Devri

Recherche 'ke...' : 1339 mots trouvés

Page 1 : de ke (1) à keferet (50) :
  • ke
    ke

    s. –ioù =

    ●(1900) LZBg 57 blezad-1añ lodenn 21. Illéh a diegèheu n'esteint nitra erbet ha neoah é vou red dehé biùein hag auzein ou héieu.

  • kea
    kea

    interj. =

    ●(1980) PLNN 5/37. (Kerlouan) An dra-se 'zo 'gis d'ur blantenn, a vez ur galkodenn hag a ra apepre tro ur metr ugent, ur metr tregont, kea. ●(1986) GEVU v 122. (Pouldahu) An hini save abred hag a rae kalz karterennoù 'noe muioc'h 'vit egile 'vel just kea, tr. «Celui qui se levait tôt et qui faisait plusieurs «karterennoù» gagnait plus qu'un autre bien entendu.»

  • keak
    keak

    voir ganak

  • keal
    keal

    m. –ioù cf. cf. kel .3

    I.

    (1) Nouvelle.

    ●(1732) GReg 663a. Nouvelle, tr. «Qéhezl. p. qéhezlaou, qéhezlou.»

    (2) Question, mention.

    ●(1847) FVR 200. ne voa ket keal a zimezi, tr. «il ne fut pas question de son mariage.» ●(1872) ROU 98a. Il est question, tr. «Keal a zo.» ●(1876) TDE.BF 328b. En Cornouaille on dit : eunn den keal d'ezhañ da zimezi, tr. «un homme du mariage diquel il est question.» ●(18--) SAQ II 45. Pa vez keal da bellaat eur c'holl braz. ●131. Mez brema pa zo keal da govez.

    ●(1931) VALL 372a. il a l'idée (de partir), tr. «keal a zo gantañ (da gimiadi).» ●(1958) LLMM 71/427. ha ne oa ket keal en amzerioù-se, da zistroadañ ar « Voie Romaine ».

    (3) Reiñ keal : annoncer.

    ●(1872) ROU 74a. Annoncer, tr. «Rei keal.» ●(1876) TDE.BF 328b. Rei keal, tr. «annoncer une nouvelle.»

    (4) Idée.

    ●(1931) VALL 372a. Idée, tr. «keal m.» ●499b. Notion (philos.), tr. «keal m.» ●(1962) BAHE 32/28. kealioù hep forc'hellegezh.

    II. Bezañ keal ar waremm gant ub. : voir gwaremm.

  • kebell
    kebell

    plur. kabell

  • keben
    keben

    f. –ed Mégère, furie.

    ●(1907) PERS 256. Ar geben-ze e deuz anzavet divezatoc'h, e doa tennet var drizek beleg. ●(1931) VALL 458a. Mégère, tr. «keben pl. ed.» ●(1939) MGGD 51. ar geban ne gave netra da damall d'an den yaouank.

  • kebestr
    kebestr

    plur. kabestr

  • kebr .1
    kebr .1

    coll. –où (charpenterie) Chevrons.

    ●(c.1718) CHal.ms i. cheuron, tr. «quebren pl. quebr' quebrat, quebreu d'autres disent g/quibren pl. quibrat. a sarz[eau] on dit quebrien, ou h./quebri pl. h./quebrieu.»

  • kebr .2
    kebr .2

    m. –où (charpenterie)

    I.

    (1) Chevron.

    ●(1499) Ca 170b. Quepr. g. cheuron.

    ●(1659) SCger 166a. quebr, tr. «chevron.» ●(1732) GReg 163b. Chevron, bois de sciage à mettre sur les pannes des couvertures d'un logis pour soûtenir les lattes, tr. «Güiffl. p. güifflou. en quelques endroits on dit : Qebr. p. qebrou, qui est proprement, solive ; & là ils disent güiffl pour solive.»

    ●(1910) EGBT 64. kibr, tr. «m. pl. bio, chevron.» ●(1986) CCBR 70. (Brieg) chevron, tr. «kebr.»

    (2) Gwalenn-gebr, gwal-gebr : chevronnière.

    ●(1982) TIEZ I 292. Chevronnière, tr. «gwalan-geb.» ●(1986) CCBR 30. (Brieg) chevronnière, tr. «gwal-gebr.»

    (3) Mestr-kebr : arbalétrier.

    ●(1982) TIEZ I 291. Arbalétrier, tr. «Mestr keb.»

    (4) Lost-kebr : coyau.

    ●(1982) TIEZ I 292. Coyau, tr. «lost keb.»

    II. Bezañ kouezhet etre kebr ha toenn : être embarrassé.

    ●(1912) MELU XI 403 (T-Pontrev). Kouet eo intre kep ha touen, tr. E. Ernault «Il est tombé entre le chevron et le toit (comme un objet qu'on ne peut attraper) = il est embarrassé. Pontrieux.»

  • kebrad / kebriad
    kebrad / kebriad

    coll. (charpenterie) Chevrons.

    ●(c.1718) CHal.ms i. cheuron, tr. «quebren pl. quebr' quebrat, quebreu d'autres disent g/quibren pl. quibrat. a sarz[eau] on dit quebrien, ou h./quebri pl. h./quebrieu.»

    ●(1907) VBFV.bf 40a. kibrien, f. pl. kibriad, tr. «chevron.» ●(1934) BRUS 239. Un chevron, tr. «ur gibrien, f. pl. kibriad.»

  • kebrañ
    kebrañ

    v. tr. d. Garnir de chevrons, de solives.

    ●(1732) GReg 873b. Faire des solives ou les mettre en œuvre, tr. «qebra. pr. qebret.»

  • kebrek
    kebrek

    adj. Garni de chevrons, de solives.

    ●(1732) GReg 873b. Plein de solives, tr. «Qebrecq.»

  • kebrenn
    kebrenn

    f. kebr, kebrad, kebroù, kebrennoù

    (1) Chevron.

    ●(c.1718) CHal.ms i. cheuron, tr. «quebren pl. quebr' quebrat, quebreu d'autres disent g/quibren pl. quibrat. a sarz[eau] on dit quebrien, ou h./quebri pl. h./quebrieu.»

    ●(1907) VBFV.bf 40a. kibrien, f. pl. kibriad, tr. «chevron.» ●(1934) BRUS 239. Un chevron, tr. «ur gibrien, f. pl. kibriad.»

    (2) Jet de châtaignier.

    ●(1907) VBFV.bf 40a. kibrien, f. pl. kibriad, tr. «jet de châtaignier.»

    (3) Ornement en forme de chevron.

    ●(1962) EGRH I 29. kebrenn f. -où, tr. « ornement en forme de chevron. »

  • kebriad
    kebriad

    voir kebrad

  • kebrienn
    kebrienn

    voir kebrenn

  • kech .1
    kech .1

    adj. (argot de Pont-l'Abbé) Soûl.

    ●(1936) IVGA 191. Me 'lavar, me, e vo «kech» meur a «druchon». ●(1947) YNVL 59. Petra ! N'on ket «kech « ! ●Nann ! N'out ket «kech»... N'out ket re «gech», evit ur wech. ●(1960) LLMM 82/310. Langaj-chon ar vilajenn gran. Kech = Mezv. ●(1972) SKVT I 82. «Kech oa da dad, dec'h ? ●(1974) SKVT III 84. Hanter-gech eo.

  • kech .2
    kech .2

    interj. Onomatopée pour rappeler une vache partie voler dans le champ d'un voisin.

    ●(1905) KDBA 16. Kéch ! Kéch ! dumen Lé-Bréh ! Kéch ! Kéch !

  • kechañ
    kechañ

    v. (argot de Pont-l'Abbé)

    I. V. intr. Se soûler.

    ●(1974) SKVT III 79. ne vo ket dav mont da gechañ evit-se. ●kechañ a rae gantañ ar chopiner, a yae dezhañ re galonek. ●150. e-kreiz ma oant o kechañ.

    II. V. tr. d.

    (1) (en plt d'une boisson) Soûler.

    ●(1936) IVGA 98. ne welez ket oun bet «kechet» gant «hini bouzar» da dad-kaer ?

    (2) sens fig. Faire admirer.

    ●(1972) SKVT I 173. lakaat Paotr-Teo da skodegiñ – «kecha» anezhañ, gant danevell ar veaj vurzhudus betek penn ar bed.

  • kecher
    kecher

    m. –ion (argot de Pont-l'Abbé) Ivrogne.

    ●(1936) IVGA 297. me, ar «c'hecher.» ●(1973) SKVT II 94. ma ne vije ket bet un tammig kecher ? ●140. na kecherien na falzigerien.

  • ked
    ked

    m. morceau.

    ●(1972) BRUD 41/17. Setu amañ eur hed kig-sal.

  • kedal
    kedal

    v. tr. d. Conseiller.

    ●(1983) PABE 65. (Berrien) kaer (a) pe kedal an dud, tr. «tu as beau conseiller les gens.»

  • kedamezek
    kedamezek

    adj. Communauté des voisins.

    ●(1499) Ca 7a. g. ensemble voisins. b. quetamnesec.

  • keded
    keded

    voir kedez

  • keder
    keder

    plur. kador

  • kedern
    kedern

    plur. kadarn

  • kedez
    kedez

    f. –ioù

    (1) Équinoxe.

    ●(1732) GReg 363a-b. Equinoxe, égalité du jour & de la nuit par tout le monde. Qedez. ar guedez. qeded. ar gueded. qéhydell. ar guéhydell. (Tous ces mots, dont les deux premiers sont de Leon, & le troisième de Cor[nouaille] Treg[or] & Van[nnetois], viennent de : Qehyd an dez evel. (Sousentendant) An nos ; le premier jour est égal à la nuit. ●L'équinoxe de Mars, tr. «Ar guedez a veurs.» ●L'équinoxe de Septembre, tr. «Qedez guëngolo.» ●Le bruit des oiseaux en l'air, qui imite le japement des chiens de chasse, à la nuit de l'équinoxe, tr. «Emolc'h ar guedez.»

    ●(1866) FHB 60/57a. Ar re goz a re eur gouel d'ar c'hedez. ●(1870) FHB 270/71b. Setu brema ar c'hedez, da lavaret eo, an deiz hag an noz keit ha keit. ●(1870) FHB 301/316b. da gedez an nevez amzer. ●(1889) ISV 79. Pask, evel a ouzeur, a zigouez ato d'ar zul goude kann loar veurs, varlerc'h ar c'hedez.

    ●(1931) VALL 269a. Équinoxe, tr. «kedez, keded f.»

    (2) Kedez-Veurzh : équinoxe de printemps.

    ●(1931) VALL 269a. Équinoxe de printemps, tr. «kedez-veurz.»

    (3) Kedez-Wengolo : équinoxe d'automne.

    ●(1931) VALL 269a. Équinoxe d'automne, tr. «kedez-wengolo.»

    (4) Linenn ar gedez : ligne équinoxiale.

    ●(1931) VALL 269a. Ligne équinoxiale, tr. «linenn ar gedez.»

  • kedik
    kedik

    interj. Onomatopée pour appeler les poules.

    ●(1925) DIHU 165/232. (Groe) Kedik ! Cri pour appeler les poules. Dastumet get Bleimor.

  • kedvreur
    kedvreur

    m. kedvreudeur Confrère.

    ●(1499) Ca 27a. g. confraire. b. quetbreuzr.

  • kef
    kef

    m. –où, –ioù

    I.

    (1) Souche.

    ●(1732) GReg 878a. Souche, tronc qui reste en terre après l'arbre coupé, tr. «Qeff. p. qeffyou, qivyou.» ●941a. Tronc, ce qui reste en terre d'un arbre abattu, tr. «Qeff. p. qivyou.»

    ●(1849) LLB 665. Un aral e holo ged douar er houh kéfeu.

    ●(1909) FHAB Eost 237. eur c'hef dero.

    (2) Kef Nedeleg : bûche de Noël.

    ●(1896) GMB 525. pet[it] tréc[orois] kef Nédelek, tr. «bûche de Noël.»

    ●(1904) SKRS I 39. Kef Nedelek, ar c'hef laouen / A ro tomder ha sklerijen.

    (3) Cep (de vigne).

    ●(1904) ARPA 290. Me eo kef ar vinien, c'houi eo ar scourrou. ●(1907) VBFV.bf 38b. kéf, m. pl. eu, tr. «cep.»

    (4) Tronc (d'arbre).

    ●(1499) Ca 168a. Queff an guezenn. g. le tronc de labre. ●(1633) Nom 99b. Lignile : vn buschier : vn grachel quifyou.

    ●(1659) SCger 166a. queff p. queviou, tr. «tronc.» ●queff vr vezen, tr. «tronc d'arbre.» ●(1732) GReg 941a. Tronc, le pié d'un arbre, tr. «qeff ur vezen. p. qeffyou, qiffyou, qivyou.»

    ●(1907) VBFV.bf 38b. kéf, m. pl. eu, tr. «tronc.» ●(1908) PIGO II 19. Itien a red d'ar ween, a grog peg en he c'hef.

    (5) Tison.

    ●(1659) SCger 118b. tison, tr. «queff p. quiffiou.»

    (6) Tronc (d'église).

    ●(1659) SCger 121b. tronc d'Eglise, tr. «queff an Ilis, p. queuiou.» ●(1732) GReg 941b. Tronc d'Eglise, d'Hôpital, &c., tr. «Qeff. p. qeffyou.» ●(1738) GGreg 21. queff ou keff, ur c'heff, tr. «tronc d'Eglise, &c.»

    ●(1868) FHB 161/37a. An aluzennou eivt ar c'horais a vezo (…) tolet en eur c'hef a dlevezo beza laket evit kementse e pep ilis eus hon escopti.

    ●(1904) ARPA 171. el leac'h m'edo kef ar profou. ●(1913) AVIE 167. kéf er proveu.

    (7) Caisse (organisme financier).

    ●(1906) KANngalon Meurzh 66. kefiou asuranz evit an dud. ●(1906) BOBL 01 septembre 102/2d. ar seurt kefiou-ze na c'hellont ket kemer dle. ●(1933) ALBR 72. mont da amprest arc'hant da gef al labourer.

    (8) Kef al lost = (?) partie non écourtée de la queue d'un cheval (?).

    ●(1906) BOBL 06 janvier 68/2d-e. An dalc'her mad a jommaz gantan struz troad Brijel, ha kaer en devoe Paol kregi e kev he lost, n'oa mui nerz na galloud d'he houarna.

    II. Ceps de criminel.

    ●(1499) Ca 168a. Queff an drouc obereryen. g. cep des malfaiteur.

    ●(1659) SCger 166a. quef an drouc oberourien, tr. «fer de criminel.» ●(1732) GReg 144b. Ceps de prisonnier, tr. «Qeff. p. queffyou. qivyou. qeff hoüarn.» ●Mettre les ceps aux mains des criminels, tr. «Lacqât ar c'heff, ou, ar c'heffyou, var daoüarn ar griminaled.»

    ●(1867) MGK 130. Da vreina er vac'h oc'h 'r c'hefiou. ●(1876) TDE.BF 329b. Kefiou, s. pl. m., tr. «Menottes, fers des criminels.» ●(1889) ISV 208. lakit-hen er c'hefiou ha grit d'he zivesker rampla beteg ar pevare toull.

    III. Na vezañ gouest nemet da dreiñ ar c'hef en tan : être incapable de rien faire.

    ●(1931) VALL 381. Je suis désormais incapable de rien faire, tr. F. Vallée «n'oun mui gouest nemet da drei ar c'hef en tan fam.»

  • kef-dorn
    kef-dorn

    m. kefioù-dorn Menotte.

    ●(1732) GReg 615a. Menotes, ou menicles, fers qu'on met,aux mains des Criminels, tr. «qeff-dourn. p. qeffyou-dourn.»

  • kef-espern
    kef-espern

    m. Caisse d'épargne.

    ●(1931) VALL 90b. Caisse d'épargne, tr. «kef-espern m. pl. kefiou-espern.» ●(1935) BREI 412/3a. Kalz arc'hant a zo bet tennet ive diouz ar c'hefiou-espern.

  • kef-gwini
    kef-gwini

    m. kefioù-gwini Cep de vigne.

    ●(1732) GReg 144b. Cep, souche, pied de vigne, tr. «Qeff güiny. p. qeffyou-güiny. qivyou güniy.»

    ●(1876) TDE.BF 329b. Kef-gwini, s. m., tr. «Cep de vigne.»

    ●(1928) LEAN 51. trouc'ha diouz ar c'hefiou-gwini, evit ma tougint kaeroc'h bodou-rezin.

  • kef-ifern / kef-an-ifern
    kef-ifern / kef-an-ifern

    m. Brandon d'enfer.

    ●(17--) EN 2341. Manqued oud, quef jfern, tr. «Tu as manqué, tison d'enfer.» ●2790. tosta[e]d quef ifern, tr. «approchez tison d'enfer.»

    ●(1868) KTB.ms 14 p 5. mab an Diaoul, kef an ifern ! ●(1868) KTB.ms 14 p 256. Ann amieges, kef an ifern se. (...) ann amieges kef-ifern.

    ●(1961) LLMM 86/151. En ur ger, darempredet, eme an dud, e tlee bezañ ar c’hastell gant un tasmant pe ur c’hef-ifern bennak.

  • kef-lazh
    kef-lazh

    m. Billot de bourreau.

    ●(1912) MMPM 89. Gant eur blijadur vraz eo ec'h hastennaz he gouzoug var ar c'hef-laz.

  • kef-tan
    kef-tan

    m. kefioù-tan

    (1) Tison.

    ●(1633) Nom 164b. Torris : tison allumé : quef tan allummet.

    ●(1659) SCger 166a. quef tan, tr. «tison.» ●(1732) GReg 924b. Tison, tr. «qeff-tan. p. qeffyou-tan, qivyou-tan.»

    ●(1876) TDE.BF 330a. Kef-tan, s. m., tr. «Tison.» ●(1878) EKG II 73. peb a gef-tan enn ho dourn. ●(1889) SFA 141. tri gef tan ruz enn he zourn evit pulluc'hi an dud ourgouilluz. ●(1889) ISV 414. daoulagad ruz evel daou guef tan. ●(1894) BUZmornik 167. eur c'hef tan en oaled.

    (2) (insulte) Kef an ifern / kef tan ifern : tison d'enfer.

    ●(1850) MOY 293. Penos, qef an ifern (...) !

    ●(1911) BUAZperrot 57. Tec'h diouzin, kef-tan-ifern zo ac'hanout.

  • kefalenn
    kefalenn

    f. –où (cuisine)

    (1) Ragoût.

    ●(1633) Nom 55a. Ius, iusculum : broüet, du ius, potage commun : souben, quefallen, potaig commun.

    ●(1659) SCger 24b. bonne chere, tr. «quevalen mat.» ●(1732) GReg 146b. Chacun trouve bon son ouvrage, quelque mauvais qu'il soit (…) (En phrase proverbiale, on dit :) Pep loudourenn a gueff mad he c'hevaleñ. ●239b. La cuisine n'est pas bonne chez moi, tr. «Qevalen dreud a so ganign.»

    ●(1872) ROU 98b. Ragout, tr. «Cavallenn.» ●(1876) TDE.BF 337b. Kenwalen, s. f., tr. «Ragoût.»

    ●(1904) DBFV 124b. kavelen, s. bonne nourriture ; n'hun es chet kalz kavelen, nous ne sommes guère bien nourris (île de Groix). ●(1925) FHAB Ebrel 133. poazet en o fez [ar patatez] evid ober kefalennou ganto pe laket er fourn da grienenna gant eun tamm freskad. ●(1925) DIHU 163/202. (Groe) Kavelen, neu, tr. «(s. m.) bonne nourriture. » Dastumet de Vleimor. ●(1931) VALL 618a. Ragoût, tr. «kefalenn, kevalenn.» ●(1950) ANTK 22. Ur gevalenn sorser.

    (2) Soupe.

    ●(1659) SCger 17b. brouet, tr. «souben, quevalen.» ●95a. Potage, tr. «quevalen.» ●167b. queualen, tr. «soupe.» ●(1732) GReg 881a. Soupe, potage, tr. «en quelques endroits il disent qevalenn, & qavalenn. pp. on (lire : ou).»

    ●(1876) TDE.BF 342a. Kevalenn, s. f., tr. «Soupe ou autre met mal apprêté.»

    (3) Soup-kefalenn : soupe.

    ●(1929) EMPA 11. eun tamm soub-kevalenn.

  • kefarzh / kezarzh
    kefarzh / kezarzh

    m. –où

    (1) Grosse trique qui sert de barrière dans un champ.

    ●(1870) FHB 308/372b. an enebour ne dorre ket ar c'hefhars var va fark. ●(1890) MOA 382b. Perche (…) Celles qui servent à clore l'entrée des champs, kezarzou, ou kefarzou, pl. m. ●504b. Trique (…) Celle qui sert à boucher l'entrée d'un champ à la place d'une barrière s'appelle, kefarz, m. pl. ou (à la lettre : kef, tronc d'abre, et harz, arrêt, obstacle), à Plouvorn et aux environs.

    ●(1962) EGRH I 33. kezarzh m., tr. « clôture de grosses perches dans la brèche d’un champ (suppl. Moal). »

    (2) Poteau de barrière.

    ●(1960) EVBF I 332. Le poteau de la barrière (…) kesar, pl. kesarchou, Taulé.

    (3) Grosse trique qui forme les séparations dans les étables.

    ●(1942) VALLsup 18b. kefarz, tr. «grosse trique qui forme les séparations dans les étables.»

  • kefdornet
    kefdornet

    adj. Emmenotté.

    ●(1942) VALLsup 62b. Emmenotté, tr. «Kefdo(u)rnet (Ernlt, «Mojennou», p. 186).»

  • kefeleg
    kefeleg

    m. –ed, –i, kefeleion

    I. (ornithologie)

    (1) Bécasse.

    ●(1499) Ca 168a. Queffelec. g. begace / ou assee.

    ●(1659) SCger 13b. becasse, tr. «queffelec, p. guet.» ●167b. quevelec p. eguet, tr. «begace.» ●(c.1718) CHal.ms i. Becasse, tr. h/queuelec queuelegui.» ●(1732) GReg 87b. Beccasse, oiseau de passage, tr. «Qeffelecq. p. qeffelegued.» ●(1744) L'Arm 28b. Becasse, tr. «Quévellêc.. êguétt. m.»

    ●(1876) TDE.BF 329a. Kefelek, s. m., tr. «Bécasse, oiseau.»

    ●(1907) VBFV.bf 40a. keveleg, m. pl. i, ed, tr. «bécasse.» ●(1934) BRUS 251. Une bécasse, tr. «ur heveleg –i, m.» ●(1963) KOGI 28/04. Pa vo aet kuit eus o Bro ar C’hefeleged e vo ur bern Koukouged prest da zont da gemerout o flas.

    (2) Courlis.

    ●(1909) BROU 212. (Eusa) Kefélek Ce mot désigne le courlis, très commun dans l'Ile. Au pluriel : Kefeleien.

    II. Dicton.

    ●(1963) KOGI 28/04. Setu amañ unan tapet diwar vuzelloù Teofil, hor sakrist. Un diviz berr-tre etre ar C’hefeleg o vont kuit eus ar Vro, hag ar Goukoug oc’h erruout hag o c’houlenn digant egile : « Petra ’zo nevez, e Breizh ? / Tan ha moged a-leizh (eme ar c’hefeleg) / - Koukou, eme ar Goukoug stad enni / Tan ha moged enni. »

    III. (construction) Jambe de force d'une charpente.

    ●(1982) TIEZ I 123. Méthodes d'installation de la charpente sur murs-bahut. 1. Sablière (sablezenn), 2. «taligo», 3. keveleg (bécasse). ●293. Jambe de force, tr. «keveleg.»

    IV. Sonn evel ur c'hefeleg : très droit, raide.

    ●(1962) BRUD 16/35 (T) E. ar Barzhig. A-veh ma 'neus peurlavaret ar beleg an «Ite missa est» ma krog unan all, sonn evel eur heveleg, gand ar gousperou.

  • kefeleg-aod
    kefeleg-aod

    m. (ornithologie) Courlis.

    ●(1877) EKG I 94. kan klemmuz ar c'hefeleg-aod.

  • kefeleg-koad
    kefeleg-koad

    m. (ornithologie) Bécasse.

    ●(1931) VALL 62b. Bécasse, tr. «kefeleg, keveleg m. pl. –ed.»

  • kefeleg-lann
    kefeleg-lann

    m. (ornithologie) Bécassine.

    ●(1876) TDE.BF 329a. Kefelek-lann, s. m., tr. «Bécassine.»

    ●(1909) BROU 212. (Eusa) la bécasse s'appelle Kéfélek-lann (L'ajonc est le seul bois de l'Ile) Au pluriel : Kefeleien. ●(1931) VALL 62b. Bécassine, tr. «kefeleg-lann, keveleg-lann.»

  • kefeleg-mor
    kefeleg-mor

    m. (ornithologie) Courlis.

    ●(1633) Nom 41b. Trochilus : beccasine de mer : queffelecq, pe guyocl (lire : guyoch) mor.

    ●(1659) SCger 13b. becassine, tr. «queffelec mor.» ●(1732) GReg 87b. Beccasse de mer, oiseau plus gros qu'un Canard, tr. «Qeffelecq-vor. p. qeffelegued-vor. v[oyez] corlieu. id[em].»

    ●(1876) TDE.BF 329a. Kefelek-vor, s. m., tr. «Corlieu, oiseau.»

    ●(1907) VBFV.bf 40a. keveleg-mor, tr. «courlis.» ●(1931) VALL 164a. Courlis ou courlieu, tr. «kefeleg-mor m. pl. kefeleged-mor.»

  • kefeleka
    kefeleka

    v. intr. Chasser la bécasse.

    ●(1659) SCger 23a. aller a la chasse des begasses, tr. «quevelecat.» ●(1732) GReg 156a. Chasser à la beccasse, tr. «Qeffelecqat. pr. qeffelecqeët.»

    ●(1876) TDE.BF 329a. Kefelekaat, v. n., tr. «Faire la chasse à la bécasse.»

  • kefelin
    kefelin

    m. –où d. daougefelin (anatomie) Coude.

    ●(1499) Ca 168a. Queffelin. g. coude.

    ●(1659) SCger 168a. quiuilin, tr. «coude.» ●(1732) GReg 219b. Coude, le pli du bras, tr. «qeffelin. p. qeffelinou, an daou-geffelin.»

    ●(1876) TDE.BF 329a. Kefelin, kefilin, s. m. C[ornouaille], tr. «Coude.»

    ●(1931) VALL 160a. Coude, tr. «kefelin m. duel daougefelin.»

  • kefelinad
    kefelinad

    m. –où (mesure) Coudée.

    ●(1659) SCger 168a. quiuilinat, tr. «coudée.» ●(1732) GReg 220a. Coudée, mesure, dont la moyenne grandeur a un pied, & dix pouces de Roi, tr. «qeffelinad. p. dou.»

    ●(1876) TDE.BF 329b. Kefilinad, s. f. C[ornouaille], tr. «Coudée, ancienne mseure équi alant à 50 centimètres.»

  • kefelinañ
    kefelinañ

    v. tr. d. Coudoyer.

    ●(1931) VALL 160a. Coudoyer, tr. «kefilina.»

  • kefelinata
    kefelinata

    v.

    (1) Se sentir les coudes.

    ●(1931) VALL 160a. se sentir les coudes, tr. «kefilinata.»

    (2) V. tr. d. Coudoyer.

    ●(1931) VALL 160a. Coudoyer, tr. «kefilinata.»

  • kefenn
    kefenn

    voir kefienn

  • keferet
    keferet

    adj. = (?) Conformé, cf. keñveret (?).

    ●(1857) HTB 104. Eur c'horf gret mad, keferet mad en he oll izili.

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...