Devri

Recherche 'hu...' : 215 mots trouvés

Page 2 : de hudal-hudin (51) à hugedenn (100) :
  • hudal / hudiñ
    hudal / hudiñ

    v.

    I. V. intr.

    (1) Rugir, hurler.

    ●(c.1680) NG 1874. en diaulet ou hudal. ●(c.1718) CHal.ms ii. hurler comme un chien, ou comme un loup, tr. «hudal, ïudal el ur blei, pe el ur c'hi.» ●(1732) GReg 505b. Hurler, tr. «Van[netois] hudeiñ. hudal.» ●(1744) L'Arm 343b. Rugir, tr. «Udein, dale.. détt.» ●(17--) TE 42. ul Lion é hudal.

    ●(1839) BESquil 74. a pe gleuas el lonnèd é hudal. ●(1849) LLB 588. er blaidi é hudal. ●(1857) GUG 44. Hudal e hrant a bouis-pèn, avel chàss counaret. ●(1861) BSJ 175. El lonnèd memb e vrellou, e hudou quen ne scontou en ol doh ou hleuèt. ●(1896) HIS 139. hudal goah ar hoah. ●(1897) EST 38. n'arsaùant ket à hudal.

    ●(1907) DIHU 30/472. Er chas (...) e hudé par ma hellent. ●(1913) AVIE x. el lion é en hani e hud er hriùan anehé.

    (2) (en plt des éléments) Gronder.

    ●(17--) VO 128. Er puar ahuél hac er seih gurun, e gorn hac e hude perpet drès tehi.

    ●(1849) LLB 1899. en ahuel é hudal er hoedeu. ●(1863) MBF 54. Hudal a hra er mor, tr. «La mer mugit.»

    (3) =

    ●(1857) LVH 320. hudal memb e hran.

    (4) Respirer en sifflant.

    ●(1982) PBLS 630. (Langoned) hudel, tr. «respirer en sifflant.»

    (5) sens fig. (en plt d'une toupie) Ronfler.

    ●(1879) ERNsup 163. udal a ra 'nn doupin, elle bruit [la toupie], St-M[ayeux].

    II. V. tr. d. Huer.

    ●(1732) GReg 502b. Huer, se moquer de quelqu'un par des cris, tr. «hudal ur re. pr. hudet.»

  • hudeal / hudeiñ
    hudeal / hudeiñ

    v. tr. d. Huer.

    ●(1732) GReg 502b. Huer, se moquer de quelqu'un par des cris, tr. «Van[netois] hudeal. hudeeiñ. ppr. hudeët.» ●(1767) ISpour 408. hemp jamæss hou hudéein, hou anjuliein, nac hou laquat d'arronein.

  • hudeet
    hudeet

    adj. Hué.

    ●(1790) MG 190. Un dén e lah un aral, e zou câsseit ha hudaiét guet en ol.

  • hudek
    hudek

    adj. Magique.

    ●(1931) VALL 438b. Magique, tr. «hudek.»

  • hudel .1
    hudel .1

    adj. Magique.

    ●(1931) VALL 438b. Magique, tr. «hudel.»

  • hudel .2
    hudel .2

    voir huzil

  • hudell
    hudell

    f. –ed (ornithologie) Chouette effraie.

    ●(c.1718) CHal.ms iii. orfraye, tr. «un hudel.»

  • hudenn
    hudenn

    voir hurenn

  • huderezh
    huderezh

    m. –ioù

    (1) Huée.

    ●(1732) GReg 502b. Huée, cri d'une multitude après quelqu'un, tr. «hudérez.»

    (2) Hurlement.

    ●(c.1718) CHal.ms ii. hurlement, tr. «hudereh, ïudereh.» ●(1732) GReg 505b. Hurlement, tr. «Van[netois] hudereh.» ●(1744) L'Arm 343b. Rugissement, tr. «Udereah.. heu. m.» ●(17--) TE 42. udureah e vab.

    ●(1856) GRD 272. Ne gleuant nameit clêmmeu hirvoudus, hudereaheu, crieu a rage, chouriquereah dent.

    ●(1942) DIHU 372/85. hudereh el loñned goué.

  • hudiñ .2
    hudiñ .2

    voir hudal

  • hudiñ.1
    hudiñ.1

    v. tr. d. Charmer, ensorceler, enchanter.

    ●(1732) GReg 338b. Enchanter, user de magie pour operer quelque merveille, tr. «ãls. hudu. hudiff.»

  • hudour
    hudour

    m. –ion Magicien.

    ●(1925) CBOU 5/77. Aze 'man an hudour, tr. «Là se trouve le magicien.» ●(1931) VALL 438b. Magicien, tr. «hudour m.»

  • hudouriezh
    hudouriezh

    f. Magie.

    ●(1931) VALL 438b. Magie, tr. «hudouriez f.»

  • hudur .1
    hudur .1

    adj.

    (1) Sale.

    ●(1499) Ca 113b. Hudur. g. ordoux. l. vide in soillaff. ●(1530) J p. 11b. Ez eus gant brut toull put hudur, tr. «il y a certes un gouffre bruyant, sauvage, infâme.»

    ●(1659) SCger 154b. hudur, tr. «sale.» ●(1732) GReg 354a. Les entrées des Villes sont sales, tr. «An antrëou eus ar c'hærryou a so ordinal hudur.» ●840b. Sale, gâté, malpropre, tr. «hudur.» ●(17--) EN 2944. beued nen jstand en nen dour quen vdur, tr. «et tu seras noyé en un instant dans une eau si sale.»

    ●(1838) CGK 13. cravad keïn eur vouïz hüdur. ●(1857) CBF 85. Houn-nez zo kel louz, ken hudur hag ar seiz pec'hed, tr. «Celle-ci est aussi sale, aussi dégoûtante que les sept péchés mortels.» ●C'houeza a ra he fri gant he bisiad ; hudur eo an dra-se, tr. «Elle se mouche avec les doigts ; cela n'est pas propre.»

    ●(1908) PIGO II 175. henvel-beo 'oa zur ouz eur c'hlasker-bara, gant e dog distum, e zilhad trist hag hudur. ●(1926) FHAB Genver 27. podezou hudur, kirinennou pe zailhou louz.

    (2) Luxurieux, lubrique, obscène.

    ●(1530) J p. 13b. Dan tut hudur a ordur luxurius, tr. «aux impudiques, aux libertins, aux luxurieux.»

    ●(1877) EKG I 44. an dud o doa c'hoant d'en em ruill er pec'hejou udur. ●(1877) BSA 32. morse sonj pe c'hoant hudur ne zaotras an diantegez euz he ene. ●(1883) MIL 75. na koms udur. ●(1893) IAI 147. ar c'homzou lubrik hag udur.

    ●(1905) KANngalon Ebrel 372. ar c'hazetennou fall, al leoriou udur. ●(1909) FHAB C'hwevrer 48. eur zoun hudur bennag. ●(1924) FHAB Genver 33. d'ar re ne zislonkent nemet soniou fall, hudur ha brein put awechou. ●(1926) FHAB Du 430. ar pec'hed hudur n'oa ket anavezet en o zouez. ●(1936) PRBD 82. levriou hudur. ●120. c'houi peus great traou hudur ganeoc'h oc'h unan, gant anevaled, gant tud all, tud kerent deoc'h, tud dimezet, gant bugale.

    (3) Horrible.

    ●(1847) FVR 228. dindan kroc'henn eul loen hudur, tr. «sous la peau d'une vilaine bête.»

    ●(1909) BOBL 20 février 217/1b. ar c'hilhotin (…) ar benvek hudur impentet gant ar revolusion vraz. ●(1909) BOBL 20 mars 221/1c. ar c'hlenvejou hudurra. ●(1935) BREI 438/2b. Bet zo koulz ive hag e oa hudur stad ar micherour.

    (4) (religion) Spered hudur : esprit immonde.

    ●(1904) ARPA 55. eun den kemeret gant eur spered hudur.

  • hudur .2
    hudur .2

    m.

    (1) Homme infâme, salaud.

    ●(1650) Nlou 107. Maz encherchas assur, / Diouz é tut an hudur, tr. «de sorte qu'il s'enquit, certes, / de ses gens, le salaud.»

    (2) Horreur.

    ●(1872) ROU 88b. C'était une horreur, tr. «Un udur oa.» ●(1890) MOA 296a. C'était une horreur, tr. «eunn udur oa !»

  • huduraat
    huduraat

    v.

    (1) V. intr. Devenir malpropre.

    ●(1732) GReg 597a. devenir malpropre, tr. «huduraat. pr. eët» ●840b. devenir sale, tr. «huduraat. pr. hudureët.»

    ●(1876) TDE.BF 297a. Huduraat, v. n., tr. «Devenir malpropre, déshonnête, etc.»

    (2) V. tr. d. Rendre malpropre, souiller.

    ●(1732) GReg 597a. Rendre malpropre, tr. «huduraat. pr. eët» ●840b. Rendre sale, tr. «huduraat. pr. hudureët.»

    ●(1927) GERI.Ern 230. huduraat, tr. «souiller.»

  • hudurenn
    hudurenn

    f. –ed Souillon.

    ●(1732) GReg 597a. Femme malpropre, tr. «Hudurenn. p. hudurenned.»

    ●(1876) TDE.BF 297a. Hudurenn, s. f., tr. «Souillon, salope.»

    (1927) GERI.Ern 230. hudurenn f., tr. «souillon, salope.» ●(1931) VALL 703a. Souillon, tr. «hudurenn f.»

  • hudurerezh
    hudurerezh

    m.

    (1) Saleté.

    ●(1847) MDM 224. ho tiez nebeud iec'hedus hag an hudurerez en pehini e vevit.

    (2) Ober hudurerezh =

    ●(1878) EKG II 102. laerez hag ober udurerez.

  • hudurez
    hudurez

    f. malpropreté.

    ●(1732) GReg 597a. Malpropreté, saleté, ordure, tr. «hudurez.»

    ●(1927) GERI.Ern 230. hudurez f., tr. «saleté, impureté.»

  • hudurnaj / hudurniaj
    hudurnaj / hudurniaj

    m.

    (1) Malpropreté.

    ●(1732) GReg 597a. Malpropreté, saleté, ordure, tr. «Hudurnyaich. hudurnaich.»

    (2) (physiologie) Menstrues.

    ●(1633) Nom 262b. Mensium profluuium, vel mulierum profluuium, abundantia feminarum : les fleurs des femmes : bleuzu an graguez hudurnaig an graguez.

  • hudurnerezh
    hudurnerezh

    m. Luxure.

    ●(1928) BFSA 134. an hudurnerez (luxure).

  • hudurnezh / hudurniezh
    hudurnezh / hudurniezh

    [hudur + nezh / niezh]

    F.

    (1) Luxure.

    ●(1893) IAI 39. eur garantez divoder, hag arveziou tout evit kuzet ar wasa udurnez.

    (2) Choses, animaux, etc. répugnants.

    ●(1925) BILZ 112. e vefomp brao meurbed evit en em zisklabea eus an hudurnez-man.

    (3) Paroles, chansons obscènes.

    ●(1860) BAL 90. cana, selaou udurnez.

    (4) Saleté, impureté.

    ●(1923) SKET i 51. Na ve ket e vefe en ho touez fistilherez, gevierez, hudurniez. ●(1927) GERI.Ern 230. hudurniez f., tr. «saleté, impureté.»

  • hudurniaj
    hudurniaj

    voir hudurnaj

  • hudurniezh
    hudurniezh

    voir hudurnezh

  • hue
    hue

    voir huan .1

  • hueek
    hueek

    voir huanek

  • hueenn
    hueenn

    voir huanenn

  • hueg
    hueg

    m. Amygdale. cf. hugenn, hugez, huged, hug

    ●(1931) VALL 24a. Amygdale, tr. «hueg m.»

  • huegan / hogan
    huegan / hogan

    m. (botanique) Cenelles.

    ●(1499) Ca 112b. Hoguen. g. cheuelle (lire : chenelle).

    ●(1659) SCger 154b. hogan, tr. «senelle.» ●(1732) GReg 857b. Senelles, fruits d’épine, qui est rouge, tr. «Hogan. (Treg[or] hogro.» ●(1744) L’Arm 355b. Senelles, tr. «Hogan, mieux, Huégan. m.»

    ●(1872) ALM.bi 77. Blavez hoginn, blavez ed, / Blavez irinn na ve ket.

    ●(1904) DBFV 157b. megan (à Sarzeau), guegan (à Saint-Gildas), pl., tr. « fruits de l’aubépine. » ●(1907) VBFV.fb 17a. cenelle, tr. «huegannen, f. (pl. huegan).» ●(1927) GERI.Ern 226. hogan m. pl. hogin, tr. «Cenelle, baie de l’aubépine.»

  • huegan-Spagn
    huegan-Spagn

    m. (botanique) Pistache.

    ●(1744) L'Arm 287a. Pistache, tr. «Huégan-Spaign.»

    ●(1931) VALL 562a. Pistache, tr. «huegan-Spagn V[annetais].» ●(1963) LLMM 99/266. poazhet gant huegan-Spagn ha laezh trenk.

  • hueganenn
    hueganenn

    f. –où, huegan (botanique) Cenelle.

    ●(1904) DBFV 157b. megañnien (à Sarzeau), guegañnien sing. f., tr. « fruit de l’aubépine. » ●(1907) VBFV.fb 17a. cenelle, tr. «huegannen, f. (pl. huegan).»

  • hueiñ
    hueiñ

    voir huaniñ

  • huelenn
    huelenn

    f. (botanique) Absinthe.

    ●(1499) Ca 114a. Huffelen. g. aluine. ●(1575) M 2332. Euyt vestle na huzel, cruel na huffelen, tr. «Pour fiel, ni suie odieuse, ni absinthe.»

    ●(1732) GReg 6a. Absinthe, plante, tr. «an huffelen. ar vuélen.» ●Du vin d'Absinthe, tr. «Guïn ar vuélen.»

    ●(1879) BLE 61. Armoise. (artemisia. L.) Huélen.

  • huelenn-c'hwerv
    huelenn-c'hwerv

    f. (botanique) Armoise absinthe Artemisia absinthium.

    ●(1612) Cnf 78a. Da bezet couff yuez an vhelen huereu.

    ●(1659) SCger 176b. vhelen c'huero, tr. «absinthe.» ●(1688) MD II 51. ac hüelen c'hüero. ●(c.1718) CHal.ms i. absynthe, tr. «ur uam leseu, en uhelen hueru.» ●(1728) Resurrection 708. Em boe huellen c'hoeru hac ar vest da effan. ●(1732) GReg 6a. Absinthe, plante, tr. «Gn (lire : An) huelen c'hüero.»

    ●(1879) BLE 61. Armoise absinthe. (A. absinthium. L.) – Huélen-c'houéro.

    ●(1914) MNOTes 208. On dit en Haut-Trég[uier] huelen c'houerv absinthe.

  • huelenn-wenn
    huelenn-wenn

    f. (botanique) Armoise commune (Artemisia vulgaris).

    ●(1732) GReg 52b. Armoise, ou herbe Saint Jan, plante, tr. «An uhélen-véñ.»

    ●(1870) FHB 292/244b. Kavout a reer ato er jardinou-ze, baljm, soc'h munud, kamailha, begar, citrouellez, tuellen ven (lire : huelen ven), lavand, regalis, betec daëlou job, a behini ar greunn a servich da ober chapeledou. ●(1879) BLE 62. Armoise vulagire (A. vulgaris. L.) Huélen-wenn. Herbe à cent goûts.

    ●(1914) MNOTes 208. uzalen ven, absinthe, Cléden Cap Sizun (H. Le Carguet). ●(1954) VAZA 16. en ur vutunat delioù teol, louzaouenn ar paz, huelenn wenn ha n’ouzon ket peseurt moc’haj all.

  • huelez
    huelez

    s. (botanique) Espèce de tanaisie frisée.

    ●(1914) MNOTes 208. huvelez espèce de tanaisie frisée, Pleubian (Y. Berthou).

  • huenek
    huenek

    voir huanek

  • huenenn
    huenenn

    voir huanenn

  • huenenniñ
    huenenniñ

    voir huanennañ

  • hueniñ
    hueniñ

    voir huaniñ

  • huerezh
    huerezh

    m. Cris.

    ●(1732) GReg 502b. Huée, cri d'une multitude après quelqu'un, tr. «Huérez.» ●(1752) BS 249. ur c'hoarz hac un huerez etouez an dud.

    ●(1868) KMM 141. Mari ne glevas nemet ar c'hri-fors, an huerez ac ar mallozou var Jesus. ●(18--) CST 91. Theoteknus a oa droug ennan o klevet an huerez na ne intente netra.

  • huerm
    huerm

    m. Qui a goût de brûlé.

    ●(1919) DBFVsup 32b. huerm (Bignan), adj., tr. «qui a un goût de brûlé.» ●(1927) GERI.Ern 230. huerm Va[nnetais] adj., tr. «qui a un goût de brûlé.» ●(1931) VALL 85b. qui a goût de brûlé, tr. «huerm V[annetais].»

  • huern
    huern

    m. & adv.

    (1) M. Cris, clameur, imprécations.

    ●(1575) M 2015. Hoguen tan an yffernn, maz eux huernn eternal, tr. «Mais le feu de l'enfer, où il y a une clameur éternelle.» ●2456. en yffernn, maz eux huernn æternal, tr. «en enfer, où il y a un cri éternel.» ●3267-3271. Yoa infinit dre merit euidant, / Beatitud dan tut à voé prudant / Ha patiant ardant en carantez / So en vn cernn hep huernn sempiternal / Ouz an guir Doe da nep à voe leal, tr. «Joie infinie pour un mérite éclatant, / Béatitude aux gens qui furent sages / Et patients, ardents en amour, sont à la fois, sans clameur éternelle, / Pour ceux qui furent fidèles au vrai Dieu.»

    (2) Loc. adv. Hep huern : sans conteste.

    ●(1575) M 3363. Homan hep huernn en buhez eternal, tr. «Cela, sans contredit, est la vie éternelle.»

  • huernek
    huernek

    adj.

    (1) Hargneux.

    ●(1927) GERI.Ern 230. huernek, tr. «hargneux.» ●(1931) VALL 77b. Bourru, tr. «huernek.»

    (2) Injurieux, insultant.

    ●(1927) GERI.Ern 230. huernek, tr. «Injurieux, insultant.»

  • huerniñ
    huerniñ

    v. tr. d. Injurier, insulter.

    ●(1732) GReg 59b. Attaquer de paroles, tr. «huerni. pr. huernet.»

    ●(1847) FVR 145. o tont d'hen huernin.

    ●(1927) GERI.Ern 230. huerni v. a., tr. «Injurier, insulter.»

  • huernus
    huernus

    adj.

    (1) Hargneux.

    ●(1732) GReg 146b. Chagrin, ine, qui est de mauvaise humeur, tr. «Huernus.» ●374a. Hargneux, euse, querelleux, de mauvaise humeur, tr. «Huernus.» ●487a. Hargneux, euse, querelleus, de mauvaise humeur, tr. «Huernus.»

    ●(1927) GERI.Ern 230. huernus, tr. «hargneux.» ●(1931) VALL 77b. Bourru, tr. «huernus.»

    (2) Injurieux, insultant.

    ●(1927) GERI.Ern 230. huernus, tr. «Injurieux, insultant.»

  • hug
    hug

    m. (anatomie) Luette. cf. hueg, hugenn, huged, hugez

    ●(1896) GMB 328. luette (...) pet[it] Trég[uier] hug.

  • huged .1
    huged .1

    m. –où (anatomie) Luette.

    ●(1744) L'Arm 222b. Luette, tr. «Huguætt.. ædeu. m.»

    ●(1896) GMB 328. luette (...) pet[it] Trég[uier] huget.

    ●(1934) BRUS 216. La luette, tr. «en huged –eu, m.»

  • huged .2
    huged .2

    s. Partie d’entrave.

    ●(1931) VALL 262b. la partie de l’entrave qui se fixe au pied de derrière, tr. « (h)uged T[régor]. »

  • hugedenn
    hugedenn

    f. –où (anatomie) Luette.

    ●(1732) GReg 585b. Luette, tr. «Van[netois] huguedeen.» ●(1744) L'Arm 222b. Luette, tr. «Huguedenn.. neu. f.»

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...