Devri

Recherche 'ke...' : 1339 mots trouvés

Page 1 : de ke (1) à keferet (50) :
  • ke
    ke

    s. –ioù =

    (1900) LZBg 57 blezad-1 lodenn 21. Illéh a diegèheu n'esteint nitra erbet ha neoah é vou red dehé biùein hag auzein ou héieu.

  • kea
    kea

    interj. =

    (1980) PLNN 5/37. (Kerlouan) An dra-se 'zo 'gis d'ur blantenn, a vez ur galkodenn hag a ra apepre tro ur metr ugent, ur metr tregont, kea. ●(1986) GEVU v 122. (Pouldahu) An hini save abred hag a rae kalz karterennoù 'noe muioc'h 'vit egile 'vel just kea, tr. «Celui qui se levait tôt et qui faisait plusieurs «karterennoù» gagnait plus qu'un autre bien entendu.»

  • keak
    keak

    voir ganak

  • keal
    keal

    m. –ioù cf. cf. kel .3

    I.

    (1) Nouvelle.

    (1732) GReg 663a. Nouvelle, tr. «Qéhezl. p. qéhezlaou, qéhezlou

    (2) Question, mention.

    (1847) FVR 200. ne voa ket keal a zimezi, tr. «il ne fut pas question de son mariage.» ●(1872) ROU 98a. Il est question, tr. «Keal a zo.» ●(1876) TDE.BF 328b. En Cornouaille on dit : eunn den keal d'ezhañ da zimezi, tr. «un homme du mariage diquel il est question.» ●(18--) SAQ II 45. Pa vez keal da bellaat eur c'holl braz. ●131. Mez brema pa zo keal da govez.

    (1931) VALL 372a. il a l'idée (de partir), tr. «keal a zo gantañ (da gimiadi).» ●(1958) LLMM 71/427. ha ne oa ket keal en amzerioù-se, da zistroadañ ar « Voie Romaine ».

    (3) Reiñ keal : annoncer.

    (1872) ROU 74a. Annoncer, tr. «Rei keal.» ●(1876) TDE.BF 328b. Rei keal, tr. «annoncer une nouvelle.»

    (4) Idée.

    (1931) VALL 372a. Idée, tr. «keal m.» ●499b. Notion (philos.), tr. «keal m.» ●(1962) BAHE 32/28. kealioù hep forc'hellegezh.

    II. Bezañ keal ar waremm gant ub. : voir gwaremm.

  • kebell
    kebell

    plur. kabell

  • keben
    keben

    f. –ed Mégère, furie.

    (1907) PERS 256. Ar geben-ze e deuz anzavet divezatoc'h, e doa tennet var drizek beleg. ●(1931) VALL 458a. Mégère, tr. «keben pl. ed.» ●(1939) MGGD 51. ar geban ne gave netra da damall d'an den yaouank.

  • kebestr
    kebestr

    plur. kabestr

  • kebr .1
    kebr .1

    coll. –où (charpenterie) Chevrons.

    (c.1718) CHal.ms i. cheuron, tr. «quebren pl. quebr' quebrat, quebreu d'autres disent g/quibren pl. quibrat. a sarz[eau] on dit quebrien, ou h./quebri pl. h./quebrieu.»

  • kebr .2
    kebr .2

    m. –où (charpenterie)

    I.

    (1) Chevron.

    (1499) Ca 170b. Quepr. g. cheuron.

    (1659) SCger 166a. quebr, tr. «chevron.» ●(1732) GReg 163b. Chevron, bois de sciage à mettre sur les pannes des couvertures d'un logis pour soûtenir les lattes, tr. «Güiffl. p. güifflou. en quelques endroits on dit : Qebr. p. qebrou, qui est proprement, solive ; & là ils disent güiffl pour solive.»

    (1910) EGBT 64. kibr, tr. «m. pl. bio, chevron.» ●(1986) CCBR 70. (Brieg) chevron, tr. «kebr

    (2) Gwalenn-gebr, gwal-gebr : chevronnière.

    (1982) TIEZ I 292. Chevronnière, tr. «gwalan-geb.» ●(1986) CCBR 30. (Brieg) chevronnière, tr. «gwal-gebr

    (3) Mestr-kebr : arbalétrier.

    (1982) TIEZ I 291. Arbalétrier, tr. «Mestr keb

    (4) Lost-kebr : coyau.

    (1982) TIEZ I 292. Coyau, tr. «lost keb

    II. Bezañ kouezhet etre kebr ha toenn : être embarrassé.

    (1912) MELU XI 403 (T-Pontrev). Kouet eo intre kep ha touen, tr. E. Ernault «Il est tombé entre le chevron et le toit (comme un objet qu'on ne peut attraper) = il est embarrassé. Pontrieux.»

  • kebrad / kebriad
    kebrad / kebriad

    coll. (charpenterie) Chevrons.

    (c.1718) CHal.ms i. cheuron, tr. «quebren pl. quebr' quebrat, quebreu d'autres disent g/quibren pl. quibrat. a sarz[eau] on dit quebrien, ou h./quebri pl. h./quebrieu.»

    (1907) VBFV.bf 40a. kibrien, f. pl. kibriad, tr. «chevron.» ●(1934) BRUS 239. Un chevron, tr. «ur gibrien, f. pl. kibriad

  • kebrañ
    kebrañ

    v. tr. d. Garnir de chevrons, de solives.

    (1732) GReg 873b. Faire des solives ou les mettre en œuvre, tr. «qebra. pr. qebret

  • kebrek
    kebrek

    adj. Garni de chevrons, de solives.

    (1732) GReg 873b. Plein de solives, tr. «Qebrecq

  • kebrenn
    kebrenn

    f. kebr, kebrad, kebroù, kebrennoù

    (1) Chevron.

    (c.1718) CHal.ms i. cheuron, tr. «quebren pl. quebr' quebrat, quebreu d'autres disent g/quibren pl. quibrat. a sarz[eau] on dit quebrien, ou h./quebri pl. h./quebrieu.»

    (1907) VBFV.bf 40a. kibrien, f. pl. kibriad, tr. «chevron.» ●(1934) BRUS 239. Un chevron, tr. «ur gibrien, f. pl. kibriad.»

    (2) Jet de châtaignier.

    (1907) VBFV.bf 40a. kibrien, f. pl. kibriad, tr. «jet de châtaignier.»

    (3) Ornement en forme de chevron.

    (1962) EGRH I 29. kebrenn f. -où, tr. « ornement en forme de chevron. »

  • kebriad
    kebriad

    voir kebrad

  • kebrienn
    kebrienn

    voir kebrenn

  • kech .1
    kech .1

    adj. (argot de Pont-l'Abbé) Soûl.

    (1936) IVGA 191. Me 'lavar, me, e vo «kech» meur a «druchon». ●(1947) YNVL 59. Petra ! N'on ket «kech « ! ●Nann ! N'out ket «kech»... N'out ket re «gech», evit ur wech. ●(1960) LLMM 82/310. Langaj-chon ar vilajenn gran. Kech = Mezv. ●(1972) SKVT I 82. «Kech oa da dad, dec'h ? ●(1974) SKVT III 84. Hanter-gech eo.

  • kech .2
    kech .2

    interj. Onomatopée pour rappeler une vache partie voler dans le champ d'un voisin.

    (1905) KDBA 16. Kéch ! Kéch ! dumen Lé-Bréh ! Kéch ! Kéch !

  • kechañ
    kechañ

    v. (argot de Pont-l'Abbé)

    I. V. intr. Se soûler.

    (1974) SKVT III 79. ne vo ket dav mont da gechañ evit-se. ●kechañ a rae gantañ ar chopiner, a yae dezhañ re galonek. ●150. e-kreiz ma oant o kechañ.

    II. V. tr. d.

    (1) (en plt d'une boisson) Soûler.

    (1936) IVGA 98. ne welez ket oun bet «kechet» gant «hini bouzar» da dad-kaer ?

    (2) sens fig. Faire admirer.

    (1972) SKVT I 173. lakaat Paotr-Teo da skodegiñ – «kecha» anezhañ, gant danevell ar veaj vurzhudus betek penn ar bed.

  • kecher
    kecher

    m. –ion (argot de Pont-l'Abbé) Ivrogne.

    (1936) IVGA 297. me, ar «c'hecher.» ●(1973) SKVT II 94. ma ne vije ket bet un tammig kecher ? ●140. na kecherien na falzigerien.

  • ked
    ked

    m. morceau.

    (1972) BRUD 41/17. Setu amañ eur hed kig-sal.

  • kedal
    kedal

    v. tr. d. Conseiller.

    (1983) PABE 65. (Berrien) kaer (a) pe kedal an dud, tr. «tu as beau conseiller les gens.»

  • kedamezek
    kedamezek

    adj. Communauté des voisins.

    (1499) Ca 7a. g. ensemble voisins. b. quetamnesec.

  • keded
    keded

    voir kedez

  • keder
    keder

    plur. kador

  • kedern
    kedern

    plur. kadarn

  • kedez
    kedez

    f. –ioù

    (1) Équinoxe.

    (1732) GReg 363a-b. Equinoxe, égalité du jour & de la nuit par tout le monde. Qedez. ar guedez. qeded. ar gueded. qéhydell. ar guéhydell. (Tous ces mots, dont les deux premiers sont de Leon, & le troisième de Cor[nouaille] Treg[or] & Van[nnetois], viennent de : Qehyd an dez evel. (Sousentendant) An nos ; le premier jour est égal à la nuit. ●L'équinoxe de Mars, tr. «Ar guedez a veurs.» ●L'équinoxe de Septembre, tr. «Qedez guëngolo.» ●Le bruit des oiseaux en l'air, qui imite le japement des chiens de chasse, à la nuit de l'équinoxe, tr. «Emolc'h ar guedez.»

    (1866) FHB 60/57a. Ar re goz a re eur gouel d'ar c'hedez. ●(1870) FHB 270/71b. Setu brema ar c'hedez, da lavaret eo, an deiz hag an noz keit ha keit. ●(1870) FHB 301/316b. da gedez an nevez amzer. ●(1889) ISV 79. Pask, evel a ouzeur, a zigouez ato d'ar zul goude kann loar veurs, varlerc'h ar c'hedez.

    (1931) VALL 269a. Équinoxe, tr. «kedez, keded f.»

    (2) Kedez-Veurzh : équinoxe de printemps.

    (1931) VALL 269a. Équinoxe de printemps, tr. «kedez-veurz

    (3) Kedez-Wengolo : équinoxe d'automne.

    (1931) VALL 269a. Équinoxe d'automne, tr. «kedez-wengolo

    (4) Linenn ar gedez : ligne équinoxiale.

    (1931) VALL 269a. Ligne équinoxiale, tr. «linenn ar gedez

  • kedik
    kedik

    interj. Onomatopée pour appeler les poules.

    (1925) DIHU 165/232. (Groe) Kedik ! Cri pour appeler les poules. Dastumet get Bleimor.

  • kedvreur
    kedvreur

    m. kedvreudeur Confrère.

    (1499) Ca 27a. g. confraire. b. quetbreuzr.

  • kef
    kef

    m. –où, –ioù

    I.

    (1) Souche.

    (1732) GReg 878a. Souche, tronc qui reste en terre après l'arbre coupé, tr. «Qeff. p. qeffyou, qivyou.» ●941a. Tronc, ce qui reste en terre d'un arbre abattu, tr. «Qeff. p. qivyou

    (1849) LLB 665. Un aral e holo ged douar er houh kéfeu.

    (1909) FHAB Eost 237. eur c'hef dero.

    (2) Kef Nedeleg : bûche de Noël.

    (1896) GMB 525. pet[it] tréc[orois] kef Nédelek, tr. «bûche de Noël.»

    (1904) SKRS I 39. Kef Nedelek, ar c'hef laouen / A ro tomder ha sklerijen.

    (3) Cep (de vigne).

    (1904) ARPA 290. Me eo kef ar vinien, c'houi eo ar scourrou. ●(1907) VBFV.bf 38b. kéf, m. pl. eu, tr. «cep.»

    (4) Tronc (d'arbre).

    (1499) Ca 168a. Queff an guezenn. g. le tronc de labre. ●(1633) Nom 99b. Lignile : vn buschier : vn grachel quifyou.

    (1659) SCger 166a. queff p. queviou, tr. «tronc.» ●queff vr vezen, tr. «tronc d'arbre.» ●(1732) GReg 941a. Tronc, le pié d'un arbre, tr. «qeff ur vezen. p. qeffyou, qiffyou, qivyou

    (1907) VBFV.bf 38b. kéf, m. pl. eu, tr. «tronc.» ●(1908) PIGO II 19. Itien a red d'ar ween, a grog peg en he c'hef.

    (5) Tison.

    (1659) SCger 118b. tison, tr. «queff p. quiffiou

    (6) Tronc (d'église).

    (1659) SCger 121b. tronc d'Eglise, tr. «queff an Ilis, p. queuiou.» ●(1732) GReg 941b. Tronc d'Eglise, d'Hôpital, &c., tr. «Qeff. p. qeffyou.» ●(1738) GGreg 21. queff ou keff, ur c'heff, tr. «tronc d'Eglise, &c.»

    (1868) FHB 161/37a. An aluzennou eivt ar c'horais a vezo (…) tolet en eur c'hef a dlevezo beza laket evit kementse e pep ilis eus hon escopti.

    (1904) ARPA 171. el leac'h m'edo kef ar profou. ●(1913) AVIE 167. kéf er proveu.

    (7) Caisse (organisme financier).

    (1906) KANngalon Meurzh 66. kefiou asuranz evit an dud. ●(1906) BOBL 01 septembre 102/2d. ar seurt kefiou-ze na c'hellont ket kemer dle. ●(1933) ALBR 72. mont da amprest arc'hant da gef al labourer.

    (8) Kef al lost = (?) partie non écourtée de la queue d'un cheval (?).

    (1906) BOBL 06 janvier 68/2d-e. An dalc'her mad a jommaz gantan struz troad Brijel, ha kaer en devoe Paol kregi e kev he lost, n'oa mui nerz na galloud d'he houarna.

    II. Ceps de criminel.

    (1499) Ca 168a. Queff an drouc obereryen. g. cep des malfaiteur.

    (1659) SCger 166a. quef an drouc oberourien, tr. «fer de criminel.» ●(1732) GReg 144b. Ceps de prisonnier, tr. «Qeff. p. queffyou. qivyou. qeff hoüarn.» ●Mettre les ceps aux mains des criminels, tr. «Lacqât ar c'heff, ou, ar c'heffyou, var daoüarn ar griminaled.»

    (1867) MGK 130. Da vreina er vac'h oc'h 'r c'hefiou. ●(1876) TDE.BF 329b. Kefiou, s. pl. m., tr. «Menottes, fers des criminels.» ●(1889) ISV 208. lakit-hen er c'hefiou ha grit d'he zivesker rampla beteg ar pevare toull.

    III. Na vezañ gouest nemet da dreiñ ar c'hef en tan : être incapable de rien faire.

    (1931) VALL 381. Je suis désormais incapable de rien faire, tr. F. Vallée «n'oun mui gouest nemet da drei ar c'hef en tan fam.»

  • kef-dorn
    kef-dorn

    m. kefioù-dorn Menotte.

    (1732) GReg 615a. Menotes, ou menicles, fers qu'on met,aux mains des Criminels, tr. «qeff-dourn. p. qeffyou-dourn

  • kef-espern
    kef-espern

    m. Caisse d'épargne.

    (1931) VALL 90b. Caisse d'épargne, tr. «kef-espern m. pl. kefiou-espern.» ●(1935) BREI 412/3a. Kalz arc'hant a zo bet tennet ive diouz ar c'hefiou-espern.

  • kef-gwini
    kef-gwini

    m. kefioù-gwini Cep de vigne.

    (1732) GReg 144b. Cep, souche, pied de vigne, tr. «Qeff güiny. p. qeffyou-güiny. qivyou güniy

    (1876) TDE.BF 329b. Kef-gwini, s. m., tr. «Cep de vigne.»

    (1928) LEAN 51. trouc'ha diouz ar c'hefiou-gwini, evit ma tougint kaeroc'h bodou-rezin.

  • kef-ifern / kef-an-ifern
    kef-ifern / kef-an-ifern

    m. Brandon d'enfer.

    (17--) EN 2341. Manqued oud, quef jfern, tr. «Tu as manqué, tison d'enfer.» ●2790. tosta[e]d quef ifern, tr. «approchez tison d'enfer.»

    (1868) KTB.ms 14 p 5. mab an Diaoul, kef an ifern ! ●(1868) KTB.ms 14 p 256. Ann amieges, kef an ifern se. (...) ann amieges kef-ifern.

    (1961) LLMM 86/151. En ur ger, darempredet, eme an dud, e tlee bezañ ar c’hastell gant un tasmant pe ur c’hef-ifern bennak.

  • kef-lazh
    kef-lazh

    m. Billot de bourreau.

    (1912) MMPM 89. Gant eur blijadur vraz eo ec'h hastennaz he gouzoug var ar c'hef-laz.

  • kef-tan
    kef-tan

    m. kefioù-tan

    (1) Tison.

    (1633) Nom 164b. Torris : tison allumé : quef tan allummet.

    (1659) SCger 166a. quef tan, tr. «tison.» ●(1732) GReg 924b. Tison, tr. «qeff-tan. p. qeffyou-tan, qivyou-tan

    (1876) TDE.BF 330a. Kef-tan, s. m., tr. «Tison.» ●(1878) EKG II 73. peb a gef-tan enn ho dourn. ●(1889) SFA 141. tri gef tan ruz enn he zourn evit pulluc'hi an dud ourgouilluz. ●(1889) ISV 414. daoulagad ruz evel daou guef tan. ●(1894) BUZmornik 167. eur c'hef tan en oaled.

    (2) (insulte) Kef an ifern / kef tan ifern : tison d'enfer.

    (1850) MOY 293. Penos, qef an ifern (...) !

    (1911) BUAZperrot 57. Tec'h diouzin, kef-tan-ifern zo ac'hanout.

  • kefalenn
    kefalenn

    f. –où (cuisine)

    (1) Ragoût.

    (1633) Nom 55a. Ius, iusculum : broüet, du ius, potage commun : souben, quefallen, potaig commun.

    (1659) SCger 24b. bonne chere, tr. «quevalen mat.» ●(1732) GReg 146b. Chacun trouve bon son ouvrage, quelque mauvais qu'il soit (…) (En phrase proverbiale, on dit :) Pep loudourenn a gueff mad he c'hevaleñ. ●239b. La cuisine n'est pas bonne chez moi, tr. «Qevalen dreud a so ganign.»

    (1872) ROU 98b. Ragout, tr. «Cavallenn.» ●(1876) TDE.BF 337b. Kenwalen, s. f., tr. «Ragoût.»

    (1904) DBFV 124b. kavelen, s. bonne nourriture ; n'hun es chet kalz kavelen, nous ne sommes guère bien nourris (île de Groix). ●(1925) FHAB Ebrel 133. poazet en o fez [ar patatez] evid ober kefalennou ganto pe laket er fourn da grienenna gant eun tamm freskad. ●(1925) DIHU 163/202. (Groe) Kavelen, neu, tr. «(s. m.) bonne nourriture. » Dastumet de Vleimor. ●(1931) VALL 618a. Ragoût, tr. «kefalenn, kevalenn.» ●(1950) ANTK 22. Ur gevalenn sorser.

    (2) Soupe.

    (1659) SCger 17b. brouet, tr. «souben, quevalen.» ●95a. Potage, tr. «quevalen.» ●167b. queualen, tr. «soupe.» ●(1732) GReg 881a. Soupe, potage, tr. «en quelques endroits il disent qevalenn, & qavalenn. pp. on (lire : ou)

    (1876) TDE.BF 342a. Kevalenn, s. f., tr. «Soupe ou autre met mal apprêté.»

    (3) Soup-kefalenn : soupe.

    (1929) EMPA 11. eun tamm soub-kevalenn.

  • kefarzh / kezarzh
    kefarzh / kezarzh

    m. –où

    (1) Grosse trique qui sert de barrière dans un champ.

    (1870) FHB 308/372b. an enebour ne dorre ket ar c'hefhars var va fark. ●(1890) MOA 382b. Perche (…) Celles qui servent à clore l'entrée des champs, kezarzou, ou kefarzou, pl. m. 504b. Trique (…) Celle qui sert à boucher l'entrée d'un champ à la place d'une barrière s'appelle, kefarz, m. pl. ou (à la lettre : kef, tronc d'abre, et harz, arrêt, obstacle), à Plouvorn et aux environs.

    (1962) EGRH I 33. kezarzh m., tr. « clôture de grosses perches dans la brèche d’un champ (suppl. Moal). »

    (2) Poteau de barrière.

    (1960) EVBF I 332. Le poteau de la barrière (…) kesar, pl. kesarchou, Taulé.

    (3) Grosse trique qui forme les séparations dans les étables.

    (1942) VALLsup 18b. kefarz, tr. «grosse trique qui forme les séparations dans les étables.»

  • kefdornet
    kefdornet

    adj. Emmenotté.

    (1942) VALLsup 62b. Emmenotté, tr. «Kefdo(u)rnet (Ernlt, «Mojennou», p. 186).»

  • kefeleg
    kefeleg

    m. –ed, –i, kefeleion

    I. (ornithologie)

    (1) Bécasse.

    (1499) Ca 168a. Queffelec. g. begace / ou assee.

    (1659) SCger 13b. becasse, tr. «queffelec, p. guet.» ●167b. quevelec p. eguet, tr. «begace.» ●(c.1718) CHal.ms i. Becasse, tr. h/queuelec queuelegui.» ●(1732) GReg 87b. Beccasse, oiseau de passage, tr. «Qeffelecq. p. qeffelegued.» ●(1744) L'Arm 28b. Becasse, tr. «Quévellêc.. êguétt. m.»

    (1876) TDE.BF 329a. Kefelek, s. m., tr. «Bécasse, oiseau.»

    (1907) VBFV.bf 40a. keveleg, m. pl. i, ed, tr. «bécasse.» ●(1934) BRUS 251. Une bécasse, tr. «ur heveleg –i, m.» ●(1963) KOGI 28/04. Pa vo aet kuit eus o Bro ar C’hefeleged e vo ur bern Koukouged prest da zont da gemerout o flas.

    (2) Courlis.

    (1909) BROU 212. (Eusa) Kefélek Ce mot désigne le courlis, très commun dans l'Ile. Au pluriel : Kefeleien.

    II. Dicton.

    (1963) KOGI 28/04. Setu amañ unan tapet diwar vuzelloù Teofil, hor sakrist. Un diviz berr-tre etre ar C’hefeleg o vont kuit eus ar Vro, hag ar Goukoug oc’h erruout hag o c’houlenn digant egile : « Petra ’zo nevez, e Breizh ? / Tan ha moged a-leizh (eme ar c’hefeleg) / - Koukou, eme ar Goukoug stad enni / Tan ha moged enni. »

    III. (construction) Jambe de force d'une charpente.

    (1982) TIEZ I 123. Méthodes d'installation de la charpente sur murs-bahut. 1. Sablière (sablezenn), 2. «taligo», 3. keveleg (bécasse). ●293. Jambe de force, tr. «keveleg

    IV. Sonn evel ur c'hefeleg : très droit, raide.

    (1962) BRUD 16/35 (T) E. ar Barzhig. A-veh ma 'neus peurlavaret ar beleg an «Ite missa est» ma krog unan all, sonn evel eur heveleg, gand ar gousperou.

  • kefeleg-aod
    kefeleg-aod

    m. (ornithologie) Courlis.

    (1877) EKG I 94. kan klemmuz ar c'hefeleg-aod.

  • kefeleg-koad
    kefeleg-koad

    m. (ornithologie) Bécasse.

    (1931) VALL 62b. Bécasse, tr. «kefeleg, keveleg m. pl. –ed

  • kefeleg-lann
    kefeleg-lann

    m. (ornithologie) Bécassine.

    (1876) TDE.BF 329a. Kefelek-lann, s. m., tr. «Bécassine.»

    (1909) BROU 212. (Eusa) la bécasse s'appelle Kéfélek-lann (L'ajonc est le seul bois de l'Ile) Au pluriel : Kefeleien. ●(1931) VALL 62b. Bécassine, tr. «kefeleg-lann, keveleg-lann

  • kefeleg-mor
    kefeleg-mor

    m. (ornithologie) Courlis.

    (1633) Nom 41b. Trochilus : beccasine de mer : queffelecq, pe guyocl (lire : guyoch) mor.

    (1659) SCger 13b. becassine, tr. «queffelec mor.» ●(1732) GReg 87b. Beccasse de mer, oiseau plus gros qu'un Canard, tr. «Qeffelecq-vor. p. qeffelegued-vor. v[oyez] corlieu. id[em].»

    (1876) TDE.BF 329a. Kefelek-vor, s. m., tr. «Corlieu, oiseau.»

    (1907) VBFV.bf 40a. keveleg-mor, tr. «courlis.» ●(1931) VALL 164a. Courlis ou courlieu, tr. «kefeleg-mor m. pl. kefeleged-mor

  • kefeleka
    kefeleka

    v. intr. Chasser la bécasse.

    (1659) SCger 23a. aller a la chasse des begasses, tr. «quevelecat.» ●(1732) GReg 156a. Chasser à la beccasse, tr. «Qeffelecqat. pr. qeffelecqeët

    (1876) TDE.BF 329a. Kefelekaat, v. n., tr. «Faire la chasse à la bécasse.»

  • kefelin
    kefelin

    m. –où d. daougefelin (anatomie) Coude.

    (1499) Ca 168a. Queffelin. g. coude.

    (1659) SCger 168a. quiuilin, tr. «coude.» ●(1732) GReg 219b. Coude, le pli du bras, tr. «qeffelin. p. qeffelinou, an daou-geffelin

    (1876) TDE.BF 329a. Kefelin, kefilin, s. m. C[ornouaille], tr. «Coude.»

    (1931) VALL 160a. Coude, tr. «kefelin m. duel daougefelin

  • kefelinad
    kefelinad

    m. –où (mesure) Coudée.

    (1659) SCger 168a. quiuilinat, tr. «coudée.» ●(1732) GReg 220a. Coudée, mesure, dont la moyenne grandeur a un pied, & dix pouces de Roi, tr. «qeffelinad. p. dou

    (1876) TDE.BF 329b. Kefilinad, s. f. C[ornouaille], tr. «Coudée, ancienne mseure équi alant à 50 centimètres.»

  • kefelinañ
    kefelinañ

    v. tr. d. Coudoyer.

    (1931) VALL 160a. Coudoyer, tr. «kefilina

  • kefelinata
    kefelinata

    v.

    (1) Se sentir les coudes.

    (1931) VALL 160a. se sentir les coudes, tr. «kefilinata

    (2) V. tr. d. Coudoyer.

    (1931) VALL 160a. Coudoyer, tr. «kefilinata

  • kefenn
    kefenn

    voir kefienn

  • keferet
    keferet

    adj. = (?) Conformé, cf. keñveret (?).

    (1857) HTB 104. Eur c'horf gret mad, keferet mad en he oll izili.

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...