Devri

Recherche 'em...' : 222 mots trouvés

Page 3 : de emlazhadeg (101) à emrodezenn (150) :
  • emlazhadeg
    emlazhadeg

    f. –où Suicide collectif.

    (1931) VALL 714a. Suicide de beaucoup ensemble, tr. «emlazadeg f.»

  • emlazhadenn
    emlazhadenn

    f. –où Suicide.

    (1931) VALL 714a. (un) suicide, tr. «emlazadenn f.»

  • emlazhañ
    emlazhañ

    v. intr. Se suicider.

    ►[empl. comme subst.]

    (1931) VALL 714a. Suicide, tr. «emlaza m.»

  • emlazherezh
    emlazherezh

    m. Suicide.

    (1905) BOBL 29 juillet 45/3c. Emlac'herez horrupl. ●(1931) VALL 714a. Suicide, tr. «emlazerez m.»

  • emledañ
    emledañ

    v. intr. S’étendre.

    (1962) EGRH I 74. emledañ v., tr. « s’étendre. »

  • emlorc'h
    emlorc'h

     m. Vaine gloire.

    (1931) VALL 770b. Vaine gloire, tr. «emlorc'h m.»

  • emlusk
    emlusk

    adj. Automatique.

    (1931) VALL 48b. Automatique, tr. «emlusk

  • emnac'h
    emnac'h

    m. Abnégation.

    (1960) BAHE 22/20. arouez a emnac'h, a zilezadur.

  • emober
    emober

    v. (grammaire) Réfléchi.

    (1931) VALL 634a. Réfléchi (gramm.) (verbe, pronom), tr. «emober.» ●(1937) YBBK 178. an tu emober, aes da anaout dre ma vez dalc'hmat ar rannig en em dirak ar verb.

  • emoberiusted
    emoberiusted

    f. =

    (1928) GWAL 16/74-75. lakaat da ziwana ijinusted, kendalc'husted, emfiziañs, emoberiusted, emrenusted ha lorc'hentez-vro e-touez ar bobl.

  • emolumant
    emolumant

    m. –où Émolument.

    (1499) Ca 75a. Emolument. g. idem.

  • emors
    emors

    m. –où

    (1) Amorce.

    (1633) Nom 186b. Ignarius fomes aut ignarium : lonze : toull an amorig.

    (c.1718) CHal.ms iv. traisnée une longue amorce de poudre, tr. «un émorch' peudr', ur rotenat peudr'.» ●(1732) GReg 34a. Amorce, poudre fine pour le bassinet des armes à feu, tr. «Amorch. p. amorchou. emors. p. emorsou, emorchou.» ●(1744) L'Arm 12b. Amorce d'arme à feu, tr. «Amorche.. eu. m.»

    (2) Amorce, appât.

    (1732) GReg 34a. Amorce, appât qui attire & qui persuade, tr. «emors. amorch. pascadur.» ●L'argent & les plaisirs sont les amorces du vice, tr. «An arc'hand hac ar bligeadur a so an emors eus ar viçz, ou, a so pascadur ar viçz.»

  • emorsañ / emorsiñ
    emorsañ / emorsiñ

    v. tr. d. Amorcer.

    (1732) GReg 34a. Amorcer, mettre de l'amorce, tr. «Amorcha. emorsa. pp. et.» ●(1744) L'Arm 12b. Amorcer, tr. «Amorchein

  • emorsiñ
    emorsiñ

    voir emorsañ

  • emouestl
    emouestl

    m. –où Engagement.

    (1965) VROG 32/49. skrivañ an emouestl va-unan.

  • emouestladur
    emouestladur

    m.

    (1) Action de se consacrer.

    (1931) VALL 145b. action de se consacrer, tr. «emouestladur m.»

    (2) Acte de dévouement.

    (1931) VALL 215b. acte de dévouement, tr. «emouestladur m.»

  • emouestlañ
    emouestlañ

    v.

    (1) Se dévouer.

    (1931) VALL 215b. se dévouer, tr. «emouestla

    (2) S'engager.

    (1931) VALL 257b. s'engager (comme soldat) n., tr. «emouestla

  • emouiñ
    emouiñ

    v. pron. réfl. En em emouiñ : se troubler.

    (17--) FG II 65. Assa quiniterw, grit eta ar pes a lavar ho tat deoc'h. en hem emoüit. ●115. mæs ném hem emouign quët.

  • emparlet
    emparlet

    adj. Éloquent.

    (1464) Cms (d’après GMB 27). Amparllet mat, bien emparlé. ●(1499) Ca 7b. Amparlet mat. g. bien emparle. ●(1576) Cath 11. vn guerhes emparlet tr. «une vierge éloquente.»

  • empenn
    empenn

    m. –où

    I. (anatomie) Cerveau.

    (1659) SCger 21a. cerueau, tr. «empen.» ●(1732) GReg 145b. Cerveau, tr. «Empenn.» ●(1752) PEll 273. Empenn, Cerveau, cervelle.

    (1889) ISV 178. Mes pa douchas troad ar forc’h oc’h an douar, he fenn a ieas a gass var ar biziet, hag ar bez a ieas en he ginou hag a dreuzas he empen bete mont er meas dre ar c’hil.

    (1900) KEBR 16. An empenn, tr. « Le cerveau ». ●(1920) LZBt Meurzh 16. eman en o c’hreden e tennomp o helpenn hag o daoulagad d’ar vugale.

    II.

    (1) fig. Esprit.

    (1450) Dag 55-57. Huy a guelo, quent an gourfenn (ms : goursenn), / Hœretiquet a drouc empenn, / Na sellont pep quis dispenn. tr. « Vous verrez avant l’issue, / Des hérétiques au cerveau mauvais, / Qui ne se préoccupent que des manières de détruire »

    (2) Empenn kefeleg : tête de linotte.

    (1927) GERI.Ern 132. empenn kefeleg, tr. «cerveau, cervelle de bécasse (tête de linotte).»

    (3) Ribotat e empenn : se mettre les idées en place.

    (1949) ENRO 92-93. A-vec’h ma heje e benn, gwech-d’ar-wech, evit ribotat un tammig e empenn, moarvat, da veskañ endro e venozioù direnket gant kement a atersoù diskiant.

  • empennadet
    empennadet

    adj. Entêté.

    (1942) VALLsup 65a. Entêté, tr. «empennadet

  • empennañ / empenniñ
    empennañ / empenniñ

    v.

    I. V. tr. d.

    (1) Imaginer, inventer.

    (1872) ROU 88a. Imaginer, inventer. Ha petra en d-euz empenned, ampresta arc'hant da gaout eur vaouez, tr. «quelle imagination ! d'emprunter de l'argent pour trouver femme !» ●Ac a draou a empenn an dud, tr. «Que de choses les hommes imaginent !»

    (2) Mettre en tête.

    (1659) SCger 51b. entêter, tr. «empenni.» ●(1752) PEll 273. Empenni, entêter, donner ou mettre dans la tête.

    (3) Porter au cerveau de.

    (1876) TDE.BF 186a. Empenni, v. a. tr. «Porter au cerveau, parlant des vapeurs, des spiritueux.»

    (1927) GERI.Ern 132. empenni v. a., tr. «porter au cerveau de.»

    II. V. intr.

    (1) Entêter.

    (1732) GReg 351b. Le charbon entête, tr. «Ar glau a zeu da empenni, ou, da sqei èr penn.»

    (2) Penser différemment.

    (1752) PEll 273. Empenni, avoir des opinions, des entêtemens contraires des autres.

    III. V. pron. réfl. En em empennañ : s'entêter.

    (1857) HTB 6. ezoc'h en em galedet hag en em empennet da garet an douar hep ken.

  • empennel
    empennel

    adj. Cérébral.

    (1931) VALL 105b. Cérébral, tr. «empennel

  • empennet
    empennet

    adj. Bien pensé, bien imaginé.

    (1970) BRUD 35-36/145. Eur pez empennet-tre e doare an amzer-vremañ ’ni eo.

  • empenniñ
    empenniñ

    voir empennañ

  • empennus
    empennus

    adj. Qui trouble le cerveau.

    (1876) TDE.BF 186a. Empennuz, adj. tr. «Qui porte au cerveau.»

    (1927) GERI.Ern 132. empennus, tr. «qui trouble le cerveau.»

  • empent
    empent

    m. Imagination.

    (1914) DFBP 190a. invention, tr. «Impent

  • empentasion
    empentasion

    f. –où Invention, imagination.

    (1909) BOBL 16 janvier 212/2c. hag a chomer souezet dirag o zorfejou hag o impentasionou nevez.

  • empenter
    empenter

    m. –ion Inventeur.

    (1908) BOBL 12 septembre 194/2d. na respontont ket c'hoaz deuz mennoz an impenterien.

  • empentiñ
    empentiñ

    v. tr. d. Imaginer.

    (1914) DFBP 190a. inventer, tr. «Impenti.» ●(1935) BREI 392/stag 8. Ma Jezuz ! Ha zo bet impentet eun istor war se, eur gontadenn, ma fe !...

    ►absol.

    (1933) OALD 45/194. Bez he devoa eur memor dreist, hag eur spereid impenti kurius, mad e vije bet da sevel romanchou.

  • empentus
    empentus

    adj. Imaginatif.

    (1914) DFBP 190a. inventif, tr. «Impentus

  • empeuliañ
    empeuliañ

    v. tr. d. Empaler.

    (1744) L'Arm 129a. Empaler, tr. «Impæliatt

  • empouezañ
    empouezañ

    v. tr. d. Soupeser.

    (1659) SCger 113a. soupeser, tr. «empoesa

  • empradur
    empradur

    m. –ioù Emboîtement.

    (1931) VALL 248a. Emboîtement, tr. «empradur m.»

  • emprañ
    emprañ

    v. tr. d. Emboîter.

    (1931) VALL 248a. Emboîter, tr. «empra

  • empraouiñ
    empraouiñ

    v. tr. d. Enrayer (une roue).

    (1732) GReg 348b. Enraïer, mettre les rais d'une rouë dans les moieux, & les jantes, tr. «Emprouï ur rod.»

    (1931) VALL 259b. Enrayer mettre des rayons à une roue, tr. «empraoui

  • emprenn
    emprenn

    f. –où, emproù Rayon de roue de charrette.

    (1659) SCger 101b. rayon de rouë, tr. «an emprennou.» ●146a. emprenn, tr. «rayon de roue.» ●(1732) GReg 154b. Rayons, ou, rais, qui joignent les jantes & le moyeu [d'une charrette], tr. «empren. p. emprou.» ●778b. Raïon, ou rais, bâtons d'une rouë de charrette, &c., tr. «Emprenn. p. emprennou, emprou.» ●(1752) PEll 273. Empren, Raye que fait la rouë de charrette. Pluriel Emprou.

    (1895) GMB 12. Empren, pl. ou «rayon de roue » Maun[oir], autre pluriel emprou, Gr[égoire], tréc[orois] empro.

    (1913) ARVG Eost 188. setu aze rojo ha n'eman ket ar prenved o tibri an emprou ane. ●(1986) CCBR 54. (Brieg) Il récupérait les rayons de vieilles roues de charrettes / an emprenn, emproù.

  • emprennañ
    emprennañ

    v. tr. d. Enrayer.

    (1732) GReg 348b. Enraïer, mettre les rais d'une rouë dans les moieux, & les jantes, tr. «Emprénna ur rod.»

    (1931) VALL 259b. Enrayer mettre des rayons à une roue, tr. «emprenna

  • emreizherezh
    emreizherezh

    m. Autonomie.

    (1931) VALL 48b. Autonomie, tr. «emreizerez m.»

  • emren
    emren

    adj. Autonome.

    (1931) VALL 48b. Autonome, tr. «emren

  • emrenelour
    emrenelour

    m. –ion Autonomiste.

    (1931) VALL 48b. Autonomiste, tr. «emreneler, emrenelour m.»

  • emrenelouriezh
    emrenelouriezh

    f. Autonomisme.

    (1931) VALL 48b. Autonomisme, tr. «emrenelouriez f.»

  • emrener
    emrener

    m. –ion Autonomiste.

    (1928) BREI 59/1b. Emrenerien an Alzas. ●(1976) LLMM 178/405. deuet da vezañ emrener.

  • emrenerezh
    emrenerezh

    m.

    (1) Autonomie.

    (1931) VALL 48b. Autonomie, tr. «emrenerez m.»

    (2) (politique) Autonomie.

    (1920) FHAB C'hwevrer 252. trubarderez ar Zôzon, a nac'he krenn rei d'ezo an «emrenerez» (home rule). ●(1928) BREI 59/1b. goulenn an emrenerez en hano an hevelep frankiz. (...) evit ar broiou dister, an emrenerez a zo eur vad.

    (1935) VOTE 19. da c'houlenn evit Breiz pe an emrenerez pe an disparti.

  • emrenusted
    emrenusted

    f. =

    (1928) GWAL 16/74-75. lakaat da ziwana ijinusted, kendalc'husted, emfiziañs, emoberiusted, emrenusted ha lorc'hentez-vro e-touez ar bobl.

  • emro
    emro

    m. Don de soi.

    (1962) EGRH I 74. emro m., tr. « don de soi. »

  • emroadenn
    emroadenn

    f. –où Acte d'abnégation.

    (1931) VALL 2b. acte d'abnégation, tr. «emrôadenn f.»

  • emrodenn
    emrodenn

    f. –où Émeraude.

    (1931) VALL 249a. Émeraude, tr. «emrodenn f. pl. ou

  • emrodez
    emrodez

    coll. (minéralogie) Émeraudes.

    (1931) VALL 249a. Émeraude, tr. «emrodezenn f. pl. ou, col. emrodez

  • emrodezenn
    emrodezenn

    f. –où, emrodez (minéralogie) Émeraude.

    (1931) VALL 249a. Émeraude, tr. «emrodezenn f. pl. ou, col. emrodez.»

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...