Devri

Recherche 'di...' : 6655 mots trouvés

Page 45 : de digiz-1 (2201) à diglotenn (2250) :
  • digiz .1
    digiz .1

    voir dic'hiz .1

  • digiz .2
    digiz .2

    voir dic’hiz .2

  • digizadur
    digizadur

    voir dic'hizadur

  • digizamant
    digizamant

    voir dic'hizamant

  • digizañ
    digizañ

    voir dic'hizañ

  • digizerezh
    digizerezh

    voir dic'hizerezh

  • digizet
    digizet

    voir dic'hizet

  • digizidigezh
    digizidigezh

    f. Insensibilité.

    (1931) VALL 392b. Insensibilité physique, tr. «digizidigez f.»

  • digizidik
    digizidik

    adj. Insensible.

    (1931) VALL 392b. Insensible, tr. «digizidik

  • digizidikaat
    digizidikaat

    v. tr. d. Insensibiliser.

    (1931) VALL 392b. Insensibiliser, tr. «digizidikaat

  • diglañchediñ
    diglañchediñ

    v. tr. d. Déclencher (une porte).

    (1925) FHAB Ebrel 155. Hag hen o tont didrous betek an nor hag o tiglanchedi anezi.

  • diglañv
    diglañv

    adj.

    (1) Qui n'est pas malade.

    (2) Loc. adv. Klañv-diglañv : maladif.

    (1927) GERI.Ern 99. klañv-diglañv, tr. «maladif.» ●(1931) VALL 442b. Maladif, tr. «klañv-diglañv.» ●(1977) PBDZ 784. (Douarnenez) klañv-diglañv, tr. «maladif, toujours arrêté par des accès de maladie, jamais en bonne santé.»

  • diglañviñ
    diglañviñ

    v. intr. Relever, sortir de maladie.

    (1977) PBDZ 776. (Douarnenez) diglañviñ, tr. «guérir, sortir de maladie.»

  • diglaouier
    diglaouier

    adj. (en plt des cheveux) Non frisés au fer.

    (1922) FHAB Mae 143. he bleo diglaouier a oa paket a zoare drek he fenn dindan he c'hoef.

  • diglask
    diglask

    loc. verb. Klask ha diglask : chercher sans cesse.

    (1921) BUFA 20. Kaer e oé bet klask ha diglask, biskoah ne oé bet kavet. ●(1927) KANNkerzevod 14/18. goude klask ha diglask. ●(1977) PBDZ 785. (Douarnenez) paseet tout ma amzer o klask hag o tiglask, tr. «ayant passé tout mon temps à chercher.»

  • digledour
    digledour

    adj. Sans abri.

    (1937) GWAL 101-102/22. digor d'ar gwel betek en dremmwel pella, digledour ha diwasked.

  • digledouriñ
    digledouriñ

    v. intr. Se désabriter.

    (1931) VALL 205b. se désabriter, tr. «digledouri

  • diglemm
    diglemm

    adj. & adv.

    I. Adj.

    (1) Qui ne se plaint pas.

    (1924) LZBt Mezheven 20. laouen ha diglem dalc'hmad. ●(1942) DHKN 244-245. Chetu perak é plégas dirak er goal didéhus-sé get ur galon diglem.

    (2) Sans plainte.

    (1883) SAQ I 31. he buez santel, he daelou diglemm, he dousder a deneraio kaloun pried ha bugale.

    II. Adv.

    (1) Sans se plaindre.

    (1932) GUTO 41. gouzanùet diglem en trebilleu.

    (2) Loc. adv. Klemm-diglemm : qui se plaint sans cesse.

    (1977) PBDZ 784. (Douarnenez) klemm-diglemm, tr. «qui ne cesse de se plaindre.»

  • digleñved
    digleñved

    adj. En bonne santé.

    (1936) BREI 456/1c. he derc'hel beo, diglenved ha serz. ●(1944) VKST Genver 7. Pa vez yac'h unan bennak, pa vez digleñved.

  • digleñvediñ
    digleñvediñ

    v. tr. d. Guérir de maladie (qqn, un endroit malade chez qqn).

    (1921) GRSA 269-270. un dén (...) hag e zizallè er geih tud, ou divoarè, ou digammè, ou diglenùedè. ●(1929) DIHU 217/304. Ret é de getan diglenùedein mat er beg hag er fri.

  • digleret
    digleret

    adj. Dégelé en surface.

    (1977) PBDZ 776. (Douarnenez) digleret, tr. «dégelé en surface.»

  • digleriañ
    digleriañ

    v. tr. d. Dégeler.

    (1966) BAHE 50/37. ha skeiñ e ziv votez-koad an eil ouzh eben, peadra d'o digleriañ.

  • digleuz
    digleuz

    adj. Sans talus.

    (1974) SKVT III 30. tachennoù digleuz ha dizolo. ●(1962) EGRH I 57. digleuz a., tr. « non entouré d’un talus. »

  • digleuziañ
    digleuziañ

    v. intr. Raser les talus.

    (1962) EGRH I 57. digleuziañ v., tr. « raser les talus. »

  • diglikañ
    diglikañ

    v. tr. d. =

    (1909) FHAB Here 305. e ve digliket na brejet hini eus aelou va fenn.

  • diglink
    diglink

    adj. Sans ornementation, simple.

    (1922) FHAB Gwengolo 265. he gwiskamanchou a zo bepred diglink.

  • digloch
    digloch

    adv. (en plt d'une poule) Kloch-digloch : qui n'arrête pas de couver.

    (1977) PBDZ 784. (Douarnenez) kloch-digloch, tr. «(se dit d'une poule) qui n'arrête pas de couver.»

  • diglochañ
    diglochañ

    v. intr. Faire cesser (une poule) de couver.

    (1924) FHAB Du 413. evel ma vez laket ar yer, dindan ar boutog, da ziglocha !

  • diglochedañ
    diglochedañ

    voir diglochediñ

  • diglochediñ / diglochedañ
    diglochediñ / diglochedañ

    v. tr. d.

    (1) Dégrafer.

    (1732) GReg 258b. Degraffer, ou desagraffer, tr. «Diglochedi. pr. diglochedet. Van[netois] digrochedeiñ.» ●(1744) L'Arm 9a. Décrocheter les agraffes, tr. «Digrochaittein er hrochaitteu dillatt.»

    (1931) VALL 193b. Dégrafer, tr. «diglochedi

    (2) Désagraffer.

    (1962) EGRH I 57. diglochedañ v., tr. « désagraffer. »

    (3) =

    (1906) BOBL 10 février 73/2a. ar souprefet a neuz klasket eun den da ziglochedi an nor.

  • diglod
    diglod

    adj. Sans gloire.

    (1962) EGRH I 57. diglod a., tr. « sans gloire. »

  • diglok
    diglok

    adj. Incomplet.

    (1931) VALL 382b. Incomplet, tr. «diglok.» ●535b. Partiel, tr. «diglok.» ●(1941) GWAL 140-145/83. an dournskrid diglok-se.

  • diglokedet
    diglokedet

    adj. Luxé, démis.

    (1955) STBJ 57. ne ouie ket e oa diglokedet ma fenn-glin. 222. Diglokedet : diaozet, dihompret.

  • diglokediñ
    diglokediñ

    v. tr. d. Luxer.

    (1938) WDAP 2/122. (Pleiben) Diglokedi, verb. Diaoza eun ezel. Skouer : Diglokedet en deus penn e c'hlin en eur goueza diwar ar c'hleuz.

  • diglokter
    diglokter

    m. –ioù Imperfection.

    (1923) FHAB Here 363. Ar pez-man a zo bet c'hoariet evid ar wech kentan gant goueliou ar Bleun-Brug ; n'eo ket souezus eta mar deus eur fazi pe eun diglokter bennak ennan.

  • diglom-
    diglom-

    voir digloum-, diskoulm

  • diglor .1
    diglor .1

    adj. =

    (1955) STBJ 223. koñfilis : viou bet goret ha diglor.

  • diglor .2
    diglor .2

    voir diglorañ

  • digloradur
    digloradur

    m. =

    (1904) DBFV 51b. digloradur, tr. «action d'écosser, épluchure.»

  • diglorañ / diglorañ / diglor
    diglorañ / diglorañ / diglor

    v.

    I. V. intr. (en plt d'oisillons) Éclore.

    (1732) GReg 317b. Eclorre, sortir hors de la coque, tr. «Diglora. pr. digloret. (...) Faire éclore des poulets, tr. «Ober diglora poñcined (...). Lacqât poñcsined da zigloera

    (1834) SIM 204. Mar scuis ar yar da c'hôri, ar re vian na ellint qet diglora. ●(1876) TDE.BF 127b. Diglora, v. n., tr. «Eclore, parlant des oiseaux.»

    II. V. tr. d.

    (1) Éplucher.

    (1904) DBFV 51b. diglor, diglorein, v. a., tr. «éplucher, peler.» ●(1942) DHKN 31. én arben ma tiglorè hennen ré diù en avaleu-doar.

    (2) Décortiquer, écaler, écosser.

    (1904) DBFV 51b. diglor, diglorein, v. a., tr. «écosser, ôter l'écorce.» ●(1907) VBFV.fb 34a. écosser, tr. «diglorein.» ●(1944) EURW I 25. eur c'hamarad a ziglore ar c'histin rouz.

  • diglorenniñ
    diglorenniñ

    v.

    (1) V. tr. d. Décortiquer, écaler.

    (c.1718) CHal.ms i. Ecailler, tr. «diglorennein, digargatenein, quelque fois dibluchein.» ●Escaler des pois, dès nois, tr. «diglorennein dibluchein, digloss', pis, queneu.» ●escosser, tr. «diglorennein, dibluchein.»

    (1904) DBFV 51b. diglorennein, v. a., tr. «écorcer, écaler (des noix).»

    (2) V. intr. Éclore.

    (1974) YABA 16.11. en «ui-sé» ne vennè ket diglorennein.

  • digloriñ
    digloriñ

    voir diglorañ

  • diglos
    diglos

    voir diglosañ

  • diglosadur
    diglosadur

    m. Action d'écaler, d'écosser.»

    (1904) DBFV 52a. diglosadur, m., tr. «action d'écaler, d'écosser.»

  • diglosañ / diglosiñ / diglos
    diglosañ / diglosiñ / diglos

    v.

    I. V. tr. d.

    (1) Décortiquer, écaler.

    (1876) TDE.BF 127b. Diglosa, v. a., tr. «Ecosser.»

    (1903) EGBV 70. diglos, diglosein, tr. «écosser.» ●(1904) DBFV 51b-52a. diglos, diglosein, v. a., tr. «égousser, écosser, écaler.» ●(1907) VBFV.fb 34a. écosser, tr. «diglosein.» ●(1908) FHAB Meurzh 96. Goude beza diglosset eun toulladig [kistin].

    (2) Éplucher, peler.

    (1901) LZBg 59 blezad-2l lodenn 111. én-hou é tiglos er geginouréz hé avaleu-doar. ●(1904) DBFV 51b. diglos, diglosein, v. a., tr. «éplucher.» ●(1942) FHAB Meurzh/Ebrel 149. (Plouarzhel) Dislosa = diglosa. ●(1985) ADEM 28. (An Arradon) a p'oamp é tigloss avaloù-douar.

    (3) (agriculture) Enlever le chaume, les racines, etc…

    (1962) EGRH I 57. diglosañ v., tr. « enlever le chaume, les racines, etc… »

    II. V. intr. Éclore.

    (1846) DGG 178. al laboucet dister-ma, evel ma ve diglocet o re-vian, a deu d'o c'huitaat. ●(1867) MGK 52. Dioc'h-tu e ra he neiz, e tof, e c'hor he viou / Hag e tigloz labousedigou.

  • digloset
    digloset

    adj. Éclos.

    (1868) FHB 176/160a. Diou gaouen vian a ioa digloset. ●(1885) ADA 6. laboussedigou nêve-diglosset.

  • diglosiñ
    diglosiñ

    voir diglosañ

  • diglot
    diglot

    adj.

    (1) Discordant.

    (1931) VALL 221a. Discordant, tr. «diglot

    (2) Disjoint.

    (1931) VALL 222a. Disjoint, tr. «diglot

  • diglotañ
    diglotañ

    v. Disjoindre.

    (1931) VALL 222a. Disjoindre, tr. «diglota

  • diglotenn
    diglotenn

    adj. (littérature) Sans rime, non rimé.

    (1928) FHAB Ebrel 144. gwerziou diglotenn. ●145. eur werzenn pe ziou a vez alies diglotenn. ●(1929) FHAB Meurzh (pajenn Breuriez-Veur ar Brezoneg) 5. gwerzennou diglotenn a ziskan da re glotennet.

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...