Devri

Recherche 'di...' : 6655 mots trouvés

Page 11 : de dibellerez (501) à dibezhiet (550) :
  • dibellerez
    dibellerez

    f. –ioù

    (1) Machine pour trier la bale du blé, tarare.

    ●(1879) ERNsup 151. dibelleres, machine pour cela [trier la balle du blé], Lanr[odec].

    (2) Balai pour ôter la bale de l'aire à battre.

    ●(1984) HYZH 154-155/48. An dibelleureuz aze... ha rankes nizat. ●86. dibelleureuz : balaenn evit dibellañ.

  • dibellet
    dibellet

    adj. (Grain) dont on a ôté la bale.

    ●(1985) AMRZ 213. ar greun ar muia dibellet.

  • dibelliñ
    dibelliñ

    voir dibellañ

  • dibelt
    dibelt

    adj. = (?).

    ●(1867) FHB 136/259b. o sevel he unan, dibelt, hag o vont eün da daol ar gomunion.

  • dibenn .1
    dibenn .1

    adj.

    I. (en plt de qqn)

    A.

    (1) Sans tête, étêté, acéphale.

    ●(1904) DBFV 47b. diben, adj., tr. «sans tête, étêté.» ●(1914) DFBP 6a. acéphale, tr. «Dibenn.» ●(1931) VALL 7a. acéphale, tr. «dibenn.»

    (2) Étourdi, écervelé.

    ●(1876) TDE.BF 115b. Dibenn, adj., tr. «Etourdi, volage.»

    ●(1905) BOBL 28 octobre 58/1a. ha nezomp ket ken dibenn. ●(1907) AVKA 260. Pemp anhe a oa dibenn, a dapas ho lampo, kuit a gemer eoul.

    (3) Insensé.

    ●(1859) MMN 165. eun den dibenn ha eur c'hoarieur touet. ●(1867) FHB 124/157a. tud difeiz ha diben ho doa gellet cregi e stur ar Franç. ●(1878) EKG II 129. ken dibenn hag ar piked a ya da guzhet ho neiz e bek ar guez. ●(18--) SAQ II 253. Dibenn oc'h : eleac'h mont d'ar skol e chommit da glask neizou.

    (4) Fou.

    ●(1869) FHB 217/58b. En em rei a rea d'ar vesventi, ha ken dibenn oa ma voue red meur a vech d'an archerien cregi enhan.

    (5) Qui n'est pas sage.

    ●(1935) KANNgwital 389/50. Va mamm a zeske d'in beza fur, ha goude ma vije ar re all dibenn.

    (6) Mont dibenn : perdre la tête.

    ●(1877) FHB (3e série) 34/272a. Ar vaouez-man a ioa eat ken dibenn gant ar bouessoun.

    B. Attr. Dibenn eo (ober an dra-mañ-tra) =

    ●(1939) RIBA 38. é kavè geton éh oé diben 'n em-hernein de vonet ker fonnus.

    II. (en plt de qqc.) Qui n'a pas de sens.

    ●(1877) EKG I 189. Traou ker zot, ken dibenn.

    ●(1909) DIHU 52/342. Nen dé ket en deviz ag [er] ré dibennan. ●(1910) ISBR 153. Nen dehé ket groeit ur Breihad guirion treu ken diben. ●(1911) BUAZperrot 83. eleiz a zorc'hennou all ken dibenn pe dibennoc'h a oa c'hoaz en o c'hredo.

  • dibenn .2
    dibenn .2

    m. & prép. –où

    I. M.

    (1) Fin.

    ●(1902) PIGO I 105. 'hed an dibenn euz an de. ●(1927) GERI.Ern 101. Dibenn m., tr. «Fin.»

    (2) Bezañ war zibenn : se terminer, prendre fin (repas, etc.).

    ●(1903) MBJJ 324. Lein a deu goude (...) Eman war zibenn, pa zav an Tad Menier.

    II. Loc. prép. War zibenn : à la fin de.

    ●(1903) MBJJ 326. war zibenn ar c'hentan kantved.

  • dibenn .3
    dibenn .3

    = (?).

    ●(1887) LZBg 45et blezad-3e lodenn 164. Ean e hras diben a ha n'amb.

  • dibenn .4
    dibenn .4

    voir dibennañ

  • dibenn-eost
    dibenn-eost

    m. Automne.

    ●(1659) SCger 11a. Automne, tr. «diben-eaust.» ●(c.1718) CHal.ms i. autonne / saison diüehan diben est, dilosthan, er guenol queru [= Kervignac] mais selon mr Ing. [= Mr d'Inguiniel] er guenol signifie 7bre et non L'autonne. ●(c.1718) CHal.ms iii. Il se propose de partir cett' autonne, tr. «é Intantion é partiein, diblacein en diben est man er gunol ma.» ●(1732) GReg 71a. Automne, troisiéme saison de l'Année, tr. «Van[netois] dibeñ-æst.»

    ●(1876) TDE.BF 115b. Dibenn-eost, s. m., tr. «Automne.»

    ●(1904) DBFV 47b. diben est, m., tr. «automne.» ●(1927) GERI.Ern 101. dibenn-eost, tr. «automne.»

  • dibenn-ger
    dibenn-ger

    m. (grammaire) Terminaison.

    ●(1931) VALL 734b. Terminaison, tr. «dibenn-ger m.»

  • dibenn-mor
    dibenn-mor

    m. (domaine maritime) Lame de clapot.

    ●(1979) VSDZ 153. (Douarnenez) An dibennoù-mor, an dra-se zo ar mor e teferliñ, ar mor e tibenniñ. Dibenniñ a ra ar mor, met pa zeferl zo ur mell taol-mor… an houlajenn a zeferl, tr. (p. 315) «Les lames de clapot c'est la mer qui déferle, la mer qui clapote. La mer clapote mais quand elle déferle c'est qu'il y a une tempête… la lame de houle déferle.»

  • dibenn-pred
    dibenn-pred

    m. Dessert.

    ●(1931) VALL 210b. Dessert, tr. «dibenn-pred m.»

  • dibennad
    dibennad

    m. –où Dissuasion.

    ●(1744) L'Arm 113a. Dissuasion, tr. «Dibeennad.. eu. m.»

    ●(1876) TDE.BF 115b. Dibennad, s. m. V[annetais], tr. «Dissuasion.»

    ●(1904) DBFV 47b. dibennad, m. pl. eu, tr. «dissuasion.»

  • dibennadeg
    dibennadeg

    f. Étêtage.

    ●(1980) HYZH 136/47. (Treboull) Da zibenniñ ar sardin, aze vie douget ar pesked gant ar vartoloded hag aze vie graet an dibennadeg.

  • dibennadiñ
    dibennadiñ

    v.

    I. V. tr. d.

    (1) Faire sortir qqn de son entêtement, dissuader.

    ●(c.1718) CHal.ms i. desentester, tr. «dibennadein.» ●(1732) GReg 274a. Desenteter, tr. «dibennadi. pr. dibennadet. Van[netois] dibennadeiñ.» ●(1744) L'Arm 113a. Dissuader, tr. «Dibeennadein.» ●(1790) MG 259. gobér é bossibl eit en dibènnadein ag un dessein quen horribl. ●335. Assaiet ehue dibènnadein hou mèrh a obér trafiq er bet.

    ●(1876) TDE.BF 115b. Dibennadi, v. a., tr. «Tirer quelqu'un de son entêtement.» ●(1896) HIS 39. Mès Noémi, aveit ou dibennadein, e laré : «Chomet é ti hou tud. ●(1896) HISger 1. Dibennadein, tr. «faire renoncer quelqu'un au projet dans lequel il s'entête.»

    ●(1904) DBFV 47b. dibennadein, v. a., tr. «désentêter, faire renoncer à une idée, dissuader.» ●(1907) VBFV.bf 14a. dibennadein, v. a. tr. «dissuader.» ●(1907) BSPD I 299. Dibennadet hou mab ha laret tehon plégein. ●(1912) DIHU 84/101. nen doé ket gellet, kaer en doé groeit, dibennadein é bautr.

    (2) Dibennadiñ a : dissuader de.

    ●(1904) DBFV 47b. dibennadein, v. a., tr. «dissuader (a de).»

    II. V. intr. Changer d'idée.

    ●(1934) MAAZ 155. ne lusk ket dibennadein.

  • dibennadur
    dibennadur

    m. Décapitation.

    ●(1499) Ca 60a. [dibennaff] Jtem hec decolatio / onis. g. descouleure. b. dibennadur.

    ●(1732) GReg 248b. L'action de decapiter, tr. «Dibennadur.»

  • dibennajoù
    dibennajoù

    plur. Paroles insensées.

    ●(1925) FHAB Here 372. Dibennachou va c'henderv Fallig.

  • dibennamant
    dibennamant

    m. –où Fin.

    ●(1982) PBLS 439. (Langoned) dibennamant, dibennamañchoù, tr. «fin ; conclusion.»

  • dibennañ / dibenniñ / dibenn
    dibennañ / dibenniñ / dibenn

    v. tr. d.

    (1) Décapiter, guillotiner.

    ●(1499) Ca 60a. Dibennaff. g. decoler. ●dipennaff. ●63b. Dipennaff. g. decouler. ●(1576) Cath p. 23. cesar (…) a gourhemenas ez vichsent (lire : visent) oll ensemble dipennet oar un tro gand porphirius, tr. «César (…) ordonna qu'ils fussent tous ensemble décapités à la fois avec Porphyre.» ●hac ez gourhemenas ez vihe dipenet, tr. «et il commanda qu'elle fût décapitée.»

    ●(1659) SCger 37a. decapiter, tr. «dibenna.» ●decoler, tr. «dibenna.» ●142a. dibenna, tr. «couper la teste.» ●(c.1680) NG 327-328. Mar retournezent de ty, / E vesent dibennet. ●(c.1718) CHal.ms i. decapiter, tr. «dibennein, trohein er gouc.» ●(1732) GReg 218b. Couper le cou à quelqu'un, tr. «dibenna ur re-bennac.» ●(17--) CT Acte II 466. gant eun tol contrelas he dibenas prontemant, tr. «d'un coup de coutelas il la décapita promptement.» ●(17--) TE 160. ean (…) e hum chervigeas a gléan é enemis eit en dibènnein.

    ●(1792-1815) CHCH 38. Ar er chaffaud dès dibennet, tr. « Sur l’échafaud ils ont décapité. » ●(1844) LZBg 2l blezad-1añ lodenn 34. quênt gobér en dibennein. ●(1866) LZBt Ebrel 105. dibennan an holl brizonierien. ●(1878) EKG II 297. pa deuio ho mestr d'am dibenna. ●(1883) MIL 133. Rivod a deu da zibenna he vreur Milliau.

    ●(1904) DBFV 47b. dibennein, diben, v. a., tr. «étêter, couper la tête de.» ●(1907) AVKA 121. em eus graet dibenna anezhan ! ●(1915) HBPR 157. e ve mad dibenna, er c'harter, unan benag evit spounta ar re all.

    (2) spécial. Étêter (les sardines).

    ●(1977) PBDZ 761. (Douarnenez) dibenniñ, tr. «étêter, enlever la tête de.» ●(1980) HYZH 136/47. (Treboull) ur fritur all da zibenniñ ar sardin.

    (3) Cueillir (des fruits) à la main.

    ●(1818) HJC 96. n'en dé quet à ziar en dreign i huai dibennet er feguéze.

    ●(1904) DBFV 47b. dibennein avaleu, tr. «cueillir des pommes avec la main (Bul.)» ●(1929) DIHU 212/221. Dibennein (avaleu, pir, etc...), tr. «cueillir à la main des fruits.» ●(1934) BRUS 53. Cueillir (des fruits à la main), tr. «dibennein.» ●(1936) DIHU 306/191. Seih real bamdé e rér d'er merhed, adal 15-16 vléieu, aveit ou dibennein.

    (4) Détacher les épis de blé.

    ●(17--) CBet 1864. E vo ret d'imp breman donet d'hen dibennan, / Pe d'hen dichosan tout, tr. «Il nous faudra détacher les épis ou bien déraciner les tiges.»

    ●(1818) HJC 90. èl ma passai enn ur parcq i Zisciplet en hum avanças eit dibenneign ur bluchen benec, tr. (GMB 499) «cueillir des épis.» ●(1868) FHB 204/384a. d'an eost ne reat nemet dibenna an ed.

    (5) Couper la cime (d'un arbre).

    ●(1849) LLB 740. é tibenein ou hoed. ●973-974. Réral ged ou houtel, pé ged dent ou hechen, / E zibill gué iouank, ou zroh hag ou diben.

    ●(1904) DBFV 47b. dibennein, diben, v. a., tr. «étêter, couper la cime de.»

    (6) Étêter.

    ●(1732) GReg 374a. Ététer, parlant des arbres, des clous, &c., tr. «dibenna ur vezen. Dibenna un taich. dibenna ur spilheñ.»

    (7) (domaine maritime) Clapoter.

    ●(1979) VSDZ 153. (Douarnenez) An dibennoù-mor, an dra-se zo ar mor e teferliñ, ar mor e tibenniñ. Dibenniñ a ra ar mor, met pa zeferl zo ur mell taol-mor… an houlajenn a zeferl, tr. (p. 315) «Les lames de clapot c'est la mer qui déferle, la mer qui clapote. La mer clapote mais quand elle déferle c'est qu'il y a une tempête… la lame de houle déferle.»

  • dibennask
    dibennask

    adj.

    (1) Sans entrave.

    (2) sens fig. =

    ●(1870) FHB 269/63a. beza o deuz ive merhet dibennask.

  • dibennaskañ
    dibennaskañ

    v. tr. d. Désentraver (un animal).

    ●(1935) NOME 57. Me he dibennasko [ar vuoc'h].

  • dibenner .1
    dibenner .1

    m. –ion Bourreau, décapiteur, guillotineur.

    ●(1878) EKG II 294. ar bourreo, pe an dibenner tud.

    ●(1902) LZBg Meurzh 63. Mes en dibennour e sko a drez.

  • dibenner .2
    dibenner .2

    m. –ioù Guillotine.

    ●(1910) ISBR 305. krapein ar en dibennér.

  • dibennerez .1
    dibennerez .1

    f. –ed Ouvrière qui étête les sardines.

    ●(1977) PBDZ 279. (Douarnenez) dibennourezed, tr. «femmes qui coupent les têtes (par ex. des sardines à l'usine).»

  • dibennerez .2
    dibennerez .2

    f. –ioù Guillotine.

    ●(1914) DFBP 163b. guillotine, tr. «Dibennerez.» ●(1931) VALL 348b. Guillotine, tr. «dibennerez f. ed.» ●(1944) VKST Genver 8. ar prizon, ar galeou, an dibennerez !

  • dibennerezh
    dibennerezh

    m. –ioù Décapitation.

    ●(1904) DBFV 47b. dibennereh, m. pl. eu, tr. «action de décapiter, décollation.» ●(1910) ISBR 256. goudé dibennereh Er Pontkelleg.

  • dibennet
    dibennet

    adj.

    (1) (en plt de qqn) Décapité.

    ●(c.1500) Cb 61b. [dibennaff] g. descole. b. dibennet.

    ●(1871) KTB.ms 15 p 187. ur c'horf dibennet.

    (2) (en plt des arbres) Dont on coupé la cime.

    ●(1849) LLB 741. Ur huéen dibenet ne hrei ket berh goudé. ●(1878) EKG II 2. ne velet nemet guez dibennet.

    (3) (Tige de graminée) dont on a coupé l'épi.

    ●(c.17pi18) CHal.ms i. Le Tuyau de L'espi, tr. «corzen, ur gorzen dibennet.»

    ●(1904) DBFV 47b. korzen dibennet, tr. «tuyau de l'épi (Ch. ms.).»

    (4) sens fig. (Peine) plus légère.

    ●(1911) BUAZperrot 63. Poan lodennet / Poan dibennet. ●(1935) LZBl Du/Kerzu 274. poan lodennet, / poan dibennet.

  • dibenngoulzet
    dibenngoulzet

    adj. Tard.

    ●(1732) GReg 906b. Elle tarde à être mariée, tr. «dibenngourset eo he dimizi.»

  • dibennidigezh
    dibennidigezh

    f. Décapitation.

    ●(c.1500) Cb 65a. [dipennaff] decollatio decapitatio. g. decoleure. dipennidiguez.

    ●(1732) GReg 248b. L'action de decapiter, tr. «dibennidiguez.»

    ●(1914) DFBP 78a. décapitation, tr. «Dibennidigez.» ●80a. decollation, tr. «Dibenndigez.»

  • dibenniñ
    dibenniñ

    voir dibennañ

  • dibennoatez / dibennatus
    dibennoatez / dibennatus

    (botanique) Plaintain Plantago sp.

    ●(1919) KZVr 325 - 25/05/19. Dibennoatez, tr. «plantain, Dastumet e gouelet Léon gant Loeiz ar Floc'h.» ●(1958) BRUD 4/39. o klask dibennatuz. ●58. Dibennatuz : louzaouenn a boulz er parkeier, mad evid al lapined hag evid parea teiz ar zaout pa vezont bet flemmet.

  • dibentoniñ
    dibentoniñ

    v. tr. d. Décuver.

    ●(1914) DFBP 81b. décuver, tr. «Dibentoni.»

  • dibenvestr
    dibenvestr

    adj. Sans bride.

    ●(1909) BROU 223. (Eusa) Sans bride, tr. «Dibeuneust.»

  • dibenvezañ
    dibenvezañ

    v. = (?) cf. dibenvestrañ (?).

    ●(1924) NFLO. cheval. tourner les chevaux au bout du champ à la charrue, tr. «dibenveza.»

  • diberc'henn
    diberc'henn

    adj.

    I.

    (1) (en plt de qqc.) Sans propriétaire.

    ●(1876) TDE.BF 115b. Diberc'henn, adj., tr. «Sans propriétaire.»

    ●(1907) FHAB Genver/C'hwevrer 17. madou diberc'hen.

    (2) (en plt de qqn) Sans patron, sans travail.

    ●(1787) BI 142-143. A-la-fin unan ë-zass de lareèt dehou é houai Isidor é Madrid diberhenn-cair.

    II. sens fig.

    A. (en plt de qqn)

    (1) (Femme) célibataire.

    ●(1955) VBRU 147. peder c'hoar, an eil fentusoc'h, hegaratoc'h ha plijusoc'h eget eben, diberc'henn o feder, hervez ma reer dre amañ diouzh ar c'hozh plac'hed yaouank. ●(1977) BAHE 95/19. dilezet he doa abred he stal evit dont da chom gant he zad hag he c'hoar Mari, diberc'henn evelti.

    (2) Penn diberc'henn : veuve.

    ●(1895) GMB 156. pet[it] Trég[uier] pen diberc'hen, tr. «veuve.»

    (3) Yann diberc'henn : homme célibataire.

    ●(1909) BLYA 78. Me, dimeus ma zu, a oa Yan diberc'henn.

    (4) (en plt des enfants) Abandonné.

    ●(1867) BUE 11. ann intanvezed hag ar vugale diberc'hen. ●(1876) TDE.BF 115b. Diberc'henn, adj., tr. «Il se dit aussi d'un enfant trouvé ou abandonné : bugel diberc'henn.» ●(1890) MOA 99b. Un enfant abandonné, tr. «eur bugel diberc'henn.»

    B.

    (1) (Pays) libre.

    ●(1935) NOME 21. Breiz a zo diberc'henn.

    (2) Vacant, innoccupé.

    ●(1871) FHB 312/414b. var gadoriou alaouret c'hoas goullo ha diberc'hen. ●(1890) MOA 99b. Objet abandonné (vacant), tr. «tra diberc'henn.»

  • diberc'hennadur
    diberc'hennadur

    m. Dépossession.

    ●(1931) VALL 203a. Dépossession, tr. «diberc'hennadur m.»

  • diberc'hennañ / diberc'henniñ
    diberc'hennañ / diberc'henniñ

    v.

    I. V. tr. d.

    (1) Déposséder (qqn).

    ●(1876) TDE.BF 115b. diberc'henna, v. a., tr. «Déposséder.»

    ●(1914) DFBP 87a. denantir, tr. «Diberc'henni.» ●(1942) DIHU 372/83. diberhennein er monah koh.

    (2) Retirer de son possesseur.

    ●(1877) BSA 255. Bez' e deuz eun enor ne c'hell ket beza diberc'hennet.

    ●(1911) BUAZperrot 96. a hent all e vezent, darn harluet, darn lazet, hag atô o madoù diberc'hennet.

    II. V. pron. réfl. En em ziberc'hennañ =

    ●(1942) VKST Du/Kerzu 179. Breudeur an Trede-Urz a zeu d'en em ziberc'henna anezo o-unan evit en em lakaat e servich an Aotrou Krist hag o breudeur.

  • diberc'hennet
    diberc'hennet

    adj.

    (1) Dépossédé.

    ●(1910) MAKE 102. Ha setu hor paour kez Yan diberc’hennet diouz e zanvad.

    (2) (Bien) aliéné.

    ●(1931) VALL 18b. (bien) aliéné, tr. «diberc’hennet.»

  • diberc'hennidigezh
    diberc'hennidigezh

    m. Dépossession.

    ●(1931) VALL 203a. Dépossession, tr. «diberc'hennidigez f.»

  • diberc'henniñ
    diberc'henniñ

    voir diberc'hennañ

  • diberc'hentañ
    diberc'hentañ

    v.

    (1) V. tr. d. Déposséder.

    ●(1732) GReg 273a. Desapproprier, tr. «diberc'henta. pr. et.»

    ●(1876) TDE.BF 115b. Diberc'heñta, v. a., tr. «Déposséder.»

    (2) V. pron. réfl. En em ziberc'hentañ : se désapproprier.

    ●(1732) GReg 273a. Se désapproprier, tr. «hem diberc'henta. pr. et.»

  • diberc'hentiezh
    diberc'hentiezh

    f. Dépossession.

    ●(1732) GReg 273a. Desappropriation, tr. «diberc'hentyez.»

  • dibermet
    dibermet

    adj. =

    ●(1877) FHB (3e série) 30/237a. ar vizer dibermet a ren.

  • dibersonel
    dibersonel

    adj.

    (1) Impersonnel.

    ●(1931) VALL 376b. Impersonnel, tr. «dibersonel.»

    (2) (grammaire) Impersonnel.

    ●(1931) VALL 376b. Impersonnel (gramm.), tr. «dibersonel.»

  • dibersonelezh
    dibersonelezh

    f. Impersonnalité.

    ●(1931) VALL 376b. caractère impersonnel, tr. «dibersonelez f.»

  • dibeskañ / dibeskiñ
    dibeskañ / dibeskiñ

    v. tr. d. (pêche)

    (1) Enlever (le poisson) du filet, d'un hameçon.

    ●(1977) PBDZ 766. (Douarnenez) dibeskiñ, tr. «enlever les poissons du filet.» ●(1978) MOFO 89. dibeska ar zardin paket. ●(1979) VSDZ 15. (Douarnenez) ar rouejoù vie halet e-barzh en tu vabourzh hag a vient dibesket war an dromm en tu stribourzh, tr. (p. 184) «on halait les filets à bord par babord et on démaillait sur la drôme à tribord.»

    ►absol.

    ●(1944) GWAL 165/309. (Ar Gelveneg) «Dibeska» (pe «dibeski»...) a zo tennañ ar pesked eus ar roued ; un dra a bouez eo : «strilh da roued da zibeska !» ●(1979) VSDZ 66. (Douarnenez) ar brilli 'zibeskez ket, ar brilli eo disklaouiñ 'ni 'rez. Dibeskiñ eo strilhiñ da roued 'giz gant ar sardin ; e-lec'h ar brilli, disklaouiñ, eo ret tenn' ar mall deus o brenkoù. Ar sardin zo mellet tre o brenkoù ivez, met ar sardin, vi-se, en ur zibeskiñ a lamm ar mall kuit deus o brenkoù e-un e-lec'h ar brilli na lamm ket, tr. (p. 229-230) «pas démailler, car on n'emploie pas cette méthode pour les maquereaux ; les maquereaux tu les déferres. Pour démailler la sardine, il te suffit de secouer le filet, tandis que les maquereaux, il faut ôter les mailles de leur branchies, à la main. Les sardines sont aussi maillées par les branchies, mais il suffit de secouer le filet et elles se démaillent toutes seules.» ●344. ne oa den o tibeskiñ, tr. «il n'y avait personne à enlever le poisson du filet.» ●(1978) MOFO 93. N'eo ket dao dibeska, eun taol jinkis vid banna ar pesk war an tilher.

    (2) sens fig. Tirer (qqn) d'affaire.

    ●(1936) IVGA 250. n'eo ket galloud «Gwenn-ha-Du» ho tibesko, hiviziken, a roued ar polis.

  • dibesket
    dibesket

    adj.

    (1) =

    ●(1973) LBFR 148. Hage emez kerkent dibesket. ●(1978) MOFO 95. Dibesket gant evez.

    (2) sens fig. Avoir perdu pied.

    ●(1947) YNVL 25-26. N'on ket dibesket c'hoazh.

  • dibez
    dibez

    = cf. (?) dibrez (?)

    ●(1957) DSGL 198. deùéhieu dibéz, tr. «de nombreux loisirs.»

  • dibezhiañ
    dibezhiañ

    v.

    I. V. tr. d.

    (1) Démonter.

    ●(1872) ROU 80b. Démonter, un meuble, tr. «Dibezia.» ●(1890) MOA 209a. Démonter un meuble, tr. «dibesia eur pez annez.»

    ●(1912) LZBl Genver 316. eun iliz a c'heller da zibezia.

    (2) Dépecer.

    ●(1872) ROU 80b. Dépeceter, tr. «Dibezia.»

    (3) Dépecer (un pays).

    ●(1920) FHAB Mae 348. dibezia an Alamagn.

    II. V. intr. Se fragmenter.

    ●(1924) FHAB Ebrel 125. reier kalet hon aochou a zibezio hag a vruzuno (…) kentoc'h eget na anakounac'haimp kana en hor yez vrezonek.

  • dibezhiet
    dibezhiet

    adj. Démonté.

    ●(18--) SAQ II 313. evel eun horolach dibeziet.

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...