Recherche 'maen...' : 128 mots trouvés
Page 3 : de maen-skoul (101) à maenstal (128) :- maen-skoulmaen-skoul
m. (construction) Pierre qui est à la jonction des deux rampants.
●(1988) TIEZ II 101. A la rencontre des deux rampants, la jonction est réalisée par une pierre triangulaire appelée ar men binell, ar binen, la pointe, ou encore, à Tréguennec, ar men skoul, la pierre au milan, du nom d'un rapace.
- maen-solmaen-sol
m. (construction) Pierre de base.
●(1744) L'Arm 160b. Pierre fondamentale, tr. «Mein sole.» ●(17--) TE 479. er vein-sol ag é Ilis.
●(1825) COSp 139. er mæstr batissour souveræn e bôs er vein sol peré e chervige de sehuel é vatimant. ●(1838) OVD 178. er mein-sol ar béhani é ma diazéet. ●(1861) JEI 28. er mén sôl ag er santeleah vrassan.
●(1913) AVIE 153. sant Pièr, mèn-sol en iliz.
- maen-spoue
- maen-stank
- maen-stok
- maen-strizhmaen-strizh
m. Ardoise de petite largeur.
●(1982) TIEZ I 129. La réalisation des noues sur les avancées «pointues» fait l'objet d'un soin particulier. Les ardoises sont sélectionnées pour leur largeur qui ne doit pas excéder 6 à 8 centimètres : en français langues de chat, en breton mein striz. Elle sont placées sur un fond de noue en bois large préparé par le charpentier (gouchañtenn).
- maen-tailhmaen-tailh
m. Pierre de taille.
●(1732) GReg 902a. Pierre de taille, pierre propre à être taillée, tr. «mæn-tailh. p. mæin-tailh.»
- maen-tanmaen-tan
m. Pierre à feu.
●(c.1500) Cb 32b. Caillauenn alias men tan. ga. caliou / vne pierre qui fait feu. ●(1633) Nom 252b. Pyrites, lapis ęrarius, marchasita hodie, lapis luminis nonnulis : pierre à feu : męn tan.
●(1732) GReg 722a. Pierre à feu, tr. «Mæn-tan. p. mein-tan.»
●(1876) TDE.BF 445b. Mean-tan, s. m., tr. «Pierre à feu, silex.»
●(1925) SFKH 4. un delin get ur mén tan. ●(1963) LLMM 99/267. netra nemet un tammig maen-tan.
- maen-tarzhmaen-tarzh
m. (botanique) Saxifrage, casse-pierre Saxifraga sp.
●(1659) SCger 174a. mentarz, tr. «casse pierre.» ●(1732) GReg 139a. Casse-pierre, plante, qui vient au bord de la mer, tr. «mæn-tarz.» ●849b. Saxifrage, plante bonne pour la gravelle &c., tr. «Mæn-tarz.» ●(1752) PEll 564. Maen-tarz, Casse pierre.
●(1876) TDE.BF 445b. Mean-tarz, s. m., tr. «Saxifrage, casse-pierre, plantes.» ●(1879) BLE 358. Saxifrage. (Saxifraga.) Méan-tarz.
●(1931) VALL 678b. Saxifrage, tr. «maendarz m.» ●(1933) OALD 45/217. Mean-tarz, tr. «Saxifrage.» ●(1934) BRUS 267. La perce-pierre, tr. «er maentarh, m.»
- maen-teuz
- maen-tomaen-to
m. mein-do (construction) Ardoise, lauze.
●(1633) Nom 144a. Lamina, lamella : ardoise : mæn glas, mæn tò, mæn sclænt.
●(1732) GReg 50a. Ardoise, pierre bleuë & fossile, tr. «mæn-to. p. mæin-to.» ●230a. mæin-to. ●(1752) PEll 884. Maën-to, ardoise, à la lettre, Pierre de toit.
●(1876) TDE.BF 445b. Mean-to, s. m., tr. «Ardoise, pierre pour couvrir une maison ; pl. mein-to.»
●(1905) BOBL 21 janvier 18/1c. he mengleuziou mein-do. ●(1929) FHAB C'hwevrer 73. eur porched bihan goloet gant mein-do. ●(1938) IABB 98. On appelle encore une ardoise, en Cornouaille, eur men-to, pluriel : mein-do.» ●(1941) FHAB Du/Kerzu 110. o labourat ar vein-do.
- maen-tosel
- maen-touchmaen-touch
m. mein-touch
(1) Pierre d'aimant.
●(1659) SCger 5b. pierre d'Aimant, tr. «men touch.» ●(c.1718) CHal.ms i. aïmant pierre d'aimant, tr. «men touch'.» ●(1732) GReg 22b. Aiman, ou aimant, pierre minerale, ou plûtôt métal, ou, un fer imparfait, tr. «Mæntoüich. p. Mæintoüich.» ●(1744) L'Arm 10a. Aimant, tr. «Mein-Touche.»
●(1872) ROU 73a. Aimant, tr. «Mean-touch.»
(2) Pierre de touche.
●(1633) Nom 252b. Coticula, index, Heraclius lapis, & Lydius lapis : pierre de touche : męn touig.
●(1744) L'Arm 385a. Pierre de [Touche], tr. «Mein-touche. m.» ●(1790) MG 374. En aboeissance e zou er mein-touche ag er gùir devotion.
- maen-travujmaen-travuj
m. (marine) =
●(1978) BZNZ 21. (Lilia-Plougernev) Ur grapin hon doa. Lod o doa mein-travuj, tr. (THAB 1/16) «Nous, nous avions un grapin. Certains utilisaient des crapauds de pierre.»
- maen-trehormaen-trehor
m. Pierre crayeuse.
●(1919) DBFVsup 49a. mén tréhor (Gr[oix]), (kréhor ?), tr. « pierre crayeuse. »
- maen-tuf
- maen-turkezmaen-turkez
m. (minéralogie) Turquoise.
●(1633) Nom 254b-255a. Iaspis aerizusa, eranus siue eranos : turquoise : mæn turques á vez è turquia.
- maen-yalpmaen-yalp
m. (minéralogie) Jaspe.
●(1876) TDE.BF 445b. Mean-ialp, s. m., tr. «Jaspe, pierre précieuse.»
- maenadurezhmaenadurezh
f. Pierres de taille. cf. benadurezh.
●(1911) FHAB Gouere 170. ar mogeriou ne zeuz enno nemed mein menadurez hag a zo ledan kenan.
- maendresadur
- maendresadurezh
- maendresañ
- maendreser
- maenek
- maenekaat
- maenekadur
- maenerezhmaenerezh
m. cf. benerezh
(1) Pierres de taille.
●(17--) CT Acte II 1225. porziou meneres, tr. «portes de pierres de taille.»
●(18--) EER 35. Groet ec'h eo gant minerez kaër.
●(1903) BTAH 70. Eur bez koant en meanerez, tr. «une tombe en granit.» ●(1920) FHAB Genver 215. eun ôter vras menerez. ●(1925) SATR 17. regennadou minerez Karnak. ●(1927) LZBt Genver 32. Ar statu, kizellet en minerez glaz.
(2) Maen-maenerezh : pierre de taille.
●(1895) GMB 50. mein minéres, pierres de taille, à Pontrieux, de benerez.
●(1902) TMJG 345. o laboured ar gerrek d'ober mein minerez.
- maenstalmaenstal
m. Partie en saillie d'une maison.
●(1633) Nom 142a. Podium : accoudoir, perron, saillie ou proiect de la maison : mæn stal, mencq an ty.