres ; pl. ien.»

  • hibouderez
    hibouderez

    f. –ed Médisante, détractrice.

    ●(1732) GReg 782b. Rapporteuse, tr. «hibouderès. p. ed.» ●(1752) PEll 451. Iboudér, médisant, détracteur de profession ou d'habitude. Féminin, qui est le plus en usage, Iboudérès.

  • hibouderezh
    hibouderezh

    m.

    (1) Murmure de l'eau.

    ●(1732) GReg 123a. Bruit de l'eau qui coule, tr. «Hibouderez.»

    (2) Murmure.

    ●(1732) GReg 123a. Hiboudérez, tr. «murmure.» ●647a. Murmure, plainte secrette des mécontens, tr. «hiboudérez. p. hibouderezou.»

    (3) Bruit sourd et confus.

    ●(1732) GReg 123a. Bruit sourd, & confus, tr. «hiboudérez.»

  • hiboudiñ / hiboudal / hiboudañ
    hiboudiñ / hiboudal / hiboudañ

    v.

    I. V. intr.

    (1) (en plt d'un cours d'eau) Murmurer.

    ●(1732) GReg 123a. Faire le bruit de l'eau, tr. «Hiboudal.»

    ●(1876) TDE.BF 289b. Hiboudal, v. n., tr. «Faire du bruit, parlant de l'eau qui coule.» ●(1890) MOA 227a. L'eau fait du bruit en coulant, tr. «hiboudal a ra ann dour.»

    ●(1904) SKRS I 147. Hag e selaouen trouz an dour / Oc'h hiboudi gant eur vouez flour. ●(1910) MAKE 56. ar steriou hag ar c'haniou-dour a gane, a hiboude. ●(1923) KNOL 18. Hag er ster, dre ar prad, an dour a hiboude. ●(1941) FHAB Genver 5. traoniennou glas ha doun, oc'h hiboudi dalc'h-mat gant kan an dour-red. ●(1941) FHAB Meurzh/Ebrel 33. ar steriou oc'h hiboudi warlerc'h ar skorn du.

    (2) Murmurer, sussurer.

    ●(1732) GReg 123a. hiboudal, tr. «murmurer à petit bruit.»

    II. V. tr. d.

    (1) Médire, détracter.

    ●(1732) GReg 782b. Faire de mauvais rapports, tr. «hiboudal. pr. hiboudet.» ●(1752) PEll 451. Ibouda, médire, parler mal des autres. On le dit de même de ceux qui font comme profession de décrier les absens.

    (2) Dénoncer, rapporter.

    ●(1732) GReg 782b. Rapporter ce que font les autres, tr. «hiboudal. pr. hiboudet.»

    ●(1876) TDE.BF 289b. Hiboudal, v. a., tr. «Dénoncer, médire, rapporter en mal les actions des autres.»

  • hiboudus
    hiboudus

    adj. Murmurant, susurrant.

    ●(1962) GERV 8. gwaziou dour sklêr hag hiboudus.

  • hichal
    hichal

    v. intr. Frissonner de dégoût.

    ●(1932) BRTG 114. Korv Iann e hichè abéh get en hiris.

  • hidiv
    hidiv

    voir hiziv

  • hidropik
    hidropik

    s. Hydropique.

    ●(1659) SCger 67a. hydropique, tr. «hydropic.»

  • hidropizi
    hidropizi

    s. Hydropisie.

    ●(1633) Nom 262a. Hydrops, aqua intercus, aquosus humor, aquosus languor : l'hydropisie : an hidropisy. ●277a. Med. hydragogum, aquiducum : medecine bonne contre l'hydropisie : medicinerez mat ouz an hidropisy.

    ●(1659) SCger 67a. hydropisie, tr. «hydropisi.»

    ●(1854) PSA I 17. un dén clan guet en hydropisi.

  • higenn
    higenn

    f. –où

    I. (pêche)

    (1) Hameçon.

    ●(1499) Ca 99a. Gourm. g. gourme de bride vide in iguenn. ●115b. Jguenn. g. hain a messon a prendre poisson aultrement dit clou pecheret. ●(1633) Nom 174b. Hamus, vncus : hain, hameçon : higuenn.

    ●(1659) SCger 5b. Ain ou hameçon, tr. «higuen.» ●65a. hameçon, tr. «higuen.» ●155a. iguen, tr. «hameçon.» ●(1732) GReg 486a. Hameçon, hain, petit fer crochu où l'on met l'appas pour prendre du poisson, tr. «Higuenn. p. higuennou.»

    ●(1856) VNA 25. Hameçon ou Ain, tr. «Crog pé Héguen.» ●(1870) FHB 283/169b. Ma'zafet a frao dezho dioc'htu, ar pesked ne chaokfent var an higen. ●(1878) EKG II 190. Me am boa antellet va higennou.

    ●(1977) PBDZ 1009. (Douarnenez) ma vouilhez da higennoù a lanv, a begez d'an etal neuze, tr. «si tu mouilles tes hameçons au jusant (lire : au flot), alors tu te mets au travail à la mer étale.»

    (2) (Micher) an higennoù : pêche à la palangre.

    ●(1977) PBDZ 1133. (Douarnenez) a-raok an dra-se meus bet graet an higennoù, ya, a-zouar, tr. «avant ça j'ai fait les palangres, oui, près des côtes.» ●(1979) VSDZ 72. (Douarnenez) Me 'meus graet micher an higennoù, tr. (p. 235) «J'ai fait la pêche aux palangres.»

    (3) Bazh-higenn =

    ●(1944) GWAL 163/173. (Ar Gelveneg) Evit pesketa ar brizhili (Ar brilli-stronk, er vicher vrilli bras) e reer gant ar vazh-higenn.

    (4) Higenn-grap =

    ●(1944) GWAL 163/173. (Ar Gelveneg) Bez' oa gwechall ur pesketaerezh na weler ket ober kalz bremañ, pakañ pesked bras er foñs gant linennoù, dreist-holl ar sili-mor hag ar rae. Evit hen ober e raed gant higennoù kreñvoc'h, anvet higenn-grap (...).

    (5) Kordenn higennoù : palangre.

    ●(1925) BILZ 103-104. da stigna e gerden higennou.

    II. sens fig. Homme malin, joyeux drille.

    ●(1878) EKG II 191. te a zo higenn avoualac'h, eme ar c'habiten en eur vont kuit. Ia, eme Baol, out-han he-unan, guelloc'h higenn eged na zonj d'eoc'h.

    ●(1909) FHAB Eost 237. Te zo eun higen, Bî, a lavaraz Kou, mad ! mas sur eo ! ●(1960) BLBR 128/21. daou higenn a zén avad, prest atao da farsal. ●(1983) PABE 30. (Berrien) higenn, tr. «individu taquin.»

    III.

    (1) Bezañ higenn : homme malin, joyeux drille.

    ●(1878) EKG II 191 (L) L. Inisan. Ha va higennou a ioa erru ar mor varnez-ho ? / Da higennou ! da higennou ! te a zo higenn avoualac'h, eme ar c'habiten en eur vont kuit. / Ia, eme Baol, out-han he-unan, guelloc'h higenn eged na zonj d'eoc'h.

    (2) Lakaat un higenn : pouvoir se reposer un peu.

    ●(1941) FHAB Gwengolo/Here 89 (Ki Tregon) *Kerlann. Aze 'vez lakaet eun hi(g)enn ? = Aze e tiskuizer un tammig ?

  • higennañ
    higennañ

    v. tr. d.

    (1) Hameçonner.

    ●(1732) GReg 486a. Faire mordre à l'hameçon, tr. «Higuenna. pr. higuennet.» ●Prendre du poisson à l'hameçon, tr. «Higuenna pesqed.»

    ●(1954) LLMM 42/15. Pelec'h an diaoul hoc'h eus higennet ar pesk kailharet-mañ ?

    (2) sens fig. Serrer, attraper (par les flics).

    ●(1936) IVGA 235. beza higennet gant «ar gribenned !»

  • higennerezh
    higennerezh

    m. Sottises, tours joués à qqn.

    ●(1983) PABE 30. (Berrien) higennerezh, tr. «sottises, tours.»

  • higolenn
    higolenn

    f. –où

    (1) Pierre à aiguiser.

    ●(1464) Cms (d’après GMB 320). Hygolen, pierre à aiguiser. ●(1499) Ca 111a. Hygoulen. g. cous. ●(1633) Nom 252a. Cos : queuë ou pierre à aguiser : igolen męn da lemmaff.

    ●(1659) SCger 92a. pierre aiguiser, tr. «igolen.» ●99b. queuë a aiguiser, tr. «igolen da lemma.» ●154b. higolen, tr. «pierre a aiguiser.» ●(c.1718) CHal.ms iii. pierre a aigüiser, tr. «higolen, men lemmer, uerlim.» ●(1732) GReg 722a. Pierre à éguiser les outils tranchants, tr. «Higolen. p. higolennou (l'H ne s'aspire pas).»

    (2) Maen-higolenn : pierre à aiguiser.

    ●(1732) GReg 722a. Pierre à éguiser les outils tranchants, tr. «Mæn higolenn. p. mein-higolenn.»

    ●(1868) FHB 191/277a. Ar gountel (…) ne oa ket discouezet pell a oa d'ar men igolen. ●(1870) FHB 294/259b. n'o devoa mean hugolin na blerem evit ho lemma.

    ●(1923) KNOL 19. korn e vean-higolen. ●(1926) FHAB Eost 301. ne glevit ket ar men-higolen o vont en dro, ar morzol o wellaat ar falc'h ?

    (3) sens fig. Mauvais sujet.

    ●(1857) CBF 54. chetu eur gwall higolen, tr. «voilà un mauvais garnement.»

  • higolennañ
    higolennañ

    v. pron. réfl. En em higolennañ : (?) par erreur S'affûter, se préparer (?).

    ●(1877) FHB (3e série) 12/89b. pep hini en em higolennaz evit ar goumbad.

  • hij
    hij

    s. Kaout hij : espérer.

    ●(1870) FHB 257/383b. hij en doa ne jomje ket pell er pris-se.

  • hik
    hik

    m.

    (1) (pathologie) Hoquet.

    ●(1499) Ca 115a. Jc. g. icquet. ●(1633) Nom 260a. Singultus : sanglot : sanglot, vhanat, an hicq.

    ●(1659) SCger 66b. hoquet, tr. «hic.» ●(1732) GReg 500a. Hoquet, tr. «Hicq. an hicq.» ●Il a le hoquet, tr. «Ez ma an hicq gandhâ.»

    ●(1869) FHB 222/103a. eur gaouat hik (...) eun abaden hik. ●(1876) TDE.BF 290a. Hik, s. m., tr. «Hoquet.»

    ●(1901) FHAB Mae 261. Gortozit ken na deuio din eur gaouat hik. (…) Dont a reas dezhi goude creiz-deiz eun abaden hig ken na venne mouga.

    (2) Hik ar marv : hoquet, râle d'un moribond.

    ●(1876) TDE.BF 290a. Hik ar maro, tr. «le râle d'un moribond.

    ●(1957) AMAH 76. evel pa vije bet hik ar marv ganto.

    ►absol.

    ●(1530) Pm 238 (Mab Den). Quent ez duy an yc, da em sycour, tr. «Avant que vienne le râle, aide-toi.»

    (3) Chatouillement ressenti.

    ●(1732) GReg 157b. Chatouillement, sentiment qui naît de cette action, tr. «Van[netois] En hicq.»

  • hikadur
    hikadur

    m. –ioù Chatouillement.

    ●(1732) GReg 157b. Chatouiilement, action de chatouiller quelqu'un, tr. «Van[netois] Hicqadur.»

  • hikal
    hikal

    voir hikat

  • hikat / hikal / hikiñ
    hikat / hikal / hikiñ

    v.

    (1) V. intr. Hoqueter, avoir le hoquet.

    ●(1732) GReg 500a. Hoqueter, pousser de fréquens hoquets, tr. «Hicqat. pr. hicqet. Van[netois] hicqeiñ.»

    (2) V. tr. d. Chatouiller.

    ●(1732) GReg 157b. Chatouiller, tr. «Van[netois] Hicqat. pr. hicqet. hicqeiñ. pr. et.»

    ●(1876) TDE.BF 290a. Hikal, hikein, v. a. V[annetais], tr. «Chatouiller.»

  • hiked
    hiked

    m. (pathologie) Hoquet.

    ●(1732) GReg 500a. Hoquet, tr. «Van[netois] en hicqed.»

  • hiketal / hiketiñ
    hiketal / hiketiñ

    v. intr. Avoir le hoquet.

    ●(1876) TDE.BF 290a. Hiketal, hiketein, v. n. V[annetais], tr. «Avoir le hoquet.»

  • hiketiñ
    hiketiñ

    voir hiketal

  • hikiñ
    hikiñ

    voir hikat

  • hikus
    hikus

    adj. Chatouilleux.

    ●(1732) GReg 157b. Chatouilleux, euse, tr. «Van[netois] hicqus.»

    ●(1876) TDE.BF 290a. Hikuz, v. a. V[annetais], tr. «Chatouilleux.»

  • hil .1
    hil .1

    m. Postérité.

    ●(1944) SAV. 30/71. Eur brezoneger eus Plonevez-Kerne en deus kaset (...) ar geriou-mañ e boaz en e vroïg : 1. hil gouenn, ganadur, mab pe diskennet eus, diskibl eus, en doare-lavar : eun den eus hil Sant-Thomas « eun den diskredik ».

  • hil .2
    hil .2

    s. (botanique) Chevrefeuille.

    ●(1939) MGGD 20. d'an ilio ha d'an hil (1) treut. (...) (1) gwezvoud.

  • hiler
    hiler

    m. Machine pour tamiser.

    ●(1984) EBSY 355. (Sant-Ivi) hiler, tr. «machine pour tamiser.»

  • hilgennat
    hilgennat

    voir hilgenniñ

  • hilgennek
    hilgennek

    adj. Lambin, qui traîne en longueur.

    ●(1907) VBFV.bf 31b. hilgennek, adj., tr. «lambin, qui traîne en longueur.» ●(1931) VALL 750a. femme traînarde, tr. «hilgennek.»

  • hilgennerezh
    hilgennerezh

    m. Tiraillement.

    ●(1744) L'Arm 466a. Tiraillement, tr. «Hilguænnereah. m.»

    ●(1931) VALL 740a. Tiraillement, tr. «hilgennereh V[annetais] m.»

  • hilgennet
    hilgennet

    adj. Tiraillé.

    ●(1884) MCJ 42. condannet de vout hilguennet a bep tu.

  • hilgenniñ / hilgennat
    hilgenniñ / hilgennat

    v.

    (1) V. tr. d. Tirailler.

    ●(1744) L'Arm 382b. Tirailler, tr. «Hilguænnein.»

    ●(1907) VBFV.bf 31b. hilgennein, v. a. tr. «tirailler.»

    (2) V. intr. Traîner en longueur.

    ●(1745) BT 342. Quæntt ma um zistagueintt ou-dèss de hilguennatt, tr. «avant qu'ils ne se détachent il ont à grignotter ?»

    ●(1907) VBFV.bf 31b. hilgennein, v. n. tr. «traîner en longueur.» ●(1910) ISBR 168. monet e hras de hilgennat ar dro Guerran de gol amzér. ●(1931) VALL 740a. Tirailler, tr. «V[annetais] hilgennein (et traîner en longueur).»

  • hili
    hili

    m. (cuisine)

    I.

    (1) Saumure.

    ●(1659) SCger 107b. Saumure, tr. «hili.»

    ●(1876) TDE.BF 290a. Hili, s. m., tr. «saumure.»

    ●(1952) LLMM 34/43. (Douarnenez) Hili : dour-holen.

    (2) Sauce.

    ●(1464) Cms (d’après GMB 320). Hili, sauce. ●(1499) Ca 111a. Hyli. g. sauce. ●(c. 1501) Lv 235/120. hili gl. (par erreur) olera. ●235/121. hili gl. salsa.

    ●(1659) SCger 154b. hili, tr. «sauce.» ●(1732) GReg 847a. Sauce, assaisonnement liquide, tr. «Hilyen. p. hily.»

    ●(1876) TDE.BF 290a. Hili, s. m., tr. «Sauce.»

    (3) plais. Sauce ou soupe très salée.

    ●(1952) LLMM 34/43. (Douarnenez) Hili dre c'hoap, soubenn pe sos sall-tre.

    (4) Dour-hili : saumure.

    ●(1906-1907) EVENnot 19. (Kemperven) Ar c'hik a ve bet eur pennad en dour-ili a deu da vean lec'hidennet, tr. «eau et saumure.»

    II.

    (1) Hili-bik : saupiquet.

    ●(1732) GReg 847a. Sauce de haut goût, saupiquet, tr. «hily-bicq.»

    (2) Hili-brout : saupiquet.

    ●(1732) GReg 847a. Sauce de haut goût, saupiquet, tr. «hily-broud.»

    (3) Hili kignen : sauce à l'ail.

    ●(1499) Ca 111a. aliattum / ti. b. hyli quinhen.

    ●(1732) GReg 847a. Sauces d'aille, tr. «Hily qignen.»

    III. Sall evel an hili-brout : très salé.

    ●(1732) GReg 840b. Fort salé, tr. G. Rostrenenn «sall evel an hily broud.» ●847b. Salé comme la saumure, tr. «sal evel an hily, qer sal ec'hiz an hily broud.»

  • hili-moger
    hili-moger

    m. Salpêtre.

    ●(1931) VALL 673a. Salpêtre, tr. «hili-moger m.»

  • hiliber / iliber
    hiliber / iliber

    coll. (botanique)

    (1) Cormiers Sorbus domestica.

    ●(1732) GReg 212b. Cormier, grand arbre qui porte des cormes, tr. «ilibèrenn. p. ilibèrenned, ilibèr.»

    ►gwezenn-iliber

    ●(1869) TDE.FB 209a. Cormier, s. m. Arbrisseau, tr. « gwezenn hiliber (guezenn), f. pl. gwez hiliber. »

    (2) Bodennoù hiliber : cormiers.

    ●(1927) FHAB Gouere 142. ar bojennou hiliber.

    (3) Cormes.

    ●(1732) GReg 212b. Corme, ou sorbe fruit fort acide & acre, tr. «ilibèren. p. ilibèr.» ●(1752) PEll 268. Eliber, Petite poire sauvage de bois & de haies.

  • hiliberenn / iliberenn .2
    hiliberenn / iliberenn .2

    f. –où, hiliber (botanique) Corme.

    ●(1732) GReg 212b. Corme, ou sorbe fruit fort acide & acre, tr. «ilibèren. p. ilibèr.»

    ●(1821) GON 277a. Hilibéren, fém., une seule corme ou sorbe. Pl. hilibér. ●(1869) TDE.FB 209a. Corme, s. f. Fruit du cormier, tr. « hiliberenn, f. pl. hiliber. »

    ●(1931) VALL 155a. Corme (…) iliberenn f. pl. ou.

  • hiliberenn / iliberenn.1
    hiliberenn / iliberenn.1

    f. –ed, hiliber (botanique) Cormier.

    ●(1732) GReg 212b. Cormier, grand arbre qui porte des cormes, tr. «ilibèrenn. p. ilibèrenned.»

    ●(1821) GON 277b. Hilibéren, s. f. Cormier ou sorbier, arbre qui porte des cormes, des sorbes. Pl. hilibérenned.

    ●(1931) VALL 155a. Cormier iliberenn f. pl. ed.

  • hilienn
    hilienn

    f. (cuisine) Sauce.

    ●(1732) GReg 847a. Sauce, assaisonnement liquide, tr. «Hilyen. p. hily.» ●(1744) L'Arm 349b. Sauce, tr. «Hilyênn.. neu. f.» ●Saucer, tr. «Soubein énn hilyeênn.»

  • hilienniñ
    hilienniñ

    v. tr. d. (cuisine) Saucer.

    ●(1744) L'Arm 349b. Saucer, tr. «Hilieênnein ou Hilyênnein.»

  • Hilion
    Hilion

    n. de l. Hillion.

    (1) Hilion.

    ●(1867) BUE 150. en doa od Hillion da dreuzin. ●(1894) BUEr 46. pa oaint digaset deuz Hillion, lec'h ma oa marvet.

    ●(1935) SARO 23. Goude meur a zervez bale, Ronan a zigouezas e Sant René, tost da Hillion, en eskopti Sant-Brieg.

    (2) (Nom de famille)

    ●(1970) NFBT 93 N° 725. Hillion.

    (3) [Toponymie locale]

    ●(1935) SARO 79. Netra en Hillion ne zigas da zonj d'eomp eus sant Ronan met ret eo gouzout ez eus, abaoue ar bloaz 1875, diou barrez er gomun-se : Hillion ha Sant-Rene.

  • hillig
    hillig

    m. –où

    (1) Chatouillement ressenti.

    ●(1659) SCger 23b. chatouillement, tr. «hillic.» ●(c.1718) CHal.ms i. chatoüillement, tr. «hilligu', nigu', legüeannereh.» ●(1732) GReg 157b. Chatouillement, sentiment qui naît de cette action, tr. «Hillicq. p. hilligou.»

    ●(1876) TDE.BF 290b. Hillig, s. m., tr. «Chatouillement. Kaout hillig, être chatouilleux.»

    (2) (en plt des chevaux) Kaout hillig : être ombrageux.

    ●(1872) GAM 22. Pa vez skrifellet, ann Aotrou en deuz illik, hag a zistak taoliou ru.

    ●(1949) KROB 12/12. Diwallomp na yafe eul loan e gaou : an hini yell he deus hillig evel kals eus ar c'hezekenned.

  • hilligadenn
    hilligadenn

    f. -où, Chatouillement.

    ●(1962) EGRH I 109. hilligadenn f. -où, tr. « chatouillement. »

  • hilligadur
    hilligadur

    m. Chatouillement.

    ●(1732) GReg 157b. Chatouillement, action de chatoüiller quelqu'un, tr. «Hilligadur.»

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...