Devri

Recherche 'ho...' : 334 mots trouvés

Page 1 : de ho (1) à hoc_hkellenn (50) :
  • ho / hoz
    ho / hoz

    adj.

    (1) Adj. poss. Votre, vos.

    (14--) Jer A.171. Quer Autrou dezrou mat / rey dyff lem hoz quemyat, / mar deu hoz plygadur, tr. « Cher Seigneur, pour commencer, / me donner promptement votre permission, / si c’est votre plaisir » ●(1499) Ca 111b. Ho. g. vostre. ●(1557) B I 59. Hoz holl daffar, na ret mar, preparet, tr. «Sans doute, préparez tous vos matériaux.» ●575. An deu darnou houz costou huy / Ha cleuet na sarmonet muy / Aqueffet huy an hoary mat, tr. « Vos côtes ne sont-elles pas en lambeaux ? Écoutez, vous ne dites plus rien : trouvez-vous le jeu à votre goût ? »

    (1856) VNA 113. aller chez vous, tr. «monnèt d'hou ti.» ●(1878) EKG II 275. tud ho ti n'int ket a-bouez diouzomp-ni.

    (1911) SKRS ii 226. an dervez kaera en ho puez. ●(1950) LLMM 20/47 (île de Sein). Klevet e vez en Enez dirak ar vogalennoù : hos ene, hos anv, hos hini. Ne vez ket klevet dirak ar c’hensonennoù : ho preur.

    (2) [compl. de v.] Vous.

    (1530) Pm 16 (Tremenuan). Me hoz seruigo se so dle, tr. «Je vous servirai, c'est un dû.» ●(1621) Mc 76. me hoz enor, ho meul hac ho binicc.

    (1856) VNA 111. Vous connaît-elle ? tr. «Ha hi hou ç'hanàu ?» ●(1883) IMP 67. Ne vank evisiken mui netra ken de joa, / Nemet ho kuelet dont da anteri ganta.

    (3) [devant un chiffre] Vous (deux, etc.).

    (1557) B I 245. Petra voen secret aquetou / A compsech oar un dro hoz dou / huy han Autrou a guiryou bras ? tr. «Quel était le secret dont vous parliez tout à l'heure avec tant d'animation vous et le prince ?»

    (1856) VNA 162. à tous deux, tr. «d'oh hou teu

  • hoal .1
    hoal .1

    m.

    (1) Âge, durée de la vie, temps.

    (1659) SCger 1a. Dieu vous face viure longtemps, tr. «Doue ra astenno oc’h hoazl.» ●154b. hoazl, tr. «aage.» ●(1732) GReg 18b. Age, tr. « hoazl. p. hoazlou. » ●(1752) PEll 436. Hoäzl, tr. «Age, durée de la vie.»

    (1846) BBZ II 4 (Ar Rannou). Pemp gouriz ann douar ; / Pemp ez eus darn enn hoar, tr. « Il y a cinq zones autour de la terre : cinq âges dans la durée du temps. » ●(1867) BBZ III 4. Pemp gouriz ann douar ; / Pemp darn enn hoar, tr. « Cinq zons terrestres : cinq âges dans la durée du temps. »

    (2) Hoal-hir : longue vie, longévité. cf. hirhoal & berrhoal, berrhoali

    (1732) GReg 18b. Grand âge, long âge, tr. «hoaël-hirr

    (1847) BDJ 159. c’hoaël hir a ro dezho, tr. GMB 322 «longue vie.» ●(1870) FHB 271/75a. keit ha pa en divije bet c’hoael hir. ●(1872) GAM 46. Kridi a rit e kanent c’hoael hir d’ar brezel ha d’ar Republik ?

    (3) Trede hoal : l’âge viril.

    (1732) GReg 18b. L’âge viril, jusqu’à 50 ans, tr. «an drede hoazl.» ●Il est desormais dans l’âge viril, tr. « deut eo pelloc’h da’n drede hoazl »

    (4) Hoal vat : bonheur.

    (1847) BDJ 121. Hep Relijion her bed-man ne deus c’hoaël-vad hebed, tr. GMB 322 «bon temps, bonheur.» ●167. c’hoaël-vad a ro dezho ha buhez hir her bed-mâ. 169. Hasten a ra he vuhez hac he c’hoaël vad ive.

    (5) Bezañ er-maez a hoal : être hors d’âge.

    (1732) GReg 18b-19a. Etre hors d’âge, tr. « beza èr maes a hoazl, ou, a hoaël. »

  • hoal .2
    hoal .2

    m. Bâillement : fente.

    (c.1500) Cb 23a. [bazaillat] g. baaillement / ou fandance. b. hoazl / pe fraill.

  • hoal-vat
    hoal-vat

    f. Bonheur.

    (1931) VALL 72a. Bonheur, tr. «hoal-vat (anc.).»

  • hoalad
    hoalad

    m. –où Ère géologique.

    (1931) VALL 269b. Ère (géol.), tr. «hoalad m.»

  • hoalañ
    hoalañ

    voir hoalat

  • hoalat / hoalañ
    hoalat / hoalañ

    v. tr. d. Attirer par douceur.

    (1732) GReg 61a. Attirer, prendre doucement, & sans violence, tr. «Hoalat. pr. hoalet

    (1876) TDE.BF 292b. Hoala, v. a., tr. «Attirer à soi par persuasion.»

    (1931) VALL 682b. Séduire ; charmer, tr. «hoalat

  • hoalek
    hoalek

    adj. Âgé.

    (1659) SCger 154b. hoazlic, tr. «qui a grand aage.»

    (1752) PEll 436. Hoäzlec, tr. «âgé, qui a de l'âge.»

  • hoaler
    hoaler

    m. –ion Charmeur.

    (1931) VALL 113a. Charmeur, tr. «hoaler

  • hoalerezh
    hoalerezh

    m. Séducteur.

    (1931) VALL 682b. Séduction, tr. «hoalerez m.»

  • hoalet
    hoalet

    adj.

    (1) Âgé.

    (1732) GReg 19a. Agé, qui a de l’âge, tr. «hoazlet

    (1834) KKK 38. ann darn vuia euz ann dud hoalet.

    (2) Hoalet war-dro : âgé d’environ.

    (1847) FVR 70. Ann den-man hoalet war dro tri-ugent vloaz, a oa taillet euz ar c’haera hag he benn a oa moal, hogoz evel eunn irvinen.

    (3) Hoalet a : âgé de.

    (1849) GBI I 58. Demad d’ac’h, plac’hik iaouank, oalet a dric’houec’h vloa, / Gant piou oc’h euz disket ar zorseraj kenta ?, tr. « Bonjour à vous, jeune fille âgée de dix-huit ans, / De qui avez-vous appris premièrement la sorcellerie ? »

  • hoali
    hoali

    voir berrhoali

  • hoaliñ
    hoaliñ

    v. Bâiller : fendre.

    (c.1500) Cb 23a. Bazaillat / hoazliff. g. baailler / ouurir la bouche / ou estre laz comme chien qui baaille. b. dihelchaff. g. ou estre fandu comme la terre par le souleil. b. bezaff fraillet dre tomder.

  • hoalus .1
    hoalus .1

    adj. Attrayant, séduisant.

    (1732) GReg 61b. Attrayant, tr. «Hoalaüs. hoalus.» ●344a. Engageant, ante, attraïant, qui engage insensiblement, tr. «Hoalaüs. hoalus

  • hoalus .2
    hoalus .2

    adj. Âgé.

    (1752) PEll 436. Hoäzluz, tr. «âgé, qui a de l'âge.»

  • hoalusted
    hoalusted

    f. Charme, agrément.

    (1931) VALL 112b. Charme, agrément, tr. «hoalusted f.»

  • Hoata
    Hoata

    n. de l. Ile de Houat (?).

    (1846) BAZ 88. e treuzas ar mor hac e teuas e Breiz. En em denna a reas en eun enezen galvet Hoata.

  • hoberell
    hoberell

    s. –ed (ornithologie) Hobereau.

    (1732) GReg 496a. Hobereau, ou hobreau, oiseau de leûre qui vole fort haut, & qui prend de petits oiseaux, tr. «Hoberell. p. hoberelled

  • hobit
    hobit

    m. Vacarme.

    (1904) BMSB 75. Eun hobi a herriz respontaz d'an torfed. ●(1929) MKRN 94. eun hobit hag eun hu, tr. «un vacarme, une cohue.» ●177. (Gourin, ar Faoued, Skaer) Hobit, tr. «Vacarme. Même sens que Hopadeg et Hu.»

  • hobregon
    hobregon

    m. –où Cuirasse, haubergeon.

    (1464) Cms (d’après GMB 322). hobergon, haubergeon. ●(1499) Ca 112a-b. Hobregon. g. idem. ●178b. Sae houarn. vide in hobregon.

    (1732) GReg 239b. Cuirasse, armure de fer battu qui couvre le devant, & le dos du soldat, tr. «Hobregon. p. hobregonou

  • hobregonadur
    hobregonadur

    m. –ioù Blindage, cuirassement.

    (1931) VALL 70a. (un) blindage (résultat), tr. «hobregonadur m.» ●175a. Cuirassement, tr. «hobregonadur m.»

  • hobregonañ / hobregoniñ
    hobregonañ / hobregoniñ

    v. tr. d.

    (1) Mailler.

    (1732) GReg 590b. Mailler, armer de mailles, tr. «hobregoni. pr. hobregonet

    (2) Blinder, cuirasser.

    (1931) VALL 70a. Blinder, tr. «hobregona.» ●175a. Cuirasser, tr. «hobregona

  • hobregoner
    hobregoner

    m. –ion Cuirassier.

    (1732) GReg 239b. Cuirassier, armé de cuirasse, tr. «hobregoñner. p. hobregoñnéryen

  • hobregonerezh
    hobregonerezh

    m. Cuirassement.

    (1931) VALL 175a. Cuirassement, tr. «hobregonerez m.»

  • hobregonet
    hobregonet

    adj. Cuirassé.

    (1732) GReg 239b. Cuirassier, armé de cuirasse, tr. «nep a so hobregonet

    (1914) RNDL 88. Lestri hobregonet, tr. «vaisseaux cuirassés.»

  • hobregoniñ
    hobregoniñ

    voir hobregonañ

  • hoc'h .1
    hoc'h .1

    m. –ed, -ion cf. pemoc’h

    I.

    A. (zoologie).

    (1) Porc.

    (1499) Ca 40a. Coff an houch. g. ventre de porc. ●104b. houch. ●113a. Houch. g. porc. ●Houch lart spazet. g. porceau gras senne.

    (1659) SCger 94b. porc, tr. «penmoc’h p. moc’h, vn oc’h.» ●154b. houc’h, tr. «porc.»

    (1849) LLB 544. en hoh é tispen er plouz é tal é zor.

    (1913) DIHU 98/315. «Paud ne vern, émé ean, é han de gas un hoh genein.» ●(1926) FHAB Gwengolo 359. ken fall ma n’en defe ket he debret an direüsa pen-oc’h.

    (2) Hoc’h-yê : verrat. Voir hoc’h-yê

    (1962) TDBP iv 72. Un hoc’h-ye. Hoc’hien-ye, tr. «Un verrat entier. Des verrats entiers.»

    B. (alimentation).

    (1) Kig hoc’h : de la viande de porc, du porc.

    (17--) TE 305. kiq hoh e bresantait dehou.

    (2) Demie tête de porc rôti. Voir chotenn

    (1905) FHAB Du/Kerzu 178. eur choten pennoc’h.

    C. Penn-hoc’h kartachene : (?) porc noir ibérique, porc noir de Carthagène (?). voir aussi VII (1).

    (1909) FHAB Eost 231. eur pennoc’h karta chêné.

    D. Resev an hoc’h : être couverte par le verrat.

    (1744) L’Arm 392b. Truye (..) Se fait couvrir une seconde fois étant pleine ; & porte deux fois l’an, tr. «Hi a receu enn hoh unn eile guéh, goudé m’i déss queméréd ; ha nodein a-ra dihue huéh ér blai.»

    E. Fest an hoc’h : jour où l’on tue le cochon et repas qui s’en suit.

    (1970) GSBG 98 (Groix). fešt ǝnux [= fest an houc’h], tr. «jour où l’on tue le cochon (litt. fête du cochon).»

    II.

    (1) [en apposition antéposée] Terme de mépris.

    (1939) RIBA 105. Penneu hurt en dè en hohed moézi-sé.

    (2) (insulte) Hoc’h ruz ! : porc rouge !

    (1939) RIBA 116. O hersad hohed ru !

    (3) Bezañ hoc’h : être chien.

    (1936) IVGA 106-107. Prestañ ’rae gwenneien, hep bezañ re "hoc’h" war an interest, d’ar priedoù yaouank a felle dezho sevel ti.

    III. (maçonnerie) Kein hoc’h : fondations en forme de voûte pour pallier le manque de fermeté du sol.

    (1982) TIEZ i 115. Quand, en un lieu donné des fouilles, le maçon ne parvient pas à atteindre le dur pour y installer les fondations, il donne alors à ces dernières l’allure d’une voûte qui enjambe la zone déficiente : il construit ce qu’il appelle un «dos de cochon» (kein eun ouc’h).

    IV. (botanique) Lost-hoc’h : peucédane.

    (1879) BLE 280. Peucédane. (Peucedanum. K.) Lost-houc’h.

    V. (marine) Greiet en hoc’h, greiet hoc’h : gréé vent arrière.

    (1979) VSDZ 32. (Douarnenez) Greiet-hoc’h a zo ma ’t eus c’hoant pa ’maout vañtarier, a lakaez ar perch e plas, tr. (p. 200) «Tu es gréé hoc’h (en cochon) par vent arrière : tu mets les perches en place.» ●150. Pa vie ar bagoù e tont gant ars ardin, greiet en hoc’h, tr. (p. 312) «quand les bateaux rentraient de la pêche à la sardine, gréés plein vent arrière.»

    VI. (habillement) Sac’h penn-hoc’h : sorte de coiffe du Cap-Sizun.

    (1912) BSAf xxxix 289. C’est encore aujourd’hui le palin Keign-oc’h de Pont-l’Abbé et le sac Pen-Oc’h du Cap sizun.

    VII.

    (1) Kaout blev ken du ha ken fetis ha re ur penn-hoc’h kartachene : avoir des cheveux très épais et très noirs.

    (1909) FHAB Eost 231. eur pennad bleo rust dezan ken fêtis ha ken du ha re eur pennoc’h karta chêné.

    (2) Lakaat ar bas war an hoc'h : voir bas.

  • hoc'h .2
    hoc'h .2

    interj. Onomatopée qui imite le grognement des porcs.

    (1912) FHAB C'hwevrer 63. Oc'h, oc'h, oc'h eme va doc'h. ●(1938) BRHI 174. Hoc'h ! hoc'h ! hoc'h ! a ra va hoc'h.

  • hoc'h-dant
    hoc'h-dant

    m. (zoologie) Sanglier.

    (1927) GERI.Ern 228. hoc'h-dant, tr. «sanglier.»

  • hoc'h-gouez
    hoc'h-gouez

    m. hoc’hed-gouez, moc’h-gouez (zoologie) Sanglier.

    (1464) Cms (d’après GMB 323). hoch goez. ●(1499) Ca 113a. Houch guez. g. sanglier. ●(1633) Nom 20a. Dentes exerti : dents qui sortent hors la bouche, limes ou armes de sanglier : an dènt á sorty è mæs an guenou, squilfou pe armou an ouch goüez. ●29b. Aper : sanglier : ouch-goüez, loezn-du. ●59b. Caro aprugna : chair d'vn sanglier : quic vn ouch gouez.

    (c.1718) CHal.ms i. Les armes d'un sanglier, tr. «squifleu un oh goüef ou güif.» ●(1732) GReg 255b. Défenses du Sanglier, tr. «Sqilfou an houc'h-gouëz.» ●843b. Sanglier, porc sauvage, tr. «Houc'h gouëz. p. moc'h gouëz. Van[netois] hoh goë. p. moh goë

    (1856) VNA 22. un Sanglier, tr. «un Hoh-goué.» ●(1876) TDE.BF 293a. Hoc'h-goue, s. m. V[annetais], tr. «Sanglier ; pl. moc'h-goue

    (1909) KTLR 192. var he skoaz e touge eun oc'h gouez. ●(1921) GRSA 321. én arben d'ur stilloñnad hou poè bet én hou morhed get un hoh goué. ●(1927) GERI.Ern 228. hoc'h-goué(z), tr. «sanglier.» ●(1957) BRUD 2/44. Koulskoude, dre ma tostae ouz al leh m’e-nevoa gwelet an hoh-gouez, n’en em gave ket re hag e teue keuz deañ da veza grêt e bôtr faro.

  • hoc'h-koad
    hoc'h-koad

    m. moc'h-koad Cloporte.

    (1907) VBFV.fb 20a. cloporte, tr. «hoh koed, m. (pl. moh koed).» ●(1927) GERI.Ern 228. hoc'h-koed, tr. «cloporte.» ●(1931) VALL 128b. Cloporte, tr. «houc'h(ig)-koed V[annetais].»

  • hoc'h-mor
    hoc'h-mor

    m. hoc'hed-mor (ichtyonymie)

    (1) Marsouin.

    (c.1718) CHal.ms ii. marsoüin, tr. «un oh mor

    (2) Espèce de grondin.

    (1927) GERI.Ern 228. hoc'h-mor, tr. «grondin rouge sans écailles, à tête noire.» ●(1934) BRUS 256. Un grondin, tr. «un hoh-mor, pl. hohed m. (rouge à tête noire) [faute de ligne d'impression].» ●(1931) VALL 346a. Grondin rouge, sans écailles à la tête noire, tr. «hoc'h-mor V[annetais].»

  • hoc'h-ruz
    hoc'h-ruz

    m. hoc'hed-ruz (ichtyonymie) Grand rouget.

    (1927) GERI.Ern 228. hoc'h-ru, tr. «grand rouget.» ●(1931) VALL 666a. grand rouget, tr. «hoc'h-ru V[annetais] m.»

  • hoc'h-tourc'h
    hoc'h-tourc'h

    m. hoc'hed-tourc'h (zoologie) Verrat.

    (1732) GReg 955a. Verrat, le mâle d'une truïe, tr. «houc'h-tourc'h. p. houc'hed-tourc'h

    (1876) TDE.BF 295a. Houc'h-tourc'h, s. m., tr. «Verrat.»

    (1927) GERI.Ern 228. hoc'h-tourc'h, tr. «verrat.» ●639. hoc'h-tourc'h, tr. «verrat.»

  • hoc'h-unan
    hoc'h-unan

    pron. Vous-même.

    (1824) BAM 43. mar duit da en em varn hoc'h-unan. ●(1862) JKS 219. ma n'en em zidamallit ket hoc'h-unan. ●379. en em lakaat hoc'h-unan (…) etre daouarn ann Aotrou Doue. ●(1860) BAL vii. Diez e cavit beza atao oc'h-unan.

    ►[après un pron. pers.]

    (1923) KNOL 253. C'houi hoc'h-unan a zo tremenet dre ama, n'eus ket gwall-bellou.

    ►[après un subst.] Votre propre.

    (1710) IN I 252. dre ho choas hoc'h-unan.

    ►[renforce une prép. conju. P2]

    (1821) SST vi. ne hé gouarnet quet eit hoh hou hunan. ●(1862) JKS 72. Seul vui e tamantot breman ouz-hoc'h hoc'h-unan. ●(1866) FHB 96/349b. Doue a zigaso d'eoc'h oc'h-unan eur pore-klénved.

    (1905) IMJK 86. Hou peet enta soursi ahanoh-hui hous-unan de gentan rah.

    ►[renforce une prép. comb. P2]

    (1710) IN I 42. en hoc'h enep hoc'h-unan.

  • hoc'h-yê
    hoc'h-yê

     m. hoc'hien-yê (zoologie) Verrat.

    (1962) TDBP IV 72. Un hoc'h-ye. Hoc'hien-ye, tr. «Un verrat entier. Des verrats entiers.» ●An hoc'h-ye-se a zo fromus da welout gant ar bras ac'h eo, tr. «Ce verrat est terrible à voir tellement il est grand.» ●(1971) BAHE 68/24. tourc'h, hoc'h-yê.

  • hoc'hadenn
    hoc'hadenn

    f. –où Grognement de porc.

    (1922) FHAB Genver 20. ar moc'h (...) a en em glemme, dre o houc'hadennou, eus an diouer a voued.

  • hoc'haj
    hoc'haj

    m. Saletés.

    (1927) GERI.Ern 228. hoc'haj, tr. «saletés (au pr[opre] et au fig[uré].»

  • hoc'hal / hoc'hañ
    hoc'hal / hoc'hañ

    v. tr.d

    (1) (en plt des porcs) Grogner.

    (1874) FHB 484/109b. ne rea mui nemet oc'hal evel eur penmoc'h. ●(1876) TDE.BF 293a. Hoc'ha, v. n., tr. «Grogner comme les pourceaux.» ●(1877) EKG I 125. Mez ar moc'h (...) a doc'he, a zoroc'he hag a oc'he. ●(1847) FVR 122. ar moc'h enn touez pere e oa en em dennet, a doc'he, a soroc'he, hag a hoc'he.

    (1909) FHAB Ebrel 127. Pere eo an tri zra diesa da gas d'ar foar. (Respont miz Mae p. 159) Eur c'hi heb trottal / Eun oc'h heb oc'hal / Eur plac'h yaouank heb fic'hal. ●(1925) FHAB Ebrel 139. ar wiz koz hag an eiz pemoc'h bihan (…) ha ne hoc'hent ket nebeutoc'h evit-se ! ●(1928) BFSA 82. eur vandenn moc'h (...). Ar re-man a oc'he, a zoroc'he.

    (2) [au narratif indirect] (en plt de qqn) Grogner.

    (1936) IVGA 227. – Chatal !» a hoc'he an Tarv.

  • hoc'haned
    hoc'haned

    plur. Gros bonnets.

    (1876) TDE.BF 486a. Oc'haned, s. pl. m. T[régor] Ann oc'haned, les notables de la ville. Ce mot, qui ne s'emploie, je crois, que dans les petites villes, me paraît ironique. Il dérive de oc'han, T[régor], bœuf, et a quelque rapport avec la locution familière du français, les gros bonnets de la ville. ●(1890) MOA 145b. Les gros bonnets d'une localité, tr. «an oc'haned a gear.» ●222a. Les gens de distinction, tr. «ann oc'haned

  • hoc'hat
    hoc'hat

    v. intr. (en plt d’une truie) Être en chaleur.

    (1919) DBFVsup 50. hoc’hat, tr. «(Pontivy), être en chaleur (parl. d’une truie).»

  • hoc'helladenn
    hoc'helladenn

    f. –où Terre remuée par les porcs, les taupes.

    (1732) GReg 932b. La terre que les cochons, & les taupes ont tourné, tr. «Houc'helladenn. p. houc'helladennou

  • hoc'hellañ
    hoc'hellañ

    voir hoc'hellat

  • hoc'hellat / hoc'helliñ / hoc'hellañ
    hoc'hellat / hoc'helliñ / hoc'hellañ

    v. intr. Fouir (comme un porc).

    (1732) GReg 106b. Boucler les groüins des pourceaux, tr. «minoc'hellañ moc'h, evit miret outo da oc'hellât.» ●932b. Tourner la terre, parlant des pourceaux, tr. «Houc'hellat. pr. houc'hellet

    (1876) TDE.BF 295a. Houc'hella, v. n., tr. «Fouiller comme les pourceaux avec leur groin.» ●(1878) BAY 21. hohellein, tr. «fouir, fouiller comme les porcs.»

    (1927) GERI.Ern 228. hoc'hellat, tr. «fouir comme les pourceaux.»

  • hoc'helliñ
    hoc'helliñ

    voir hoc'hellat

  • hoc'henn
    hoc'henn

    f. =

    (1939) RIBA 116. me hohen a voéz.

  • hoc'herezh
    hoc'herezh

    m. Grognement.

    (1866) LZBt Du 207. Hoc'herez ann ourz a oa hen-nez hep mar. ●(1876) TDE.BF 293a. Hoc'herez, s. m., tr. «Grognement des pourceaux.»

  • hoc'hig
    hoc'hig

    m. Cloporte.

    (1927) GERI.Ern 228. hoc'hig, tr. «cloporte.»

  • hoc'hiñ
    hoc'hiñ

    v. tr. d.

    (1) Abîmer.

    (1927) GERI.Ern 228. hoc'hein, tr. « abîmer.»

    (2) Saboter (l'ouvrage).

    (1931) VALL 669b. Saboter l'ouvrage, tr. «hoc'hein V[annetais].»

  • hoc'hkellenn
    hoc'hkellenn

    f. –où Vessie de porc.

    (1907) VBFV.bf 32b. hohkelen, f. pl. neu, tr. «vessie.» ●(1927) GERI.Ern 228. hoc'hkellenn, tr. «vessie de cochon.» ●(1931) VALL 780a. Vessie de porc, tr. «hoc'hkellenn V[annetais].»

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...