Devri

Recherche 'div...' : 778 mots trouvés

Page 2 : de divalavenn (51) à divankin (100) :
  • divalavenn
    divalavenn

    f. –ed Laideron.

    (1914) DFBP 194b. laideron, tr. «Divaloen

  • divalaventez
    divalaventez

    f. –ioù Crasse.

    (1867) FHB 103/405b. divez ha digoustians a-voalc'h evid ober d'eoc'h eun eveleb divaloentez !

  • divalavtaj
    divalavtaj

    s. =

    (1935) BREI 438/2c. gevier, divalotaj !…

  • divalbiñ
    divalbiñ

    v. tr. d. Désaltérer.

    (1904) DBFV 62a. divalbein, v. a., tr. «désaltérer.» ●(1907) VBFV.fb 29b. désaltérer, tr. «divalbein

  • divalboues / divalbous
    divalboues / divalbous

    adj. Intrépide.

    (1899) MSLp xi 3 [94]. G. Milin (dans des notes manuscrites) divalbous : en den divalbouz eo «c'est un débrouillard, capable parleur et intrépide».

  • divalbous
    divalbous

    voir divalboues

  • divalbouzat
    divalbouzat

    v.

    (1) V. tr. d. Débarbouiller.

    (1659) SCger 40a. debarbouiller, tr. «dibalbouzat.» ●(1732) GReg 245b. Debarbouiller, tr. «divalbouzat. pr. divalbouzet

    (2) V. pron. réfl. En em zivalbouzat : se débarbouiller.

    (1732) GReg 245b. Se debarbouiller, tr. « hem zivalbouzat. pr. hem zivalbouzet

  • divalgoriañ / divagoriat
    divalgoriañ / divagoriat

    v. intr. Reprendre connaissance, revenir à soi.

    (17--) TE 61. A pe oai divalgoriét.

    (1931) DIHU 241/295. Pe zivagorias, éh oé én é hulé é Kerbèr.

  • divalibouziñ
    divalibouziñ

    v. tr. d. Débarbouiller.

    (1732) GReg 245b. Debarbouiller, tr. «Van[netois] divalibouseiñ. pr. et.» ●(1744) L'Arm 90b. Débarbouiller, tr. «Divalibousein

  • divalis
    divalis

    adj.

    I. Naïf, sans méchanceté.

    (1872) ROU 92a. Naïf, tr. «divaliss caër.»

    II.

    (1) Divalis evel ur goulm : voir koulm.

    (2) Divalis evel un oan : voir oan.

  • divalkenn
    divalkenn

    adj. = (?) Sans nuage (?).

    (1912) MMPM 114. Ar penn follet ! dizounjal a ra penaoz dirazoc'h hu, Aotrou an devalijen a zo divalken ha skeudou an noz a zo evel an deiz.

  • divalpiñ
    divalpiñ

    v. intr. Désenchanter, revenir à la réalité.

    (1978) LIMO 27 mai. Divalpein, tr. «désenchanter, désillusionner, revenir à la réalité.»

  • divaltret
    divaltret

    adj. (Yeux) égarés, hagards, écarquillés.

    (1919) DBFVsup 19a. divaltret (Arv[or]), v., tr. «(yeux) égarés, hagards.» ●(1923) DIHU 140/214. divaltret é zeulagad.

  • divaltriñ
    divaltriñ

    v. tr. d. Écarquiller.

    (1939) RIBA 19. Er ré glañù (...) e zivaltré grons ou deulagad ar er méziad. ●(1939) KOLM 4. Kolmkel e zivaltr é zeulagad.

  • divalvenn
    divalvenn

    d. malvenn

  • divalvennet
    divalvennet

    adj. (en plt des yeux) Grand ouverts.

    (1932) KANNgwital 358/229. e zent a strake en e benn hag e zaoulagat a oa divalvennet gant ar spouron.

  • divalvenniñ
    divalvenniñ

    v. tr. d. Ciller.

    (1926) FHAB Ebrel 145. ar bôtred o doa chilaouet hep divalvenni o daoulagad.

  • divamiñ
    divamiñ

    v. tr. d. Désensorceler.

    (1876) TDE.BF 153b. Divamein, v. a., tr. «Désensorceler.»

  • divanac'h
    divanac'h

    adj. Ancien religieux, défroqué.

    (1919) DBFVsup 19a. divenah, tr. «ancien religieux.» ●(1939) KOLM 110. deusto dehè bout divenah.

  • divanac'hiñ
    divanac'hiñ

    v. tr. d. Défroquer.

    (1919) DBFVsup 19a. divenahein, v., tr. «défroquer.»

  • divanaleg
    divanaleg

    m. –ed (biologie) Amphibie.

    (1931) VALL 23b. Amphibie subs., tr. «diouanaleg pl. ed

  • divanalegezh
    divanalegezh

    f. (biologie) Amphibisme.

    (1931) VALL 23b. qualité des amphibies, tr. «diouanalegez f.»

  • divanalek
    divanalek

    adj. (biologie) Amphibie.

    (1931) VALL 23b. Amphibie, tr. «diouanalek

  • divanat / divaniñ
    divanat / divaniñ

    v. tr. d. Ôter la mousse de, émousser.

    (1908) DIHU 34/60. digivinein, divañnein er gué e zou talvoudus. ●(1923) DIHU 139/203. divañnein ur prad. ●(1939) RIBA 45. éh ant de glouidat ou fradeuiér, d'ou divañnat, d'ou diveinein.

  • divañch
    divañch

    adj. & adv.

    (1) Attr./Épith. Sans manches.

    (1633) Nom 111b. Conlobium, exommis : habillement sans manches : habillamant diuaing, ne deffe quet á manigou (lire : maingou). ●113b. Tunica : sayon, saye sans manches : tunicl, sæ diuaing, ne deffequet á maingou.

    (1744) L'Arm 228a. Sans Manches, tr. «Divanche.» ●(1745) BT 328. ur say-à-gambre divanche, tr. «une robe de chambre sans manches.»

    (1906) CDFi octobre (d’après KBSA 124). eur surpiliz divañch. ●(1925) FHAB Meurzh 95. e korf e chupenn divanch. ●(1936) IVGA 57. Gant e zivrec’h divañch. ●(1941) FHAB Mae/Mezheven 51a. meur a roched divanch. ●(1962) EGRH I 66. divañch a., tr. « sans manches. » ●(1987) GOEM 25. En pays pagan, un gilet de bure, court et sans manches, ar paltok divanch.

    (2) Adv. A-zivañch : en bras de chemise.

    (c.1897) GUN.dihu 147/332. Er vatèh, a zivanch hag en huiz ar hé zal, / E geij ha bleud ha deur.

  • divand
    divand

    adj. Lâche.

    (1907) VBFV.fb 58a. lâche, tr. «disten, divand, distert.»

  • divandennadeg
    divandennadeg

    f. –où Débandade.

    (1931) VALL 182b. Débandade fuite collective, tr. «divandennadeg f.»

  • divandennañ / divandenniñ .1
    divandennañ / divandenniñ .1

    v. tr. d. Ôter un bandage, un bandeau (d'une plaie, etc.).

    (1659) SCger 40a. debander vne plaie, tr. «diuandenni vr gouli.» ●(c.1718) CHal.ms i. debander une playe, tr. «diuandein, diuandenein ur gouli, ur bless'.» ●(1727) HB 14. Divandennit va daoulagad. ●(1732) GReg 245a. Debander, ôter une bande, un bandeau, tr. «Divandenna. pr. divandennet

  • divandennañ / divandenniñ .2
    divandennañ / divandenniñ .2

    v.

    (1) V. intr. Se débander.

    (1732) GReg 245b. Se débander, en parlant des soldats, tr. «Divandeña

    (1931) VALL 182b. se débander, tr. «divandenni

    (2) V. pron. réfl. En em zivandennañ : se débander.

    (1732) GReg 245b. Se débander, en parlant des soldats, tr. « Van[netois] him divandenneiñ

    (18--) SAQ I 108. ar zoudardet en em zivandenno.

  • divandenniñ .1
    divandenniñ .1

    voir divandennañ .1

  • divandenniñ .2
    divandenniñ .2

    voir divandennañ .2

  • divandiñ .1
    divandiñ .1

    v. tr. d. Ôter le bandage (d'une plaie, etc.).

    (c.1718) CHal.ms i. debander une playe, tr. «diuandein, diuandenein ur gouli, ur bless'.»

  • divandiñ .2
    divandiñ .2

    v. tr. i. Divandiñ diouzh : se défaire (d'un animal).

    (1895) FOV 248. Mar faut d'hé, koust pé koust ; d'oh hou lon divandein, tr. «S'ils veulent à tout prix se débarrasser de leur bête.» 266. eit gout ma ta de ben / A zivand doh é jau.

  • divandiñ .3
    divandiñ .3

    v. tr. d. Donner (un coup).

    (c.1718) CHal.ms ii. Ie lui ai flanqué un bon soufflet, tr. «diuandet em mes doh tou ur Iotad a choes.»

  • divane
    divane

    adj. Immobile.

    (1964) BRUD 18/45. astennet war al leton, divane.

  • divaneg
    divaneg

    adj. Sans gant.

    (1732) GReg 447b. Sans gant, tr. «Divanecg

    (1876) TDE.BF 153b. Divanek, adj., tr. «Sans gants.»

  • divanegañ
    divanegañ

    v. tr. d.

    I. Déganter.

    (1732) GReg 257b. Deganter, tr. «divanega. Van[netois] divanegueiñ

    (1876) TDE.BF 153b. Divanega, v. a., tr. «Oter les gants.»

    II. sens fig.

    (1) Divanegañ e ivinoù : montrer, sortir ses griffes.

    (1877) FHB (3e série) 23/186b. hoc'h euz divaneget hoc'h ivinou.

    (2) Divanegañ ar spered : éveiller l'esprit.

    (1732) GReg 380a. Cela est propre à éveiller, ou à réveiller l'esprit, tr. «Mad eo an dra-ze da divanega ar spered

    (3) Divanegañ an daoulagad : déciller les yeux.

    (1732) GReg 250a-b. Deciller, ouvrir les yeux, tr. «Divanega an daoulagad

    (4) Divanegañ e deod : parler beaucoup.

    (1659) SCger 43b. deuider & parler beaucoup, tr. «diluia, diuanega e teaut

  • divaneget
    divaneget

    adj. Déganté.

    (1732) GReg 257b. Deganté, ée, tr. «Divaneguet

  • divanet
    divanet

    adj. Épuisé, exténué.

    (1982) PBLS 96. (Langoned) divanet, tr. «épuisé, exténué.» ●180. divanet, tr. «épuisé.»

  • divaneur
    divaneur

    m. =

    (1872) ROU 79b. Daou vloaz divaner en d-euz, tr. «il a deux ans pour débarrasser les champs de la ferme qu'il exploitait.»

  • divaneuriñ
    divaneuriñ

    v. tr. d.

    (1) Déblayer.

    (1872) ROU 79b. Débarrasser, décombrer, tr. «divaneri, en parlant d'un terrain à cultiver.» ●Daou vloaz divaneri en d-euz, tr. «il a deux ans pour débarrasser les champs de la ferme qu'il exploitait.»

    (1919) LZBt Du 7. c'houezan tan aman ha du-hont 'vit dibab ha divaneri al lec'h kavet dereat ouz ar Mision.

    (2) absol. =

    (1957) ADBr lxiv 4/456. (An Ospital-Kammfroud) Divaneuri : v. – Maneuri (manœuvrer) + di (préf. priv.) : dond a rê re a id d'al leur : an dud e tro an dornerez ne hellent ket ken divaneuri.

  • divaniel
    divaniel

    adj.

    (1) Attr./Épith. (Façons) libre, sans gêne.

    (1839) BSI 56. ne dit qet d'o zy gand fæçzonyou qen divaniell.

    (2) Adv. Sans faire de manières.

    (1872) ROU 91a. Sans manières, tr. «Divaniel.» ●(1874) FHB 476/46a. Eo da, eme Veneat divaniel aoualc'h.

  • divanier
    divanier

    adj. Sans égard.

    (1530) J p. 15b. Allas goae me pebez mecher / Eu coll breman glan dimanyer / An oignamant quer leueret, tr. «Hélas ! malheur à moi ! qu'est-il besoin de répandre ainsi en pure perte ce parfum si estimé.»

  • divaniñ
    divaniñ

    voir divanat

  • divank
    divank

    adj.

    I. Attr./Épith.

    (1) (en plt de qqn, d'un animal) =

    (1867) BBZ III 238. hag hen dreo ha divank, tr. «le cœur gai et dispos.» ●348. heudet mat ho marc'h divank, tr. «entravez bien votre poulain folâtre.»

    (1900) KAKE 250. krouadurik divank / E'r fount, guell eo chomm dic'habouz.

    (2) = difazi.

    (18--) SAQ I 17. Ha Doue (...) her c'havas [an den] divank, diabeg e pep gis.

    (3) (en plt des événements) Sur, immanquable, inéluctable, fatal.

    (1732) GReg 514b. Nous mourrons une fois, cela est immancable, & certain, tr. «Mervell a raïmp oll ur veach, qemeñze a so divanc hac açzur.»

    II. Adv. Sans faute.

    (17--) ST 330. Ar pez a lavaran a renk bout gret divank, tr. «Ce que je vous dit doit être exécuté fidèlement.»

  • divankadur
    divankadur

    m. –ioù

    (1) Correction d'un devoir par écrit.

    (1931) VALL 156b. Correction action de rectifier, tr. «divankadur m.»

    (2) Texte corrigé de ses fautes.

    (1931) VALL 157a. (un) corrigé (de devoir), tr. «divankadur m.»

  • divankañ
    divankañ

    v. intr.

    (1) Changer de banc.

    (1872) ROU 77a. Je trouve difficile de changer de banc, tr. «diez e cavan divanca

    (2) (pêche) Quitter les bancs de pêche.

    (1977) PBDZ 768. (Douarnenez) divankañ, tr. «quitter les bancs de pêche.»

  • divankañ / divankiñ / divankout
    divankañ / divankiñ / divankout

    v. tr. d.

    (1) Corriger, détromper.

    (1872) ROU 79a. Corriger, tr. «divanca.» ●An eil a zivanco egile, tr. «si l'un se trompe l'autre le redressera.»

    (1925) FHAB Du 434. mar c'houitan warni, c'houi a zivanko ac'hanon. ●(1975) YABA 17.05. Hani nen doè krédet divankein er baourkèh. ●(1975) LIMO 17 avril. Divankein, tr. «détromper.»

    (2) Corriger (un texte, etc.).

    (1931) VALL 157a. Corriger, rendre correct ; un devoir, etc., tr. «divanka.» ●(1935) BREI 439/3c. Divanka troidigeziou.

    ►absol.

    (1920) LZBl Gouere 341. ne reen nemet taol evez, ha divankout.

    (3) (agriculture) Remplacer (des plants).

    (1907) VBFV.bf 17a. divankein, v. a., tr. «remplacer.» ●(1934) BRUS 80. Remplacer (les plants d'une plantation), tr. «divankein

  • divanket
    divanket

    adj. (en plt d'un devoir) Divanket.

    (1931) VALL 157a. Corrigé (devoir), tr. «divanket

  • divankiñ
    divankiñ

    voir divankañ

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...