Devri

Recherche 'ran...' : 140 mots trouvés

Page 1 : de ran-1 (1) à ranjennan-ranjennin (50) :
  • ran .1
    ran .1

    adj. & adv.

    I. Adv. intens. Très.

     

    ●(1861) BSJ 170. bout neit a zianvæz tré m'en doh couciet ran a ziabarh. ●(1867) FHB 141/292a. eat da baour ran.

    ●(1936) TKAL II 21. Ar roue hag ar varoned a zo fuloret-ran. ●64. Setu emañ sot-ran ar paour kaez Kokoriko ! ●(1976) BAHE 91/36b. eürus-ran o soñjal e vefe barrek da baeañ he gourmikael.

    II.

    (1) Ober e ran : prendre son plaisir. Cf. VALLsup 68 : S'établir, ober e ran (à en) d'après le gallois gwneyd ei ran.

    ●(1908) PIGO II 88 (T) E. ar Moal. Aman 'vat, me ya d'ober ma ran. ●(1926) BIVE 8 (T) E. ar Moal. An de-ze e ris ma ran. ●(1965) BRUD 20/32 (T) E. ar Barzhig. Ober a rae e ran e-unan-penn en e vureo. ●(1966) BRUD 30/13 (T) E. ar Barzhig. Me n'on ket bet jamez eur merhetaer, na n'on, ha n'eo ket amañ ez ajen d'ober ma ran, gand doan da veza kaset da granketa pe da geureuka, rag me, pichoñs, a oa deut euz al lanneg d'ar prad. ●(1970) BHAF 117 (T) E. ar Barzhig. Evet em-oa eun tasad bennag, med pell e oan diouz beza mezo, pell-pell zoken, paneved da ze e vefen chomet, ze 'zo sklaer, d'ober ma ran gand ar yaouankizou all. ●(1982) TKRH 119 (T) A. Duval. An ostizien a rae o rann en amzer ar votadegoù-se, ha paotred ar journalioù ivez...

    (2) Ober e ran gant udb. : gounit kalz arc’hant gant an dra-se.

    ●(1935) BREI 391/2b (T). Ar bara graet gant kalz a zour n’eo ket bara mat, rak ne boac’h ket ervat, met ar voulonjerien a ra o ran gantan.

    (3) Attr. Bezañ ran gant ub. : aimer beaucoup qqn.

    ●(1938) WDAP 2/105. ar paour kaez moereb a oa ran gant Mazevig, he mab-bihan. ●(1958) BRUD 4/84. Eun tammig eo ran gand ar merhed.

    (4) Bezañ ran gant udb. : aimer beaucoup qque chose.

    ●(1955) STBJ 68 (K) Y. ar Gow. Ne brizent ket kalz ar gwin nag an evajou dous, met gant an hini kreñv pe al lagoud e oant ran. ●77. Rak buan-tre e kavent sao, ken ran e oa ganto Kerneviz ar menez n'o deveze an tañva anezo nemet eur wech ar bloaz. ●82. Yann, ran gant ar c'hoant dimezi, en devoa an atapi da vont da c'houlenn merc'hed hep kemerout nikun ebet morse. ●154. Ran e oan gant ar c'hontadennou. ●183. Eul leor bennak a gemeren da lenn ha, ken ran e oan ganto, ma ree ma mamm «gwrac'h al leoriou» ouzin. ●210. Ne veze ket hir an tenn-alan etre pep abadenn, rak ran e oa an holl gant an dañs.

  • ran .2
    ran .2

    f./m. –ed

    I. (zoologie)

    (1) Grenouille.

    ●(1499) Ca 172b. Ran. g. rayne. l. hec rana / ne. ●(c.1500) Cb 91b. [garm] Jtem coaxo / as. n. g. crier comme les raines. b. crial euel ranet. ●(c.1500) Cb. [ran] Jnde hec ranella / di. g. petite ranete. b. ranic. ●(1633) Nom 46b. Rana : raine, grenouille : ran.

    ●(1659) SCger 63b. grenouille, tr. «ran, p. et.» ●168b. ran p. ranet, tr. «grenouille.» ●(1732) GReg 472a. Grenouille, insecte d'eau bourbeuse, tr. «Ran. p. raned.» ●(1738) GGreg 42. ran. p. raned, tr. «grenoüille d'eau.» ●(17--) TE 71. En eil [gouli] e oai bet er reannèt, a béré é hoai bet carguet en Egypt.

    ●(1849) LLB 521. Er raned hemb arsaù e gan én ou fouleu. ●(1868) KTB.ms 14 p 194. daou ranig.

    (2) Ran c'hlas : grenouille verte.

    ●(1633) Nom 47a. Rana viridis : croisset, verder, à colore : ran glas, glasard.

    (3) Ran c'harzh : grenouille rousse.

    ●(1633) Nom 47a. Rubeta : grenouille du buisson : ran garz, ran á vez en cleuzyou.

    II. (botanique) Loa-ran : nénuphar.

    ●(1879) ERNsup 161. loaio-rañnet (cuillers de grenouilles), nénufar. Lanr[odec].

    ●(1972) LIMO 19 février. Ha éan ér poul émesk er brén, er livinj, er loérieu ranned (lire : loèieu-ranned). ●Loè-ran, tr. «nénuphar.»

    III. sens fig.

    (1) War e ranig : tout nu.

    ●(1972) BAHE 72/9. War o ranig ; un disterig netra tout warno 'vit kuzhat dezho o zammig peadra ! ●(1977) PBDZ 726. (Douarnenez) war e ranig, tr. «tout nu.»

    (2) War an douar ran : sur la terre nue.

    ●(1879) BMN 10. Setu perag e couske var an douar-ran.

    IV.

    (1) Noazh evel ur ranig : complètement nu.

    ●(1844-1852) PKD. Noaz pitilh e giz raniged.

    ●(1910) MAKE 13 E. Crocq. Lakeat en noaz-ran ganin. ●(1973) SKVT II 135 (Ki) Y. Drezen. Gwelet en doa egile, noazh-ran.

    (2) Bezañ war, en e ranig : complètement nu.

    ●(1952) LLMM 34/48 (Ki-Douarnenez). War e ranig, e noazh ran : noazh. ●(1976) HYZH 108/3 (Ki-Douarnenez). Oblijet da zont beket an an ti en o ranig.

    (3) Sot evel ur ran : très bête.

    ●(1935) NOME 56 (Ki) J. Riou. Nemet pa zeu soñj d'ezañ eus e gazeg c'hell hag eus e andouilhennou, an tad a ya sot-ran.

    (4) Bouzar evel ur ran : très sourd.

    ●(1890) MOA 71. Très sourd, tr. «bouzar-ran.»

  • ran .3
    ran .3

    s. Vétilles.

    ●(1872) ROU 108a. Quelle manie de vétiller ! tr. «Ac a ran !»

  • rañ-rañ
    rañ-rañ

    =

    ●(1952) LLMM 34/48. (Douarnenez) Rañ-rañ, raoñ-raoñ, tr. «randoner.»

  • rañbal
    rañbal

    f. Pelle à bords relevés.

    ●(1960) EVBF I 337. Une combinaison des deux mots, rañval, dans la région de Guéméné et au nord de Guingamp (St-Glet, Squiffiec, Goudelin), désigne une sorte de pelle aux bords relevés, arrondis, utilisée pour le blé et pour les pommes.

  • rand
    rand

    m. –où (domaine maritime) Rade. cf. rad

    ●(1732) GReg 777a. Rade, lieu d'ancrage abrié, tr. «Rad. p. radou. rand. p. randou.» ●La rade de Brest, tr. «Rad Brèst. ar rad eus a vrèst. rand Brèst.»

  • randon .1
    randon .1

    adv.

    (1) Vite, rapidement.

    ●(14--) N 127. Deomp randon euel tut onest, tr. «Allons hardiment, en braves gens !»

    (2) A-randon : avec précipitation, précipitamment.

    ●(14--) Jer.ms 94. Trompyllou presant arandon, tr. «Des trompettes, présentement, vite.» ●(14--) N 686. Gret dezi a randon donet, tr. «Faites-la venir à l'instant.» ●(1530) Pm 150b (Tremenuan). A man a randon oz donet, tr. «Venant vite ici.»

    ●(c.1680) NG 1551. Quen na strinqué er goet den douar arandon. ●1670. Dou deulin arandon, / Dén douar e couehezant. ●(1792) BD 3125. Orsa, tut vaillant arandon, tr. «Eh bien, gens vaillants, avec précipitation.»

  • randon .2
    randon .2

    m.

    (1) Parole, mot.

    ●(14--) N 431. Ne gallo son randon an sarmoner, tr. «Le prédicateur ne pourra prononcer une parole.»

    (2) Fierté, orgueil, arrogance.

    ●(1732) GReg 53b. Arrogance, tr. «Van[netois] randon.» ●(1744) L'Arm 17b. Arrogamment, tr. «Guett randon.» ●Arrogance, tr. «Randon. m.» ●153b. Faste, tr. «Randon. m.» ●262a. Ostentation, tr. «Randon : Rouffle. m. (sont par-tout sinonimes).» ●443b. Fastueusement, tr. «Guett-randon : Guett roufle.»

    ●(1838) OVD 211. ne ret quet ehué d'en diaboéissance en hanhue a intampi, na d'er randon en hanhue a vaillantis. ●(1879) GDI 60. pe bedamb Doué guet orgueil ha guet randon.

    ●(1906) HIVL 60. Marsé é ma dré randon é ne vennet ket ag en eur-men. ●116. ha randon get hou, par ma hel. ●(1912) BOEG 168. Nag en doujans, nag er gounar, nag er randon. ●(1922) EOVD 213. ne laret ket é ma en diaboeisans un intampi gredus, er randon ur vaillantiz. ●(1934) BRUS 208. La fierté, tr. «er randon.» ●(1940) DIHU 345/48. Ha randon e zo un tammig genemp. ●(1942) DHKN 286. hag e gomz kriù ha get randon.

    (3) Dougen randon : faire le fier.

    ●(1723) CHal 143. Randon a zouc en deine zé, tr. «cette homme avec bien de l'arrogance.» ●(1744) L'Arm 153b. Fastueux, tr. «A zoug randon.» ●156b. Fier, ere, tr. «Jenepruss : Roc : Randonnuss : A zoug randon : Né bréss na comss na séléd er real na même er-ré zou quemend eell d'ou.» ●193b. Impérieux, tr. «A zoug randon ou rouffle.»

    ●(1904) DBFV 192b. dougein randon, tr. «être fier.» ●(1906) HIVL 104. Bernadet n'hi doé biskoah douget randon én arben ar ger péh e arriùé get hi.

    (4) Dougen randon gant : être fier de.

    ●(1910) ISBR 365. En dud ag er broieu aral e zoug randon get er pé en des groeit ou zud koh. ●(1938) DIHU 327/129. Hon hendadeu e garè ou bro, e zougè randon get héh istoér.

    (5) Mont randon gant ub. : être fier.

    ●(1790) MG 35. Seèllet pèh randon e ya guet honnéh.

    (6) Kemer, klask e randon : prendre son élan.

    ●(1904) DBFV 192b. klah é randon, tr. «prendre son élan.» ●(1906) DIHU 11/190. Pipi (...) e geméré é randon, hag é hé en ur sailladen én tu ral d'er pont. ●(1930) DIHU 230/123. Garm boezet er bilann, pe gemér hé randon eit dizouar ha krog de nijal.

  • randon .3
    randon .3

    m. Radoteur.

    ●(17--) FGab 115. cos randoun, cos rebetter.

  • randonad
    randonad

    m. Abondance.

    ●(1732) GReg 5a. Abondance, tr. «Randonad.»

  • randonenn .1
    randonenn .1

    f. –ed Personne qui radote.

    ●(17--) ST 86. randonen goz, tr. «vieille radoteuse.» ●(17--) FG II 34. eur guir randounen.

    ●(1870) FHB 308/374a. n'e ket mouez eun douellerez na mouez eur randounen oa. ●(1894) BUZmornik 705. e oue kemeret gant an holl evit eur randonen pe eur follez.

    ●(1900) KZVr 105 - 18/02/00. (Lannuon) Randonenn, an neb a randon. ●(1909) KTLR 243. te a zo eur randounen. ●(1910) MAKE 32. ar randonenned-ze a ve klevet dalc'h-mad o konta doareou an nesa.

    ►[empl. comme adj.]

    ●(1893) IAI 141. eur vamm goz randounen.

  • randonenn .2
    randonenn .2

    f. –où Radotage.

    ●(1985) AMRZ 105. Péd ha péd kwech ne veze ket klevet ar randonenn-mañ.

  • randonennad
    randonennad

    f. –où Suite interminable de paroles.

    ●(1910) MAKE 99. klevout diganti eur randonennad hir a draou.

  • randonennañ / randonennat
    randonennañ / randonennat

    v. tr. d. Radoter.

    ●(1909) KTLR 109. Randounenna 'reaz, ouspen kant gueach ar memez tra. ●(1923) KNOL 260. A forz da glevet ho zad o randounennat atao ar memes tra, ec'h en em lakejont en hent.

  • randonennat
    randonennat

    voir randonennañ

  • randoner
    randoner

    m. –ion Radoteur.

    ●(1929) MANO 51. n'oa nemet eur randoner.

  • randonerezh
    randonerezh

    m. Radotage.

    ●(1927) FHAB Genver 19. Setu aze randonerez ha n'int mat nemet da ziesaat spered ar c'hlavour. ●(1931) VALL 617a. Radotage, tr. «randonerez.»

  • randoniñ
    randoniñ

    v. intr. radoter.

    ●(1872) ROU 98a. Radoter, tr. «randoni.»

    ●(1900) KZVr 105 - 18/02/80. (Lannuon) Randoni, drailh kojo dic'hras, krozal, krozmolat. (…) Randoni a ve laret ive euz al loened. Da skouer : «ar c'hi a randone o chacha war e chaden, da laret eo : a groze, Sardoni, sardonenni a larer euz eur randonen.

  • randonus
    randonus

    adj.

    I. Attr./Épith.

    (1) Fier, arrogant.

    ●(1732) GReg 53b. Arrogant, tr. «Van[netois] Randonus.» ●(1744) L'Arm 156b. Fier, ere, tr. «Jenepruss : Roc : Randonnuss : A zoug randon : Né bréss na comss na séléd er real na même er-ré zou quemend eell d'ou.»

    ●(1838) OVD 124. e hum vouté én ur fæçon randonnus é mesque en dud aral. ●(1839) BESquil 565. en habid caër ha randonnus-cé. ●(1856) VNA 165. des manières hautaines, tr. «modeu randonnus.»

    ●(1904) LZBg Gouere 158. Get lorh é chonjan hoah én deu angrehon randonus hont. ●(1907) VBFV.bf 64a. randonus, adj. tr. «arrogant, fièr.» ●(1942) DHKN 100. randonus ha meurdedus èl ma oè.

    ►métaph.

    ●(1903) EGBV 156. houlenneu randonus, tr. «des vagues altières.»

    (2) Radoteur.

    ●(1900) KZVr 105 - 18/02/00. (Lannuon) Randonuz, an neb a randon. ●(1955) STBJ 177. Gwreg Olier Poull-ar-Vran, hon devezour, eo a lavare gras ha bep eil tro, e-pad pell amzer, e klevis he mouez randonus o tibuna klemmus he orezonou, ha tud an nozveilh o respont d'ar pedennou.

    II. Adv. Fièrement, avec arrogance.

    ●(1931) GUBI 28. E ben e saùé randonus.

  • randouseg
    randouseg

    s. (zoologie) Grenouille brune.

    ●(1927) GERI.Ern 498. randouseg C[ornouaille], tr. «grenouille brune.» ●(1931) VALL 344a. Grenouille brune, tr. «randouseg C[ornouaille].»

  • raneañ
    raneañ

    v. intr. Radoter.

    ●(1872) ROU 98a. Radoter, tr. «ranea.» ●101a. Dire des riens, tr. «ranea.»

  • raneer
    raneer

    m. –ion Radoteur.

    ●(1872) ROU 101a. Rêveur, tr. «raneeur.»

  • raneg
    raneg

    f. –où Grenouillère.

    ●(c.1500) Cb [ranec]. ga. le lieu / ou habundent raynes. b. ranec.

    ●(1732) GReg 472a. Grenouilliere, tr. «ranecg. p. ranegou.»

  • ranell .1
    ranell .1

    adj.

    (1) Curieux

    ●(1935) ANTO 63. N’en deus plac’h na vez ranell (curieuse).

    (2) Ranell evel ur vaouez : voir maouez.

  • ranell .2
    ranell .2

    f. Rengaine.

    ●(1957) AMAH 91. o selaou ar gogez dirazon o vannouzat hep dianaliñ an hevelep rannell (sic).

  • ranellat
    ranellat

    v. intr. Faire le curieux.

    ●(1931) VALL 177a. faire le curieux, tr. «ranella(t).» ●(1935) ANTO 43. hag hor bo amzer da vont da ranellat. ●47. ne oa nemet 'vit ranellat.

  • ranellder
    ranellder

    m. Curiosité.

    ●(1931) VALL 177a. Curiosité, tr. «ranellder m.»

  • ranellek
    ranellek

    adj. Curieux de choses insignifiantes.

    ●(1942) VALLsup 45b. Curieux de choses insignifiantes, tr. «ranellek.»

  • ranellerezh
    ranellerezh

    m.

    (1) Niaiseries.

    ●(1910) FHAB Here 314. Er c'hatekiz ne'z eus nemet ranellerez : ar respet evit an tad hag ar vamm, ar sentidigez outo, ar respet evit buez an nesa, brud vad an nesa, ranellerez tout ! ●(1912) MMPM 136. egile a zisprize, emezan, ar ranellerez-se. ●(1944) VKST C'hwevrer 52. Setu aze ranellerez ha reverez avat.

    (2) Curiosité.

    ●(1931) VALL 177a. Curiosité, tr. «ranellerez m.»

  • ranenn
    ranenn

    f. –où (géologie) Crevasse étroite dans une roche causée par la désagrégation d'un filon plus tendre.

    ●(1942) VALLsup 43b. crevasse etroite dans les rochers par la désagrégation de filons plus tendres, tr. ranenn, sanenn f.»

  • raneoù
    raneoù

    plur. Propos futiles, vains, vétilles.

    ●(1872) ROU 101a. Des riens, tr. «raneou.» ●107a. Vanité, tr. «raneou.»

  • ranerezh
    ranerezh

    m. Propos futiles, vains, vétilles.

    ●(1872) ROU 101a. Des riens, tr. «ranerez.» ●108a. Quelle manie de vétiller ! tr. «Ac a ranerez !» ●(1890) MOA 135a. Babioles, Puérilités, tr. «ranerez.»

  • ranez
    ranez

    s. = (?).

    ●(1877) FHB (3e série) 6/42b. na d'it ket da lavaret d'in e venn eur politik, eur ranez.

    ●(1905) BOBL 23 décembre 66/2e. ,'oun nemed eur ranez.

  • ranezenn
    ranezenn

    f./m. –ed Personne qui rabâche.

    ●(1938) WDAP 1/23. (Pleiben, Gwezeg, Lennon) Ranezenn, liester : ranezenned. Rambreer, randoner. Skoueriou : eur gwaz ranezenn ; daou ranezenn n'int ken ; eur vaouez ranezenn ; setu aze teir ranezenn. ●(1955) STBJ 81. e c'houlennas eur ranezenn bennak digantañ petra a oa a nevez eno. ●(1961) LLMM 88/310. An dud en oad her c'hemrer evit ur ranezenn hag a skuizhe gant e gaozioù.

  • ranezenner
    ranezenner

    m. –ion Rabâcheur.

    ●(1872) ROU 101a. Rêveur, tr. «ranezenneur.»

  • ranezenniñ
    ranezenniñ

    v. tr. d. Rabâcher.

    ●(1896) GMB 560. pet[it] tréc[orois] ramezeneign, ramzeneign rabâcher.

    ●(1939) KLDZgwal 126/42. ar paour kae beleg ha na ouie, herrvez ar soner, nemet ranezenni bepred an hevelep diotachou.

  • ranezerezh
    ranezerezh

    m. Radotage.

    ●(18--) SAQ II 7. Ranezerez holl ! N'euz Doue hebet.

  • rangl
    rangl

    s. Rang.

    ●(1857) LVH 171. er mistérieu ag en eil rangl. (…) er mistérieu ag en drivèd rangl.

  • rangouilh .1
    rangouilh .1

    adj.

    (1) Monorchide.

    ●(1633) Nom 272b. Semiuir, cunuchus gallus, cuiratus, semimarem, ouidius dixit : chastré, demy homme : vn spazard, rangouill.

    ●(1659) SCger 23a. chastré, tr. «rangouill.» ●(1732) GReg 157b. Coq à demi-chaponné, tr. «qilhocq-rangouilh. p. qilheyen-rangouilh.»

    ●(1876) TDE.BF 536b. Rañgouill, adj., tr. «Il se dit d'un coq à demi châtré, d'un animal qui n'a qu'un testicule.»

    ●(1931) VALL 153b. Coq à demi chaponné, tr. «kilhog rangouilh.»

    (2) (en plt d'un meuble) Bancal.

    ●(1931) VALL 71b. chaise, etc. boiteuse, tr. «rañgouilh triv[ial].»

  • rangouilh .2
    rangouilh .2

    m. –ed Animal monorchide.

    ●(1732) GReg 157b. Animal, à qui on a ôté qu'une testicule, tr. «rangoüilh. p. rangoüilhed.» ●919a. Qui n'a qu'une testicule, tr. «Rangouilh. p. rangouilhed.» ●(1744) L'Arm 380b. Qui n'en a qu'un, tr. «Rangouill.»

  • rangouilhard
    rangouilhard

    m./excl. (Un homme) à qui on a coupé une des bourses.

    ●(17--) EN 2955. pe da vin rangoulliar, tr. «que je sois raccourci !»

  • rangouilhiñ
    rangouilhiñ

    v. tr. d. Châtrer à moitié.

    ●(1876) TDE.BF 536b. Rañgouilli, v. a., tr. «Châtrer à moité, parlant d'un coq.»

  • rangouliñ
    rangouliñ

    v. Vomir.

    ●(1984) ECDR 31. dac'h an abardaez e weler tud o rangouliñ, lod ne choment ket en o sav. ●110. C'hoant rangouliñ hor boe.

  • ranig .1
    ranig .1

    voir ran .2

  • ranig .2
    ranig .2

    s. –ed (pâtisserie) Petits gâteaux avec des pruneaux ou des raisins que l'on fait pour les Gras.

    ●(1955) LLMM 48/109. Me zo sur e kavit mat ar «raniged», ar c'houignoù-se a vez graet gant bleud gwinizh, laezh, vioù ha prun pe rezin sec'h da vare meurlarjez.

  • raniñ
    raniñ

    v. intr. Bavarder, commérer.

    ●(1990) MARV I 6. (Kommanna) N'eus ket pell c'hoaz e chomas da rani / O kafea en ostaleri. ●rani : chom da gaozeal diwar-benn traou dister, bourouellad.

  • rañj
    rañj

    m. & prép.

    I. M.

    (1) Ordre.

    ●(1925) SFKH 22. karget de lakat ranj ha peah pe saùé béh.

    (2) Kavout rañj en ub. : réduire, corriger qqn.

    ●(1872) ROU 79b. Laissez-moi, le le corrigerai, tr. «lizt-en ganen-me ; me gavo ranj enna.»

    (3) Ober ur rañj da ub. : réprimander qqn.

    ●(1932) DIHU 248/26. Obér ur rañj dehon, tr. «lui «laver la tête» (réprimander fortement.» ●(1934) MAAZ 124. éh an de zavé me Iannig-mé d'obér un tam ranj deoh hou tiù.

    (4) Lakaat rañj da ub. Mettre de l’ordre chez qqn (de manière autoritaire).

    ●(1906) BOBL 21 avril 83/1a. Poent eo lakaat renj d'ar re binvidik, d'ar veleien, ha da gement hini a zo e karg uhel. ●(1907) BOBL 11 mai 137/1a. abalamour ma veze kaset soudarded da lakaat renj d'ar grevisted.

    (5) Ober ur rañj d'udb. : arranger, mettre qqc. en ordre.

    ●(1942) DHKN 16. Goudé bout groeit ur ranj d'hé blèu guen.

    II. Loc. prép. Rañj da : près de.

    ●(1908) AVES 44. ean e huélas diù vag évoret ranj d'en aud.

  • rañjamant
    rañjamant

    m. Arrangement.

    ●(1879) GDI 149. pe ne hellehé quet en dud cavouèt na ranjemant, na peah, na fianç erbet.

  • rañjenn
    rañjenn

    f. –où

    (1) (harnachement) Rêne.

    ●(1499) Ca 174b. Rengenn. g. renge. ou resne de cheual / ou de frain. ●(1633) Nom 181a. Habena, retinaculum : la rene d'vne bride : rangen an brid.

    ●(1732) GReg 118b. Renne de bride, tr. «Rangenn. p. rangennou.»

    ●(1872) ROU 78b. Guide, lanière, tr. «ranjenn.» ●(1879) ERNsup 165. rañjenn, guides, corde, Trév[érec].

    ●(1920) KZVr 361 - 01/02/20. renjen, tr. «guide (ranjen e Gwened).»

    (2) Chaîne.

    ●(1790) MG 52. èl tud garottét guet ur rangèn-houarn. (…) Rét vehai torrein er rangèn-ze.

    ●(1838) OVD 172. er mailleu ag ur rangen houarne. ●(1839) BESquil 46. hé sammein a rangenneu. ●(1849) LLBg III 50. torein ou ranjeneu. ●(1861) BELeu 47-48. ur hy ariet guet ur rangen. ●116. stâguet forh sterd gued credad ha rangenneu hoarn. ●(1879) ERNsup 165. rañjenn, à St-M[ayeux], chaîne.

    ●(1907) VBFV.bf 64b. ranjen, f. pl. neu, tr. «chaîne.» ●(1907) BSPD I 162. ur hristén ha gur morillon, sammet a ranjenneu.

  • rañjennañ / rañjenniñ
    rañjennañ / rañjenniñ

    v. tr. d.

    (1) Tenir haut les rênes, brider.

    ●(1732) GReg 118b. Brider, mettre une bride à un cheval &c., tr. «rangenna urf marc'h.»

    ●(1872) ROU 100a. Tenir haut les rênes, tr. «Ranjenna ur marc'h.»

    (2) Enchaîner.

    ●(1744) L'Arm 131a. Enchaîner, tr. «Rangeennein.»

    ●(1849) LLBg III 101-102. Doué ged ur sel en des (…) / Ranjenet en ahuel. ●(1861) BSJ 206. ind ou devehé caret aben quemér Jesus hag er rangennein.

    ●(1907) VBFV.bf 64b. ranjennein, v. a., tr. «enchaîner.» ●(1913) AVIE 310. er Juifed e grog enta é Jézus hag er ranjen. ●(1931) GUBI 179. ranjennein / Er Fidélet.

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...