Devri

Recherche 'di...' : 6655 mots trouvés

Page 12 : de dibiaouan (551) à diblu (600) :
  • dibiaouañ
    dibiaouañ

    v. tr. d. Aliéner, déposséder.

    (1931) VALL 18b. Aliéner, tr. «dibiaoua.» ●203a. Déposséder, tr. «dibiaoua

  • dibiaouet
    dibiaouet

    adj. (Bien) aliéné.

    (1931) VALL 18b. (bien) aliéné, tr. «dibiaouet

  • dibidapat
    dibidapat

    v. intr. =

    (1936) BREI 447/2a. an distera ki o tibidapat dre eno war-lerc'h gad pe c'honikl.

  • dibifig
    dibifig

    adj. =

    (1935) CDFi 28 septembre. ar vaouez dibifig-se.

  • dibikouz
    dibikouz

    adj.

    I. Attr./Épith.

    (1) (Yeus) sans chassie.

    (1876) TDE.BF 115b. Dibikouz, adj., tr. «Sans chassie.»

    (2) (en plt de qqn) Très propre.

    (1913) FHAB Ebrel 119. Kempenn mat pennou ar vugale ; delc'her anezo dibikouz.

    (3) (en plt de qqc. de concret) Très propre.

    (1872) ROU 105a. Sans tache, tr. «dibicouz

    (1919) MVRO 17/1b. var eun daol dibikous. ●(1920) FHAB Gwengolo 436. al loaïou hag ar bolennou a vezo dalc'het dibikouz. ●(1977) PBDZ 767. (Douarnenez) dibikous, tr. «d'une propreté méticuleuse.» ●(1986) PTGN 53. Dibikous eo pep tra amañ.

    (4) (en plt de qqc. d'abstrait) Sans tâche.

    (1872) GAM 64. Kaer a vezo, evid guir, ar virionez a joumo dibikouz.

    (1926) FHAB Ebrel 155. ne ' zafec'h morse a-du gant an dud dizoue, hag e chomo bepred dibikouz ho feiz.

    (5) (en plt du ciel) Sans nuage, découvert.

    (1990) TTRK 177. an oabl a chome dibikouz ha glas hep ehan.

    II. Adv.

    (1) Sans problème, sans dommage.

    (1910) MAKE 83. hag e vezo en em dennet kuit dibikous !

    (2) Sainement.

    (1925) FHAB Genver 22. Jenovefa avat, savet ken dibikouz.

    (3) Bien, sans faute.

    (1928) BREI 62/2a. skrivan dibikous eur yez hag a zo eun estren evidomp.

  • dibikouzañ / dibikouziñ
    dibikouzañ / dibikouziñ

    v.

    I. V. tr. d.

    (1) Ôter la chassie (des yeux).

    (1659) SCger 41b. desiller les yeux, tr. «dipicousa an daoulagat.»

    (1876) TDE.BF 115b. Dibikouza, v. a., tr. «Oter la chassie des yeux.»

    (1903) KZVr Du-Kerzu. Dibikouza a ra e zaoulagad da gas e gousked en e dro. (d'après KBSA 21). ●(1909) NOAR 144. o tibikouza e zaoulagad. ●(1918) LZBt Mae 8. dibikouzi 'ra e zaoulagad. ●(1944) ATST 52. Mari a zibikouzas he daoulagad.

    ►[empl. comme subst.]

    (1935) ANTO 41. Eun dibikouza d'am daoulagad. ●(1944) VKST Ebrel 113. ober eun tamm dibikouza diouz ar mintin.

    (2) sens fig. Dessiller.

    (1955) VBRU 96-97. betegouzout ne zegouezhfe d'unan bennak gwelout sklaer ha dibikouzañ war an dro hon daoulagad.

    II. V. pron. réfl. En em zibikouzañ.

    (1) Ôter la chassie (des yeux).

    (2) Finir de se réveiller.

    (1838-1866) PRO.tj 176. vit n'em dibicouzi.

  • dibikouzenn
    dibikouzenn

    f. Fille soignée.

    (1977) PBDZ 700. (Douarnenez) dibikouzenn, tr. «fille soignée.»

  • dibikouziñ
    dibikouziñ

    voir dibikouzañ

  • dibilat
    dibilat

    v. tr. d. Pilat ha dibilat : piler et repiler.

    (1732) GReg 807a. Piler & repiler, tr. «pilat, ha dibilat

  • dibilgosañ
    dibilgosañ

    v. tr. d. Ôter les souches, les têtards (d'un talus).

    (1957) ADBr lxiv 4/453. (An Ospital-Kammfroud) Dibilgosa : v. – Arracher les têtards et les souches d'un talus (pilgos, têtards) : dibilgosa ar hleuñ.

  • dibilh
    dibilh

    adj.

    I.

    (1) Attr./Épith. Vif, leste, agile, alerte.

    (1876) TDE.BF 115b. Dibill, adj. C[ornouaille], tr. «Ingambe, leste, agile.»

    (1919) DBFVsup 15a. dibi (B[as] v[annetais], adj., tr. «alerte, gai, actif.» ●(1927) GERI.Ern 101. dibilh adj., tr. «Ingambe, leste, agile.» ●(1929) DIHU 215/270. Dibi hag ampert é Rozali. ●(1934) BRUS 92. Alerte, tr. «dibi.» ●(1942) DHKN 101. Ampart e oè hoah ha dibi. ●(1954) BGUE 32/5. dibi avel melion. ●(1982) PBLS 108. (Langoned) dibilh, tr. «vif, rapide au travail.»

    (2) Adv. Rapidement, vite.

    (1921) GRSA 289. tostat dibi tremazé. ●337. Kaer ou des bet labourat dibi. ●(1927) GERI.Ern 101. dibilh adv., tr. «vite.» ●(1929) MKRN 81. Ken prim ha ken dibilh e c'hoarie Job gant e nado. ●177. (Gourin, ar Faoued, Skaer) Dibilh, tr. «Leste, rapide.» ●(1939) KOLM 54. Kerh dibi d'er hloh !

    II. Dibilh evel merion : voir merien.

  • dibilhadur
    dibilhadur

    m. Émondes.

    (c.1718) CHal.ms i. branchage, brancag', tr. «dibilladur, ce dernier signifie des emondes.» ●(1732) GReg 333a. Emondes, branches coupées, tr. «Van[netois] dibilhadur

    (1904) DBFV 47b. dibilhadur, m. pl. eu, tr. «émondes, branchages.» ●(1931) VALL 250a. Émondes, tr. «V[annetais] dibilhadur m.»

  • dibilher
    dibilher

    m. –ion Émondeur.

    (1732) GReg 333a. Emondeur, celui qui émonde les arbres, tr. «Van[netois] dibilhour. p. yon, yan

    (1904) DBFV 47b. dibilhour, m. pl. –lherion tr. «émondeur.» ●(1931) VALL 250a. Émondeur, tr. «V[annetais] dibilhour

  • dibilhiñ .1
    dibilhiñ .1

    v. tr. d.

    (1) Émonder.

    (1849) LLB 973-974. Réral ged ou houtel, pé ged dent ou hechen, / E zibill gué iouank, ou zroh hag ou diben. ●(1878) BAY 22. Dibill, tr. «dépouiller, ébrancher.» ●(1879) GDI 149. hui e zou é tibil coêd én un herhuéen, hou pohal e achap a zré hou teourn hag e lah en hani e zou idan d'oh.

    (1904) DBFV 47b. dibilhein, v. a., tr. «émonder.» ●(1931) VALL 250a. Émonder, tr. «V[annetais] dibilhein

    (2) Enlever (les fruits, etc.) d'une branche.

    (1919) DBFVsup 15a. dibill, dibillein, v. a., tr. «enlever ce qui tient à une tige (branches, cosses, fruits), teiller.» ●(1921) GRSA 216. douget get Tad er geu de zibillein fréh er uéen dihuennet get Doué. Ha hi de zifloskein ur bar é tibillein er fréh.

  • dibilhiñ .2
    dibilhiñ .2

    v.

    (1) V. intr. Se dépêcher.

    (1919) DBFVsup 15a. dibillein, v., tr. «se hâter, se presser.» ●(1921) GRSA 123. hag éan dibiein de zistag ur vohallad ar er barnour. ●290. n'arvaret ket a sentein : dibiet kentoh.

    (2) V. tr. d. (?) Tirer qqn d'affaire rapidement (?).

    (1932) BRTG 129. Bout e zo treu hag hou tibiehè fonapl ; met gellout e hrant kol hou stu aveit mâd.

  • dibilhonañ
    dibilhonañ

    v. pron. réfl. En em zibilhonañ : se démener pour faire aboutir qqc.

    (1659) SCger 42a. se demener, tr. «en em dibillõna. 143a. en em dimillõna, tr. «se demener.» ●(1732) GReg 263b. Se demener, se tremousser pour faire réüssir quelque affaire, tr. «èn hem dibilhona. pr. èn em dibilhonet.» ●(17--) FGab 135. Tost dar merc'hedigou, en hom dimillounén.

    (1876) TDE.BF 116a. Dibillona C[ornouaille] En em zibillona, tr. «se démener.» ●(1890) MOA 208a. Démener (Se), tr. «En em zibillonna (C[ornouaille]).»

    (1927) GERI.Ern 101. dibilhona v. réfl. : en em zibilhona, tr. «se démener (fam.).»

  • dibilitañ
    dibilitañ

    v. intr. S'affaiblir.

    (1792) BD 1123. dibilitan ara siouas ma ysilly, tr. «Mes membres, hélas, s'affaiblissent.»

  • dibilpous
    dibilpous

    adj.

    (1) (Vêtement) sans charpie.

    (1995) BRYV II 119. (Milizag) e mod-se e oam dibilpous.

    (2) sens fig. Sans péchés.

    (1995) BRYV II 119. (Milizag) dibilpous en diavez ha dibilpous en diabarz ar pez a zignifie, gand eur hoñstiañs dibilpous, heb pehed ebed.

  • dibirilh
    dibirilh

    adj. Sans péril.

    (1732) GReg 713a. Sans peril, tr. «Dibirilh

  • dibismig
    dibismig

    adj.

    (1) Attr./Épith. Qui n'est pas difficile sur la nourriture.

    (1876) TDE.BF 116a. Dibismig, dibismik, adj., tr. «Qui ne fait pas de cérémonies quand il est à table.» ●(1890) MOA 218a. Qui n'est pas difficile touchant la nourriture, tr. «dibismik

    (1962) EGRH I 54. dibismig a., tr. « qui ne fait pas de manières pour manger. »

    (2) Adv. (Manger) avec appétit.

    (1867) MGK 84. O staga dibismig gant eunn oan dioc'h ar ber. ●(1870) MBR 90. Eunn tamm hag eur banne a iafe gan-en, eme Iann, a stagaz gant-hi dibismig. ●(1872) ROU 74b. Manger avec appétit, tr. «dibri dibismig

  • dibistig
    dibistig

    adj.

    I. Indemne.

    (1876) TDE.BF 116a. Dibistig, adj., tr. «Qui est en bonne santé.» ●(1882) BAR 28. en em zacha euz an danjer, ha mont dibistig en douar.

    (1907) MVET 70. tec'het dibistik eus a dre daouarn ar vanden laeron-ze ?... ●(1923) FHAB Meurzh 95-96. 7 den hebken a oa dibistik o tont en dro. ●(1977) PBDZ 767. (Douarnenez) dibistig, tr. «sans aucun mal.»

    II. Yac'h ha dibistig.

    (1) (en plt de qqn) Sain et sauf.

    (1929) FHAB Genver 31. pedi Doue ma tistroje he fried yac'h ha dibistik.

    (2) par ext. (en plt d'une langue) Que l'on parle ou écrit parfaitement, sans faute.

    (1926) FHAB Here 372. An Ao. Buléon (…) a lavaras, en eur brezoneg yac'h da dibistik, bennoz Doue d'ar ganerien.

  • dibistigañ
    dibistigañ

    v. tr. d. Remettre (un estropié).

    (1732) GReg 370a. Remettre un estropié, tr. «dibistiga. pr. et

  • dibitilh
    dibitilh

    adv. Noazh-dibitilh : tout nu.

    (1995) EIGV 100. E noaz dibitill edo.

  • dibitouilh
    dibitouilh

    adj. Qui n'est pas difficile sur la nourriture.

    (1890) MOA 218a. Qui n'est pas difficile touchant la nourriture, tr. «dibitouill

  • dibladañ
    dibladañ

    v. tr. d. fam. Dibladañ ur yalc'h : remplir une bourse.

    (1985) AMRZ 153. evid rontaad pe diblada ar yalh hag a veze treudig he hov peurvuia.

  • diblaen
    diblaen

    adj.

    I. Attr./Épith.

    (1) (en plt d'un lieu) Qui n'est pas plat, qui monte et descend, accidenté.

    (1891) CLM 23. én ur vro diblein bras.

    (1904) DBFV 48a. diblén, adj., tr. «qui n'est pas plain, inégal, non uni.» ●(1904) CDFi janvier-février. Kompezit an hentou diblaen. (d'après KBSA 27). ●(1906) HIVL 22. En hent e zou diés ha diblén. ●(1919) BSUF 34. dré henteu skosellek ha diblén.

    (2) sens fig. Chaotique.

    (1905) IMJK 268. er béh ag er vuhé diblen men. ●(1928) DIHU 201/43. Buhé mab-dén ar en doar-men e zou diblén ha skosellek.

    (3) (en plt d'un habit) Qui ne va pas bien.

    (1849) LLB 243. Neoah é oé diblein, rak Lueiz hé hemener / N'en des chet un troh mat, ne houi ket é vivhér.

    (1904) DBFV 48a. diblén, adj., tr. «(habit) qui ne va pas bien (L. el l ; 28.»

    II. Adv.

    (1) Titubant.

    (1909) DIHU 46/254. me ia diblén d'er gér.

    (2) Inégalement, irrégulièrement.

    (1941) DIHU 365/363. hag ataù é tegoeh diblén hol lihérieu genemb.

  • diblantadur
    diblantadur

    m. –ioù Arrachage.

    (1499) Ca 60b. g. esrachance. b. diblantadur.

    (1904) DBFV 47b. diblantadur, m. pl. eu, tr. «déplantement.»

  • diblantañ / diblantiñ
    diblantañ / diblantiñ

    v. tr. d.

    (1) Déplanter.

    (1499) Ca 60b. Diblantaff. g. esracher. ●63b. Diplantaff.

    (1732) GReg 268b. Deplanter, tr. «Van[netois] diblanteiñ.» ●(17--) TE 133. ean e sàuas hac e avanças beèd en or ag er Guær (…) ean hé diblantas guet hé houarnage ha pilerieu.

    (1876) TDE.BF 116a. Diblanta, v. a., tr. «Déplanter.»

    (1904) DBFV 47b. diblantein, v. a., tr. «déplanter.» ●(1907) VBFV.bf 14a. diblantein, v. a., tr. «déplanter.»

    (2) Déterrer.

    (1975) YABA 29.03. chetu ean oeit de ziblantein laor é dad.

    (3) =

    (18--) PEN 92/63. Robard euret zo diblantet / gant an archer iaouank eo garottet.

  • diblanter
    diblanter

    m. –ion Déplanteur.

    (c.1500) Cb 65a. [diplantaff] g. esrachant. b. diplanter.

    (c.1718) CHal.ms i. arracheur, tr. «tennour, diblantour.» ●(1732) GReg 268b. Celui qui deplante des plantes d'habitude, tr. «diblantour. p. yon, yan..»

    (1904) DBFV 47b. diblantour, m. pl. –terion, tr. «celui qui déplante, qui arrache.»

  • diblanterezh
    diblanterezh

    m. –ioù Déplantement.

    (1904) DBFV 47b. diblantereh, m. pl. eu, tr. «déplantement.»

  • diblantiñ
    diblantiñ

    voir diblantañ

  • diblas .1
    diblas .1

    adj. Parole (déplacée).

    (1868) SBI I 276. eur gomz diblaz, tr. «une parole déplacée.»

  • diblas .2
    diblas .2

    m. –où

    (1) Moment de partir, de se quitter.

    (1865) LZBt Here 57. momed ann diblas. ●(1866) LZBt Gouere 148. War-ze e krogaz an diblas. ●(1866) LZBt Gouere 155. eunn diblas neve. ●(1868) FHB 163/51a. gwerz an diblass. ●(1871) FHB 310/388a. an diblas-ze a ioa henvel oc'h eur c'himiad diveza. ●(1872) ROU 80b. Départ, tr. «Diblass.» ●(1874) FHB 496/207a. hag an diblas a ioa eur c'himiad a rea ar pelerin dioc'h he dud.

    (1913) KANNgwital 126/276. pemzek devez araok an diblas.

    (2) (?) Parole déplacée (?).

    (17--) TE 336. diblasseu huerhue en dud a Vetleèm.

  • diblas .3
    diblas .3

    voir diblasañ

  • diblasadeg
    diblasadeg

    f. –où Déménagement.

    (1890) MOA 207b. Délogement, tr. «diblasadek (C[ornouaille].»

  • diblasadur
    diblasadur

    m. –ioù, –où Déplacement.

    (1744) L'Arm 433b. Déplacement, tr. «Diblaçadurr.. reu. m.»

  • diblasañ / diblasiñ / diblas
    diblasañ / diblasiñ / diblas

    v.

    I. V. intr.

    (1) Partir, se déplacer, se mettre en route.

    (1659) SCger 22a. changer de place, tr. «diplaça.» ●42a. demarrer, tr. «diplacça.» ●89a. partir, tr. «diplaça.» ●(c.1718) G 95 / 154 - H 155 / 191 - I/J 191 / 271 - K 271 - L 272/325 - M 325/422) (N 1/31 - O 32/70 - P 71/219 - Q 220/242 - R 242/426) (S 1/138 - T 149/251 - U/V/W 252/343 - Y 343/344 - Z 344/345)">CHal.ms iii. Il est sur le point de partir, tr. «prest é de Zisparti, de Ziblacein.» ●(1732) GReg 735a. Il étoit sur le point de partir, tr. «Edo èn ampoënd da ziblaçza.» ●(17--) ST 80. Diblasomp, ma roue, na gollomp ket amzer, tr. «Partons, mon roi, ne perdons pas de temps.»

    (1843) LZBg 1 blezad-2l lodenn 74. groeit e oé bet quentéh dehou diblace ag en ty. ●(1862) BSH 4. e rencq c'hoas diblassa ! ●(1867) FHB 121/132a. grit ma tiblaso ar bobl. ●(1872) ROU 94a. Partir, tr. «Diblass.» ●(1889) ISV 113. Erfin e tiblasiz. ●(1893) IAI 62. p'edo o tiblas euz ar gear.

    (1900) MSJO 70. anternos vintin e tiblaser adarre. ●244. He dad a oa diblaset eus Naonet da zont d'he velet. ●(1911) SKRS II 216. pa ranket diblass araok an deiz da vont d'an offeren vintin. ●(1920) AMJV 58. el lestr kenta a ziblasas dioc'h an enezen. ●(1935) KANNgwital 393/92. a-benn m'eo poent diblas diouz ar gear. ●(1942) DHKN 288. En azen, ean, ne ven ket mui diblas.

    (2) Décéder.

    (1580) G 1119. Dyrac hon face e dyplascas / dech gant anquen ez tremenas, tr. «Devant notre face elle décéda, / Hier avec souffrance elle trépassa.»

    (3) Commencer.

    (1922) DIHU genver 4. Livreu brehonek aveit lén e zo eùé un nebedig anehé. Nen des chet traoalh d’em chonj, meit gellout e hrér diblas getè. ●(1926) FHAB Eost 304. Evelse e tiblas (1) eur werz savet gant eur person eus Tregourez. ●(1) Tiblas : commencer, partir.

    II. V. tr. d.

    (1) Faire changer (qqn, qqc.) de place.

    (1732) GReg 268b. Deplacer, tr. «Diblaçza. pr. diblaçzet. Van[netois] diblaçzeiñ. pr. et

    (1874) POG viii. Plasa ha diblasa ar Goueliou eo ar pez a zo diesa da ober ebarz e reiz an Ofisou. ●(1879) GDI 1. Nag em behé ur fé bras erhoalh eit seuel ha diblacein er manéieu. ●(1889) ISV 365. Charlo a ziblasaz ar c'heuneut.

    (1907) PERS 163. diblas an arrebeuri.

    (2) sens fig. Rembarrer.

    (1790) MG 68. pe vehèn én hou léh, me ziblassehai er sort tud-ce. ●(17--) TE 109. hac é-léh ou diblass èl m'en doai groeit er ùéh quênt, ean e hum avisas a gonsultein arrè en Eutru-Doué.

  • diblaser
    diblaser

    m. –ion (religion) Missionnaire qui va à sa première mission.

    (1904) LZBg Mae 100. Ér seminér, é larér a nehé en «diblaserion».

  • diblasiñ
    diblasiñ

    voir diblasañ

  • dible
    dible

    adj. = (?) Insouciant (?).

    (1928) BREI 57/3a. Bugel diblê, ne zonjen ket / Pegen mat eo kaout eur gêr.

  • dibled
    dibled

    adj.

    (1) Attr./Épith. (en plt de qqn, de ses actes) Inattentif.

    (1857) HTB 19. Gwall dibled ezoc'h eta ha meurbet diskient. ●233. dre da diempennidigez ha da vaniou dibled a rez d'in bemdez eur c'holl benag.

    (1937) BREI 14 meurz (d’après VALLsup 96b). Ken batet ’oa ar gristenien / Ma oant dibled en oferenn.

    (2) Adv. Insouciamment.

    (1866) BOM 10. Al labouset laouën, / O richana dibled, / Ho zon d'ho farezed.

  • dibleg
    dibleg

    adj.

    I. (en plt de qqc.)

    (1) Déplié.

    (1934) BRUS 114. Déplié, tr. «diblek

    (2) Sans pli.

    (1904) DBFV 47b. diblég, adj., tr. «sans pli.»

    II. (en plt de qqn) Chom dibleg : ne pas fléchir, demeurer inflexible.

    (1977) LLMM 183/297. Ar Roue a chomas dibleg adarre.

    III. Loc. adv. Pleg-dibleg : en zig-zag, flexueux.

    (1977) PBDZ 782. (Douarnenez) pleg-dibleg, tr. «(fil de fer) en zig-zag, coudé en de nombreux endroits.»

  • diblegañ / diblegiñ
    diblegañ / diblegiñ

    v. tr. d.

    (1) Déplier.

    (c.1718) CHal.ms i. desplier, tr. «displeguein, dibleguein, ledec, digorein.»

    (1904) DBFV 47b. diblégein, v. a., tr. «déplisser.» ●(1962) EGRH I 54. diblegañ v., tr. « déplier. »

    (2) Déployer.

    (1904) DBFV 47b. diblégein, v. a., tr. «déployer.»

    (3) Diblegañ e gein : se redresser.

    (1935) NOME 110. hep diblega o c'hein evit sec'hi an dour c'houez diouz o zal.

  • dibleget
    dibleget

    adj. Déplié.

    (c.1718) CHal.ms i. Ils uont enseignes desployées, tr. «ehant ou anseigneu dibleguet

  • diblegiñ
    diblegiñ

    voir diblegañ

  • dibleustr
    dibleustr

    adj. (en plt d'un lieu) Non fréquenté.

    (1907) AVKA 57. mont ha dont a raent dre ar mene dibleustr. ●124. Deut ama ganen en distro ur lec'h dibleustr. ●148. war ur mene huel ha dibleustr. ●152. dre hencho dibleustr.

  • diblijus
    diblijus

    adj. Déplaisant.

    (1964) BAHE 41/11. pezh a oa sur-mat, skuizhus ha diblijus.

  • diblomañ
    diblomañ

    v. tr. d. Déplomber.

    (1931) VALL 202b. Déplomber, tr. «dibloma

  • diblouzañ
    diblouzañ

    v.

    I. V. tr. d.

    (1) Ôter la paille (des sabots).

    (1914) DFBP 87b. depailler, tr. «Diblouza.» ●(1931) VALL 200b. Dépailler, tr. «diblouza.» ●(1974) BAHE 80/16. o klask diblouzañ din va botoù-koad.

    (2) absol. Ôter la paille (de l'aire à battre).

    (1863) SBI I 6. Gwelet ar fubu o torna, / Hac ar c'heillen o tiblousa, tr. «Je vis les cousins (moucherons) qui battaient, / Et les mouches qui enlevaient la paille.» ●(1878) MELu I 74. Daouzek kêlienenn o torna, / Hag ar fubu o tiblouza, tr. «douze mouches qui battaient (sur l'aire), / Et des cousins qui enlevaient la paille.»

    II. V. intr. sens fig. Se lever du lit.

    (c.1825-1830) AJC 5797. jnieno o tiblousan.

    (1903) MBJJ 81. arc'hoaz e vo red diblouzan abred. ●(1910) MBJL 76. rak arc'hoaz e vo ret diblouzan abret. ●(1925) FHAB Du 432. Pierig ! Diblouzit, va faotr !

  • diblu-
    diblu-

    voir dibluñv-

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...