Devri

Recherche 'Ran...' : 140 mots trouvés

Page 2 : de ranjennet (51) à rannusted (100) :
  • rañjennet
    rañjennet

    adj. Enchaîné.

    ●(1838) OVD 172. rangennet en eil doh éguilé. ●(1844) LZBg 2l blezad-2l lodenn 46. Rangennet-é.

    ●(1921) BUFA 190. un dén ranjennet.

  • rañjenniñ
    rañjenniñ

    voir rañjennañ

  • rañjerezh
    rañjerezh

    m. Rangement.

    ●(1744) L'Arm 17a. Arrangement, tr. «Rangereah.. heu. m.»

  • rañjet
    rañjet

    adj.

    (1) Rangé.

    ●(1790) MG 145. rangettoh vehai m'affærieu.

    (2) (en plt de qqn) Rañjet mat : bien élevé.

    ●(1906) DIHU 6/161. Ur skolaér sentus e oé hag apert ha ranjet mat. ●(1907) VBFV.bf 64b. ranjet mat, tr. «rangé dans sa conduite, bien élevé.»

  • rañjiñ
    rañjiñ

    v. tr. d.

    (1) Ranger, arranger.

    ●(1744) L'Arm 17a. Arranger, tr. «Rangein.»

    (2) Rañjiñ ub. : réduire qqn.

    ●(1872) ROU 99b. Réduire, en parlant des êtres indociles, tr. «ranji.»

  • rañjod
    rañjod

    m. –où

    (1) Baquet.

    ●(c.1718) CHal.ms i. bacquet, si on parle de ces Cuuiers ou les poissonniers gardent leur poisson c'est baguic, ur vaguic. Si l'on parle d'un meuble de ménage, c'est rangeot barrot. ●(c.1718) CHal.ms i. cuuette, tr. «rangeottic.» ●(c.1718) CHal.ms ii. Iale, tr. «rangeot, barrot.» ●(1732) GReg 74a. Bacquet, ou, baquet, cuvier fait d'une futaille sciée, tr. «rangeod.» ●(1744) L'Arm 24a. Bacquet, tr. «Rangeott.. odeu.» ●160b. Foncer un seau, un bacquet, tr. «Foncein ur seille, ur bailloc ou ranjott.»

    ●(1849) LLB 1180. Taillein e hrer er foen, er ranjot zou goulé.

    ●(1931) VALL 57b. Baquet, tr. «rañjod m.»

    (2) Auge.

    ●(1941) DIHU 361/288. é ranjod er moh !

  • rañjodad
    rañjodad

    m. –où Contenu d'un baquet.

    ●(1931) VALL 57b. Baquet [le contenu], tr. «rañjodad m.»

  • rank
    rank

    m.

    (1) Répit, trève au jeu.

    ●(1927) GERI.Ern 498. rang, rank C[ornouaille] m., tr. «(Demander) un répit, une trève, quand on joue.» ●(1931) VALL 648a. répit, trève au jeu, tr. «rank.»

    (2) Goulenn rank : demander un répit.

    ●(1931) VALL 648a. demander un répit, tr. «goulenn rank.»

    (3) Kaout rank : avoir la possibilité de.

    ●(1927) GERI.Ern 498. n'em eus ket rang da goms ganeoc'h C[ornouaille] m., tr. «vous ne me laissez pas le temps de parler.» ●(1931) VALL 648a. vous ne me laissez pas de répit par vos attaques, tr. «n'em eus rank ebet ganeoc'h gant ho flemmadou.»

  • rankles
    rankles

    adj. Goinfre.

    ●(1659) SCger 168b. ranclés, tr. «qui ne se rassasie.» ●(1732) GReg 533b. Voilà un animal insatiable, tr. «Rancqlès eo an aneval ze.»

    ●(1962) GERV 10. ar skraper rankles.

  • ranklez
    ranklez

    m. Goinfre.

    ●(1732) GReg 119a. Briffer, tr. «louncqa evel ur rancqlès.»

  • rankontr .1
    rankontr .1

    m.

    (1) Da rankontr ub. : à la rencontre de qqn.

    ●(1854) MMM 195. an Doué a red da rancontr ar brassa pec'heurien.

    (2) Rencontre, occasion.

    ●(1659) SCger 103a. rencontre, tr. «rencontr.»

    ●(1867) FHB 121/134a. bea liproc'h e pep renkountr.

    (3) Dre ur rankontr bennak : par un coup du hasard.

    ●(1908) FHAB Du 346. Gant aoun goulskoude na viche bet c'hoarvezet an dra-ze dre eur rankontr benag.

    (4) Dre rankontr : par hasard.

    ●(1710) IN I 235. En em gaout a reer dre rancontr un tu bennâc.

  • rankontr .2
    rankontr .2

    voir rankontriñ

  • rankontriñ / rankontr
    rankontriñ / rankontr

    v.

    (1) V. tr. d. Rencontrer.

    ●(1612) Cnf 9a. dé r'ancontry dré chanc.

    ●(1659) SCger 103a. rencontrer, tr. «rencontri.» ●(c.1680) NG 205-206. Joseph a rancontras unan, / Hac er galuas meschant truant. ●(1710) IN I 20. ne ouffemp quet coumbati outo anes o guelet, nac o zrec'hi, anes o rancontr.

    ●(1863) GBI I 472. 'N dimezell vrao 'n euz rankontret, tr. «Il a rencontré une belle demoiselle.» ●(18--) SBI I 202. Tri marc'heger a rancontris, tr. «Trois cavaliers je rencontrai.»

    (2) V. pron. réci. En em rankontriñ : se cotoyer.

    ●(1727) HB 565. Remerquit amâ penaus mar en em rancontr ar Sul har (lire : hac) ar Gouel da ur memez deiz peutramant deiz-ouc'h-deiz, e leverot Gousperou eleac'h hini ar Sul.

  • rankoudik
    rankoudik

    adj. (?) Insatiable (?).

    ●(1647) Am 533. Da plach rancoudicq mar be delicat, tr. «A une fille (?) … (?) si elle est délicate.»

  • rankoudus
    rankoudus

    adj.

    (1) (en plt de la terre) Exigeant.

    ●(1919) FHAB Eost 10. an douar rankaoudus. ●rankaoudus, tr. «Exigeant, de rank kaout, impliet e Leon.»

    (2) (en plt de qqn) Insatiable, glouton, vorace.

    ●(1872) ROU 84b. Exigeant, tr. «Rancoudus.»

    ●(1931) VALL 76b. atteint de boulimie, tr. «rankoudus.» ●284a. Exigeant, tr. «rankoudus (prop. glouton).» ●380b. inassouvissable, tr. «rankoudus.» ●392b. Insatiable, tr. «rankoudus.» ●624a. qu'on ne peut rassasier, tr. «rankoudus.» ●791a. Vorace, tr. «rankoudus.»

  • rankout .1
    rankout .1

    adj.

    (1) Obligatoire.

    ●(1890) MOA 261b. Ce qu'il faut faire, tr. «ar pez a zo rankout da ober.»

    (2) Bezañ rankout da ub. (+ v.) : devoir, être obligé de (+ v.).

    ●(1860) BAL 200. ur mevel a zo evel rancout deza beza humbl. ●(1862) JKS 37. rak c'houi ivez euz ho re [faziou], a zo rankout d'ar re all da c'houzanv. ●141. Liez a weach evelato ez eo rankout d'ezho dioueret ar pez a c'hedont. ●(1867) MGK 19. Rankout e voe d'al labouz klask bod oc'h eur wezen. ●47. Rankout mad eo d'ezhi dougenn a-dreuz d'ar vein… ●97. Rankout voe d'ezhan dourna iud, darc'hai sounn. ●(1870) MBR 18. Rankout e oe 'ta d'ar prins iaouank mont dioc'h he garantez. ●(1879) BMN 104. Nebeud amzer goude, oa rancout dezhan dioueret an autrou Louet. ●(1890) MOA 361a. Vous n'êtes pas obligés, tr. «ne ket rankout d'e-hoc'h.»

    ●(1923) KNOL 218. Rankout oa d'eza, skriva d'ar roue e dad-kaer. ●(1952) LLMM 34/48. (Douarnenez) N'eo ket rankout deoc'h ober. Oa ket rankout dezho dimeziñ.

    (3) Dre rankout : par obligation, obligatoirement.

    ●(1915) HBPR 87. o sonjal, na deufet, morse, a benn da lakaat ar gristenien, dre rankout, da blega d'al lezennou nevez.

  • rankout .2
    rankout .2

    v. tr. d.

    I. (sujet : qqn)

    (1) Devoir, être obligé.

    ●(1575) M 712-713. An Ælez so roet, don myret hep quet sy : / Contaff enq á rencquont, tr. «Les anges sont donnés pour nous garder, sans doute ; / Ils doivent rendre un compte minutieux.» ●1113-1114. Te rancquo é contaff, ha dreizaff gouzaff blam, / Ma nez vez eff en bet, amantet á het cam, tr. «Tu devras en rendre compte, et pour cela souffrir reproche / Si tu ne l'as en ce monde expié pas à pas.» ●1192-1193. Ez rencquy pront contaff, outaff ne nachaff quet : / An holl donesonou, tr. «Tu devras promptement lui rendre compte, je ne le nie pas / De tous les dons.» ●1147-1148. An pempet peheny, arencquy en dyuez, / Anezaff rentaff ton, tr. «La cinquième chose dont tu devras enfin / Rendre compte.»

    ●(1659) SCger 169a. renquout, tr. «deuoir.» ●(17--) BMa 467. Enem abillan prop a renquan, tr. «Je dois m'habiller convenablement.»

    ●(1907) PERS 39. rankout dilezel he studi.

    (2) [devant un sub.] Devoir fournir.

    ●(1575) M 942. Boet, ha goalenn certes, expres heruez ræson, / Dezaff encq á rencquy hac operation, tr. «Nourriture et discipline, certes, expressément suivant la raison / Tu lui devras strictement, et travail.

    (3) Devoir (de l'argent).

    ●(1907) PERS 144. ouspenn mil skoed a rankan. ●(1909) BROU 229. (Eusa) Au sens d'avoir des dettes, on dit souvent rankout. Kement-mañ a kement a rankit d'in, vous me devez tant et tant.

    (4) Falloir.

    ●(1633) Nom 120b. Lana rudis, cui facta, vel neta opponitur, lana infecta : laine non encore mise à point : glan na ve hoaz en vrz ma ranquer.

    ●(1856) VNA 205. Pour quand vous les faut-il ? tr. «Aben pegource en ou rinquet-hui ?» ●(1897) EST 30. É riker eih dornér eit gobér ur baré, tr. «il faut huit batteurs pour former une compagnie.»

    (5) Avoir besoin.

    ●(1659) SCger 4b. i'ay affaire d'vn liure, tr. «vr levvr a rencân.» ●(1732) GReg 15a. J'ai affaire d'un livre, tr. «ul levr a rencqan.» ●(17--) CT Acte II 455. quent mazin ves ahan et buez a renquin, tr. «avant que je m'en aille d'ici il faudra (que j'ai) sa vie.»

    ●(1844) LZBg 2l blezad-1añ lodenn 8. un dra open e zou rinquet. ●33. me gassé dehou ol er péh e rinqué. ●(1849) LLB 677. Ind e rikou, guir é, hir amzer de zonèt.

    ●(1909) DIHU 45/229. bouid dehon de zèbrein muioh eit ne reké. ●(1921) DIHU 116/205. pear pe pemp dé e rinkas aveit gobér en hent.

    (6) Rankout da : falloir.

    ●(1621) Mc 94. an pinigen à rencquer da ober.

    II. (sujet : qqc.)

    A.

    (1) Exiger.

    ●(1897) EST 48. er hoarh e rikei hir anzér eit augein, / Hag e vou dré zé én danjér a vreinein, tr. «Le chanvre exigera plus de temps pour rouir, et sera ainsi en danger de se gâter.»

    ●(1921) DIHU 116/202. had ag er choéj e rink eué doar ag er choéj. ●(1940) DIHU 345/42. rekein, v. n., tr. «exiger beaucoup.»

    (2) Manquer.

    ●(1912) MMPM 113. eur gurunen great gant ar bleuniou ar skedussa ; koulzkoude, eur vleuniennik bennak a ranke c'hoaz.

    B. Loc. verb.

    (1) Kement hag a ranker eo : c'est tout ce qu'il faut.

    ●(1911) BUAZperrot 878. gouzout lenn evelse a ouezo bepred, ha kement hag a ranker eo.

    (2) Ar pezh a ranker : ce qu'il faut, suffisamment.

    ●(1900) MSJO 78. Al lojeis a livirit zo mat ar pez a ranker.

  • rankun
    rankun

    s. Rancune.

    ●(1625) Bel 115. an gourchemenman, à bers oll assamblez an disprisancc, an cassony, an buhaneguez, rancun, an iniuriou, ha passionou arall.

    ●(17--) ST 302. na fell ket d'in derc'hell rankun ouz den, tr. «je ne veux conserver rancune à personne.»

  • rankunet
    rankunet

    =

    ●(1530) J p. 85a. Pecun gant fortun rancunet, tr. «O lucre, ô gain qui causez mes remords.»

  • rankus
    rankus

    adj. Exigeant.

    ●(1928) DIHU 202/50. éh omb deit de vout rekusoh ! ●(1939) DIHU 338/couv ii. arlerh er brezél-man é vo daù demb bout rekusoh eget biskoah. ●(1940) DIHU 345/42. rekus, (adj.), tr. «exigeant quant à la qualité.»

  • rann
    rann

    f. & adv. –où

    I. F.

    A.

    (1) Partage, action de partager.

    ●(1659) SCger 168b. rann, tr. «partage, partie.» ●(1732) GReg 697a. Partage, tr. «Rann. p. rannou.»

    ●(1866) FHB 61/67a. ar rann-ze a reat eus ar greun dre ma vezent eostet. ●(1867) LZBt Genver 228. Setu aman ar rann a rejont euz al labour etre-he.

    ●(1907) FHAB Here 235. Ar rann a vezo great etre an dud badezet, hag e daou rummad e vezint lakeat. ●(1913) DIHU 99/327. Béh erhoalh ma oé achiùet er rann.

    (2) Séparation, action de séparer.

    ●(1864) SMM 19. Petra eo ar maro ? (…) Eur rann hag eun disparti c'huêro.

    (3) Mont e rann =

    ●(1926) FHAB Ebrel 146. goulskoude eur vro ne c'hell biken mont e rann ma kresk niver he bugale.

    (4) Part, ce qu'apporte qqn.

    ●(1872) ROU 83a. Enf[ant] qui vient apporte son bien, tr. «pa deu Iann e teu e rann.»

    ●(1920) FHAB Genver 220. Dre ma teu Iann / E teu e rann.

    (5) Bouche.

    ●(1910) MAKE 6. hep kredi dizerra e rann. ●(1924) BILZbubr 42/963. m'ho peus stanket-kloz ho rann.

    (6) Division.

    ●(1659) SCger 44b. diuision, tr. «rann.»

    ●(1913) PRPR 93. Na skarr na rann en hon iliz breizad, tr. «ni schisme ni division dans notre église bretonne.»

    (7) Partie, division d'un terrain, etc.

    ●(1732) GReg 698a. Partie, portion d'un tout divisé, tr. «rann» p. rannou.»

    ●(1911) BUAZperrot 349. hag ec'h en em dennas en eur rann all eus e leve e Plouhelion.

    (8) Période.

    ●(1912) BUAZpermoal 242. An devez-man, Sul-Fask, a droc'h eta istor ar bed en daou hanter hag a zigor eur rann nevez.

    (9) Faculté.

    ●(1944) DGBD 5. rann an douarouriezh e Skol-Veur ar Skiantoù.

    (10) Ober e rannoù : compter ses richesses.

    ●(1920) KZVr 361 - 01/02/20. ober ma rannou, tr. «compter mes richesses.»

    B. (droit)

    (1) Partage de l'héritage.

    ●(1867) FHB 132/219a. an holl vadou a gompetaz gant-han pa voue great ar rann e ti he dad. ●(1872) ROU 78a. J'ai été de bonne composition dans le partage, tr. «soubl on bet, pa eo bet ar rann.»

    (2) Evit e rann : pour sa part.

    ●(1732) GReg 43a-b. il a eu pour partage la maison principale avec toutes ses appartenances, tr. «Evit e Ran èn deus bet an ty meur gand e oll aparchand.»

    C.

    (1) Partie.

    ●(1499) Ca 172b. Rann. g. partie. l. hec pars / tis.

    ●(1732) GReg 584a. Lot, portion héreditaire : portion d'une chose divisée entre plusieurs personnes, tr. «rann. p. rannou.» ●698a. Partie, portion d'un tout divisé, tr. «rann. p. rannou.»

    (2) Morceau.

    ●(14--) N 938. Aman nedeux rann na bannech, tr. «Ici il n'y a ni morceau ni goutte.»

    (3) Kaout rann e : avoir part à.

    ●(1575) M 2734. Nen deuezo rann en anhez, tr. «N'aura point part à la demeure.»

    II. Loc. adv. A-rann-galon : à fendre l'âme.

    ●(1908) PIGO II 152. Krial a re a rann-galon.

  • rann-dud
    rann-dud

    f. Partie de la population.

    ●(1928) BFSA 69. duked ha komted, hag o doa da welout pep-hini anezo war eur rann-dud eus ar vro.

  • rannad
    rannad

    f.

    (1) Ce qui est contenu dans la division de qqc.

    (2) Rannad douar :

    ●(1943) FATI 11. Eur rannad mat a zouar a oa dindan an 40 kêriadenn a oa war ar barrez.

    (3) (marine) Rannad martoloded : corps de marins.

    ●(1954) VAZA 84. pa ranke ur rannad martoloded mont kuit eus Brest da baramantiñ ul lestr e porzh-mañ-porzh, ha d’ar sadorn goude kreisteiz e-pad an enselladenn vras.

    (4) (domaine milit.) Rannad-arme : division.

    ●(1942) DRAN 94. Digaset eo bet o eil rannad-arme dirak « Compiègne ».

  • rannadur
    rannadur

    m. –ioù Division.

    ●(1915) HBPR 15. Rannadur nevez ar vro. ●(1931) VALL 225b. Division, tr. «rannadur m.»

  • rannadurezh
    rannadurezh

    f. =

    ●(18--) SAQ II 2278. Rannadurez. 1° Ar baradoz eo an eurusded-veur ; 2° Ar baradoz eo an eurusded heb fin.

  • rannamzer
    rannamzer

    m. –ioù Époque.

    ●(1923) SKET I 142. rann-amzer kenetre oadvez an armou ha biviou maen lufret hag oadvez an armou ha binviou arem.

  • rannañ / ranniñ
    rannañ / ranniñ

    v.

    I. V. tr. d.

    A.

    (1) Séparer, diviser, partager entre plusieurs.

    ●(1499) Ca 153a. Partitiff. g. idem. vide in rannaff. ●172b. Rannaff. g. patir / ou despartir. ●(1530) J 145a. Dillat an lazron mignonet / En peder rann ameux rannet, tr. «Mes amis, j'ai partagé en quatre lots les habits des voleurs.»

    ●(1659) SCger 39a. departir ou diuiser, tr. «ranna.» ●42b. departir, tr. «ranna.» ●44b. diuiser, tr. «ranna.» ●56b. fendre, tr. «ranna.» ●168b. ranna, tr. «partager, fendre.» ●(1732) GReg 267a. Departir, deviser une chose entre plusieurs personnes, les partager convenablement, tr. «ranna. pr. rannet.» ●297a. Partager, diviser, tr. «Ranna. pr. rannet.» ●697a. Partager une heritage, tr. «ranna. pr. rannet. Van[netois] ranneiñ.» ●(1790) MG 47. avèl ma rann er Briolès argand el Leannezèt pihuiq, itré er-ré n'ou dès pourvaiét nitra.

    ●(1923) FHAB C'hwevrer 52. ranna frouez o laeronsiou.

    (2) Séparer, diviser en deux parties.

    ●(c.1718) CHal.ms ii. mipartir, tr. «deüanterein rannein.»

    ●(1869) HTC 61. Eur ridoch euz ar re gaëra a ranne an telt etre diou loden. ●(1877) EKG I 162. Kabiten ar zoudarded a rannaz he dud etre diou lodenn.

    ●(1907) BSPD I 42. en deu sant, azéet étal er fetan, e rann er bara étré-z-hé.

    (3) Rannañ war zaouhanter : partager en deux.

    ●(1929) FHAB Genver 33. hag ar yer bihan, goudeze na petra 'ta, a vije rannet war zaou hanter.

    (4) Rannañ udb. ouzh ub. : partager qqc. avec qqn.

    ►absol.

    ●(1741) RO 2444. Ma na rannes ousin me a dorro da ben.

    (5) Rannañ udb. gant ub. : partager qqc. avec qqn.

    ●(1900) MSJO 81. n'hell ket ranna ganeoc'h he eürusted.

    ►absol.

    ●(1878) EKG II 298. hag e veze kuit da ranna gand ar re-all.

    ●(1900) MSJO 81. n'o peus ket falvezet ranna gant ar re-all.

    (6) Fendre (le cœur).

    ●(1878) EKG II 260. Va c'hoar baour, roit peoc'h ; ranna a rit va c'haloun !... ●286. Ar guel euz an traou-ze a ranne he c'haloun.

    ●(1900) MSJO 184. peheur e teuche ar glac'har da ranna he c'halon. ●(1909) KTLR 226. Ranna a rafez kaloun da dad ha da vamm.

    B.

    (1) Prononcer.

    ●(1921) FHAB Kerzu 317. komzou Doue ne vezont ket distripet ; o ranna a vez great en eun doare atao dereat meurbed.

    (2) Dire.

    ●(1901) FHAB Meurzh 232. Carget oun, vra breudeur ker, da ranna deoc'h eur gomz vad benag. ●(1970) BHAF 312. Ar paourkaez eontr ne gavas netra da ranna goude an taol-horz-se war e gokenn.

    (3) Rannañ kaoz : discuter, bavarder.

    ●(1963) LLMM 96/5. e-ser rannañ kaoz gant un daou pe dri gwaz en o sav dirak ar c'hontouer.

    (4) Na rannañ ger, grik : ne souffler mot.

    ●(1900) KZVr 101 - 25/03/00. (Lannuon) Ne rannin gir deuz ar c'helo-ze du-man. ●(1907) AVKA 3. da c'hortoz an digoue ze, e vi mud da na c'hallout ket rana eur gir. ●(1920) LZBt Meurzh 22. hep ranna gir da zen. ●(1925) BILZ 138. Den ne rannas gir, den ne vousc'hoarzas. ●(1944) FHAB Meurzh/Ebrel 42b. Annaig ne gredas mui ranna grik.

    II. V. intr.

    (1) Se fendre.

    ●(1612) Cnf 5b. rannaff à gra ma calon gant, hiruout ouz è lauaret.

    ●(1659) SCger 56b. se fendre, tr. «ranna.» ●(1728) Resurrection 1404. Rannan ara ma callon ous e caret parfet. ●(17--) ST 168. O klevet ma c'halon gant glac'har o ranna.

    ●(1847) MDM 122. a laka ar c'halonou ar re galeta da en em denerraat ha da ranna. ●(1878) EKG II 261. Bremaik e ranne ho kaloun.

    ●(1909) MMEK 4. e galon a vennaz ranna.

    (2) Rannañ o karout ub. : avoir le cœur déchiré d'amour pour qqn.

    ●(1836) GBI I 436. Ha me a ran euz ho karet ! tr. «Et moi qui vous aime tant !»

    (3) Rannañ diouzh : se séparer de.

    ●(1847) FVR 63. Kement o deuz prenet madou pere a oa d’ann Iliz, a zo dre eno rannet diout-hi, hag ivez anaouet a hent all.

    III. V. pron. réfl. En em rannañ.

    (1) Se séparer.

    ●(1878) EKG II 14. ec'h en em rannchont etre diou lodenn. ●165. Ar c'habiten a c'hourc'hemennaz d'he zoudarded en em ranna a vandennou a c'houeac'h. ●(c.1897) GUN.dihu 146/317. en dornerion (…) eit dornein ésoh én dro d'er bann, él lér, / Um rann é bandenneu a dri pé péar dornér.

    ●(1906) KANngalon Gwengolo 202. ar sklerijen 'n em rannaz. ●(1907) BSPD I 87. er flam hum rann dré en hantér.

    (2) Se crevasser.

    ●(1659) SCger 34b. se creuasser, tr. «en em ranna.»

    IV.

    (1) Rannañ e galon : voir kalon.

    (2) Rannañ ur ger : voir ger.

    (3) Bezañ brav rannañ fav gant ub. : voir fav.

  • rannarme
    rannarme

    f. –où (domaine militaire) Corps d'armée.

    ●(1931) VALL 156a. Corps d’armée, tr. «rann-arme f. ●(1954) LLMM 42/8. Aet eo davet ar serjant daou gomunist ar bagad : ar soudard ruz Petka ha Reubin, komiser ar bempvet rann-arme.

  • rannbae
    rannbae

    f. –où Acompte.

    ●(1931) VALL 7b. Acompte, tr. «rann-bae f.»

  • rannbaeañ
    rannbaeañ

    v. Donner un acompte.

    ●(1931) VALL 7b. donner un acompte, tr. «rannbaea.»

  • rannbennad
    rannbennad

    f. –où Paragraphe.

    ●(1931) VALL 529b. Paragraphe, tr. «rann-bennad f. pl. rannou-pennadou, rannbennadou.»

  • ranndi
    ranndi

    f. –où Appartement.

    ●(1931) VALL 31a. Appartement, tr. «rann-di f.» ●(1960) BAHE 25/19. er ranndi a-rez-douar. ●22. ur savadur hir a-walc'h hag a oa feurmet dre ranndi.

  • ranndir
    ranndir

    f. –ioù Région.

    ●(1923) SKET I 118. ar rann-dir ma renas Kintus.

  • ranned
    ranned

    m. –où (mathématique) Dividende.

    ●(1931) VALL 225b. Dividende, tr. «ranned m.»

  • ranner .2
    ranner .2

    m. –ioù (mathématique) Diviseur.

    ●(1931) VALL 225b. Dividende, tr. «ranned m. (diviseur ranner)»

  • ranner / rannour .1
    ranner / rannour .1

    m. –ion Celui qui partage, divise, qui fait les lots.

    ●(1499) Ca 172b. g. partisseur. b. ranner.

    ●(1732) GReg 296b. Distributeur, tr. «ranner. p. yen.» ●584a. Celui qui fait les lots, tr. «ranner. rannour. pp. yen.» ●(1744) L'Arm 113b. Distributeur, tr. «Rannour.. nerion. m.»

    ●(1841) IDH 280. Ur Bélêg (…) e zou ur rannour a zonæzoneu Doué. ●(1874) POG 146. ma sello ann dud ac'hanomp evel ministred da Jezuz-Krist, ha rannerien misteriou Doue.

    ●(1904) ARPA 187. piou hen deus lakeat ac'hanon da varner pe da ranner etrezhoc'h.

  • rannerezh
    rannerezh

    m.

    (1) = (?) Répartition (?).

    ●(1857) LVH 171. A zivout er reihted hag er rannereah ag er mistérieu-men, nitra ne ziscoa splannoh arré er religion a grechéneah hèd-ha-hèd.

    (2) Partage.

    ●(1910) ISBR 145. Rannereh danné étré bredér. ●(1931) VALL 534b. Partage, tr. «rannerez.»

    (3) (politique) Socialisme.

    ●(1904) LZBg Gwengolo 228. Er rannereh (socialisme) el Laos.

  • rannet
    rannet

    adj. (Cœur) fendu, déchiré.

    ●(1878) EKG II 265. he galoun rannet.

    ●(1907) AVKA 111. da wellât ar c'halono rannet. ●(1987) DBHB 153. or halonou rannet.

  • ranngalon
    ranngalon

    f.

    (1) Déchirement.

    ●(1857) HTB 177. Ar pez a ra gwasa ran-galon an hini a zo en anken. ●(1868) KMM 161. da zonjal er ran-galon e doe ar Verc'hez. ●(1870) MBR 60. ar rann-galoun am euz bet pell amzer o veza eat diouz-hoc'h. ●(1878) EKG II 80. eur rann-galoun oa beza en dervez-se e Lanzeon. ●(1882) BAR 51. hag e defe bet poan, trubuill ha ran-galoun. ●73. ran-galon Jesus ha Mari. ●(1889) SFA 292. an oll o deoue eur rann-galoun. ●(1889) ISV 298. ma vije tremenet d'ar brinsez ar gaouat rann galon-ze.

    ●(1905) KANngalon Ebrel 376. anaout ar rann-galoun-ze. ●(1931) VALL 170. Crève-cœur, tr. «rann-galon f.»

    (2) Désespoir.

    ●(18--) SAQ I 116. eun den deuet da veza dre he wall vuez dizenor he barrez, rann-galoun he dud.

    (3) Kemer ranngalon : se désespérer.

    ●(1868) KMM 117. Petra dalv deoc'h kemeret re a c'hlac'har hag a ran-galon pa varv ho tud ?

    ●(1905) HFBI 228. va bues né bado mui pel, ré a ran galon am beus kéméret.

  • ranngêr
    ranngêr

    f. Arrondissement, quartier.

    ●(1931) VALL 608a. Quartier d'une ville, tr. «rann-gêr.»

  • ranngredenn
    ranngredenn

    f. –où (religion) Secte.

    ●(1931) VALL 682a. Secte, tr. «rann-gredenn f. pl. rannou-kredenn.»

  • rannhoalad
    rannhoalad

    m. –où Subdivision d'une ère géologique.

    ●(1931) VALL 269b. Subdivison d'un ère (géol.), tr. «rannhoalad m.»

  • rannidigezh
    rannidigezh

    f.

    (1) Divisibilié.

    ●(1732) GReg 297b. Divisibilié, puissance passive qu'à une quantité d'être divisée, tr. «rannidiguez.»

    (2) Division.

    ●(1913) PRPR 38. respontablente ar rannidigez etre mignoned Luzel ha re Kervaker. ●(1931) VALL 225b. Division, tr. «rannidigez f.»

  • rannig
    rannig

    f. –où Particule.

    ●(1931) VALL 535a. Particule, tr. «rannig f. rannouïgou.»

  • rannig-verb
    rannig-verb

    f. (grammaire) Particule verbale.

    ●(1931) VALL 535a. Particule verbale, tr. «rannig-verb.»

  • ranniliz
    ranniliz

    f. –où Subdivision d'une église.

    ●(1959) BAHE 23/10. ar rann-iliz unkreniat.

  • ranniñ
    ranniñ

    voir rannañ

  • rannour
    rannour

    voir ranner .1

  • rannus
    rannus

    adj.

    (1) (en plt de qqn) Partageur.

    ●(1855) BDE 812. douce, rannus, fidèl, èl méma Doué. ●(1884) LZBt Mae 81. rei meuleudi d'ar re zo bet rannusoc'h.

    ●(1927) GERI.Ern 499. rannus, tr. «qui partage volontiers.»

    (2) Divisible.

    ●(1927) GERI.Ern 499. rannus, tr. «divisible.» ●(1931) VALL 225b. Divisible, que l'on peut diviser, tr. «rannus.»

  • rannusted
    rannusted

    f. Divisibilité.

    ●(1927) GERI.Ern 499. rannusted f, tr. «divisibilité.»

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...