Devri

Recherche 'hu...' : 215 mots trouvés

Page 1 : de hu-1 (1) à hud-2 (50) :
  • hu .1
    hu .1

    coll. Poussières.

    ●(c.1718) CHal.ms i. atomes, tr. «pouldrigueu en ehaul, hu, pl. huen.»

  • hu .2
    hu .2

    m.

    I. (en plt de qqn)

    (1) Huées, insultes.

    ●(1530) Pm 33d (Tremenuan). A lem an bet a laet a hu, tr. «Qui tire le monde de l'outrage, de l'insulte.»

    ●(1847) FVR 251. Ar gouel a ehanaz e kreiz ann hu. ●(1877) EKG I 67. An hu a viche bet var hor lerc’h. ●(1882) BAR 76. e creiz an hu hag ar blasphemou. ●135. e creiz an hu hag ar c'hri.

    ●(1928) BFSA 42. setu ma tirollas an hu hag ar you warnan. ●(1931) VALL 366b. Huée, tr. «hu m.»

    (2) Ober an hu ouzh ub. : huer qqn.

    ●(1954) VAZA 56-57. Hag i o sutal, oc'h ober an hu outañ, o kanañ dezhañ e begement.

    (3) Ober hu, an hu war ub. : pourchasser qqn.

    ●(1870) FHB 304/337b. da ober rins er c'houenchou, hag hu var ar venac'h. ●(1871) FHB 310/386a. ober hu var ar re a deue ac'hano. ●(1894) BUZmornik 283. enn he amzer eta e oue great hu var ann dud fidel, evel var al loened gouez.

    ●(1915) HBPR 14. Ar Gannadet (...) a lakeaz tud fall Paris da ober hu varnho. ●71. An oll a gommansas ober hu var ar belek fall. ●163. Ar bourg a oa leun a dud hag a reaz hu varnhan. ●(1955) STBJ 52. Pa vez piz ar paeron hag ar vaeronez, e ra ar voused an hu warno hag, e-lec'h «En anduitilh !», e hopont a-bouez penn ha gwasa ma c'hellont ; «Ar foerell ru ! Ar foerell ru !» evit ober mez dezo.

    (4) Ober hu : crier.

    ●(1650) Nlou 141j. Drez deuent ez grent hu, en nos du dr’en ruaou. tr. Herve Bihan « A mesure qu’ils venaient ils criaient dans la nuit noire par les campagnes »

    II. (en plt des animaux)

    (1) Battue.

    ●(1872) ROU 100. Depuis qu'il n'y a pas eu de battue dans ce bois, les loups s'y sont reproduit, multiplié, tr. «abaoe n'euz ket bet hu ebed var ar bleizi er c'hoad-ma, ez eus goenned a leiz anezo.

    (2) Loc interj. Hu ! hu ! hu : cri de huée.

    ●(1867) MGK 83. Hu ! hu ! hu ! harz ar bleiz !

  • hu .4
    hu .4

    s. Mont war hu =

    ●(1925) FHAB Meurzh 95. ne ya ken na war hu na war dia.

  • hu, -hu .3
    hu, -hu .3

    pron. infixe.

    (1) [après un v. conj. P2] Vous.

    ●(1530) J p. 146b. Orcza sellyt hu chetu huech, tr. «Bravo ! voyez ! en voilà six !» ●(1557) B I 133. pe leueret hu ? tr. «qu’en dites-vous.» ●(1637) Vsba 145. Ma eaz te dallic : ma it hu dallic, tr. « où vas-tu petit aveugle, où allez-vous. » ●(1650) Nlou 544. Moz pet hu Mary gracius, tr. «Je vous prie, vous, gracieuse Marie.»

    ●(1659) SCger 28a. combien de temps auez-vous estudié ? tr. «pegueit oc’heus-u studiet.» ●(c.1660-1670) VEach 6. Pebez graçou, faueuryou ha benedictionou à estimit-hu hé deueüs-hi bet ames an ée ? tr. Herve Bihan « Quelles grâces, faveurs et bénédictions estimez-vous qu'elle a reçues du ciel ? » ●(1766) MM 211. petr’ ocheus-hu da lavaret ?

    ●(1847) FVR 375b. Enn eunn devez hep ken kollet / Kement ho poa-hu hadet. ●(1851) QLG [2]. Doc’h-hu eo, va amezeien, oc’h parrez Roslohen, doc’h-hu tieien eus tro ar faou, a voestlan al léor-mâ, tr. « C’est à vous, mes voisins de la commune de Rosnoën, à vous, cultivateurs du canton du Faou, que je dédie ce livre. » ●(1857) CBF 38. A beleac’h e teuit-hu ? tr. «D’où venez-vous ?» ●(1862) JKS 330-331. Pegen dishevel oc’h-hu kerkent ha ma teu a-dreuz-hent enn hoc’h enep ann distera enebiez. ●(1866) SEV 100. Perak eta ho peus-hu kement a boan. ●(1894) BUZmornik 40. perak am lezit-hu enn abandoun evelhenn ?

    ●(1905) BOBL 15 juillet 43/3a. Petra, emoc'h-hu. ●(1907) AVKA 71. Perak a ret-hu ar pez a zo berzet devejo evelen ?

    (2) [après une prép. conj.] Vous.

    ●(1710) IN I 183. ne d'ema quet enoc'h-hu. ●(1732) GReg 68b. Qu'avez-vous ? tr. «petra a c'hoare gueneoc'h-hu ?»

    ●(1869) FHB 210/1b. ha caout a ra deoc'h-hu e vezo gouizieg (...) ar micherour iaouank. ●(1877) FHB (3e série) 9/66b. Ma na vije nemedoc'h-u.

    (3) [après un subst.] À vous.

    ●(1650) Nlou 91. Quer mam (imprimé : man) Iesu, ho seyg hu so vuhel, tr. « Chère mère de Jésus, votre siège à vous est élevé »

    ●(1866) HSH 35. va fesquen-me a chome huel ha diflach, epad ma en em zestume ho rê-hu endro dezi. ●(1889) ISV 56. calonou christen evel ho re-hu.

    (4) Pronom objet : vous.

    ●(1530) J p. 229b. An raeson hac an guiryonez / An tour bras piou ouz lamas hu, «la raison et la vérité à ceux qui sont ici présents, qui vous a mis hors de la grande tour ?»

  • huad
    huad

    m. –où Huée.

    ●(1744) L'Arm 188a. Huée, après le loup, &c., tr. «Hùatt.. adeu. f.» ●(1787) PT vi. guet trous ha guet huad.

    ●(1844) LZBg 2l blezad-2l lodenn 90. é oé bet cleuet guet-hai un huad a joé hag en doé padet pêl.

    ●(1907) VBFV.bf 32b. huad, f. pl. eu, tr. «huée.» ●(1931) VALL 366b. Huée, tr. «huad m.»

  • huadeg
    huadeg

    f. –où Huée, battue.

    ●(1931) VALL 61a. Battue, tr. «huadeg f.» ●366b. Huée à plusieurs, comme pour chasser le loup, tr. «huadeg f.»

  • huadenn
    huadenn

    f. -où Cri pour huer.

    ●(1962) EGRH I 110. huadenn f. -où, tr. « cri pour huer. »

  • huadiñ
    huadiñ

    v. tr. d. Huer, conspuer.

    ●(1839) BESquil 340. ur foul a dud ag er boble en hélié, en huadé hac en anjulié.

  • hual .1
    hual .1

    m. –où Entrave.

    ●(1499) Ca 113a. Hual. g. heude.

    ●(1659) SCger 154b. hual, tr. «antraue.» ●(1732) GReg 353a. Entraves, liens qu'on met aux pieds des chevaux, pour les empêcher de s'enfuir, tr. «Hual. p. hualou.»

    ●(1867) FHB 121/133b. laka d'hei eur c'habest hag eun hual. ●(1894) BUZmornik 56. Hualou Visant a dorraz.

    ●(1913) FHAB Genver 14. eur mouch a ioa var e zaoulagad hag eun hual ouz e dreid.

  • hual / huañ / huiñ .2
    hual / huañ / huiñ .2

    v. intr. Huer.

    ●(1633) Nom 215a. Vlulatus : hurlement : hual, harzal.

    ●(1732) GReg 502b. Huer, se moquer de quelqu'un par des cris, tr. «Hual ur re.» ●(1744) L'Arm 188a. Huer, tr. «Huàle.» ●(1752) PEll 443. Hual, Entraves, fers, bois ou cordage que l'on met aux pieds des bêtes, pour les retenir. Pl. Hualou.

    ●(1831) RDU 220. ne reint meit hé noéz hac hé huein.

    ●(1904) DBFV 32b. hual, v. a., tr. «huer.» ●(1907) VBFV.fb 52b. huer, tr. «hual.» ●(1931) VALL 366b. Huer, tr. «hua, hual.»

  • hualadur
    hualadur

    m. (anatomie chevaline) Creux du paturon.

    ●(1920) KZVr 366 - 07/03/20. Falvachenn, froissement des nerfs à l'endroit où s'appliquent les entraves du cheval (an hualadur).

  • hualañ / hualiñ
    hualañ / hualiñ

    v.

    I. V. tr. d.

    A. Entraver.

    ●(1499) Ca 113a. Hualaff. g. enheuder.

    ●(1659) SCger 49a. empestrer, tr. «huala.» ●154b. huala, tr. «antrauer.» ●(1732) GReg 335a. Empêtrer, lier deux jambes à un cheval pour l'empêcher de s'éloigner, tr. «Huala. pr. hualet.» ●353a. Mettre des entraves de cette sorte, tr. «Huala. pr. hualet.» ●(1752) PEll 443. Huala, mettre les entraves. Le nouv. Diction. porte Huela, empêtrer.

    ●(1876) TDE.BF 296b. Huala, v. a., tr. «Empêtrer, entraver.» ●(1894) BUZmornik 56. goude ma vije bet hualet he dreid.

    B. sens fig.

    (1) Entraver.

    ●(1906) BOBL 24 février 75/1d. pegwir e hual prezeg ar feiz hag an aviel.

    ►absol.

    ●(1910) MBJL 108. huali a c'houzont ha netra ken, da vihannan pa ve meneg d'ober eur vad bennak.

    (2) = (?) bac'hañ (?).

    ●(1958) BLBR 114/6. kement a 'flaouchenned a vefe ken mad all o huala !

    (3) Hualañ e =

    ●(1878) EKG II 149. an diaoul pa vez oc'h huala unan-bennag er pec'hed.

    (4) =

    ●(1741) RO 1211. Enem diffen mar queres me à ya da hualy. [= da'z hualiñ]

    II. V. pron. réfl. En em hualiñ : s'entraver.

    ●(1926) FHAB Ebrel 26. an dud o deus en em hualet o-unan.

  • hualao
    hualao

    m. –ioù Cri de huée.

    ●(1899) MSLp xi 2-3 [92-93]. Une autre variante de harao se montre dans ces notes manuscrites de G. Milin : «hualao s. m. pl. –iou clameur, grand cri, cri de haro» ; « hualao ! hualao ! cris tumultueux, cris de haro».

    ●(1931) VALL 366b. cri de huée, tr. «hualao m. pl. iou.»

  • hualet
    hualet

    adj.

    I. Entravé.

    ●(1499) Ca 35b. g. ampieges ou enchaines. b. hualet pe chadennet. ●113a. Hualet. g. enheude. ●(1647) Am A.303. Brema a stronçç he gousoc'h fronsall / Guis un aneval a ve hualet, tr. «Maintenant par saccades vous savez renifler / Comme un animal qui serait entravé.»

    II. sens fig.

    (1) Na vezañ hualet : ne pas avoir les deux pieds dans le même sabot, courir vite.

    ●(1908) PIGO II 150. Kevarek a welas 'vije red d'ean gounid a veg botez. Hogen, Janig ive na oa ket hualet.

    (2) =

    ●(1906) KPSA 27. Hoc'h ene (...) hualet eo avad, gant liammou ar c'horf en dud en em ro da draou ar bed.

    (3) =

    ●(1869) SAG 64. tud hualed.

    ●(1907) KANngalon Gouere 437. Ne zale ket da veza hualet hag hualet berr.

  • hualiñ
    hualiñ

    voir hualañ

  • huan .2
    huan .2

    s. Soupir.

    ●(1752) PEll 443. Huan, & en Léon Uhan, ou Uchan, Affliction, soupir, gémissement.

  • huan / hue .1
    huan / hue .1

    m. Poussière.

    ●(c.1718) CHal.ms i. atomes, tr. «pouldrigueu en ehaul, hu, pl. huen.» ●huen ac en aer, tr. «les atomes de l'air.» ●(1732) GReg 746a. Poussiere, tr. «Van[netois] houë.» ●(1744) L'Arm 298b. Poussiere, tr. «Houé : Huan. m.» ●(1790) MG 285. ean e ras un tamiq fanq guet houé hac é sopitel. ●(17--) TE 210. er hoæd, er vein, en houé. ●462. ind e heijas en houé a-zoh ou zreid.

    ●(1818) HJC 129. stropet en huïan en devehai guèlet stâguein doh hou potteu. ●196. Ni e strope dehoh en huïan memp péhani e zo en hum stâguet doh hun treit en hou quèr. ●(1825) COSp 76. nen doh meit huan, fang. ●(1829) CNG 57. E ya guet en ahuél el houé. ●(1855) BDE 805. en huien ag er bed guet pehani é oé couciet ha dûet. ●(1861) BELeu 43. en houé e ya ar nehai. ●(1891) CLM 13. me heij en huan a me zreid.

    ●(1911) DIHU 68/203. de zistag en heuen azoh en delùen. ●(1913) RNDL 91. Redek e ré en huéz ar dal en Diougañnér / Ha huéan en henteu e holé E dreid skuih.. ●(1921) BUFA 50. en huan e zou ar en hent. ●(1931) VALL 582b. Poussière, tr. «V[annetais] hué, hu(s)an m.» ●(1934) BRUS 184. De la poussière, tr. «heuen ; huan, m.»

  • huanad
    huanad

    m. –où

    I.

    (1) Soupir.

    ●(1499) Ca 113a. Huanat. g. souspir. ●(1530) Pm 23 (Tremenuan). Gant huanat ha poellat don, tr. «Avec des soupirs et une intention profonde.» ●(1633) Nom 215b. Suspirium, gemitus : souspir : vhanat.

    ●(1659) SCger 109b. sanglot, tr. «huanat.» ●113a. souspir, tr. «c’huanat.» ●154b. huanat, tr. «souspir.» ●(1688) DOctrinal 140/10. Adiu eta, adiu, va tat. / Mont à ra d'an tan gant hunat, / En Infern é vizin cernet, / Bemdez, bemnos, da veza losquet, / An drouc-speret am goall tretto, / Quicq ha croc'hen em dispenno. ●(1710) IN I 256. ober (…) huanadou direglet. ●(1732) GReg 881b. Soupir, sorte de gemissement qu’on tire du fond du cœur, & qui sort par la bouche, tr. «C’huanad. p. c’huanadou. Van[netois] huanad. p. huanadéü.» ●(1752) PEll 443. Huanat ; le même que Huan. ●(1792) CAg 36. Huannadeu un inean scùeh ar en doar. ●(17--) TE 263. hi e lausquas un taul huannad.

    ●(1862) JKS 292. me a glev aliez hoc'h huanadou. ●(1876) TDE.BF 800. Eul louzaouenn a zo er prad / A reer anezhi huanad, / Dimezit hag ho po anezhi.

    (2) Teurel huanadoù : pousser, exhaler des soupirs.

    ●(1728) Resurrection 2310. Eman ebars en tour o teurl huanado.

    (3) Huanad diwezhañ : dernier soupir.

    ●(1835) AMV 129. ha christen e vezin betec an huanad diveza.

    (4) Leuskel, daskor e huanad diwezhañ : rendre, exhaler son dernier soupir.

    ●(1854) PSA I 63. ma hellehemb dacor hun dehéhan huannad. ●(1884) BUZmorvan 291. ken na laoskaz he huanad diveza.

    II. Chagrin, douleur, affliction.

    ●(14--) Jer.ms 52. Ne caffaff span gant huanat, tr. «Je ne trouve pas de répit, sous l’effet de la douleur.» ●(1575) M 714. Han cont ma ne vez mat, huanat so ganty, tr. «Et si le compte n’est pas bon, il y a des soupirs.»

    III. fam. Étron.

    ●(1936) DIHU 300/89. Seùel e hra e zeulagad trema en néan hag é huél un nebed klommed é tremen, her arnehè. Met unan anehè e lesk de goéh un «huanad» e za de bladein ar vougen en eutru.

  • huanadal
    huanadal

    voir huanadiñ

  • huanadañ
    huanadañ

    voir huanadiñ

  • huanadenn
    huanadenn

    f. –où

    (1) Soupir.

    ●(1732) GReg 881b. Soupir, sorte de gemissement qu'on tire du fond du cœur, & qui sort par la bouche, tr. «C'huanadenn. p. c'huanadennou.»

    ●(1824) BAM 337. an oll desirou, an oll huanadennou. ●(1878) EKG II 269. Bep mare e klevet huanadennou e gouele Mari.

    (2) Tennañ un huanadenn : pousser un soupir.

    ●(1834/1840) BBZcarn I 54. a pe zellan diouti tennant wuenadennou, tr. «Et quand je le regarde, je pousse des soupirs.» ●(1877) EKG I 19. he benn etre he zaou zourn, en eur denna eun huanadenn hir.

    (3) Tennañ e huanadenn diwezhañ : rendre son dernier soupir.

    ●(1954) VAZA 90. met un derzhienn spontus a oa gantañ ha tennañ a reas e huanadenn diwezhañ er c’harr dre dan war hent an ospital.

    (4) Rentañ e huanadenn diwezhañ : rendre son dernier soupir.

    ●(1877) BSA 34. poket a reas d'ezhi evit an diveza guech, hac e rentas he huanaden diveza. ●229. da renta en he gichen he huanadenn diveza.

  • huanader
    huanader

    m. –ion Homme qui soupire.

    ●(1732) GReg 881b. Soupireur, qui pousse des soupirs, tr. «C'huanadèr. p. c'huanadéryen. Van[netois] huanadour.»

    ●(1941) DIHU 361/298. dalledigeh en huanadour-ma.

  • huanadiñ / huanadañ / huanadal
    huanadiñ / huanadañ / huanadal

    v. intr.

    (1) Soupirer.

    ●(1499) Ca 113a. Huanadaff. g. souspirer.

    ●(1659) SCger 65a. haleter, tr. «huanadi.» ●109b. sangloter, tr. «huanda.» ●113a. souspirer, tr. «c'huanada.» ●154b. huanada, tr. «souspirer.» ●(1689) DOctrinal 200. hac ouz ho clevet oc’h-huanadi, é lavaras dezo, petra à signifi quement-ma ? ●(1732) GReg 881b. Soupirer, tr. «C'huanada. c'huanadi. ppr. c'huanadet. Van[netois] huannadeiñ.» ●(1752) PEll 443. Huanadi, le même que Huana. ●(1790) Ismar 79. huannadet hou teu. ●378. n'en dai quer erhoalh huanadal. ●(1792) CAg 135. Er mod ë lar, farçale, / Ha Jesus, hùannadalle. ●(17--) TE 273. ne ran perpet meit huannadal.

    ●(1838) OVD 285. ne hroant meit languissal ha huannadal. ●(1849) LLB 278. D'en noz, én hé gulé, ne hra meid huanadein. ●(1861) BELeu 15. de huannadal ha d'hum zisconfortein. ●21-22. huannadal e hré én-hou é hunan.

    ►[empl. comme subst.]

    ●(1880) SAB 248. e bro an huanadi.

    (2) Hululer.

    ●(1902) PIGO I 223. ma vije klevet a-bell eur gaouen-gaz oc'h huanadi.

    (3) Huanadiñ a : soupirer après.

    ●(1790) PEdenneu 159. groeit-teign huannadein guet hirreah ag er marhue eit monèt d'hou cùélet.

  • huanadus
    huanadus

    adj.

    (1) (en plt de qqn) Soupirant.

    ●(1557) B I 334. Huanadus ha confus re / En ho leuzras Doe an Croer / An lech maz edoent, dren conter, tr. «gémissants et soupirants, Dieu le créateur les renvoya, dit-on, du lieu où ils étaient.»

    ●(1728) Resurrection 117. Chettu me voar ar bet mannet huanadus. ●334. Rentet huanadus en poan hac en glachar. ●394. Bepret huanadus. ●(1732) GReg 881b. Sujet à soupirer, ou soupirant pour quelque chose à quoi il aspire, tr. «C'huanadus.»

    (2) (en plt de paroles) Soupirantes.

    ●(1861) BSJ 202. Dré er honzeu huannadus-cé.

    (3) =

    ●(17--) CSbsm 15. Eit achihue é vuhé calet ha huannadus.

  • huanañ
    huanañ

    v. intr. Soupirer.

    ●(1752) PEll 443. Huana & Uhana, soupirer, gémir.

  • huanek / huenek / hueek
    huanek / huenek / hueek

    adj. Poussiéreux.

    ●(1931) VALL 582b. Poussiéreux, tr. «V[annetais] huéek, huañnek.» ●(1962) EGRH I 111. huenek adj., tr. « poussièreux. »

  • huanenn / huenenn / hueenn
    huanenn / huenenn / hueenn

    f. -où Grain de poussière.

    ●(1934) BRUS 184. un grain de poussière, tr. «un huañnen, f.» ●(1980) LIMO 23 février. néteit heb seblant un huanenn. ●(1962) EGRH I 111. huenenn f. -où, tr. « grain de poussière. »

  • huanenniñ / huenenniñ
    huanenniñ / huenenniñ

    v.

    (1) V. Intr. Se couvrir de poussière.

    ●(1962) EGRH I 111. huenenniñ v., tr. « se couvrir de poussière. »

    (2) V. tr. d. Couvrir de poussière.

    ●(1962) EGRH I 111. huenenniñ v., tr. « couvrir de poussière. »

  • huanet / hueet
    huanet / hueet

    adj. Couvert de poussière.

    ●(1932) BRTG 117. Mogedet e oent, heuennet.

  • huaniñ / hueniñ / hueiñ
    huaniñ / hueniñ / hueiñ

    v.

    (1) V. intr. Se couvrir de poussière.

    ●(1931) VALL 582b. se couvrir de poussière, tr. «V[annetais] huéein, huañnein.» ●(1962) EGRH I 111. hueniñ v., tr. « se couvrir de poussière. »

    (2) V. tr. d. Couvrir de poussière.

    ●(1962) EGRH I 111. hueniñ v., tr. « couvrir de poussière. »

  • huanoù
    huanoù

    plur. Sac'h huanoù = (?).

    ●(1954) BISO.llmm 25. Môn a dapas krog en ur bouteg. Lakaat a reas e-barzh ur sac'h huanoù, peñseliet e meur a lec'h, ha dav da vouchounañ. ●Pa vez leun ar bouteg, e taoler ar bern er sac'h huanoù. ●35. kuzhet en ur c'horn dindan ur gwiskad seier huanoù.

  • huataat
    huataat

    v. tr. d. Conspuer, huer.

    ●(1821) SST 43. ariet el un torfætour, ha huateit guet en ol. ●158. Deliein e rer hou huatat partout, ha hou scarhein a visque er ral, el ur poison.

    ●(1904) DBFV 32b. huatat, v. a., tr. «huer.» ●(1907) VBFV.fb 52b. huer, tr. «huatat.»

  • hubl
    hubl

    s. (botanique) Hièble.

    ●(1633) Nom 107a. Ebulus : hieble : an hubl.

    ●(1732) GReg 494b. Hieble, plante, ou herbe à longue tige qui porte des grains comme ceux du sureau, tr. «hubl. an hubl.»

  • hubodiñ
    hubodiñ

    v. tr. d. Conspuer, huer.

    ●(17--) ST 350. pa laran gwirione, / E vezan hubodet evel eul leon goue, tr. «quand je dis la vérité, on me hue comme un lion sauvage.»

  • hubot
    hubot

    m. Fripon, gueux, canaille.

    ●(1752) PEll 443. Hubot Se trouve ainsi écrit dans mes livres ; mais je crois que c'est pour Uhbot, ou Uc'hbot, qui sera placé en son rang. ●922. Ubot, Uhbot, Uc'hbot & Ibot. Terme de mépris & injurieux, comme qui diroit Canaille, gueux. Il est commun en Cornwaille.

    ●(1927) GERI.Ern 229. hubot m., tr. «Fripon, gueux, canaille.»

  • hubotañ
    hubotañ

    v. intr. Gueuser, vivre en gueux.

    ●(1752) PEll 922. Ubota, tr. «agir & vivre en gueuex.»

    ●(1927) GERI.Ern 229. hubota, tr. «vivre en canaille.»

  • huboterezh
    huboterezh

    m. Gueuserie.

    ●(1927) GERI.Ern 229. huboterez m., tr. «gueuserie.»

  • hubotez
    hubotez

    f. Fripon, gueux, canaille.

    ●(1927) GERI.Ern 229. hubotez f., tr. «Fripon (= friponne), gueux (= gueuse), canaille.»

  • hububu
    hububu

    s. (ornithologie) Huppe.

    ●(c.1718) CHal.ms ii. huppe, tr. «hububu.»

    ●(1904) DBFV 110a. hububu, s., tr. «huppe (Ch. ms.).»

  • huch .1
    huch .1

    interj. Onomatopée pour chasser, éloigner les vaches.

    ●(1941) FHAB Gwengolo/Here 89. (Tregon ha tro-dro) Huch ! = Evit dichoual ar saoud.

  • huch .2
    huch .2

    m. –où

    (1) Hurlements.

    ●(1902) PIGO I 55. 'Benn neuze, e save trouz er c'hastel : youc'h ha huch : An tân ! An tân ! ●84. An huch, ar youc'h hag ar skrif a vije klevet ter leo dro. ●(1910) MBJL 148. strakadeg ha huch. ●(1958) BRUD 4/91. Brabotereh (lire : barbotereh) e oé, ha huch.

    (2) Hurlement.

    ●(1929) DIHU 217/302. Er peizant (...) e droh un huch hag ur vahad ar gein é beurkèh lon. ●(1921) GRSA 334. get paod a hucheu. ●(1934) MAAZ 88. met koustlé ne ouiet ket-hui é ma tré ou zouleu hucheu d'em hani-mé ? ●(1939) RIBA 67. Trohet é deviz er gorig de hucheu er pakad groagé.

    (3) Cri pour appeler qqn.

    ●(1876) TDE.BF 296b. Huch, s. m., tr. «Cri pour appeler et faire venir.»

  • huchad
    huchad

    m. –où Huchée, appel.

    ●(1744) L'Arm 188a. huchée, tr. «Huchatt.. adeu. m.»

  • huchadeg
    huchadeg

    f. –où Ensemble de cris, de hurlements.

    ●(1910) MBJL 90. pa zavas eun huchadeg spontus en enor d'ean.

  • huchadenn
    huchadenn

    f. –où

    (1) Cri.

    ●(1921) GRSA 282. un huchaden sklintin ha seahus.

    (2) Portée de la voix.

    ●(1732) GReg 502b. Huchée, le terme de la voix quand on huche, tr. «Van[netois] huchadenn. p. ou.»

  • huchal
    huchal

    v.

    I. V. intr.

    (1) Hucher.

    ●(1732) GReg 502b. Hucher, appeler à haute voix, tr. «Huchall. pr. huchet.»

    (2) Crier.

    ●(1861) BSJ 136. huchal e hré goah ar hoah.

    ●(1934) FHAB C'hwevrer 57. bemdez emaint oc'h alorial, o huchal en e ziskouarn paour. ●(1955) VBRU 63. dre huchal hon daou, en arvar da zijavedañ.

    (3) Huchal da ub. udb. : crier qqc. à qqn.

    ●(1903) MBJJ 8. Peurbrejet hon deuz 'benn e teuer da huchal d'imp : «Hip ! hip ! en goetur, mar plij !» ●(1908) PIGO II 182. a greiz ma huche d'imp diwall. ●(1913) BUKE 10. É vér é huchal d'ein kas me seud d'en ahoé.

    II. V. tr.

    A. V. tr. i.

    (1) Huchal da : appeler.

    ●(1921) GRSA 61. più hennen e zo é huchal dein ? ●(1941) DIHU 357/231. Me zad nen dé ket pèl. Eh an de huchal dehon.

    (2) Huchal àr ub. : huer qqn.

    ●(1907) VBFV.fb 52b. huer, tr. «hual ar.» ●(1954) BGUE 33/8. bandenneu peurizion (...) é huchal ar en dud hag é jagouilhat penneu pater.

    B. V. tr. d.

    (1) Hurler.

    ●(1962) BRUD 16/33. Hemañ a voutas, a zachas, a skoas war ar paourkêz loen en eur huchal eun hanter-dousennad leou-Doue.

    ►[au narrat. ind.]

    ●(1975) YABA 6.12.75. «Akré baltaz ! e huchas Yann Er Baluhenn.

    (2) Huchal fin-forzh d’e vuhez : appeler au secours.

    ●(1939) RIBA 159. prest de dih pé de huchal fin-forh d’he buhé.

    (3) Huchal habo : crier au loup.

    ●(1919) DBFVsup 30a. huchal habo, tr. « crier au loup. »

    (4) Huchal habo : huer, poursuivre de ses cris.

    ●(1919) DBFVsup 30a. huchal habo, tr. « fig. huer, poursuivre de ses cris. »

    III. Huchal evel ur bleiz : voir bleiz.

  • hucher
    hucher

    m. –ion Crieur.

    ●(1732) GReg 502b. Celui qui huche, tr. «Hucher p. huchëryen.»

    ●(1934) BRUS 269. Un crieur, tr. «un huchour.»

  • hucherez
    hucherez

    f. –ed Crieuse.

    ●(1732) GReg 502b. Celle qui huche, tr. «Hucherès. p. hucheresed.»

  • hucherezh
    hucherezh

    m.

    (1) Action de crier.

    ●(1732) GReg 502b. L'action de hucher, tr. «Huchérez. Van[netois] huchereh.»

    (2) Concert de cris.

    ●(1732) GReg 502b. Huée, cri d'une multitude après quelqu'un, tr. «huchérez.»

    ●(1905) LZBg Genver 30. kentéh é saù un huchereh skontus a vesk ol en dud. ●(1909) DIHU 46/256. Ur pakad tud e oé duhont ar en hent pras, / Ha huchereh geté. ●(1921) GRSA 329. Haval é trouz er gléañnatereh, huchereh, demantereh doh tarañnereh er gurun. ●(1939) RIBA 67. deusto d'ou huchereh ha brunellereh. ●(1942) DHKN 88. un dé mah oen d’en Ulster é vonet, doh men guélet é saùas huchereh, ha kent pèl tolpereh.

  • hud .1
    hud .1

    m. –où Cri.

    ●(1891) CLM 7. m'en dé scoeit m'en discoarn guet hudeu eahus.

  • hud .2
    hud .2

    m. Magie.

    ●(1732) GReg 338b. Enchantement, charme, magie, tr. «ãls. hudd.» ●(1752) PEll 443. Hud, Enchantement. Aliàs, dit le P. Grég.

    ●(1876) TDE.BF 296b. Hud, s. m., tr. «Sorcellerie, enchantement.»

    ●(1931) VALL 438b. Magie, tr. «hud m (anc.).»

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...