Devri

Recherche 'din...' : 143 mots trouvés

Page 3 : de dineudennan-dineudennin (101) à dinzag (143) :
  • dineudennañ / dineudenniñ
    dineudennañ / dineudenniñ

    v. tr. d.

    (1) Désenfiler, défiler, ôter ce qui est sur un fil (perles, etc.).

    (1904) DBFV 56a. dinedennein, v. a., tr. «défiler, désenfiler.» ●(1907) VBFV.fb 27b. défiler, tr. «dinedennein

    (2) Désenfiler (une aiguille).

    (1931) VALL 207b. Désenfiler, tr. «dineudenna

    (3) Effiler (une étoffe).

    (1931) VALL 242a. Effiler, tr. «dineudenna

    (4) Effiler (les haricots).

    (1962) EGRH I 61. dineudenniñ v., tr. « effiler (les haricots). »

  • dineudenniñ
    dineudenniñ

    voir dineudennañ

  • dineuderezh
    dineuderezh

    m. Défilage.

    (1931) VALL 192a. Défilage, tr. «dineuderez m.»

  • dineudiñ
    dineudiñ

    voir dineudañ

  • dineuz
    dineuz

    adj.

    (1) Défiguré, difforme.

    (1876) TDE.BF 135b. Dineuz, adj., tr. «défiguré, informe.» ●(1890) MOA 205a. Défiguré, tr. «dineuz.» ●218b. Difforme, tr. «Dineuz

    (2) Vain.

    (1659) SCger 122b. vain, tr. «dineuz

  • dineuziñ
    dineuziñ

    v. tr. d. Défigurer, difformer.

    (1890) MOA 205a. Défigurer, tr. «dineuzi

  • dinez
    dinez

    adj. Détors.

    (1732) GReg 280b. Detors, qui n'est pas tors, tr. «dinez

    (1869) TDE.FB 274a. Détors, tr. «Dinez

  • dinezañ / dineziñ
    dinezañ / dineziñ

    v. tr. d. Détordre.

    (1732) GReg 280b. Detordre, detortiller, tr. «dineza. pr. dinezet. Van[netois] dineeiñ. ppr. et

    (1869) TDE.FB 273b. Détordre, tr. «Dineza. p. et Vann. dineein. ●Détordre du fil, tr. «dineza neud.»

    (1904) DBFV 56a. dinéein, v. a., tr. «détordre, détortiller.»

  • dineziñ
    dineziñ

    voir dinezañ

  • ding dong
    ding dong

    interj. Onomatopée qui imite le son d'une horloge qui sonne.

    (1964) BRUD 18/16. Ding ! Dong ! Eun eur !

  • dinij
    dinij

    Nij-dinij : qui vole çà et là.

    (1927) GERI.Ern 416. nij-dinij, tr. «qui vole çà et là, qui va et vient en volant.»

  • dinijal .1
    dinijal .1

    v. intr. Nijal-dinijal : voler çà et là.

    (1927) GERI.Ern 416. nijal-dinijal, tr. «voler çà et là.» ●(1950) KROB 31-32/17. endra ma nij-dinije ar melvenned eus an eil bleunienn d'eben.

  • dinijal .2
    dinijal .2

    v. intr. S'envoler.

    (c.1500) Cb. [nigal] Jtem inuoluo. as. g. enuoler. b. dinigal.

    (1920) FHAB C'hwevrer 241. An holl evned diwardro a zinijas da welet.

  • dinijal .3
    dinijal .3

    voir denijal

  • diniñvañ
    diniñvañ

    v. intr. Se défâcher.

    (1931) VALL 190b. se défâcher, tr. «diniñva

  • dinite / dinitez
    dinite / dinitez

    f. Dignité.

    (1838) OVD 197. a honestis hag a zinité. ●(1872) ROU 81a. Dignité, tr. «Dinitez.» ●(1879) GDI 5. dré en dinité.

  • dinitez
    dinitez

    voir dinite

  • diniver
    diniver

    adj.

    (1) Innombrable, très nombreux.

    (1911) BUAZperrot 150. diniver eo ar burzudou en e genver. ●262. eur strollad barbared diniver ha digernez. ●(1931) VALL 391a. Innombrable, très nombreux, tr. «diniver

    (2) Ur bobl diniver : une foule innombrable.

    (1909) FHAB Even 188. a zirag daou-uguent Eskop hag eur bobl diniver ! ●(1911) BUAZperrot 147. dirak eur bobl diniver.

  • diniveradur
    diniveradur

    m. –ioù Dénombrement.

    (1923) SKET I 30. diniveradur rannou ar bed.

  • diniverapl
    diniverapl

    adj. Innombrable, qu'on ne peut dénombrer.

    (1839) BSI 269. va negligeançzou diniverapl.

  • diniverus
    diniverus

    adj. Innombrable, qu'on ne peut dénombrer.

    (1931) VALL 391a. Innombrable, qu'on ne peut nombrer, tr. «diniverus

  • dinoasted
    dinoasted

    f. Bénignité.

    (1931) VALL 63b. Bénignité, tr. «dinoasted f.»

  • dinoaz
    dinoaz

    adj.

    I. Attr./Épith.

    (1) Innocent.

    (1499) Ca 63a. Dinoas vide in innocent. ●(1650) Nlou 140. Mary dinoas à ganas peur hasaou, / Hon guir Autraou, hep goulaou enaouet, tr. «l'innocente Marie enfanta très respectueusement, / notre vrai seigneur, sans lumière allumée.»

    (1866) LZBt Ebrel 103. Goad dinoaz ar gristenien a helle, hen hep-ken, freskaat eunn tammik he c'hounar.

    (1911) BUAZperrot 610. an dud dinoaz. ●(1924) FHAB Genver 33. soniou dinoaz. ●(1977) PBDZ 772. (Douarnenez) dinoaz, tr. «inoffensif.»

    (2) Inoffensif.

    (1659) SCger 143a. dinoas, tr. «qui ne nuit.» ●(1710) IN I 134. lavaret gueier dinoas. ●(1732) GReg 615a. Mensonge qui ne porte pas de préjudice, tr. «Gaou dinoaz.» ●(1744) L'Arm 255b. Qui ne nuit, tr. «Dïnæss

    (3) Pacifique.

    (1659) SCger 87a. pacifique, tr. «dinoes

    (4) par iron. Sans risque.

    (c.1825-1830) AJC 5766. hac e coangom en nos se dinoas evid on dend.

    II. Adv.

    (1) Sans nuire.

    (1889) SFA 222. mar kerez toui dign e vevi dinoaz hiviziken.

    (2) Pieusement.

    (1650) Nlou 268. Maz deuzont dinoas, dezaff da goassat, tr. «dont ils vinrent pieusement lui faire hommage.»

  • dinoazus
    dinoazus

    adj. Inoffensif.

    (1904) BOBL 1er octobre 2/1c. kanaouennou dinoazuz ar varzed iaouank.

  • dinobl
    dinobl

    adj. Qui n'est pas noble, roturier.

    (1911) BUAZperrot 366. nobl ha dinobl, paour ha pinvidik.

  • dinoblañs
    dinoblañs

    plur. (Gens) qui ne sont pas nobles, roture.

    (1893) IAI 168. Tud all a zoujanz Doue, merc'hed ha gwazed, noblanz ha dinoblanz.

  • dinobliñ
    dinobliñ

    v. tr. d. Désanoblir.

    (1732) GReg 258b. Degrader quelqu'un de noblesse, tr. «Dinobla ur re. pr. dinoblet

    (1869) SAG 78. petra'deu do noplat pe do dinobli.

  • dinoblisañ
    dinoblisañ

    v. tr. d. Désanoblir.

    (1732) GReg 258b. Degrader quelqu'un de noblesse, tr. «dinobliçza ur re. pr. dinobliçzet

  • dinodadur
    dinodadur

    m. Éclosion.

    (1957) BRUD 1/53. dinodadur ar bokedou-lêz.

  • dinodañ
    dinodañ

    voir dinodiñ

  • dinodet
    dinodet

    adj.

    I.

    A.

    (1) (en plt d'animaux ovipares) Éclos.

    (1867) FHB 130/205b. al labousik nevez-dinadet (sic).

    (1912) MMPM 81. Prenved a ïoa dinodet en he gig. ●(1926) FHAB Me 194. al laboused nevez dinodet.

    (3) (en plt de fleurs) Éclos(e).

    (1911) CDFi spetembre. en Léon «éclore» ur fleuren dinodet brao.

    B. par antiph. Détruit.

    (1956) LLMM 55/27. dinodet ez eo ar jibier er vro-mañ.

    II. sens fig.

    (1) Naître, voir le jour.

    (1951) BLBR 41-42/3. traou nevez dinodet eus ar vi el lec'h ma oant souchet. ●(1958) BLBR 111/4. hag en o empenn o-daou, oa dinodet eur menoz kaer, a gave dezo. ●(1958) BLBR 114/5. Kemend marvailh dinodet er barrez.

    (2) Développé.

    (1956) BLBR 92/1. Arabat kondaoni da vad ar zevenaduriou n'int ket c'hoaz dinodet kaer.

    (3) (en plt des membres) =

    (1942) FHAB Du/Kerzu 224a. an diwesker dilui, dinodet mat ha lijer.

  • dinodiñ / dinodañ
    dinodiñ / dinodañ

    v.

    I. V. intr.

    (1) (en plt des oiseaux) Éclore.

    (1926) FHAB Mae 194. Abenn eun dervez war nugent e tinodo al laboused. ●(1944) VKST C'hwevrer 55. peseurt labous a zinodo eus ar vi-se ! ●(1950) KROB 23-24/11. betek ma tinodas eus ar viou / eun torrad koant a evnedigou. ●(1991) MARV v 17. (Kleder) Hag al laboused-mañ, eur wech dinodet, a red dioustu memestra evel eur yar vihan.

    (2) (en plt des fleurs) Éclore.

    (1911) CDFi septembre. dinodi en Léon "éclore".

    (3) (en plt d'une idée) sens fig. Venir.

    (1958) BLBR 111/4. en o empenn o-daou, oa dinodet eur menoz kaer. ●(1961) BLBR 128/23. pa zinodas e penn Pêr, eur zoñj iskis.

    II. V. tr. d.

    (1) (en plt d'animaux) par antiph. Détruire, exterminer.

    (1956) LLMM 55/26. Te eo, hervez a glevan, a vez o tinodiñ an holl jibier e koadeier Breizh-Izel. (1962) BAHE 32/63. Dinodiñ : distrujañ (Bro-Lannuon) : traoù, loened diaes da zinodiñ. ●(1963) BAHE 36/41. dinodañ lern bihan.

    (2) =

    (1919) MVRO 11/1c. en despet d'an dud fall a zo o klask dinôda hon rans.

    (3) sens fig. =

    (18--) COMbeau. Evit ma c'hellfe va chaloun dinodi gwersiou. (d'après Notes d'étymologie Bretonne 28).

  • dinotenniñ
    dinotenniñ

    v. intr. Radoter.

    (1982) PBLS 408. (Sant-Servez-Kallag) dinotenniñ, tr. «radoter.»

  • dinozelañ
    dinozelañ

    v. tr. d. Déboutonner.

    (1499) Ca 63b. Dinolezaff (lire : dinozelaff).

    (1732) GReg 247b. Deboutonner, tr. «dinozela. pr. dinozelet

    (1931) VALL 184b. Déboutonner, tr. «dinozela

  • dinozelennañ
    dinozelennañ

    v. tr. d. Déboutonner.

    (1931) VALL 184b. Déboutonner, tr. «dinozelenna

  • diñs .1
    diñs .1

    m. –où

    (1) Dé (à jouer)

    (1499) Ca 61a. Dicc. g. diz. ●(1633) Nom 194a. Tesserarius ludus : tout ieu de hazard, ou de dez : pep hoary á hasard, pe á diçcou. ●Tessera : dé, dez : vn diçc.

    (1659) SCger 142a. diçcou, tr. «dez.» ●(1732) GReg 244a. Dé, petit cube à joüer, tr. «Diçz. p. diçzou. Van[netois] diñs. p. diñsëu. Treg[or] diñçz. p. diñçzo

    (1824) BAM 107. manea cartou pe disçou. ●(1834) SIM 13. c'hoarierien dinçou.

    (1904) DBFV 56b. dins, m. pl. eu, tr. «dé à jouer.» ●(1906) BOBL 17 février 74/2b. C'hoari an diz e c'houzez ? ●(1911) BUAZperrot 342. ar c'hartou, an disou hag an arc'hant a veze en taol. ●(1931) VALL 174b. Cube, tr. «diñs m. pl. ou

    ►[au plur. après un art. ind.] Un dinsoù : un jeu de dés.

    (1849) SBI II 298. Eur c'harto pe eun dinso, wit goûd piou a gollo.

    (2) C’hoari an diñsoù : jouer aux dés / jeu de dés.

    (1732) GReg 244a. Joüer aux dez, tr. «C’hoari’n diçzou.» ●511a. Jeu de dez, tr. « C'hoary 'n diçzou. » ●544b. Joüer aux dez, tr. « C'hoari 'n diçzou. » ●(17--) BMa 1492-1493. Pon bo choariet ar charto / Neuse nin choario an dinso, tr. «Quand nous aurons joué aux cartes, / Alors nous jouerons aux dés.» ●(17--) ST 354. Da c’hoari ann dinsou, ar c’hartou goloet, tr. «jouer aux dés et aux cartes.»

    (1821) GON 163a. Dond a rit-hu da c’hoari ann disou ?, tr. « Venez-vous jouer aux dés ? » ●(1839) BESquil 550. Dihuen e ran doh-t-hai a hoarie en dinceu hac en ol hoarieu chanchus. ●(1857) CBF 125. C’hoari’n disou, tr. «Jeu de dés.»

    (1927) GERI.Ern 72. c'hoari disou, tr. « jouer aux dés. »

    (3) Cube.

    (1732) GReg 238b. Cube, corps solide regulier, à six faces quarrées & égales, & à six angles, tr. «un diçz. p. diçzou

    (4) Flatal an diñsoù : (?) piper les dés (?).

    (1783) BV 1304. me lar dach francamant hep flatal an dinsou.

    (1832) MOY.ms 149. hep flatal an disso, tr. (GMB 239) «(dire) sans ménagement, avec franchise.»

    (5) Roulañ an diñsoù : jouer aux dés.

    (18--) BSG 214. Me danso, me efo hac a roulo dinço, / A garesso merc'hed, hac a vesco carto.

  • diñs .2
    diñs .2

    m. Tintement.

    (1905) BOBL 07 octobre 55/3c. bourk ar Fouille a oa dihunet en eun taol gant tins ar c'hleier.

  • diñsal / diñsiñ
    diñsal / diñsiñ

    v.

    (1) V. tr. d. Sonner à coups, tinter.

    (1876) TDE.BF 136a. Diñsal, v. a., tr. «Tinter, faire sonner lentement, parlant d'une cloche.» ●Diñsal ur c'hloc'h, tr. «tinter une cloche.»

    (1938) DIHU 321/36. kleuet er hloh é tinsein en Anjelus. ●(1966) LIMO 4 novembre. er hlehiér e dinso en «dremen-varù».

    (2) V. intr. Sonner à coups, tinter.

    (1732) GReg 174b. Sonner à coup, ou tinter, tr. «diñsal. p. diñset. Van[netois] diñseiñ. pr. set.» ●876a. Sonner à coups, tinter, tr. «Diñsal. pr. diñset. (Van[netois] diñseiñ.).»

    (1901) GKLA 6. Rog ma tinse kloc'h ebet e rede d'an ilis. ●(1904) DBFV 56b. dinsein, v. n., tr. «tinter.» ●(1912) BUEV 135. Pe gleu er hloh é tinsein.

  • diñsenn
    diñsenn

    f. –où Cube.

    (1931) VALL 174b. Cube, tr. «diñsenn f. pl. ou

  • diñserezh
    diñserezh

    m. Tintement.

    (1744) L'Arm 382b. Tintement, tr. «Dinsereah

    (1847) FVR ix. klevout a rer dinserez eur c'hloc'h, hanter gollet e mesk hibout ar gwagennou.

    (1927) GERI.Ern 108. diñserez m., tr. «tintement.»

  • diñsez
    diñsez

    plur. (jeu) Dés à jouer.

    (1851) PEN 92/147. digasset dizez ha kartou d'ha nem divertissa.

  • diñsiñ
    diñsiñ

    voir diñsal

  • Dinzag
    Dinzag

    voir Zinzag-Lokrist

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...