Devri

Recherche 'div...' : 778 mots trouvés

Page 5 : de diveget-1 (201) à diveradenn (250) :
  • diveget .1
    diveget .1

    adj. Épointé.

    ●(1732) GReg 932b. Tournoi, ancien exercice de Cavaliers bien montez lestement parez & armez de lances, tr. «Stourmérez gand al lançzou diveguet.»

    ●(1838-1866) PRO.tj 179. E lostic coant / (…) Voa diveguet.

  • diveget .2
    diveget .2

    adj. Exprimé.

    ●(1933) ALBR 23. penôs e oa hi eur plac'h atout hag a lavare e begement da bep hini diveget mat.

  • divegiñ .1
    divegiñ .1

    v.

    (1) V. intr. =

    ●(1936) DIHU 295/6. Bourus e vè cheleuet doh en duchentil-sé, meur a ùéh, dreistol a pe ziveg tud fin èl Mazé.

    (2) V. tr. d. Prononcer, dire.

    ●(1895) FOV 250. Divég en orémus ag ur pen bet en al, tr. «prononcer la formule d'un bout à l'autre.»

    ●(1934) MAAZ 51. ne hel ket divegein rah er chongeu e saù d'é spered. ●(1935) DIHU 283/206. En ur dremén étalonn é tiveg, get trouz ur fust e vér é houlé : «On les aura, fourrier !» ●(1942) DHKN 251. hep divégein ur gir.

    ►[au narrat. indir.]

    ●(1942) DIHU 377/156. Malloh ru arnoh ! anstu, e zivègé er iondr.

  • divegiñ .2
    divegiñ .2

    voir divegañ

  • diveglemmañ
    diveglemmañ

    v. tr. d. Épointer.

    ●(c.1718) CHal.ms i. espointer, tr. «torrein er bec, moussein, diueclemein venat de beclem qui signifie pointe.»

  • divegon
    divegon

    adj.

    (1) (en plt d'un organisme vivant) Qui a peu d'énergie vitale.

    ●(1935) DIHU 293/267. arnehon ur bodad man benak, divegon, keijet get ur geoten hesk e vehé laret trohet en un tam parlak merglet.

    (2) sens fig. (en plt d'un travail) = (?) De peu d'envergure, de courte haleine (?).

    ●(1937) DIHU 314/308-309. Mâl é d'er skrivagnerion a Vreih dileskel en troidigeheu hag el labourieu divegon, ha diskoein é hellant, ind eùé neijal get ou diùaskel ou unan.

  • divein
    divein

    adj. Sans pierres.

    ●(1876) TDE.BF 155a. Divein, adj., tr. «Où il n'y a pas de pierres.»

    ●(1923) SKET I 23. douar bloat ha divein.

  • diveinañ
    diveinañ

    v. tr. d. Épierrer, dérocher.

    ●(1732) GReg 519b. arracher les rochers de la Paroisse de Berryen, tr. «Divæyna béryen.»

    ●(1870) FHB 294/261a. gand peb a baner o tiveinna an douar. ●(1876) TDE.BF 155a. Diveina, v. a., tr. «Enlever les pierres d'un champ, l'en débarrasser.»

    ●(1910) MAKE 96. diveina an douar. ●(1933) EVGB 9. En em lakaat a rajont da zifraosta, da zizec'ha, da ziveina ar vro-ze. ●(1939) RIBA 45. éh ant de glouidat ou fradeuiér, d'ou divañnat, d'ou diveinein. ●(1962) EGRH I 67. diveinañ v., tr. « enlever les cailloux, les pierres. »

    ●(2002) MVAHU 158. (An Uhelgoad) Pevar dra 'n-eus ket bet gallet / An Aotrou Doue ober gwech ebed : / Plennaad Brasparz / Diradenna Plouyé / Diveina Huelgoad / Dihasta Poullaouen, tr. «Il y a quatre choses / que Dieu n'a jamais pu faire : / Aplanir Braspartz, / Arracher les fougères de Plouyé, / Arracher les pierres du Huelgoat. / ‘députaniser' Poullaouen.»

  • diveiner
    diveiner

    m. –où Chasse-pierres.

    ●(1931) VALL 114a. Chasse-pierres, tr. «diveiner pl. ou.»

  • divelbich
    divelbich

    adj. Bezañ divelbich : ne pas voir mal, regarder attentivement.

    ●(1877) FHB (3e série) 15/115a. digeri an daoulagad ha beza divibich pa vez da joaz etre daou zen.

  • divelc'hwedañ / divelc'hwediñ
    divelc'hwedañ / divelc'hwediñ

    v. tr. d. Ôter, chasser les limaces (des plantes).

    ●(1869) KTB.ms 14 p 133. laket da divelc'houedi kaol.

    ●(1941) ARVR 19/4b. ha pa ne vefe ken da zivelc'houeda kaol.

  • divelc'hweder
    divelc'hweder

    m. –ion Homme qui enlève les escargots.

    ●(1941) ARVR 19/4c. «Aze», eme an aotrou person, «ez eus deut eun divelc'houeder kaol.»

  • divelc'hwediñ
    divelc'hwediñ

    voir divelc'hwedañ

  • diveleg .1
    diveleg .1

    adj.

    (1) (Paroisse, etc.) sans prêtre.

    ●(1906) KANngalon Mae 114. Parrez divelek. ●(1906) KANngalon Eost 191. an hospitaliou diveleg.

    (2) Qui n'a pas de prêtre à sa disposition.

    ●(1939) KOLM 73. mignoned an dud divelek. ●84. er gristenion divélek.

    (3) sens fig. Bezañ diveleg : ne pas être bredouille.

    ●(1962) TDBP II 40. Diveleg out, tr. «tu n'es pas bredouille.»

  • diveleg .2
    diveleg .2

    m.

    (1) Homme qui n’est pas prêtre.

    ●(1872) FHB 394/229b. nobl ha pobl, beleien ha diveleien.

    ●(1940) DIHU 347/77. hep sellet (...) ha bèleg e oè pe divèleg.

    (2) Défroqué.

  • diveleget
    diveleget

    adj. Qui a cessé d'être prêtre, défroqué.

    ●(1954) VAZA 56. ar c'hloareg diveleget-se na baoueze ket da gas kuit ar venec'h. ●(1963) LLMM 99/269. Ar manac'h diveleget-se a oa bet kaset kuit eus e gouent abalamour ne veze troet e spered nemet war du ar vuhez diroll hag ar gisti. ●(1977) PBDZ 768. (Douarnenez) diveleget, tr. «qui a cessé d'être prêtre.»

  • divelegiñ
    divelegiñ

    v.

    (1) V. tr. d. Interdire (un prêtre), déprêtrer, déprêtriser.

    ●(1732) GReg 258b. Degrader quelqu'un de la prêtrise, tr. «divælegui ur re. pr. divæleguet.»

    ●(1876) TDE.BF 155a. Divelegi, v. n., tr. «Dégrader un prêtre.»

    (2) V. pron. réfl. En em zivelegiñ : se défroquer, renoncer à la prêtrise, se déprêtrer, se déprêtriser.

    ●(1910) ISBR 306. pé hum zivelegein. ●(1915) HBPR 172. e lavaraz e felle d'hezan en em zivelegi. ●209. na dimezi nag en em zivelegi.

  • divelfenn
    divelfenn

    adj. Amphibie.

    ●(1931) VALL 23b. Amphibie, tr. «diouelfenn.»

  • divelfennat
    divelfennat

    adj. Amphibie.

    ●(1931) VALL 23b. Amphibie, tr. «diouelfennat.»

  • divelkoni .1
    divelkoni .1

    adj.

    (1) Sans tristesse.

    ●(1580) G 324-326. Mo groay aes dre raeson / Mar plyge da Roe an tron / e pep faesceon dymelcony, tr. «Je vous rendrai facilement avec raison, / S'il plaît au roi du ciel / De toute façon sans tristesse.»

    ●(c.1718) CHal.ms iv. sans souci, tr. «dibreder, diuelconi, dissourci.»

    (2) Sans souci.

    ●(1659) SCger 112a. qui est sans soucy, tr. «disourci.»

    (3) Qui a du temps libre, du loisir.

    ●(1659) SCger 38b. deloisir, tr. «diampech.»

  • divelkoni .2
    divelkoni .2

    f. Inconsidération.

    ●(1659) SCger 69a. inconsideration, tr. «diuelconi.»

  • divell
    divell

    adv. Mell-divell : pêle-mêle, en désordre.

    ●(1955) STBJ 38. ma wekent o vont a-ruilhou mell-divell d'an traoñ gant an diri.

  • divellañ
    divellañ

    v. tr. d.

    (1) Rompre l'échine de qqn.

    ●(1732) GReg 316a. Rompre l'échine du dos à quelqu'un, l'échiner, tr. «Divella e guein da ur re.»

    (2) Assommer.

    ●(1941) SAV 20/19. (Pleiben...) Divella, verb. Diskara unan-bennak gant eur mestaol pe beza bourouellet dre wall-zarvoud. Sk. : P'edo o vont da skei em eus divellet an den-se gant eun taol-baz. Divellet eo bet en eur goueza diwar eur bern foenn. ●(1958) BRUD 4/81. tra-walh e oa bet ar mestaol he-devoa tapet evid he divella. ●(1960) PETO 73. Hen divello ha diskaro ! ●85. Divella : Assomer, e galleg. ●(1964) ABRO 106. edont o vont da zivellañ ha da ziwadañ ar prizoniad gwenn.

  • divellat
    divellat

    v. tr. d. Mellat ha divellat : pousser (qqn) de l'un à l'autre.

    ●(1732) GReg 20a. Agiter, pousser deça & delà, tr. «mellat ha divellat.» ●492a. Hercer une personne, la balotter des uns aux autres, tr. «Mellat ha divellat ur re-bennac.»

  • divellkeinañ
    divellkeinañ

    v. tr. d. Échiner.

    ●(1931) VALL 237a. Échiner, tr. «divellgeina.»

  • divellkeineg
    divellkeineg

    m. –ed (biologie) Invertébré.

    ●(1931) VALL 400a. Invertébré subs., tr. «divellkeineg m. pl. ed.»

  • divellkeinek
    divellkeinek

    adj. (biologie) Invertébré.

    ●(1931) VALL 400a. Invertébré, tr. «divellkeinek.»

  • divemor
    divemor

    adj.

    (1) Qui n'a pas de mémoire.

    ●(1732) GReg 269b. Dépourvû de memoire, qui ne peut apprendre par cœur, tr. «Divemor.» ●613a. N'avoir point de mémoire, tr. «Beza divemor.»

    ●(1904) SKRS I 11. ar bugel divemor. ●(1906) KPSA xvii. mez divemor oa, poan en doa o teski a zian eor. ●(1909) BROU 223. (Eusa) Divémor, tr. «Sans mémoire.» ●(1934) CDFi 23 juin. Na pebez penn divemor am eus-me memes tra !

    (2) Mont divemor, dont da vezañ divemor : perdre la mémoire.

    ●(1910) MAKE 27. rak divemor e teuan da veza gant an oad. ●(1914) FHAB Gouere 205. Ar vutunerien a ya divemor buhannoc'h ha stankoc'h eget ar re all. ●(1920) AMJV 62. Tad a zo iac'h atao, mes eat eo divemor. ●(1984) ECDR 19. Ma zad a oa aet divemor a-barzh ma oa marv.

  • divemoriñ
    divemoriñ

    v. intr. Perdre la mémoire.

    ●(1872) ROU 91b. Sa mémoire s'affaiblit, tr. «divemori a ra.»

    ●(1909) BROU 228. (Eusa) Divemóri, tr. «Perdre la mémoire.»

  • divempr
    divempr

    adj. Sans membres.

    ●(1732) GReg 263b. Demembré, ée, sans membres, tr. «Divémpr.»

  • divempradur
    divempradur

    m.

    (1) Démembrement, dislocation.

    ●(1732) GReg 263b. Demembrement, tr. «divémpradur.»

    (2) Disjonction.

    ●(1732) GReg 279a. Desunion, disjonction de choses jointes, tr. «divémpradur.»

  • divempradurezh
    divempradurezh

    f. Démembrement, dislocation.

    ●(1732) GReg 263b. Demembrement, tr. «Divémpradurez.»

  • divempraj
    divempraj

    m. Démembrement, dislocation.

    ●(1732) GReg 263b. Démembrement, tr. «divambrach.»

  • divemprañ / divempriñ
    divemprañ / divempriñ

    v. tr. d. Démembrer.

    ●(14--) Jer A.39. Dymempraff., tr. « Démembrer ». ●(14--) Jer.ms 269. Quyng te vase te ez quever, / Na douch mar squemp hoz dymemprer., tr. « Ecorche, là, toi, en face de toi. / Aussi vif que vous soyez, on vous démembrera ». ●(1499) Ca 66b. Diuempraff. g. desmembrer.

    ●(1659) SCger 42a. demembrer, tr. «diuembri.» ●144a. diuempra, tr. «disloquer.» ●(1732) GReg 263b. Demembrer, tr. «Divempra. pr. divempret. Van[netois] divambreiñ.»

  • divempret
    divempret

    adj. Démémbré.

    ●(1633) Nom 97b. Termes : rameau d'arbre arraché : brancq dimembret, distaguet par forca.

    ●(1688) MD II 13. Sellit penaus ezêo bet divempret / Va c'horf.

    ●(1905) KANngalon Eost 467. ar memprou torret pe zivoumpret. ●(1977) PBDZ 769. (Douarnenez) divompret, tr. «démembré, les membres arrachés.»

  • divempriñ
    divempriñ

    voir divemprañ

  • diven
    diven

    adj. Non taillé.

    ●(1923) SKET I 143. beziou graet a vein bras diven.

  • diveni
    diveni

    adj. Sans faire de façons.

    ●(1943) FHAB Mezheven 309. Dirak 'n Doue Roue, dinammer hon nammou, / A ro d'it diveni testeni divarvel. (...) diveni : hep geizou, hep ardou.

  • divenn .1
    divenn .1

    adj. Sans volonté.

    ●(1941) SAV 19/31. roue divenn ha lezober. ●(1957) BRUD 2/37. Hirvoudi a rae, mantret ha divenn, hag eur pouez ankeniuz a waske he halon. ●(1958) BRUD 3/105. Divenn : Heb youl. ●(1977) LLMM 181/115. Bremañ her c'havan divenn da enebiñ outi.

  • divenn / divennañ .2
    divenn / divennañ .2

    v. tr. d.

    (1) Demander, mander.

    ●(c.1500) Cb [mennat]. Jnde competo / is. g. competer / conuenir. b. diuennaff. ●(1530) J p. 229a. Leueret huy me ouz dimenn / Pe da penn ezouf quemennet, tr. «veuillez m'apprendre, je vous le demande, pourquoi vous m'avez adressé un message.» ●(1557) B I 653. An dra man crenn a diuennaff, tr. «Voici ce que je vous demande.» ●(1580) G 497. reyt dezy quelen en lem poz dymennaf, tr. «donnez-lui instruction sérieusement, quand je vous en conjure.»

    (2) Commander.

    ●(1580) G 123. dre ma dymennet, tr. «comme vous le commandez.»

    (3) Mander.

    ●(1575) M 475-476. mar meru en vn pechet / Hep ober Pynigenn, na he bout diuennet, tr. «s'il meurt avec un péché, / Sans faire pénitence, et qu'il soit mandé (là-haut).» ●509. pan düy daz dyuenn, tr. «quand il viendra à te mander.»

  • divennañ
    divennañ

    voir divenn .2

  • divennerezh
    divennerezh

    m. Aboulie.

    ●(1931) VALL 3b. Aboulie, tr. «divennerez m.»

  • divennig
    divennig

    adj. Qui n'a pas été bénit.

    ●(1872) ROU 60. Divinnig, tr. «non béni, profane.»

  • divennigañ
    divennigañ

    v. tr. d. Profaner.

    ●(1934) BRUS 77. Profaner (un lieu saint), tr. «divénegein.»

  • divent
    divent

    adj.

    (1) Énorme, immense.

    ●(1860) BAL 58b. paleziou hag ilizou divent. ●(1876) TDE.BF 155a. Diveñt, adj., tr. «Démesuré, immense.» ●(1889) ISV 11. ar bolojou divent-ze.

    ●(1919) FHAB Here 112. Nag er moriou divent nag e kleuz ar steriou. ●(1921) PGAZ 5. kerreg huel ha divent o skora an enezen. ●(1963) LLMM 99/264. met nec’het bras gant o heuzoù hag o c’hentroù divent e seblante ur strollad archerien pilpasañ.

    (2) Divent a : une grande quantité de.

    ●(1867) BUE 141. Divend a dud e oa enn-hi.

    (3) Un niver divent a : un grand nombre de.

    ●(1911) BUAZperrot 87. eun niver divent a zoueou. ●226. eun niver divent a bec'herien.

    (4) (en plt de qqc. d'abstrait) Immense.

    ●(1912) MMKE xvii. karante divent ar Zalver. ●(1921) FHAB Even 147. Eur vad divent a rafec'h d'in ! ●(1935) SARO 29. ar vad divent a reas sant Ronan da Voleniz. ●(1936) PRBD 53. Ar c'heuz, ive, a rank beza divent, heb muzul.

    (5) Illimité.

    ●(1926) FHAB Genver 24. ne lakin ket a vec'hiou re vras d'it, rak nerz eul loen n'eo ket divent.

    II. Adv. intens. Énormément.

    ●(1867) FHB 127/179a. Ar guez-ze a so teo divent. ●(1889) ISV 344. eun doare prenved bras divent.

    ●(1929) FHAB C'hwevrer 54. Al loened bras divent.

  • diventur
    diventur

    adj. D'une manière brutale.

    ●(1835) COS 358. Int el laca itré deourn soudardet barbar, péré en dihusque én ur fæçon diventur.

  • diver .1
    diver .1

    voir dever .1

  • diver .2
    diver .2

    voir deverañ

  • diverad
    diverad

    voir deverad

  • diveradenn
    diveradenn

    voir deveradenn

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...