Devri

Recherche 'fu...' : 172 mots trouvés

Page 2 : de fum-ar-c_hoad (51) à furluker (100) :
  • fum-ar-c'hoad
    fum-ar-c'hoad

    s. (botanique) Primevère.

  • fumaj
    fumaj

    m. –où (droit) Fouage, taxe sur les habitations.

    ●(1744) L'Arm 63b. Collecte, tr. «Chairre ou Sau er Fumageu.» ●155b-156a. Le Feu doit contenir 120 journaux de terre, tant froide que chaude, tr. «Enn Tan, eid er fumageu, a deli enn-devoutt huéh-huiguênnt quevérr étré frosstage ha douar-gounitt.» ●162a. Fouage, tr. «Fumage.. eu. f.» ●(1790) MG 215. sehuel er fumageu.

  • fumal
    fumal

    voir fumañ .2

  • fumañ / fumiñ .1
    fumañ / fumiñ .1

    v. intr. Se mettre en colère.

    ●(1910) EGBT 142. fuman, tr. «se mettre en colère.» ●(1942) VALLsup 63a. S'emporter, tr. «fumañ T[régor] popul.» ●(1944) EURW I 102. lakaat ar C'hallaoued hag ar Barizianed da souezi ha da fumi...

  • fumañ / fumiñ / fumal .2
    fumañ / fumiñ / fumal .2

    v. tr. d. Fumer (du tabac).

    ●(17--) FGab 130. fumal cant corn butun.

    ●(1829) HBM 1. en ur fumi e gornedad.

    ●(1913) FHAB Eost 233. en eur fumi e gorniad butun. ●(1924) BILZbubr 41/946. hag hen da fumi eur c'horniad. ●(1940) LZBl Gouere/Eost 337. o fumi opium.

    ►absol.

    ●(1834) SIM 15. Continuit da fumi, da feneanti. ●(1867) FHB 130/205a. fumi hag eva banneou melen. ●(1889) ISV 319. n'edo ket o fumi neuze.

    ●(1913) KANNgwital 122/230. difenn zo da fumi. ●(1914) FHAB Gouere 205. tri fumer hag o doa fumet eleiz.

  • fumer
    fumer

    m. –ion Fumeur.

    ●(1868) FHB 192/288a. pa en em gavont da veachi gant fumerien.

    ●(1900) KAKE 198. Oll fumerien ar vro. ●(1914) FHAB Gouere 205. Muia ma labour an nikotin eo var galon ar fumer. ●(1925) BILZ 138. ar moged butun a zilas entre muzellou ar fumerien.

  • fumet
    fumet

    adj.

    (1) En colère.

    ●(1908) PIGO II 124. eun targaz fumet. ●(1910) EGBT 142. fumet, tr. «en colère.» ●(1931) VALL 131b. en colère, tr. «fumet.» ●455a. (Il est) maussade, tr. «evel eur gegin fumet.»

    (2) (en plt d'une plaie) Enflammé.

    ●(1942) VALLsup 64a. Plaie enflammée, tr. «fumet T[régor].»

  • fumijenn
    fumijenn

    f. (météorologie) Brume froide.

    ●(1982) PBLS 127. (Langoned) fumijenn, tr. «brume froide.»

  • fumiñ .1
    fumiñ .1

    voir fumañ .1

  • fumiñ .2
    fumiñ .2

    voir fumañ .2

  • fun
    fun

    f. –ioù Longue corde pour maintenir les chargements de charrettes.

    ●(1530) Pm 261. Amser da sperhat ahet fun, tr. «Le temps de (?) … (?) par la corde.» ●280. Outraig em sachet ahet fun, tr. «Outrageusement on me traînait par une corde.»

    ●(1732) GReg 211a. Longue corde pour amarrer les charretées de foin, de gerbes de blé &c., tr. «fun. p. funyou.»

    ●(1872) ROU 79a. Corde, longue, tr. «Fun.» ●(1872) DJL 23. ar botret oa stribillet deuz ar funiou. ●(1876) TDE.BF 218b. Fun, tr. «longue corde pour lier les fardeaux sur la charrette.» ●(1890) MOA 187a. Corde longue, tr. «fun, m.»

    ●(1911) BUAZperrot 470. Eur banniel o devoa, ha warni eur fun a deir neuden. ●(1931) VALL 154b. moyenne corde, tr. «fun f.» ●426a. Lien de la charge de la charrette, tr. «fun pl. iou.»

  • funebr
    funebr

    adj. Funèbre.

    ●(1633) Nom 8b. Nenia, threnus, monodia : vn chant funebre, ou de dueil : vn can funebr, vn can cauaouüs.

  • funenn
    funenn

    voir funienn

  • funiañ / funiiñ
    funiañ / funiiñ

    v. tr. d. Serrer une charge avec une corde.

    ●(1903) EGBV 74. funiein, tr. «serrer une charge avec une longue corde.» ●(1931) VALL 154b. attacher avec une corde moyenne, tr. «funia.»

  • funienn / funenn
    funienn / funenn

    f. –où Longue corde (pour maintenir le chargement d'une charrette, etc.).

    ●(1464) Cms (d’après GMB 249). Funnyen, corde. ●(1499) Ca 88b. Funyenn. g. fune ou corde.

    ●(1659) SC 116. vr funien lestr. ●(1732) GReg 211a. Longue corde pour amarrer les charretées de foin, de gerbes de blé &c., tr. «funyenn. p. funyennou.»

    ●(1890) MOA 187a. Corde longue, tr. «funenn, f.»

    ●(1931) VALL 154b. moyenne corde, tr. «funienn f.» ●426a. Lien de la charge de la charrette, tr. «funienn pl. ou f. L[eon].» ●(1983) PABE 142. (Berrien) funienn, tr. «corde.»

  • funiiñ
    funiiñ

    voir funiañ

  • fur .1
    fur .1

    adj.

    I. Attr./Épith.

    A. (en plt de qqn)

    (1) Sage.

    ●(1499) Ca 88b. Fur. g. saige. l. doctus / ta / tum. ●89a. [fur] Jtem iuris peritus / ta / tum. g. saigez de droit. b. fur en guir. ●(c. 1501) Donoet 7-6. furoc, doctissimus, en per furaff, tr. « plus sage, doctissimus, le plus sage »

    ●(1557) B I 11. Hep quet a mar nac oa mar fur, tr. «quelque sage qu’il fût, sans aucun doute.»

    ●(1659) SCger 107a. sage, tr. «fur.» ●(1689) Anton.ms 60. euoach ar fura den a guement asou er bet. ●(1792) BD 1303. ol vugale adam fur ha sot, tr. «Tous les enfants d'Adam, sages et fous.»

    ●(1849) LLB 15. den fur ha gouziek. ●(1862) JKS 83. Ne viot biken den fur ha mad a bep hent. ●(1872) ROU 95b. Pour plaire à tous il faut être sage et fou, tr. «evit plizout d'an oll, eo red beza fur ha foll.» ●(1878) SVE 82 §530. Briz-diod, hag a oar tevel, / Ouz eun den fur a zo hevel, tr. «Sot qui sait garder le silence / D'un homme sage a l'apparence.»

    ●(1910) MAKE 101. eur gwaz fur ha tamm ebet dispignour na boesounier.

    (2) Modéré, raisonné.

    ●(1911) BUAZperrot 512. Bezit fur en ho tibri hag en hoc'h eva.

    (3) (en plt d'une femme) Qui garde sa vertu.

    ●(1904) BSAB 20. difenner ar groage fur.

    (4) Bezañ fur da ub. =

    ●(1903) MOAO 86. Ar bugel vo fur d'e vamm. ●(1972) SKVT I 18. bugale fur d'o zad ha d'o mamm.

    B. (en plt de qqc.)

    (1) Sage.

    ●(1868) FHB 177/164a. kenteliou fur an Aotrou Person.

    ●(1909) FHAB Gouere 217. klevet a ran ennon va-unan mouez ar zoudard o rei d'in aliou fur, hervez ar bed ; va c'houstians avat a chou anezo. ●(1921) FHAB Du 298. Yez divastar ha giziou fur.

    (2) Bien réglé.

    ●(1932) BRTG 92. Sourvoémet e vezent é huélet un orloj ker fur bamdé, é hoari en dal hag é vrechen pep sul de noz.

    C. Attr. Fur eo : il est sage, prudent de.

    ●(1869) FHB 210/5b. an hevelep merc'hed, – ha fur eo ho damanti, rak flemm mad ho devez peur vuia. ●(1878) EKG II 33. Ha fur oa dign ober ar memez hent gant-ho ?

    ●(1910) MAKE 57. Daoust ha n'eo ket furoc'h d'ar re dinerz ha dister plega d'ar re galloudus ha krenv ?

    II. Adv.

    (1) Sagement.

    ●(c.1500) Cb 24a. [berr] g. brief et pourfitable. sicomme homme brief parlent / et substancieusement. b. nep a comps fur e berr langag. ●85a. [filosoph] g. saigement parler. s. philosophaument. b. comps fur.

    ●(1923) BUBR 35/748. An hini goz a gomze fur a-walc'h.

    (2) Ent fur : sagement.

    ●(1499) Ca 42a. Comps ent fur. g. sagement parler.

    (3) Loc. adv. Fur-difur : plus ou moins sage.

    ●(1977) PBDZ 783. (Douarnenez) fur-difur, tr. «(enfant) qui n'est jamais bien sage.»

    III.

    (1) Fur evel beg e votez koad : voir botez.

    (2) Fur evel ur santig plastr : voir sant.

    (3) Fur evel ur santig pri : voir sant.

    (4) Fur evel un ael : voir ael.

  • fur .2
    fur .2

    m. –ion Sage.

    ●(c. 1501) Donoet 7-5. e[n] fur, doct[ior], tr. « le sage, doctior » ●(1575) M 1705. Han fur nen deuruoe quet, é bout aeth en heder, tr. «Et le sage ne voulut pas qu'il fût allé en perdition.» ●1723. Neuse an fur peur prest, medest á protestas, tr. «Alors le sage très vite, je l'atteste, protesta.»

    ●(1710) IN I 182. Ne garren nac ober ar sot, nac ober ar fur.

    ●(1834) SIM 191. Petra eta a so ret evit beza ur fur ? ●(1834) APD 10. Ar Fur eo a ro deoc'h an avis-se. ●(1866) HSH 22. Lavarit d'in piou a hentit, eme ar Fur. ●(1886) SAQ I 3. Ar foll ervez an dud a voe ar fur ervez Doue.

    ●(1924) ZAMA 174. eur fur a-ziwar ar meaz.

  • furaat
    furaat

    v.

    I. V. intr. S'assagir.

    ●(1499) Ca 89a. Furhat. g. ensagir.

    ●(1659) SCger 149a. furaat, tr. «deuenir sage.» ●(1732) GReg 837b. Devenir sage, tr. «Furaat. pr. fureët. Van[netois] furât. pr. fureit.»

    ●(1869) FHB 251/332b. ne fureot tam ebed. ●(1872) DJL 14. Mar krediz e furra an dud var ar poent-ze. ●(18--) EER 37. Neuze c'he bet kaset a mez euz e gontre, / Evit c'hessa gouelet ag hen a vurache !

    ●(1902) LZBt Du 44. Daoust ha n'in a furaio ? ●(1908) FHAB Mezheven 173. Furaat a rit eun dra bennag, prezeger mezus ar blijadur. ●(1923) KNOL 115. Ac'hanta ? furaat a rez ? ●(1939) RIBA 19. Furat e hret taol ha taol.

    II. V. tr.

    (1) V. tr. i. Furaat da ub. : faire s'assagir qqn.

    ●(1914) DIHU 108/87. Ret e oé bet de vélèan en Toulplouz kizein fri Fanchon ha furat dehi.

    (2) V. tr. d. Rendre sage.

    ●(1732) GReg 837b. rendre sage, tr. «Furaat. pr. fureët. Van[netois] furât. pr. fureit.»

    ●(1846) DGG 441. furraat an dud.

    ●(1935) NOME 84. o klask furaat an dud sot.

    III. V. impers. Furaat d'ub. : s'assagir.

    ●(1910) ISBR 116. Fureit e oé d'en Normaned é gré Alan. ●131. Ne oé ket fureit de Robert. ●(1936) DIHU 305/176. Furat e hra d'en dud.

  • furaet
    furaet

    adj. Assagi.

    ●(1920) KANNgwital 205/100. an dud ne seblantont ket kalz fureet.

  • furch
    furch

    m.

    (1) Recherche, fouille.

    ●(1732) GReg 429a. Fouille, tr. «furch. feurch.»

    ●(1878) EKG II 223. meur a veach oa bet a-ziaraok, enn he zi, furch ha klask da veleien.

    ●(1931) VALL 315b. Fouille, tr. «furch m.»

    (2) Ober furch, ar furch : chercher, perquisitionner.

    ●(1847) FVR ix. mar bije doan ne arruje ar zoudarded d'ober eno ar furch. ●(1877) EKG I 121. Ni (...) a ia da ober ar furch dre an ti. ●218. eur vanden soudarded na baouezent da ober klask ha furch dre ar vro. ●(1878) EKG II 298. ne veze ket da ziveza oc'h ober furch.

    ●(1922) FHAB Gwengolo 259. d'ober furch en o c'haoiou. ●(1924) ARVG Eost 183. goude bean grêt ar furch tro-dro d'ar stêr. ●(1925) FHAB Mae 175. Pevar den d'ober ar furch raktal ! eme an ofiser.

    (3) Fri-furch : fouineur, fouineuse.

    ●(1945) DWCZ 30. Eur fri-furch, eur fri kurius, eur Vari beg-araok.

  • furch-difurch
    furch-difurch

    adv. Toujours en train de fouiller.

    ●(1867) BBZ III 448. Piou zo furch difurch dre ann ti ? tr. «qui furète et furète dans la maison ?»

    ●(1910) MAKE 30. Moumoutig he doa pourmenet he c'hrabanou furch-difurch en arbel leaz. ●(1929) MKRN 168. Piou zo furch-difurch dre an ti ?

  • furchadeg
    furchadeg

    f. –où Fouille collective, perquisition.

    ●(1931) VALL 315b. Fouille (…) en foule, tr. «furchadeg f. pl. ou.»

  • furchadenn
    furchadenn

    f. –où Fouille.

    ●(1931) VALL 315b. (une) fouille (archéologique, etc.), tr. «furchadenn f. pl. ou.»

  • furchadur
    furchadur

    m. –ioù Fouille.

    ●(1732) GReg 429a. Fouille, action de fouiller, tr. «Feurchadur.» ●(1744) L'Arm 162b. Fouille, tr. «Furgeadurr.. reu. m.»

  • furchal / furchañ / furchat / furchiñ
    furchal / furchañ / furchat / furchiñ

    v.

    I. V. tr.

    A. V. tr. d.

    (1) Fouiller (un endroit).

    ●(c.1718) CHal.ms ii. fouiller, tr. «clasqu' furgein.» ●(1732) GReg 429a. Fouiller, chercher quelque chose en des lieux particuliers, chercher sur quelqu'un, tr. «Feurcha. feurchal. pr. feurchet.» ●(1744) L'Arm 162b. Fouiller, tr. «Furgein, furgeale.» ●(1790) MG 194. en ur furgeal me foche. ●(17--) BMa 104. Da furchal ar chabarejo, tr. «fouiller les cabarets.»

    ●(1849) LLB 1703. É furchal peb bleuen, é chugal peb bokèt. ●(1872) FHB 406/325b. Nicolaz en doa hirrez o lacat he zorn e godel den ebet. Guillou n'oa ket ken jurdig hag ho furchas. ●(1877) EKG I 88. M'hen tou d'ehoc'h e furchent mad ar vro. ●(1878) EKG II 155. furcha a rejont ar girzier lann a dro-var-dro. ●278. Ar zoudarded a en em lakeaz da c'houillia ha da furcha kement tra a ioa enn ti. ●(1890) ARK 21. furchat peb kogn tro. ●(1894) BUZmornik 144. e furchaz (...) kement pleg ha displeg a ioa enn he c'houstians.

    ●(1920) FHAB Genver 195. It ha furchit paperou an noterien. ●(1924) BILZ 69. Bilzig a oa o furchal kerreg an enezenn. ●(1933) ALBR 36. furchal ar girzier hag ar brouskoajou, evit kaout neiziou. ●(1939) KTMT 16. tud o furcha etouez ar reier pe o kouch war ribl ar mor.

    ►[empl. comme subst.] Fouille.

    ●(1889) SFA 298-299. Ar furcha-ze a oue great ep lavaret ger da zen.

    (2) Chercher pour comprendre.

    ●(1862) JKS.lam 457. Na glaskit ket ar pez a zo en tu all d'e-hoc'h, na furchit ket ar pez a zo dreist ho spered. ●(1877) BSA 228. diouall a dleomp da furchal secrejou an nev divarbenn gloar ha galloud ar zent er baradoz.

    B. V. tr. i. Furchal e, e-barzh : fouiller dans.

    ●(1732) GReg 429a. Fouiller dans un coffre, tr. «Feurchal èn ur c'houffr.»

    ●(1847) FVR 81. Da furchan ebarz an tie.

    ●(1906) KPSA 29. Furchal a rit hep paouez e koustians ho nesa. ●(1907) FHAB Genver/C'hwevrer 15. ma klasker brema dialc'houezia hor c'houstianz ha furchal ennhi en despet d'eomp. ●(1931) ATBR 31. o furchal en e c'hodellou. ●(1936) PRBD 104. ho mamm a glask holl an dilhad fank. Hag e furch er c'horn-ma, hag e sklask er c'horn-se. ●(1965) KATR 43. N'az-peus ket furchet 'barz an arbel ?

    II. V. intr. Fouiller.

    ●(17--) TE 48. Laban e hum laquas de glasq ha de furgeal partout.

    ●(1879) BMN 203. piou a lavaro pegen treset oa dorn ar medisin a furche ken scanv beteg ar plegou ar c'huzeta euz ar galon ! ●(1889) ISV 446. ne gave nep preiz / Caer en doa furchal noz ha deiz.

  • furchañ
    furchañ

    voir furchal

  • furchat
    furchat

    voir furchal

  • furchata
    furchata

    v. Fureter.

    ●(1942) VALLsup 84b. Fureter, tr. «furchata.»

  • furcher
    furcher

    m. –ion

    (1) Fouilleur.

    ●(1732) GReg 429a. Fouilleur, celui qui fouille, tr. «Feurcher. p. feurchéryen.» ●(1744) L'Arm 162b. Fouilleur, tr. «Furgérr.. gerion. m.»

    ●(1803) MQG 9. Reder an toullou fall, pe furcher an davarn. ●(1876) TDE.BF 218b. Furcher, s. m., tr. «Curieux ou avide à connaître les affaires des autres.»

    ●(1914) DFBP 147a. fouilleur, tr. «Furcher.» ●(1933) ALBR 43. Eun daoulagad furcher en e benn. ●(1970) BHAF 46. med ive dre avani e oan furcher.

    (2) Chercheur.

    ●(1910) MBJL 36. eul levr grêt gant mestr ar furcherien en Bro-Zôz.

  • furcherez .1
    furcherez .1

    f. –ed Fouilleuse.

    ●(1876) TDE.BF 218b. Furcher, s. m., tr. «Curieux ou avide à connaître les affaires des autres. Furcherez, s. f. C'est le féminin du précédent.»

  • furcherez .2
    furcherez .2

    f. –ioù (agriculture) Charrue fouilleuse.

    ●(1909) BOBL 18 décembre 260/éc. an eil alar gret evit al labour-ze a dro c'hoaz douar en ant gret gant an hini kenta (furcherez). ●(1920) MVRO 30/1b. eun alar ordinal ouz pehini e vezo laket eur «furcherez» vihan (fouilleuse).

  • furcherezh
    furcherezh

    m. Fouille.

    ●(1931) VALL 315b. Fouille, tr. «furcherez m.»

  • furchiñ
    furchiñ

    voir furchal

  • fured
    fured

    m. –ed (zoologie)

    I. Furet.

    ●(14--) Jer A.151. Tregont myll (lire : mul) ha tregont furet, tr. « Trente mulets et trente furets »

    ●(1633) Nom 35a. Viuerra : furet : vr furet.

    ●(1732) GReg 443a. Furet, petit animal, tr. «Fured. p. fureded, furedou.»

    ●(1876) TDE.BF 218b. Fured, s. m. tr. «Furet, petit animal. On dit aussi furik.»

    II. Bezañ kurius evel ur fured : être très curieux.

    ●(1877) FHB (3e série) 32/249b (L) *Torr-e-Benn. Feiz-ha-Breiz a zo curiuz evel eur fured.

  • fureder
    fureder

    m. –ion Fureteur.

    ●(1890) MOA 278a. Fureteur, tr. «Fureder, m.»

  • furediñ
    furediñ

    v. intr.

    (1) Fureter, chasser avec un furet.

    ●(1732) GReg 443a. Fureter, chasser avec un furet, tr. «Furedi. pr. furedet.»

    (2) Fureter, chercher.

    ●(1732) GReg 443a. Fureter, chercher partout comme un furet, tr. «furedi.»

  • furentez
    furentez

    f. Sagesse, prudence.

    ●(1824) BAM 142. ne eller quet quemeret aoualc'h a furentez evit en em ziouall ounta. ●(1872) ROU 102a. dans le sens de prudence, on dit quelque fois, furentez, au lieu de furnez. En em glevet zo furentez pa vez ano d'ober prosez. ●(1890) MOA 39b. La sagesse veut qu'on s'arrange, quand il est question de procès, tr. «En em glevet a zo furentez, / Pa vez hano a brosez.»

    ●(1936) BREI 450/2b. kuit a furente. ●(1974) THBI 222. ar vurentez personelet.

  • furetal
    furetal

    voir furetañ

  • furetañ / furetal
    furetañ / furetal

    v. intr. Fureter.

    ●(1900) KAKE 141. kaër hen doa fureta / Ne gave netra da blaouia. ●(1906-1907) EVENnot 22. (Landreger) Piou e zo bet e furetal aman c'hoaz, tr. «fureter, fouiller.»

  • furgutañ
    furgutañ

    v.

    (1) Farfouiller, fourgonner.

    ●(17--) FG II 10. ne zear quet da fulgotta er speret e teu tud da chaasseäl.

    ●(1867) MGK 139. Kaer enn deus furguta, c'houesa / E touez kement all a lastez. ●(1870) MBR 274. Tennet e oe ar gwele, furgutet e oe dindan-han, tr. «On tira le lit (de sa place), on fouilla dessous.» ●(1876) TDE.BF 218b. Furgata, v. n., tr. «Fouiller en mettant tout en désordre, fourgonner.»

    ►absol.

    ●(1878) EKG II 69. Goude beza furgutet dre bevar c'horn an ti.

    ●(1923) BUBR 32/678. Heman (...) a glask, a furgut.

    (2) V. tr. d. Fouiller.

    ●(1877) EKG I 41. goude beza furgutet kement toull kuz a ioa dre al leandi. ●(1890) MOA 147b. Bouleverser tout pour chercher quelque chose, tr. «furguta.»

  • furi
    furi

    f.

    (1) Furie.

    ●(1687) MArtin 3. Pa voa dré fury violant / En bresel gant an Æsrouant. ●(1792) HS 218. Mæss, ean e zalhass ; ha memp, é léh hum anaouit, é furie e gresquass. ●(17--) EN 346. modered o fury, tr. «modérez votre furie.»

    ●(1838) OVD 292. calmet furi ul lod vad.

    ●(1919) DBFVsup 25b. furi, tr. «fureur.»

    (2) Inflammation.

    ●(1919) DBFVsup 25b. furi, tr. «inflammation.»

    (3) sens fig. Ardeur.

    ●(1804) RPF 40. guet ur fuli ag en deryan. ●(1861) JEI 162. er bara-zé (...) e zistanne er fuli ag hur goal inclinationeu.

  • furienn-moc'h
    furienn-moc'h

    s. Plantain.

    ●(1985) OUISnote. neuf feuilles de furien moc’h (plantain).

  • furiet
    furiet

    adj.

    (1) Furieux.

    ●(1839)BEScrom 145. ur vuoh goué ha furiet. ●(1876) TIM 382. ur jàu furiet.

    ●(1919) DBFVsup 25b. furiet, tr. «furieux.»

    (2) (Plaie) enflammée.

    ●(1919) DBFVsup 25b. furiet, tr. «(plaie) enflammée.»

  • furig
    furig

    m. –ed (zoologie) Furet.

    ●(1876) TDE.BF 218b. Fured, s. m. tr. «Furet, petit animal. On dit aussi furik.»

    ●(1909) BOBL 25 septembre 248/2b. Chase ar c'honifl a c'hell beza great c'hoaz gant chas red pe gant furiked.

  • furiiñ
    furiiñ

    v. intr. S'enflammer (plaie).

    ●(1907) VBFV.fb 36a. enflammer, tr. «velimein, furiein.» ●37b. envenimer, tr. «lakat de velimein ou de furiein.»

  • furikat
    furikat

    v. intr.

    (1) Fureter, chasser au furet.

    ●(1931) VALL 324a. chasser au furet, tr. «furikat.»

    (2) Fureter, fouiller.

    ●(1874) FHB 482/93a. Mes en eur furigat etouez he baperiou.

    ●(1958) BRUD 4/54. goude beza bet o firikat. ●58. firikat : klask, furchal.

  • furius
    furius

    adj.

    I. Furieux.

    ●(1633) Nom 268a-b. Lymphaticus, lympaticus, Ceritus quasi Cereris ira agitatus. Laruatus, velut. Laruarum incursitatione animo vexatus : furieux, hors de sens : vn den furius, vn den disquiantet.

    ●(1792) HS 110. er furiussan ennemizèt. ●(1794) ABR.goerz 8a. A enep dan tigret furius.

    ●(1834) SIM 137. ul loen furius. ●(1838) OVD 45. er haz hag er vangeance, péré ou rante furius. ●(1841) IDH 17. Haval doh ur giboessaour péhani e heusse arlerh ur gibér ur vanden châss furius. ●(1871) KTB.ms 15 p 34. setu neuze ur gombad furiuz.

    II. Bezañ furius evel un dragon : voir dragon.

  • furluc'hañ
    furluc'hañ

    v. Soulever de la poussière. (?) cf. fulac'henn (?)

    ●(1909) BROU 240. (Eusa) Furluc'ha, tr. «Soulever ou lancer de la poussière.»

  • furluker
    furluker

    m. –ion =

    ●(1847) MDM 285. furlukerien efrountet.

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...