Devri

Recherche 'pi...' : 623 mots trouvés

Page 1 : de pi-1 (1) à pidadap (50) :
  • pi .1
    pi .1

    interj. Onomatopée pour appeler les poules.

    ●(1978) MOFO 121. Pi, pi, pi ! la poule approche.

  • pi .2
    pi .2

    m. Pioche.

    ●(1499) Ca 157b. Py. idem.

    ●(1732) GReg 720a. Pic, instrument à foüir la terre, tr. «Py. p. pyou.»

    ●(1870) FHB 286/195b. an douar (...) ker meinok ma na elle na pi na tranch he ziscolpa.

  • pi .3
    pi .3

    m. (argot des tailleurs vannetais) Cidre.

    ●(1905) RECe xxvi 87. pi, m., tr. «cidre.» ●(1912) KZVr 415 - 10/03/12. Pi, tr. «jistr.» ●(1932) BRTG 74. Girieu ag el «langaj kemenér» pi = chistr.

  • pi .4
    pi .4

    m. = (?).

    ●(1896) LZBt Mae 14. Eur sklav e vije gwerzet eur banerad freuz mutama, pe eur pi zoken, pe c'hoaz eur c'hourad danve pe mezer.

  • pi .5
    pi .5

    voir pe 4

  • piad
    piad

    voir peiad

  • piano
    piano

    m. –où (musique) Piano.

    ●(1928) LEAN 46. Diouz an noz e c'hoarie gand ar piano. ●(1929) MKRN 98. Pa glev drign-drign, rign-rign ar pianoied daonet... ●(1931) VALL 557a. Piano, tr. «instrument de musiq[ue], tr. «piano m.» ●(1931) GUBI 65. doh son er piano. ●(1933) IVGV 39. bugale peorien hag a ouie c'hoari piano. ●(1944) EURW I 174. Gladys a ganas en eur harpa he mouez heson gant ar piano.

  • pianoañ
    pianoañ

    v. intr. Jouer du piano.

    ●(1931) VALL 557a. Piano (…) en jouer, tr. «pianoa.»

  • piaou .1
    piaou .1

    m.

    I. (en plt de qqn)

    (1) Bout piaou da udb. : être propriétaire de qqc.

    ●(1901) LZBg 59 blezad-4e lodenn 231. Mes er famill vras a Vannar e venné eùé bout bieu dehi [d'en iliz].

    (2) Devout piaou : posséder.

    ●(1897) EST 38. O hui en dès bieu ur marh hag éhen vat, tr. «O vous qui possédez un bon cheval e de bon bœufs.»

    ●(1904) DBFV 22b. hui en des bieu ur marh, tr. «vous qui possédez un cheval (En Est, 38).»

    II. (en plt de qqc.)

    (1) Responsabilité de.

    ●(1843) LZBg 1añ blezad-2l lodenn 15. é oé gùéh bieu er Pab, gùéh bieu en Escob hanhuein er Bersonnèd.

    (2) Possession.

    ●(1910) ISBR 136. doar iliz, doar menati, e oé er bieu anehé d'en Iliz pé d'er veneh.

    (3) Bout e piaou da ub. : appartenir à qqn.

    ●(1932) GUTO 34. a pe vehè er bed abéh é bieu dehè.

  • piaou / piaouañ / piaouat / piaouout .2
    piaou / piaouañ / piaouat / piaouout .2

    v.

    I. V. tr. d.

    A. (en plt de choses concrètes)

    (1) Posséder.

    ●(1502) Voyer 1. me a due ales alan seul a guelaff me biou buguel breiz gourhez querchen mar bez essou goae da glen [texte et traduction établis par L. Fleuriot : Me a due a les, a lan ! / Seul a guelaff / me biou ! / Buguel Breiz, gour ez querchen, / mar bez essou / goae da glen !] , tr. «Je viens de la cour, du monastère. Tout ce que je vois, je (le) possède. Enfant de Bretagne, l'homme à ton entour, s'il est rebelle, malheur à toi.»

    ●(1732) GReg 68b. Avoir, posseder, tr. «Piaoüout.» ●741b. Posseder, tr. «piaout. piaouat. ppr. piaoüet. ●Qui possedoit cette terre auparavant ? tr. «piou a biaoüé an douar mañ diaraucg ?» ●Qui possede ceci ? A qui est ceci ? tr. «piou a biaou an dra-mañ ?» ●Je le possede, il est à moi, tr. «me a biaou anezañ.» ●914a. Tenir, avoir, posseder, tr. «pyaoüt. pr. pyaoët. (Ce dernier mot est de la h[aute] Corn[ouaille] & de Van[nes] ou ils disent, pyéühut. pr. pyéühet.» ●(1790) MG 27. Perrod e bossèd hé dillad, rac hi ou bieu. ●65. ne mès quet trèz mem bott a zoar ér veiteri gaër e labouran : me Eutru e bieu tout.

    ●(1838) OVD 121. péré ne bieuamb quet. ●(1847) FVR 163. ne heller piaouan nemet eunn nebeudik amzer war ann douar. ●(1896) HIS 144. Pieuein e hré ur park.

    ●(1904) DBFV 22b. bieu, v., tr. «il appartient ; il possède.» ●(1910) ISBR 175. En dehé ligné Pentièvr bieuet vikontaj Limoj hag open 10.000 livr a rant de seùel diar madeu ré Monfort. ●(1913) AVIE 226. pieu e hré madeu bras.

    (2) =

    ●(1913) AVIE 46. En hani e bieu er voéz éred, hennéh é er pried.

    B. (en plt de choses abstraites) Posséder.

    ●(1939) KOLM 4. de zibab étré en tèr vertu e garezè er muian pieuein.

    II. V. intr. C'hwi a biaou : il vous appartient de (me dédommager).

    ●(c.1718) CHal.ms iii. vos bestiaus ont esté en dommage dans mon pré, uous me deués quelque reparation, tr. «hou lonnet endes groeit dommag' em prat, hui bieu men digol.»

    ●(1904) DBFV 22b. ean bieu gobér, ou dehou e bieu gobér, tr. «c'est à lui de faire.» ●hui bieu men digol, tr. «vous me devez quelques réparations (Ch. ms.).»

  • piaouer
    piaouer

    m. –ion Possesseur, propriétaire.

    ●(1910) ISBR 136. doar e oé er pourfit anehon d'er bieuour hag en est anehon d'el labourér. ●(1931) VALL 578a. Posseseur, tr. «piaouaer pl. ien.»

  • piard
    piard

    m. –ed (argot des tailleurs vannetais) Ivrogne.

    ●(1905) RECe xxvi 87. piard, tr. «ivrogne.»

  • piardiñ
    piardiñ

    v. (argot des tailleurs vannetais) S'énivrer.

    ●(1905) RECe xxvi 87. piardein, tr. «s'enivrer (Donerh).»

  • piardour
    piardour

    m. –ion (argot des tailleurs vannetais) Ivrogne.

    ●(1905) RECe xxvi 87. piardour, tr. «ivrogne.»

  • piart
    piart

    adj. (argot des tailleurs vannetais) Soûl.

    ●(1905) RECe xxvi 82. piart e Telaut, tr. «vous êtes ivre.» ●321. lire piart e Telo, vous êtes ivres, littéralement «Mathurin est ivre.» ●(1912) KZVr 415 - 10/03/12. Piart, tr. «meo.» ●(1942) HERV 68. E galleg ez ae evel boaz pa veze piart.

  • piastenn
    piastenn

    f. –où (argot des tailleurs vannetais) Manche de vêtement.

    ●(1912) KZVr 415 - 10/03/12. Piastennou, tr. «diou vrec'h ar chupen.»

  • piastr
    piastr

    s. (numismatique) Piastre.

    ●(1732) GReg 720a. Piastre, monnoïe d'Espagne, tr. «Piast. p. piastou, piastrou.»

    ●(1844) LZBg 2l blezad-1añ lodenn 30. puemzêc piastr.

    ●(1904) LZBg Meurzh 57. aveit pearzek kant piastr. ●(1907) KANngalon Eost 466. kinnig a reas d'in pemp piastr.

  • pibell
    pibell

    s. En pibell : en pendant.

    ●(1936) BREI 441/2c. Lakat a reas e vaz beachour en pibell. ●(1942) VALLsup 131b. En pendant, tr. «en pibell («Breiz» lakaat eur vaz en pibell).»

  • pibenn
    pibenn

    f. –où

    I. (sens techniques)

    (1) Pipe.

    ●(1763-1767) SE 88. saë nos, piben, bern bonedou, tr. «robe de nuit, pipe, tas de bonnets de nuit.» ●(1772) KI 453. oc'h entani he Biben, tr. «en allumant sa pipe.»

    ●(1993) HYZH 196/46. (Douarnenez) an eil chome ket egile da fumañ dezhañ e bibenn.

    (2) Pivot.

    ●(1821) GON 368a. Piben s. f., tr. «La pointe en fer sur laquelle tourne une toupie, un sabot.»

    ●(1931) VALL 563a. Pivot, tr. «pibenn f.»

    II. (pathologie)

    (1) Bube, pustule.

    ●(1821) GON 368a. Piben s. f., tr. «Buben pustule qui vient sur la peau. Pl. pibennou.»

    ●(1931) VALL 86a. Bube pustule sur la peau, tr. «pibenn f. pl. ou.»

    (2) Pointe d'un abcès.

    ●(1821) GON 368a. Piben s. f., tr. «Petite excroissance de chair qui sort du centre de quelque apostêmes, particulièrement des panaris. Pl. pibennou.»

    (3) Fistule.

    ●(1752) PEll 699. Piben, & après l'article Ar-biben, le centre d'un apostume, la fistule, ou canal, par où sort l'humeur du corps, pour forcer la tumeur.

    ●(1821) GON 368a. Piben s. f., tr. «Le Pelletier donne encore à ce mot la signification de fistule, tube, canal par où l'humeur sort d'une plaie.»

  • pibid
    pibid

    f.

    (1) Pépie.

    ●(1499) Ca 158a. Piffit. g. pepie de geline. ●(1633) Nom 15a. Pituita : la pepie : an biffit.

    ●(1659) SCger 90b. pepie, tr. «pibit.» ●164a. pibit ou piffit, tr. «pepie.» ●(1732) GReg 711b. Pepie, maladie des oiseaux, tr. «Piffid. ar biffid. pibid. ar bibid.» ●(1752) PEll 699. Pibit, Pivit & Pividi, & dans un vieux Dict. Pifit, pépie, sécheresse & aridité de la langue, causée par la soif excessive.

    ●(1920) KZVr 361 - 01/02/20. spilfid, pour pilfid, pépie. ●(1942) VALLsup 131. Pépie, tr. «pifid.»

    (2) Na vezañ ar bibid gant ub. : ne pas avoir de difficultés de prononciation.

    ●(1732) GReg 711. Cette petite fille n'a pas la pepie, tr. «Ne ma quet ar biffid gad an plac'hicq-ze. distaguellet mad eo ar verc'hicq-ze.»

    (3) (ichtyonymie) Os de seiche.

    ●(1752) PEll 700. Pibit Est encore un ost de seiche, cette espece d'os d'un poisson, dit en latin Sepia. Ce nom est d'usage de Léon, & M. Roussel m'en a donné la connoissance.

    ●(1876) TDE.BF 466a. Morgadenn, s. f., tr. «Sèche, gros mollusque pourvu de plusieurs bras avec lesquels elle saisit sa proie. Elle porte sur le dos une coquille celluleuse appelée os de sèche en français, et pibit en breton ; (…) pl. morgad, morgat.»

  • pibidañ
    pibidañ

    v. intr.

    (1) Avoir la pépie.

    ●(1867) FHB 115/84a. Ar beachourrien a ioa skuiz gand an hent ha dare gand an naon ; ouspen pifidet e voant gand ar sec'hed.

    ●(1942) VALLsup 131b. pifida, tr. «contracter la pépie.»

    (2) sens fig. Mourir.

    ●(1927) GERI.Ern 462. pivida, tr. «mourir.» pividet eo, tr. «il est mort. ●(1942) VALLsup 131b. pifida, tr. «fig. mourir de soif : ar yér, pa vez tomm an amzer a venn pifida (Perrot), prononcés pivid, pivida.»

    (3) Étouffer. (?) GIBR : expirer bruyamment (?).

    ●(1878) EKG II 131. Edon o vont da bifiga, n'oan ket evit harpa ken, rak n'oan ket evit kaout va alan.

  • pibiñ
    pibiñ

    voir pobat

  • pich
    pich

    m. –où (anatomie) Pénis.

    ●(1947) YNVL 55. sapre pich nul !... ●(1977) PBDZ 734. (Douarnenez) le mot adulte est pich, considéré comme impoli ou grossier. ●(1984) EBSY 50. (Sant-Ivi) pich, tr. «sexe de l'homme.»

  • pich-ruz
    pich-ruz

    m. (ichtyonymie) =

    ●(1984) EBSY 86. (Sant-Ivi) pich ru, tr. «genre de palourde avec morceau de chair rouge qui sort de la coquille.»

  • pichard
    pichard

    =

    ●(1936) CDFi 8 fevrier. muzellou-pichard a zo ac'hanout.

  • piched
    piched

    m. –où Pichet.

    ●(18--) GBI II 164. ma fichet hanter-garget, tr. «mon picher à moitié rempli.»

    ●(1907) VBFV.bf 60b. piched, m. pl. eu, tr. «pot, pichet.»

  • pichelota
    pichelota

    v. intr. Chercher, ramasser des brindilles.

    ●(1927) GERI.Ern 462. pichelota C[ornouaille], tr. «ramasser des brindilles.» ●(1931) VALL 82b. chercher des brindilles, tr. «picholota.»

  • pichenn
    pichenn

    f. Faisceau de blé ou de blé-noir.

    ●(1927) GERI.Ern 462. pichenn f., tr. «Quantité de blé, récemment coupé, qu'on met debout, les épis rassemblés et les tiges inclinées ; se dit surtout du blé noir, Cap-Sizun.»

  • picher .1
    picher .1

    m. –i Pichet.

    ●(1499) Ca 157b. Picher. g. idem.

    ●(1732) GReg 742b. Petit pot de faïance, tenant moins d'une pinte, tr. «Picher. p. picheryou, picherou.»

    ●(1834) SIM 178-179. rinça ar picher arauc ha goude beza roet dour da eure benac. ●(1857) CBF 12. Picher, m., tr. «Petit vase pour mettre de ll'eau à boire.»

    ●(1906-1907) EVENnot 12. (Priel) Red e vo kerc'hat dour gand eur c'helorn hag eur picher, tr. «cruche.» ●(1977) PBDZ 652. (Douarnenez) picher, pichiri, tr. «pichet.»

  • picher .2
    picher .2

    m. (argot de La Roche-Derrien) Nez.

    ●(1975) BAHE 87/14. Picher : fri.

  • picherad
    picherad

    m. –où

    (1) Contenu d'un pichet.

    ●(1868) SBI I 234. diskenn he ficheradic dour. ●(1878) EKG II 127. eur picherad chistr.

    ●(1910) MAKE 79. pa vo lounket eur picherad ganto eus an evach-ze. ●(1936) CDFi 22 fevrier. eur picherad dourvel.

    (2) Ober/peurober ur picherad : prendre une cuite.

    ●(1955) VBRU 130. e veze dija peurc'hraet e bicherad. ●(1965) KATR 11. Unan yaouank eveldout ober picheradou, gand ar vez !... ●(1967) BAHE 52/33. Picherad = bezañ re leun a voeson ! Kaout ur picherad, ober ur pich[erad]. ●(1975) BAHE 87/14. Ur picherad : ur c'horfad (foñsad, pifad, podad, revriad, sac'had).

  • picherel
    picherel

    m. Anisette.

    ●(1907) DIHU 29/467. Hag ur huéh picherel, Matelin, e hrei vad d'is. ●(1925) SFKH 24. ivet ur huéh picherel. ●(1970) GSBG 187. (Groe) picherell, tr. «anisette.»

  • picheter
    picheter

    m. (argot de Pont-l'Abbé) Prison.

    ●(1973) SKVT II 134. peogwir 'fot dit mont d'ar picheter. ●135. Ne vo ket boued d'ar picheter ! ●139. Da vezañ lakaet er picheter ?

  • pichod .1
    pichod .1

    m. –ed

    (1) Homme minutieux.

    ●(1879) ERNsup 164. koz pichot, homme minutieux, qui fait des niaiseries ; pl. pichodet, f. pichodes, Trév[érec].

    ●(1927) GERI.Ern 462. pichod m., tr. «Homme minutieux, qui fait des niaiseries.» ●(1931) VALL 470b. Minutieux, tr. «pichod m. pl. ed.»

    (2) Fainéant.

    ●(1931) VALL 470b. pichod m. pl. ed, tr. «(en T[régor] fainéant, mal-en-train).»

  • pichod .2
    pichod .2

    m. –où

    (1) (marine) Safran.

    ●(1744) L'Arm 175b. Gouvernail (…) Safran (…) Qu'on nomme dans les bateaux, tr. «Pichott.. odeu. m.» ●229a. Manivelle, du gouvernail, tr. «Pichott.. odeu.» ●346a. Safran (...) De gouvernail, tr. «Pichott.. odeu. m.»

    ●(1907) VBFV.fb 10a. barre du gouvernail, tr. «pichod, m. (pl. eu).»

    (2) Heaume.

    ●(1744) L'Arm 449a. Heaume, tr. «Pichott.. odeu. m.»

  • pichodez
    pichodez

    f. –ed

    (1) Femme minutieuse.

    ●(1879) ERNsup 164. koz pichot, homme minutieux, qui fait des niaiseries ; pl. pichodet, f. pichodes, Trév[érec].

    ●(1927) GERI.Ern 462. pichodez f., tr. «Homme minutieux, qui fait des niaiseries.» ●(1931) VALL 470b. Minutieux, tr. «pichod f. ez pl. ed.»

    (2) Fainéante.

    ●(1931) VALL 470b. pichod f. ez pl. ed, tr. «(en T[régor] fainéant, mal-en-train).»

  • picholenn
    picholenn

    f. picholoù Brindille.

    ●(1659) SCger 18a. buschettes, tr. «picholou.» ●(1732) GReg 121b. Brossailles, restes de menu bois abandonné, qui n'est bon qu'à faire du feu, tr. «picholenn. p. picholou, picholigou.»

    ●(1890) MOA 150a. Brins de bois, tr. «pichoulou, m. pl.»

    ●(1927) GERI.Ern 462. picholou, picholigou col., tr. «broussailles, restes de menus bois abadonné, sg. picholenn f.» ●(1931) VALL 84a. Broussailles, tr. «picholou pl.»

  • pichon
    pichon

    m. –ed

    I. (zoologie)

    (1) Oisillon, poussin.

    ●(1499) Ca 157b. anserulus / li. b. pichon goaz.

    ●(1659) SCger 85b. oison, tr. «pichonnic goaz.» ●164a. pichon, tr. «petit poulet.» ●(1732) GReg 717b. Petit, de tout oiseau domestique, tr. «pichonn. p. pichoñned.»

    ●(1838) OVD 84. pichonnèd-yér tolpet idan ou mam. ●90. er pichonèd æstiq.

    ●(1906) KPSA 52. en doare ma wer ar goulm he fichouned. ●(1912) BUEV 37. èl ma tolp er iar hé fichoned bihan.

    (2) Oiseau.

    ●(1732) GReg 672a. Oiseau, animal à deux pieds, tr. «Van[netois] pichon. p. pichonned.»

    ●(1849) LLB 935. ou gouarn doh er skorn ha doh er pichoned.

    ●(1909) DIHU 45/227. Pep pichon / En des é don.

    (3) Pigeon.

    ●(1633) Nom 38b. Columba, columbus : pigeon, colomb : pichoun, coulm.

    ●(17--) EN.ap 116. chetu lairet ar pichon ha fontet ar couldri, tr. «voilà volé le pigeon et enfoncé le colombier.»

    (4) Pigeonneau.

    ●(1499) Ca 157b. Pichon. g. pigon. l. pipio / onis.

    (5) (cuisine) Poulet.

    ●(1732) GReg 744a. Poulet, le petit de la poule, tr. «Van[netois] pichon. p. ed.»

    ●(1869) TDE.FB 389b. Poulet farci, tr. «pichon farcet.»

    (6) (botanique) Kraoñ-pichon : faînes.

    ●(1972) SKVT I 53. a vez graet finij anezho, ha, du-mañ, kraoñ-pichon.

    II. sens fig. (en plt de qqn)

    (1) Personne rare.

    ●(1912) BUEV 23. chetu arriù ér vro ur pichon diés bras de gavet én amzér-sé : ur mestr-skol.

    (2) Homme en qui on a peu confiance.

    ●(1891) CLM 41. ur bràu a bechon-é !

    ●(1967) BAHE 33. Pichon = kanfard, c’hwil, paotr fin, paotr da zisfiziout dioutañ h.a. Hennezh a zo ur pichon : kentoc’h gant ur ster gwashaat. Ne vez implijet nemet evit paotred. Evit ar merc’hed e leverer : honnezh a zo ur baborez, ur ganfardez, ur gavalez h.a.

    III. Nijal evel ur pichon buoc'h : voir buoc'h.

  • pichon-glaou
    pichon-glaou

    m.

    (1) =

    (2) sens fig. Amoureux, tourtereau.

    ●(1967) BAHE 54/27. Evurus e voe an daou bichon-glaou.

  • pichon-gouel-Yann
    pichon-gouel-Yann

    m. (ornithologie) Martin-pêcheur.

    ●(1928) DIHU 203/73. Pichon gouil Iehann, tr. «martin pêcheur.»

  • pichon-koulm
    pichon-koulm

    m. (ornithologie) =

    ●(1818) HJC 21. diue druhunel pé deu bichon clom.

    ●(1913) AVIE 18. ur houblad truhunelli pé deu bichon klom.

  • pichoneta
    pichoneta

    v. intr. Chasser le pigeon.

    ●(1939) SAV 15/10. war du koad Kilien da bichoneta.

  • pichoñs
    pichoñs

    adv. Forme abrégée de «ho pezet soñj».

    ●(1966) BREZ juin 105/8d. ne oa ket warnañ seblant eun den abof ha dister, nann pichoñs. ●(1967) BRUD 26-27/ 23. med, pichoñs, kasit ho tinered ganeoh. ●(1975) BAHE 87/9. Peseurt micher en doa dibabet neuze ? Ma feiz ! Hini ebet koulz laret : aet e oa, pichoñs, da Fañch ar Moan, da jalod. ●(1977) BAHE 95/20a. Me, pichoñs, n'em eus kar tost ebet… ●(1978) EMGI 124. Fil a zo ennon, pichoñs. ●(1980) VLTH 66. Ma am eus ur paotr-a-gambr a zo denjentil ! Ya, pichoñs. ●(1982) TKRH 46. Marvet 'oa ur bolez wenn, unan goant, hag itriket o doa ar vugale ober ganti un interamant solanel, pichoñs !

  • pichot
    pichot

    adj. Nonchalant, paresseux.

    ●(1927) GERI.Ern 462. pichot adj., tr. «nonchalant, paresseux.»

  • pichota
    pichota

    v. tr. d. =

    ●(1924) BILZbubr 42/975. Bilzig atao o pichota tra pe dra evit an tiegez. ●(1925) BILZ 107. Bilzig a bichotas tammouigou dilhad. ●177. Eur c'hant skoed all a oa bet pichotet eus an tammou a oa bet tennet eus ar Vran.

  • pichou
    pichou

    = (?).

    ●(1938) BRHI 25. des bouteilles vides qui servent de patères à ses coiffes «pichou», fidèles aux canons des modes disparues.

  • pichourell
    pichourell

    f. –où (habillement)

    (1) Capuchon.

    ●(1633) Nom 115a. Apex, galerus acuminatus, Albanum, pileum : chapeau d'Albanois : tocq an Albamisyen (lire : Albanisyen), tocq en deffè vn bichourell hir.

    ●(1732) GReg 135b. Capuchon, tr. «Pichourell. p. pichourellou.»

    ●(1927) GERI.Ern 462. Pichourell m., tr. «Huppe, capuchon.» ●(1931) VALL 96b. Capuchon, tr. «pichourell f. pl. ou.»

    (2) Boned pichourell : bonnet à huppe.

    ●(1927) GERI.Ern 462. boned pichourell, tr. «bonnet à huppe.»

  • pichourellek
    pichourellek

    adj. (habillement) Qui a un capuchon.

    ●(1732) GReg 151b. Chapeaau d'Albanois, où d'Ecossois, chapeau à longue forme, tr. «Tocq-bichourellecq.»

    ●(1927) GERI.Ern 462. boned pichourellek, tr. «bonnet à huppe.»

  • pid / pit
    pid / pit

     

    ●(1716 PEll.ms 1065. Pid ou Pit, la partie par laquelle les mâles de toutes les espèces rendent leur urine. Sing. piden, et après l’article Ar biden, fiden et viden.

  • pidadap
    pidadap

    interj. Onomatopée qui imite le bruit du galop.

    ●(1910) MAKE 10. Hag al laer, o veza chommet eno, evel m'en doa roet e c'her, ur pennadig gant Laouig, a lamm war gein heman, ha pidadap ! ez a da guzet anezan ebarz koajou Kerbeoc'h !...

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...