Recherche 'dra...' : 123 mots trouvés
Page 3 : de draperezh (101) à dravant (123) :- draperezh
- drapierdrapier
voir draper
- drapodrapo
m. –ioù
(1) Drapeau.
●(1878) EKG II 107. eun drapo guenn-kann.
●(1911) BUAZperrot 298. karit ho trapo (...) an drapo eo skeuden ar vro. ●470. ne veze gwelet nemet drapoiou.
(2) Bannière.
●(1907) KANngalon Genver 307. drapo ar Galoun-Zakr.
- drask .2drask .2
s. –où (marine) Endroit où le bordé est de plus forte section.
●(1987) GOEM 78. La virure où s'appuie le bateau à l'échouage est composée de trois éléments. Au niveau où les flancs (…) portent au sol à l'échouage, le bordé est de plus forte section. Cette pièce de bois porte le nom de drask, draskou à Portsall, et drag, dragou à Plouguerneau.
- drask / draskl .1drask / draskl .1
f. –ed, driski
I. (ornithologie) Grive.
●(1633) Nom 41b. Turdus : griue, tourd, oiseau de nerte : drasq.
●(1659) SCger 64a. griue, tr. «drasq p. quet.» ●145b. drasq, tr. «mauuis.» ●(1738) GGreg 42. drasql p. drasqled, tr. «mauvis.»
●(1856) VNA 23. une Grive, tr. «un Darascl.»
●(1907) VBFV.fb 49b. grive, tr. «taraskl, f. (pl. ed).» ●(1927) GERI.Ern 120. drask(l) m. pl. driski, tr. «Grive.» ●(1934) BRUS 252. Une grive, tr. «un daraskl –i.» ●(1990) TTRK 155. Evit ar pezh a sell an drask eo ret din menegiñ e veze bepred klevet lavaret driskli el liester, ar pezh a rofe da grediñ e c'hellfe bezañ «draskl» gwir anv an evn.
II. sens fig. (en plt de qqn)
(1) Femme étourdie.
●(1895) GMB 196. pet[it] Trég[uier] drask, grive ; femme étourdie.
●(1927) GERI.Ern 120. drask(l) m. pl. driski,, tr. «jeune fille étourdie.»
(2) =
●(1955) VBRU 53. rak ur c'hac'her diaes, pa lavaran, e oa an drask-se !...
- drask-aoddrask-aod
f. (ornithologie) Grive (?).
●(1876) TDE.BF 171b. Drask-aot, s. m., tr. «Grive qui fréquente la mer.»
- drask-koaddrask-koad
f. (ornithologie) Grive (?).
●(1876) TDE.BF 171b. Drask-koat, s. m., tr. «Grive des bois.»
- drask-saozdrask-saoz
f. (ornithologie) Grive draine.
●(1931) GWAL 136-137/427. (kornbro Perroz, Treger-Vras) Drask saoz : grive draine.
- draskaldraskal
voir draskañ
- draskañ / draskaldraskañ / draskal
v.
I. V. intr.
(1) Sauter, trépigner, frétiller.
●(1927) GERI.Ern 120. drask(l)a, draskal v. n., tr. «sauter d'impatience, frétiller, trépigner.»
(2) Pétiller.
●(1659) SCger 91b. petiller, tr. «drascal p. drasquet.» ●145b. drasqual, tr. «petiller.»
(3) Pétiller d'impatience.
●(1732) GReg 717a. Petiller d'impatience, d'émotion, tr. «Drasqla. pr. drasqlet.»
II. V. tr. d. Faire claquer (la mêche d'un fouet).
●(1957) BLBR 99/18. draska eun tammig an douchenn e penn ar foet.
- draskldraskl
voir drask .1
- drastdrast
m. & adv.
(1) M. Destruction, dévastation.
●(1939) NZRKgwal 18. drast ar brezel.
(2) Adv. A-zrast : vivement.
●(1557) B I 595. Ober he buez finuezaff / Dirac ma bisaig quent flachaff / A drast hastaff heb tardaff quet / Breman aman em damany / Creffhaff maz guelhet auset hy / Dimez dezy espediet, tr. «J'ai grand hâte de voir mettre fin à sa vie en ma présence, avant que je parte d'ici ; maintenant, sur mes ordres, traitez-la le plus mal que vous pourrez, et expédiez-la sans égard.»
- drastadeg
- drastadur
- drastañ / drastiñdrastañ / drastiñ
v. tr. d.
(1) broyer, briser, détruire.
●(1927) GERI.Ern 120. drasta v. a., tr. «Broyer, briser.» ●(1931) VALL 211b. Détruire, tr. «drasta.»
(2) Corriger physiquement, frapper.
●(14--) N 1477. e drastaff prest, tr. «le châtier sur-le-champ.»
●(1907) DIHU 30/475. ké em es en dout drastet me moéz. ●(1912) DIHU 79/9. Drastet é bet Minourig Kervotéz ar «torheu» é ziardran. ●(1912) MMPM 74. Penaoz an den ha ne ra nemet tremen var an douar bepred drastet gant an doan a helfe sounjal drasti he vreur ? ●(1921) GRSA 333. a vonet de zrastein énebour Doué. ●(1927) GERI.Ern 120. drasta v. a., tr. «maîtriser, châtier.» ●(1934) BRUS 51. Corriger (en frappant), tr. «drastein.» ●(1937) DIHU 310/245. Hag a p'er gourdrouzér – ne laran ket a p'er drastér. ●(1939) RIBA 136. Komz e hrant ag en drastein ha rah, aveit en dihoari.
(3) Abîmer, esquinter.
●(1906-1907) EVENnot 18. (Priel) Drastan dillad e res gand da varc'h houarn, tr. «Abîmer, déchirer, user.» ●(1927) GERI.Ern 120. drasta v. a., tr. «endommager par l'usage.»
- drasterdraster
m. –ion
(1) Destructeur, ravageur.
●(1931) VALL 211b. Destructeur (personne), tr. «draster.» ●(1954) BAHE 2/5. distrujer an ene, draster ar c'haerder. ●(1962) EGRH I 72. draster m. -ien, tr. « dévastateur. »
►[empl. comme épith.]
●(1912) BUAZpermoal 356. Attila, eur roue draster.
(2) sens fig. Dilapidateur.
●(1913) PRPR 20. «Stanis» a oe eur mab draster. Dispign a reaz e zanvez en Paris, ha mervel a reaz iaouank.
- drasterezh
- drastetdrastet
adj.
(1) Ravagé.
●(1920) FHAB Genver 194. ar gwad skuilhet, ar madou drastet. ●(1949) ENRO 303. Hag, evel ma vije grizilh e vije, e kouezh a vruzhunnoù war ar parkoù drastet.
(2) Drastet gant ar boan : ravagé par la douleur.
●(1877) BSA 249. Goude tri dervez ha teir nosvez tremenet ep cousket, drastet gant ar boan, ar c'hrouadur a ioa en he dremenvan.
- drastidigezh
- drastiñdrastiñ
voir drastañ
- drastusdrastus
adj.
(1) Dévastateur.
●(1920) KZVr 366 - 07/03/20. drastus : an hent-se a zo drastus d'ar c'hirri. Heman a zo drastus war e zilhad, egile war e voued. ●(1931) VALL 211b. Destructif, tr. «drastus.»
(2) Embarrassant.
●(1895) GMB 196. En pet[it] Trég[uier], on dit drastuz embarrassant.
(3) Difficile, épuisant.
●(1895) GMB 196. En pet[it] Trég[uier], on dit drastuz (blé) difficile à couper, à ramasser.
- dravdrav
interj. Onomatopée qui imite le bruit de la chute de qqn.
●(1944) DIHU 393/79. trechilein e hra. Draou ! Setu ean ar er bratel.
- dravantdravant
voir travant