Recherche 'di...' : 6655 mots trouvés
Page 122 : de divroedigezh (6051) à divuz-2 (6100) :- divroedigezh
- divroegezh
- divroenañdivroenañ
v. tr. d. Arracher le jonc (d'un terrain).
●(1876) TDE.BF 158b. Divroenna, v. a., tr. «Arracher les joncs.»
●(1907) VBFV.fb 6b. arracher le jonc, tr. «divrennein.» ●(1931) VALL 37a. Arracher (d'un champ) le jonc, tr. «divroenna (eur park).» ●(1962) EGRH I 68. divroenañ v., tr. « enlever le jonc. »
- divroer
- divroerezhdivroerezh
m.
(1) Exil.
●(1843) LZBg 1añ blezad-2l lodenn 56. er vuhé e zou èl un divroereah eit-hou. ●99. ar en doar-men a zivroereah. ●(1844) DMB 40. na péh un divroereah.
(2) Émigration.
●(1912) MMKE xi. Ar pez a laz breman hon bro (...) eo an Divroerez. ●(1931) VALL 249a. Émigration, tr. «divrôerez m.»
- divroetdivroet
adj.
(1) Exilé.
●(1659) SCger 144b. diuroet, tr. «despaisé.» ●(1732) GReg 267a. Depaisé, ée, part. & adj. tr. «Divroët. p. tud divroët.» ●(17--) ST 342. ar rouanez zo er vech-ma kavet / Er c'hoat, o troug-ober, gant daou zen divroet, tr. «la reine a été rencontrée dans le bois, faisant le mal avec deux étrangers.»
●(1852) MML 133. evel eun den divroet. ●(1854) PSA II 132. avel tud divroet. ●(1866) LZBt Gouere 154. ne oamp ket tud divroet.
●(1910) MBJL 75. eur Breizad divroet. ●(1921) PGAZ 69. Eur c'halvez divroet. ●(1925) FHAB Mae 168. tud divroet. ●(1935) BREI 437/1c. Ar Vretoned divroet.
(2) Étranger.
●(17--) TE 244. hum aliein bermen guet mèrhèt divroét.
(3) Vagabond.
●(1659) SCger 122b. vagabond, tr. «divroet.»
- divrogarour
- divroiaddivroiad
voir divroad
- divroidigezh
- divroiñdivroiñ
voir divroañ
- divronndivronn
d. bronn
- divroñsadur
- divroñsañ
- divroudañ / divroudiñdivroudañ / divroudiñ
v.
(1) V. tr. d. Épointer, enlever la pointe à.
●(1931) VALL 572a. Enlever la pointe à, tr. «divrouda.»
(2) V. intr. (agriculture) Germer.
●(1896) HIS 104. Lod [ag en had] e goéh é kreiz en drein ; divroudein ha kreskein e hra hanen. ●(1896) HISger 2. Divroudein, tr. «se dit du germe qui sort de terre.»
●(1904) DBFV 64b. divroudein, v. n., tr. «sortir de terre, en parl. du germe.» ●(1962) EGRH I 68. divroudañ v., tr. « sortir de terre, pointer (germe). » ●(1982) PBLS 59. (Langoned) divroudañ, tr. «germer.»
- divroudiñdivroudiñ
voir divroudañ
- divrouezañ / divroueziñ
- divroueziñdivroueziñ
voir divrouezañ
- divrouilhdivrouilh
adj. Qui n'occasionne pas la brouillerie.
●(1872) ROU 76b. Qui le fait moins [occasionner la brouillerie], tr. «Divrouilloc'h.»
- divrouilhiñ
- divroustañ
- divrozh
- divruchedañ
- divruddivrud
adj.
(1) Peu connu.
●(1907) KANngalon Mae 401. ma varvin en eur vro divrud. ●(1932) ANDOgwal 17. an arzour divrud a oa ac'hanoun. ●(1943) FATI 142. Maria-Dolores a felle d'ezi chom divrud.
(2) Qui ne donne pas de gloire.
●(1942) VKST Du/Kerzu 180. an dever divrud pemdeziek. ●(1964) BAHE 38/2. labour divrud.
- divrudañdivrudañ
v.
I. V. intr. =
●(1839) BSI 97. Ar preposion (lire : preposiou) fall-se couscoude a zivrude, hac ar scandal a reent, a bouëze var e spered.
II. V. tr. d.
(1) Faire cesser un bruit qui court.
●(1876) TDE.BF 158b. Divruda, v. a. tr. «Faire cesser un bruit qui court.»
(2) Dénigrer, discréditer.
●(1944) EURW I 136. pa stagas mamm da zivruda he c'hambr d'ezi.
(3) Déconsidérer.
●(1931) VALL 189a. Déconsidérer, tr. «divruda.»
- divrudet
- divrugañ
- divsilabenn
- divsilabennek
- divskeul
- divsklufet
- divskoazdivskoaz
d. skoaz
- divskouarndivskouarn
d. skouarn
- divskouarnekdivskouarnek
adj. Qui a deux oreilles.
●(1902) PIGO I 180-181. hag en em gavaz war an tôl diouskouarnek evel a-rôg.
- divsoldivsol
adj. À double semelle.
●(c.1825-1830) AJC 6578 (d’après G. Esnault). eur boto ler difsol neve flam a voa gantan.
- divuanegezhdivuanegezh
f. Patience, longanimité.
●(1931) VALL 540a. Patience habituelle, opposée à l'irascibilité, tr. «divuanegez f.»
- divuanekaat
- divudiñdivudiñ
v.
(1) V. intr. Cesser d'être muet.
●(17--) EN 2817. Mar doud mud, quef (an) jfern, breman etiuudy, tr. «Si tu es muet, tison d'enfer, maintenant tu cesseras de l'être.»
●(1944) FHAB Meurzh/Ebrel 42b. Annaig a zivudas raktal.
(2) V. tr. d. Faire cesser d'être muet.
●(1935) NOME 100. divudit ar re-mañ gant ar skourjez.
- divudurenniñdivudurenniñ
v. tr. d.
(1) Enlever les gonds.
●(1732) GReg 462b. Oter les gonds, faire sauter les gonds, tr. «divuduruna. pr. divudurunet.»
●(1821) GON 179a. Divuduruna, v. a., tr. «Démonter une porte, la mettre hors de ses gonds.»
●(1931) VALL 338b. enlever les gonds, tr. «divuduruna.»
(2) sens fig. = (?) Déboussoler (?).
●(1866) SEV 93. Goude ma vezo bet evel-se divudurennet ha dismantret ar bed holl.
- divudurundivudurun
adj. Sans gond.
●(1732) GReg 462b. Sans gond, tr. «Divudurun.»
●(1821) GON 179a. Divudurun, adj., tr. «Sans gonds, qui n'est pas sur ses gonds, en parlant d'une porte.» ●Divudurun eo ann nor, tr. «la porte est sortie de ses gonds.»
●(1931) VALL 338b. sans gonds, tr. «divudurun.» ●(1962) EGRH I 68. divudurun a., tr. « sans gonds. »
- divugale
- divugeldivugel
adj. Qui n'a pas d'enfant.
●(1907) AVKA 307. Evruz ar mammo divugel. ●(1912) BUAZpermoal 339. Mar doc'h divugel, grêt ho testamant. ●(1920) MVRO 67/1b. An tiegezou divugel. ●(1967) BAHE 54/2. un den dizimez, ha divugel.
- divuhez
- divulgañ
- divulum-divulum-
voir divinim-
- divuriañdivuriañ
v. tr. d. Démanteler.
●(1732) GReg 263a. Demanteler, détruire les fortifications d'une Ville, tr. «divurya ur guær. pr. divuryet.»
- divusiñ
- divut
- divutiñ
- divuz .1
- divuz .2divuz .2
voir divuzañ