Devri

Recherche 'dra...' : 123 mots trouvés

Page 3 : de draperezh (101) à dravant (123) :
  • draperezh
    draperezh

    f. Draperie.

    ●(1659) SCger 46a. draperie, tr. «draperez.»

  • drapier
    drapier

    voir draper

  • drapo
    drapo

    m. –ioù

    (1) Drapeau.

    ●(1878) EKG II 107. eun drapo guenn-kann.

    ●(1911) BUAZperrot 298. karit ho trapo (...) an drapo eo skeuden ar vro. ●470. ne veze gwelet nemet drapoiou.

    (2) Bannière.

    ●(1907) KANngalon Genver 307. drapo ar Galoun-Zakr.

  • drask .2
    drask .2

    s. –où (marine) Endroit où le bordé est de plus forte section.

    ●(1987) GOEM 78. La virure où s'appuie le bateau à l'échouage est composée de trois éléments. Au niveau où les flancs (…) portent au sol à l'échouage, le bordé est de plus forte section. Cette pièce de bois porte le nom de drask, draskou à Portsall, et drag, dragou à Plouguerneau.

  • drask / draskl .1
    drask / draskl .1

    f. –ed, driski

    I. (ornithologie) Grive.

    ●(1633) Nom 41b. Turdus : griue, tourd, oiseau de nerte : drasq.

    ●(1659) SCger 64a. griue, tr. «drasq p. quet.» ●145b. drasq, tr. «mauuis.» ●(1738) GGreg 42. drasql p. drasqled, tr. «mauvis.»

    ●(1856) VNA 23. une Grive, tr. «un Darascl.»

    ●(1907) VBFV.fb 49b. grive, tr. «taraskl, f. (pl. ed).» ●(1927) GERI.Ern 120. drask(l) m. pl. driski, tr. «Grive.» ●(1934) BRUS 252. Une grive, tr. «un daraskl –i.» ●(1990) TTRK 155. Evit ar pezh a sell an drask eo ret din menegiñ e veze bepred klevet lavaret driskli el liester, ar pezh a rofe da grediñ e c'hellfe bezañ «draskl» gwir anv an evn.

    II. sens fig. (en plt de qqn)

    (1) Femme étourdie.

    ●(1895) GMB 196. pet[it] Trég[uier] drask, grive ; femme étourdie.

    ●(1927) GERI.Ern 120. drask(l) m. pl. driski,, tr. «jeune fille étourdie.»

    (2) =

    ●(1955) VBRU 53. rak ur c'hac'her diaes, pa lavaran, e oa an drask-se !...

  • drask-aod
    drask-aod

    f. (ornithologie) Grive (?).

    ●(1876) TDE.BF 171b. Drask-aot, s. m., tr. «Grive qui fréquente la mer.»

  • drask-koad
    drask-koad

    f. (ornithologie) Grive (?).

    ●(1876) TDE.BF 171b. Drask-koat, s. m., tr. «Grive des bois.»

  • drask-saoz
    drask-saoz

    f. (ornithologie) Grive draine.

    ●(1931) GWAL 136-137/427. (kornbro Perroz, Treger-Vras) Drask saoz : grive draine.

  • draskal
    draskal

    voir draskañ

  • draskañ / draskal
    draskañ / draskal

    v.

    I. V. intr.

    (1) Sauter, trépigner, frétiller.

    ●(1927) GERI.Ern 120. drask(l)a, draskal v. n., tr. «sauter d'impatience, frétiller, trépigner.»

    (2) Pétiller.

    ●(1659) SCger 91b. petiller, tr. «drascal p. drasquet.» ●145b. drasqual, tr. «petiller.»

    (3) Pétiller d'impatience.

    ●(1732) GReg 717a. Petiller d'impatience, d'émotion, tr. «Drasqla. pr. drasqlet.»

    II. V. tr. d. Faire claquer (la mêche d'un fouet).

    ●(1957) BLBR 99/18. draska eun tammig an douchenn e penn ar foet.

  • draskl
    draskl

    voir drask .1

  • drast
    drast

    m. & adv.

    (1) M. Destruction, dévastation.

    ●(1939) NZRKgwal 18. drast ar brezel.

    (2) Adv. A-zrast : vivement.

    ●(1557) B I 595. Ober he buez finuezaff / Dirac ma bisaig quent flachaff / A drast hastaff heb tardaff quet / Breman aman em damany / Creffhaff maz guelhet auset hy / Dimez dezy espediet, tr. «J'ai grand hâte de voir mettre fin à sa vie en ma présence, avant que je parte d'ici ; maintenant, sur mes ordres, traitez-la le plus mal que vous pourrez, et expédiez-la sans égard.»

  • drastadeg
    drastadeg

    f. Dévastation.

    ●(1962) EGRH I 72. drastadeg f., tr. « dévastation. »

  • drastadur
    drastadur

    m. Destruction.

    ●(1931) VALL 211b. Destruction, tr. «drastadur m.»

  • drastañ / drastiñ
    drastañ / drastiñ

    v. tr. d.

    (1) broyer, briser, détruire.

    ●(1927) GERI.Ern 120. drasta v. a., tr. «Broyer, briser.» ●(1931) VALL 211b. Détruire, tr. «drasta.»

    (2) Corriger physiquement, frapper.

    ●(14--) N 1477. e drastaff prest, tr. «le châtier sur-le-champ.»

    ●(1907) DIHU 30/475. ké em es en dout drastet me moéz. ●(1912) DIHU 79/9. Drastet é bet Minourig Kervotéz ar «torheu» é ziardran. ●(1912) MMPM 74. Penaoz an den ha ne ra nemet tremen var an douar bepred drastet gant an doan a helfe sounjal drasti he vreur ? ●(1921) GRSA 333. a vonet de zrastein énebour Doué. ●(1927) GERI.Ern 120. drasta v. a., tr. «maîtriser, châtier.» ●(1934) BRUS 51. Corriger (en frappant), tr. «drastein.» ●(1937) DIHU 310/245. Hag a p'er gourdrouzér – ne laran ket a p'er drastér. ●(1939) RIBA 136. Komz e hrant ag en drastein ha rah, aveit en dihoari.

    (3) Abîmer, esquinter.

    ●(1906-1907) EVENnot 18. (Priel) Drastan dillad e res gand da varc'h houarn, tr. «Abîmer, déchirer, user.» ●(1927) GERI.Ern 120. drasta v. a., tr. «endommager par l'usage.»

  • draster
    draster

    m. –ion

    (1) Destructeur, ravageur.

    ●(1931) VALL 211b. Destructeur (personne), tr. «draster.» ●(1954) BAHE 2/5. distrujer an ene, draster ar c'haerder. ●(1962) EGRH I 72. draster m. -ien, tr. « dévastateur. »

    ►[empl. comme épith.]

    ●(1912) BUAZpermoal 356. Attila, eur roue draster.

    (2) sens fig. Dilapidateur.

    ●(1913) PRPR 20. «Stanis» a oe eur mab draster. Dispign a reaz e zanvez en Paris, ha mervel a reaz iaouank.

  • drasterezh
    drasterezh

    m.

    (1) Destruction.

    ●(1931) VALL 211b. Destruction, tr. «drasterez m.»

    (2) Correction, punition.

    ●(1939) RIBA 54. Hujaotereh, goapereh, drastereh ne hrent ket d'er haeh gorig na diskein nag ober.

  • drastet
    drastet

    adj.

    (1) Ravagé.

    ●(1920) FHAB Genver 194. ar gwad skuilhet, ar madou drastet. ●(1949) ENRO 303. Hag, evel ma vije grizilh e vije, e kouezh a vruzhunnoù war ar parkoù drastet.

    (2) Drastet gant ar boan : ravagé par la douleur.

    ●(1877) BSA 249. Goude tri dervez ha teir nosvez tremenet ep cousket, drastet gant ar boan, ar c'hrouadur a ioa en he dremenvan.

  • drastidigezh
    drastidigezh

    f. Dévastation.

    ●(1962) EGRH I 72. drastidigezh f., tr. « dévastation. »

  • drastiñ
    drastiñ

    voir drastañ

  • drastus
    drastus

    adj.

    (1) Dévastateur.

    ●(1920) KZVr 366 - 07/03/20. drastus : an hent-se a zo drastus d'ar c'hirri. Heman a zo drastus war e zilhad, egile war e voued. ●(1931) VALL 211b. Destructif, tr. «drastus.»

    (2) Embarrassant.

    ●(1895) GMB 196. En pet[it] Trég[uier], on dit drastuz embarrassant.

    (3) Difficile, épuisant.

    ●(1895) GMB 196. En pet[it] Trég[uier], on dit drastuz (blé) difficile à couper, à ramasser.

  • drav
    drav

    interj. Onomatopée qui imite le bruit de la chute de qqn.

    ●(1944) DIHU 393/79. trechilein e hra. Draou ! Setu ean ar er bratel.

  • dravant
    dravant

    voir travant

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...