Devri

Recherche 'fu...' : 172 mots trouvés

Page 1 : de fu-1 (1) à fum (50) :
  • fu .1
    fu .1

    adj.

    (1) (alimentation) Bleud-fu : folle-farine.

    ●(1732) GReg 398b. Folle-farine, la plus menuë qui s'attache aux parois du moulin, tr. «Bleud fu.»

    (2) (météorologie) Erc'h fu : neige fine.

    ●(1732) GReg 654b. Nége fine, tr. «Erc'h-fu.»

    ●(1869) TDE.FB 404b. Neige fine, tr. «erc'h fu. T[régor].»

    (3) (agriculture) Douar fu : terre abandonnée.

    ●(1931) VALL 735a. Terre abandonnée, tr. «douar fu ; fuajou pl. être ainsi fuañ T[régor]»

  • fu .2
    fu .2

    interj. Onomatopée qui imite le bruit du sifflet.

    ●(1950) KBSA 269. «Fu fu fu u u u !» eme eur c'houitell.

  • fu .3
    fu .3

    Ober fu : souffler sur une bougie, une plaie, un bobo (enf.).

    ●(1972) HYZH 79/16. deskiñ a ray ar bugel c'hwezhañ warnañ [an tan] eleze ober fu (B[u]l[a]d-Pestivien). ●(c. 1978) ESTL 3. ober fu : souffler (sur une bougie, etc.).

  • fu .4
    fu .4

    m. Courant d’air.

    ●(1931) VALL 163a. Courant d’air, tr. «fu T[régor] m.»

  • fuajoù
    fuajoù

    plur. Terrains abandonnés, vagues.

    ●(1931) VALL 735a. Terre abandonnée, tr. «fuajou pl.» ●(1963) BAHE 37/60. e kreiz fuajoù Afrika.

  • fuañ
    fuañ

    v.

    I. V. intr.

    (1) Perdre de l'air (pneu, etc.).

    ●(1916) KZVr 187 - 01/10/16. Fuan a ra boellen ma marc'h-houarn, tr. «mon pneumatique est crevé (Even).»

    (2) (en plt d'une terre) Être abandonnée.

    ●(1931) VALL 735a. Terre abandonnée, tr. «fuajou pl. être ainsi fuañ T[régor]»

    II. V. tr. d. Battre, frapper.

    ●(1957) AMAH 31. o fuañ gant bizhier.

    III. V. impers. Ken a fu : tant que faire se peut.

    ●(1732) GReg 65b. A verse, tr. «Qen a fu.» ●Il pleut à verse, tr. «Glao a ra qen na fu.»

    ●(1890) MOA 140a. J'ai été beaucoup roué, tr. «kannet ounn bet ken a fuenn.»

  • fubetez
    fubetez

    f. Attaques de moustiques, de moucherons.

    ●(2021) TREGO 14.01 27c. Kerzh an hañv, ’vez ket brav labourat : deus ar beure ’vez ar glizhetez, da greiseiz ’vez an dommetez ha deus an noz ’vez ar fubetez, tr. « pendant l’été, il ne fait pas bon travailler : le matin, on a du petit crachin, à midi, un petit coup de chaud et le soir, on est la cible des moustiques. »

  • fubu
    fubu

    coll.

    (1) (entomologie) Moucherons. cf. c’hwibu

    ●(1633) Nom 48b. Locusta : sauterelle, sautereau : fubü.

    ●(1659) SCger 66a. hibet, tr. «fubuen, p. fubu.» ●82a. moucheron, tr. «fubuen p. fubu.» ●(1732) GReg 641b. Moucheron, petite mouche, tr. «Fubuenn. p. fubuennou, fubu.» ●(1752) PEll 318. Fubu, fibu, Moucheron. Sing. Fubuen, Fibuen, un seul moucheron. Pluriel Fubuet &c. Eleis a fubu

    ●(1866) LZBt Gouere 157. ar fubu ac’h a war greskin dre ma tostaer d’ann hanter-noz. ●(18--) SAQ ii 172. eur strollad fubu a zo ganthan eur voudinel sklintin.

    ●(1901) EPLQ 30. Furbuet moucherons, à Tréméven, pour fubuet. ●(1983) PABE 71. (Berrien) fubi, tr. «moucherons.»

    (2) Fubu war an dour : calme plat (en mer).

    ●(1956) BAHE 6-7/16. Kouezhañ a reas an avel hag e teuas kalm gwenn (pe fubu war an dour).

  • fubuenn .1
    fubuenn .1

    f. –où, fubu Moucheron.

    ●(1464) Cms (d’après GMB 248). Fubuen, moucheron. ●(1499) Ca 88b. Fubuenn. g. cincerelle.

    ●(1659) SCger 66a. hibet, tr. «fubuen, p. fubu.» ●82a. moucheron, tr. «fubuen p. fubu.» ●149a. fubuen, tr. «papillon.» ●(1732) GReg 641b. Moucheron, petite mouche, tr. «Fubuenn. p. fubuennou, fubu.» ●(1752) PEll 318. Fubu, fibu, Moucheron. Sing. Fubuen, Fibuen, un seul moucheron.

    ●(1836) FLF 11. Ar fubuen a vroud an aneval. ●(18--) SAQ II 172. Eur fubuen a ra nebeut a drouz.

    ●(1913) ANRO 27. Ni, vel fubuennou, renk heuil hon Tonkadur.

  • fubuenn .2
    fubuenn .2

    f. (pathologie) Furoncle.

    ●(1916) KZVr 198 - 01/12/16. fubuen, tr. «furoncle, Loeiz ar Floc'h.»

  • fuc'h
    fuc'h

    m.

    (1) Souffle de colère.

    ●(1927) GERI.Ern 165. fuc'h m., tr. «Souffle de colère concentrée, animation qui fait monter le sang à la tête.» ●(1931) VALL 702b. Souffle violent d'une pers. en colère, tr. «fuc'h m.»

    (2) Bezañ fuc'h ennañ : souffler de colère.

    ●(1927) GERI.Ern 65. fuc'h a zo ennañ, tr. «il souffle de colère ; (plus fort que fioun).»

  • fuc'hañ
    fuc'hañ

    v. intr.

    I.

    (1) (en plt de serpents, de chats) Siffler, cracher de colère.

    ●(1872) GAM 5. fic'hal a ra evel an aer viber, a ve lammet eur goueskle euz he ginou.

    ●(1925) BUAZmadeg 581. guec'h (lire : guech) e fic'he evel eun aer bilimuz. ●(1928) BFSA 180. e reas eun aer-wiber eul lamm er-maez en eur fuc'ha (siffler), droug enni.

    (2) (en plt de qqn) Ken a fuc'h =

    ●(1869) TDE.FB 178a. Elle est tellement en colère qu'elle en souffle, tr. «fioun a zo enn-hi ken a fuc'h. C.» ●(1890) MOA 172b. Il se met en grande colère, il souffle de colère, tr. «fioun a zo enn-han ken a fuc'h.»

    II. sens fig.

    (1) (en plt de qqc.) = trouzal evel ur c'hazh pe un naer fuloret.

    ●(1877) FHB (3e série) 26/209b. An tan a fuc'h araog an dour.

    ●(1913) FHAB Meurzh 83. Ar birou a fuc'h. ●(1915) HBPR 154. ar poultr a strakas hag ar bolodou a fic'has. ●(1923) ADML 44. Ar gwagennou-ze (...) evit mont (...) da vervel, en eur fuc'hal, war an aot.

    (2) (en plt de qqn) Écumer (de colère).

    ●(1924) BILZbubr 895. Ar barner ne c'hoarze ket, droug ennan, bronduet e ziouchod, fuc'hal a rê ! ●1091. Ha Gargam mezek, droug ennan, a fuc'he. ●(1931) VALL 241a. Écumer de colère, tr. «fuc'ha gant ar vuanegez.»

    (3) (en plt d'insultes, de paroles, etc.) Fuser.

    ●(1908) FHAB Here 309. Ar rebechou c'huëro a fuc'he etre Fanch ha Philip. ●(1909) FHAB C'hwevrer 62. Ar gerioù bras a fuc'he.

  • fuc'het
    fuc'het

    adj. En colère.

    ●(1957) BRUD 2/54. sebezet-krenn ha fuc'het-mik gand trubarderez he alvokad. ●(1962) GERV 61. Fuc'het e voe ar roue gant ar gaou grêt ouz Kaourintin.

    ►[empl. comme subst.]

    ●(1955) VBRU 139. gant ar fuc'het ma'z oan.

  • fuchañ
    fuchañ

    v. tr. d. Abattre (des arbres).

    ●(1982) PBLS 25. (Langoned) fuchañ, tr. «abattre des arbres.» ●108. fuchañ, tr. «abattre du bois.»

  • fudenn
    fudenn

    f. Peur.

    ●(1752) PEll 318. Fuden, Peur, terreur, frayeur, épouvante.

  • fuet
    fuet

    adj. =

    ●(1907) FHAB Gwengolo 193. Fuet oant holl evel bleud en eur bann heol.

  • fugell
    fugell

    f. –où Guérite.

    ●(1978) BZNZ 62. paseet dirak fugell ar santinel.

  • fuienn
    fuienn

    f. Poussière de terre sèche.

    ●(1907) DRSP 63. An heut (lire : hent) a ziabell zo fuyen warnezan / Hag eur strollad goazed a deu d'ar red aman. ●(1908) FHAB Meurzh 82. mont a reant avad an eil rumm hag egile d'an tiz bras, ken na welet mui war an hent, nemed fuyenn. ●(1924) NFLO. poussière. il y a de la p[oussière] sur la route, tr. «fuienn 'zo war an hent.»

  • fuijañ
    fuijañ

    v. intr. Fuire.

    ●(1995) BRYV II 133. (Milizag) da vond da vuija. ●da vuija : da dehoud.

  • fuilh .1
    fuilh .1

    adj.

    I. Adj.

    (1) Crépu.

    ●(1732) GReg 233a. Crepu, uë, frisé, frisotté, tr. «Fuilh.»

    ●(1876) TDE.BF 218a. Fuill, adj., tr. «crépu, parlant de cheveux.»

    (2) Emmêlé, brouillé.

    ●(1633) Nom 17b. Lanugo, flos : poil folet, la permière barbe : bleoïgou füil, bleo rodec ha iaouancq.

    ●(1876) TDE.BF 218a. Fuill, adj., tr. «Brouillé, parlant du fil, etc.»

    ●(1943) FATI 41. ar sizailhou o troc'ha gloan fuilh an deñved.

    (3) Draen-fuilh : pomme de discorde.

    ●(1855) FUB 26. Eur (lire : eun) draen-fuil é vé é[n] ti / Mar deuz kighel é komandi, tr. «Brouille sera à la maison / Si la quenouille est la maîtresse.»

    (4) Crépi.

    ●(1876) TDE.BF 218a. Fuill, adj., tr. «crépi de chaux.»

    II. Adv. A-fuilh : en désordre.

    ●(1980) VLTH 46. dilhad (...) tennet a-fuilh diouzh an armelioù.

  • fuilh .2
    fuilh .2

    m.

    (1) Crépi.

    ●(1732) GReg 233a. Crepi, mortier qu'on met sur une muraille, tr. «fuilh.» ●Crepir, enduire une muraille de mortier, sans passer la truelle par dessus, tr. «indua ur voguer gand fuilh.»

    ●(1876) TDE.BF 218a. Fuill, s. m. C[ornouaille], tr. «Crépi ou matière employée pour crépir une muraille.»

    (2) Cris.

    ●(1890) MOA 147b. Bouleversement, tr. «fuill.» ●162a. Cesse tes cris, tes bouleversements (cesse de crier, de bouleverser), tr. «lez da fuill d'ann traou-ze.»

  • fuilhadeg
    fuilhadeg

    f. –où

    (1) Embrouillamini, choses emmêlées (ficelle, cheveux, etc.).

    ●(1901) EPLQ 29. fuilladek choses mélangées, éparpillées, comme fils, poils, cheveux. ●(1942) VALLsup 25a. fuilhadeg f., au prop[re], tr. «embrouillamini.»

    (2) sens fig. Brouillerie.

    ●(1901) EPLQ 29. fuilladek au fig. brouillerie, fâcherie. ●(1942) VALLsup 25a. Brouille, dissension, tr. «fuilhadeg f.»

  • fuilhadur
    fuilhadur

    m. Crépissage.

    ●(1732) GReg 233a. Crepissure, l'action de crépir, tr. «fuilhadur.»

  • fuilhañ
    fuilhañ

    v.

    I. V. intr. S'emmêler (cheveux, écheveau, etc.).

    ●(1766) MM 329. ar bléo afuyé drér jardin, tr. «une nuée de cheveux s'épardait dans le jardin.»

    ●(1870) FHB 265/31b. he bleo o fuia gant an avel. ●(1876) TDE.BF 218a. Fuilla, v. n., tr. «se friser naturellement, parlant des poils et des cheveux.»

    ●(1911) BUAZperrot 170. En he lamm, ha saë a rogas hag he bleo a fuilhas. ●228. Ar guden a deuas da fuilha kement, ma oue red boda eur c'honsil e Makon d'he dibuna. ●(1915) HBPR 230. Ho bleo hir a fuille var ho diskoaz. ●(1942) FHAB Gwengolo/Here 198. an dremmenn o fuilha.

    II. V. tr. d.

    A.

    (1) Éparpiller.

    ●(1872) ROU 83a. Eparpiller, tr. «fulla.» ●(1876) TDE.BF 218a. Fuilla, v. a., tr. «Eparpiller, brouiller, mêler.» ●(18--) SAQ II 188. ar forc'h da fuilla danvez.

    ●(1906) KANngalon Kerzu 285. an hostiou sakr [a oue] fuillet var an douar. ●(1911) BUAZperrot 206. Korventennou a fuilhas o zraou. ●(1927) FHAB Meurz 67. Ar raz douret a vez kavet da brena e sier hag aes eo da fuilha. ●(1960) GOGO 226. (Kerlouan, Brignogan) De temps en temps, le goémon est retourné avec la fourche : ceci se dit « fẅil̥a ar bejin » (fuilha ar bejin).

    (2) Crépir.

    ●(1732) GReg 233a. Crepir, enduire une muraille de mortier, sans passer la truelle par dessus, tr. «Fuilha ur voguer.»

    ●(1876) TDE.BF 218b. Fuilla, v. a. C[ornouaille], tr. «Enduire une muraille de chaux.» ●(1890) MOA 194a. Crépir une muraille de chaux, tr. «fuilla eur voger (C[ornouaille]).»

    B. sens fig.

    (1) Répandre (de la joie, etc.).

    ●(1929) FHAB Meurzh 116. Kelou mat an emgleo-se en deus fuilhet levenez (…) dre ar bed kristen a-bez. ●(1934) FHAB Mezheven 228. Evel ma fuilh ginivelez eur bugel levenez vras e ti e dud, evelse goueliou ar 24 a vezeven hag ar 25 a viz kerzu, a fuilhe eul levenez santel dre bevar c'horn ar bed kristen. ●(1942) FHAB Meurzh/Ebrel 145. nak a levenez a fuilhe er vro, ar pardoniou.

    (2) Disperser.

    ●(1915) HBPR 32. Teir guech oa bet ret voti. Er veach kenta, ar moueziou oa bet fuillet var hen-ma, var hen-nez.

    III. V. pron. réfl. En em fuilhañ : se disperser.

    ●(1929) FHAB Ebrel 126. nebeud a gloareged a jomas er skol ganto ; ar (lire : an) darn vrasa a oa en em fuilhet e ker.

  • fuilher
    fuilher

    m. –ion Celui qui répand.

    ●(1931) VALL 647a. celui qui répand, tr. «fuilher.»

  • fuilhet
    fuilhet

    adj.

    I. (en plt de cheveux, de poils)

    (1) Crépu.

    ●(1732) GReg 233a. Crepu, uë, frisé, frisotté, tr. «fuilhet.»

    ●(1876) TDE.BF 218b. Fuillet, adj., tr. «Crépu, frisé naturellement.»

    ●(1922) FHAB Gwengolo 275. eur pouchad bleo fuilhet.

    (2) Emmêlé.

    ●(1633) Nom 268a. Crispus : crespe, crespu : pen barbet, bles (lire : bleu) rodellet, bleu fuillet.

    ●(1857) CBF 85. Fuliet eo he bleo, tr. «Ses cheveux sont en désordre.» ●(1878) EKG II 94. diskabell, fuillet he vleo.

    ●(1955) VBRU 42. e varv fuilhet.

    II. sens fig. (en plt d'un problème) Compliqué.

    ●(1909) KTLR 12. chom e'm phalez. Te 'vo mad da ziluia ar c'hudennou fuillet. ●33. Divar kement-se, e save bac'hadou, bemdez. Fuillet neat oa ar guden. ●(1926) FHAB Gwengolo 342. barrek da zirouestla ar c'hudennou fuilheta.

  • fuiñ
    fuiñ

    v. intr.

    (1) Se répandre subtilement.

    ●(1732) GReg 806a. Se repandre subtilement, comme la farine dans un moulin &c., tr. «Fuï. pr. fuet.»

    ●(1876) TDE.BF 218a. Fui, v. n. D'après Grégoire, se verbe signifie se répandre (par-dessus les bords), et ne s'emploie qu'au figuré dans ses phrases : Ken a fu, tant qu'il se répand ; ken a fue, tant qu'il se répandait, pour dire, beaucoup, fortement. Fustet eo bet ken a fue, il a été rossé d'importance.

    ●(1927) GERI.Ern 165. fui v. n., tr. «Se répandre (par-dessus bord ou subtilement) comme la farine dans un moulin.»

    (2) Ken a, na fu : tant que faire se peut.

    ●(1732) GReg 83a. Il a été bâtonné qu'il n'y manquoit rien, tr. «Bazatéet eo bet qen na fué.» ●440b. Froter quelqu'un, le batre, tr. «Frota ur re. frota caër ur re. frota ur re qen na fu.» ●806a. qen na fu, qen na fué, tr. «Fortement, beaucoup.»

    ●(1927) GERI.Ern 165. ken a fu, tr. «fortement, beaucoup.»

  • fuketal
    fuketal

    voir fuketañ

  • fuketañ / fuketal
    fuketañ / fuketal

    v.

    (1) V. tr. d. Fureter.

    ●(1908) PIGO II 159. 'Baoueze ket e zaoulagad da vont da dont, o fuketa ar c'hoad. ●(1923) LZBt Gwengolo 16. fuketal ar prejou. ●22. fuketal an istor. ●(1931) VALL 324a. Fureter, tr. «fuketal.» ●(1935) BREI 399/1b. fuketal sac'h an digareziou.

    ►absol.

    ●(1917) LZBt Gouere 23. fuketal 're duman ha duhont evit klask ar re glanv. ●(1919) BUBR 6/163. Ar Strat, o fuketal, en deus kavet eur guziadenn boestchou.

    (2) V. intr. Fuketal e : fureter.

    ●(1904) BOBL 24 décembre 14/2d. fuketal en ho presiou. ●(1914) KZVr 57 - 05/04/14. Ha hi war bouez he baz ha da fuketa e korn ar pres. ●(1923) LZBt Gouere 40. eur fouelten tigr bras o tont bep noz da fuketal e dro d'o zie. ●(1958) BAHE 15/14. setu ma welas ur c'hi bihan oc'h antren en ti hag ouzh en em lakaat da fuketal e kement kouign a oa.

  • fuketer
    fuketer

    m. –ion Fureteur.

    ●(1931) VALL 324a. Fureteur, tr. «fuketer.»

  • fuketet
    fuketet

    adj. =

    ●(1917) LZBt Gouere 7. he gwareïer fuketet.

  • ful
    ful

    coll. Étincelles.

    ●(1967) BAHE 52/48. Strakal ha strinkañ 'rae ful. (...) ar flammoù hir hag ar ful-se o sevel.

  • fulac'h
    fulac'h

    coll. Poussière. cf. uloc'h

    ●(1907) FHAB Gwengolo 193. An holl dud a skiant a rank lavaret e oue strollet danvez ar bed ha bannet gant breac'h galloudus an Aotrou Doue : anez hen e vije chomet ato skignet, dre holl, e giz fulac'h. ●(1931) VALL 582b. Poussière poultr col. sg. -enn f. un grain de -, uloc'h C[ornouaille] (et fulec'h P.- L'Abbé).

  • fulac'henn
    fulac'henn

    f.

    (1) Poussière.

    ●(1879) BMN 132. bep taol ma scoe, e save moged ha fulec'hen a zindan he freill.

    ●(1909) BOBL 21 août 243/2c. Loskomp anezo [touristed] da dremen dre hon hentchou e-kreiz o fulac'hen pehini a zo evel pa lavarfen skeuden «ar spered nevez» ! ●(1910) MAKE 58. eur fulac'hen denval a zave diwar an hent a-us da bobl ar Gedon.

    (2) Brouillard, brume.

    ●(1957) HYZH 15/6. fulavienn /fy'la°jen/ gg. latar.

  • fulad
    fulad

    coll. Étincelles.

    ●(1744) L'Arm 144a. Etincelle, bluette, tr. «Fuleenn.. fulatt. f.»

    ●(1856) GRD 141. quel liès a fulad tan.

    ●(1907) VBFV.fb 39a. étincelle, tr. «fulen, f. (pl. fulad).» ●(1939) RIBA 92. Hep déhan é strimpè dohton fulad. ●(1942) DHKN 163. fulad tan.

  • fuladenn
    fuladenn

    f. Étincelle.

    ●(1856) GRD 132. n'en dint quet capabl de lahein ur fuladen ag en tan e losq er ré maleurus én ihuern. ●292. Ne faut nameit ur fulladen tan eid allum ur fournès abéh.

  • fulenn / fulienn
    fulenn / fulienn

    f., adj. & pron. –où, fulad, -ed. cf. elfenn, euflenn

    I. F. (en plt de qqc.) [Pl. -où & fulad]

    A.

    (1) Fulenn(-dan) : étincelle.

    ●(1499) Ca 88b. Fulenn tan. g. estincelle morte / ou fule.

    ●(1659) SCger 15a. bluette, tr. «fulen.» ●149a. fulen, tr. «bluette fulien item.» ●(1732) GReg 374b. Étincelle, tr. «fulenn. p. fulennou.» ●(1744) L’Arm 32b. Bluette, tr. «Fuleenn.. latt. f.» ●144a. Etincelle, bluette, tr. «Fuleenn.. fulatt. f.»

    ●(1838) OVD 296. ur fulen dan comparaget doh en heaul. ●(1846) DGG 223. mouguit ar fulen-dân-se, gant aon rac an tân goal. ●(1847) FVR 387a. Ne vank nemed eur fulen dan / Evit enaouin eunn tan gwall. ●(1857) LVH 143. ur fulen dan.

    ●(1907) VBFV.fb 39a. étincelle, tr. «fulen, f. (pl. fulad).»

    (2) Fulenn erc’h : flocon de neige.

    ●(1936) BREI 440/4b. fulennou erc’h a goueze.

    B. sens fig. Élément de joie, de colère, etc.

    ●(1838) OVD 262. mouguein er fulenneu colér. ●(1880) SAB 16. evel skilennou, fullennou, eulvennouigou eus gloar, eus caerdet, eus madelez an Autrou Doue.

    ●(1912) MMKE xvi. ne deuer ket a-benn da vouga en hon diabarz fulen ar fe.

    II. (en plt des femmes) [Pl. -ed]

    A. F.

    (1) Belle femme.

    ●(1896) GMB 248. M. de la. Villemarqué m’a appris qu’en Cornouaille on appelle fulen la plus jolie fille de l’endroit.

    ●(1904) DBFV 85b. ur fulen, tr. «une belle fille (pays de Pontivy).» ●(1934) BRUS 197. Une jolie fille ou femme, tr. «ur fulenn (pl.) -ned.» ●(1942) DHKN 64. Aben en doè eùeheit é hellé forh és er fulen bout filimet. ●(1982) PBLS 562. (Langoned) fulenn, tr. «jolie fille.»

    (2) par ext. Petite amie.

    ●(1924) SBED 17. Me sél mar huélan me filen. ●(1982) PBLS 562. (Langoned) fulenn, tr. «petite amie.»

    B. Adj. Belle.

    ●(1982) LIMO 16 juillet. ken krant bamdé èl er merhed fulennan e vè breman.

    III. Pron. ind. [au négat.] Rien, miette.

    ●(1931) VALL 660b. Rien ; désignant une très petite quantité dans une phrase négative, tr. «fulenn f.»

    IV. Ober ur fulenn war plaen : ne rien faire.

    ●(1953) LLMM 43/20 (T) J. Konan. Touet ho pije e oant da vat gant ul labour bouezus bennak ha koulskoude ne raent ket ur fulenn war plaen. ●(1976) BAHE 88/36 (T) J. Konan. Soñjit 'ta, ar seurt tud-se ha na reont ket ur fulenn war ar plaen a-hed o buhez.

  • fulennek
    fulennek

    adj. Étincelant.

    ●(1732) GReg 374b. Étincelant, tr. «fulennecq.»

  • fulenniñ
    fulenniñ

    v. intr. Jeter des étincelles, étinceler.

    ●(1659) SCger 15a. bluetter, tr. «fulenni.» ●(c.1718) CHal.ms i. bluetter ou Etinceler, tr. «fulennein, luguernein Eluennein, sterennein.» ●(1732) GReg 374b. Étinceler, tr. «fulenni. pr. fulennet.»

    ●(1904) DBFV 85b. fulennein, v. n., tr. «étinceler, scintiller.» ●(1907) VBFV.fb 39a. étinceler, tr. «fulennein.» ●(1966) LIMO 4 novembre. tan e zo é fulennein ar en aoled. ●Fulennein, pétiller, en parlant du feu.

  • fulennus
    fulennus

    adj. Étincelant.

    ●(1732) GReg 374b. Étincelant, tr. «fulennus.» ●(1744) L'Arm 144a. Etincelant, tr. «Fuleennuss.»

    ●(1904) DBFV 85b. fulennus, adj., tr. «étincelant.»

  • fuli-
    fuli-

    voir furi-

  • fulienn
    fulienn

    voir fulenn

  • fulor
    fulor

    m. –ioù

    (1) Fureur.

    ●(1575) M 2374. Gant furor disordren, tr. «Avec fureur désordonnée.» ●(1576) Cath p. 10. na hem les quet da vezaff fezet gard (lire : gand) da furor, tr. «ne te laisse pas vaincre par ta colère.» ●16. an tirant carguet a furor agourchemenas ez vihe diuisquet ha gand scourgezou fouetet, tr. «le tyrant plein de fureur ordonna qu'elle fût dépouillée de ses vêtements et fouéttée de verges.» ●(1633) Nom 257a. Furor, mania, rabies, intemperia : rage, fureur : arraig, counnarr, furor.

    ●(1732) GReg 443a. Fureur, furie, emportement violent, tr. «Fulor. p. fuloryou. cahouad-fulor. p. cahouajou fulor.» ●Se mettre en fureur, ou en furie, tr. «hem lacqaat ê fulor.»

    ●(1829) HBM 13. hoc'h oll furol. ●(1854) MMM 75. en-em exposi d'ê furol.

    ●(1936) TKAL II 43. Gant ar fulor a oa ennoun, em bije distripet anezañ ha graet bleud gant e eskern.

    (2) Inflammation.

    ●(1925) FHAB Gouere 268. fulor ha koenv en dro d'ar gouli.

    (3) Mont e fulor : se mettre en colère.

    ●(1889) ISV 223. al leonez, eat e fulor, a lescaz iudadennou.

  • fuloret
    fuloret

    adj.

    (1) Furieux.

    ●(1846) BAZ 164. Lakeat e oue dirac eur vioc'h fuloret ha penfollet.

    ●(1908) PIGO II 142. eur pikol jendarm hag a vroche gant e gleze evel eur c'hole fuloret.

    (2) Déchaîné, démonté.

    ●(1877) BSA 226. stourm a eneb ar mor fuloret.

  • fuloriñ
    fuloriñ

    v.

    I. V. intr.

    (1) (en plt de qqn) Se mettre en fureur.

    ●(1732) GReg 443a. Se mettre en fureur, ou en furie, tr. «Fulori. pr. fuloret.»

    (2) (en plt de la mer) Se déchaîner.

    ●(1889) ISV 14. pa deu goudeze ar mor da fulori.

    ●(1923) ADML 131. en eun taol-krenn ar mor a fuloraz abez.

    II. V. tr. d. Mettre (qqn) en fureur.

    ●(1935) BREI 401/3b. Taol ampartiz kristenien Montabot a fuloras framasoned ha tud dizoue ar vro.

    III. V. pron. réfl. par erreur (infl. du Fr.) En em fuloriñ : se mettre en fureur.

    ●(1857) HTB 2. en em fulori a re enep he vestri.

  • fulort
    fulort

    s. –où Maisonnette.

    ●(1464) Cms (d’après GMB 249). fulort g. maisonnette, l. gurgulium, gurgucium ; buron ha fulort, tout vng.

    ●(1919) DBFVsup 23a. filord, filordig, s., tr. «recoin, cabinet, maisonnette (Naiz[in] S[aint]-Th[uriau]).» ●(1932) BRTG 88. én ou filordigeu. ●(1934) MAAZ 134. distroien d'hé filord. ●(1934) BRUS 238 Un cabinet, tr. «ur filord –eu.»

  • fulorus
    fulorus

    adj. Furieux.

    ●(1732) GReg 443a. Furieux, tr. «Fulorus.» ●C'est le plus furieux de tous les hommes, tr. «Ar fuloruçzâ dèn a ouffét da vellet eo.» ●Furieusement, tr. «En ur fæçzoun fulorus.»

    ●(1862) BSH 6. Daou leon fulorus.

  • fulup
    fulup

    voir filip

  • Fulup
    Fulup

    n. pr. Philippe.

    ●(1499) Ca 84a. Filip. g. philipe. ●(1530) Pm 52. Phelip, lucas, berteleme (variante : Bertheleme), tr. «Philippe, Lucas, Barthélemy.»

  • fum
    fum

    m. Colère, irritation.

    ●(1931) VALL 131a. Colère, tr. «fum (irritation) T[régor] V[annetais] m.» ●(1974) YABA 06.07. Get er fum e oè geton.

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...