Devri

habaskteriñ

habaskteriñ

v.

I. V. intr.

(1) Se calmer.

(1847) MDM 101. e rear d'ezho rei peoc'h hag abasteri. ●(1868) KMM 230-231. Claskit kement ha ma keroc'h, ho spered ne abascdero, ne vezo eaz, nemet e Doue.

(2) Patienter.

(1927) GERI.Ern 96. habasteri, tr. «patienter.»

II. V. pron. réfl. En em habaskteriñ : se calmer.

(1880) SAB 33. Mar cavit diez (…) stourm d'en em derri, d'en em abasderi.