Devri

Recherche 'em...' : 222 mots trouvés

Page 3 : de emlazhadeg (101) à emrodezenn (150) :
  • emlazhadeg
    emlazhadeg

    f. –où Suicide collectif.

    ●(1931) VALL 714a. Suicide de beaucoup ensemble, tr. «emlazadeg f.»

  • emlazhadenn
    emlazhadenn

    f. –où Suicide.

    ●(1931) VALL 714a. (un) suicide, tr. «emlazadenn f.»

  • emlazhañ
    emlazhañ

    v. intr. Se suicider.

    ►[empl. comme subst.]

    ●(1931) VALL 714a. Suicide, tr. «emlaza m.»

  • emlazherezh
    emlazherezh

    m. Suicide.

    ●(1905) BOBL 29 juillet 45/3c. Emlac'herez horrupl. ●(1931) VALL 714a. Suicide, tr. «emlazerez m.»

  • emledañ
    emledañ

    v. intr. S’étendre.

    ●(1962) EGRH I 74. emledañ v., tr. « s’étendre. »

  • emlorc'h
    emlorc'h

     m. Vaine gloire.

    ●(1931) VALL 770b. Vaine gloire, tr. «emlorc'h m.»

  • emlusk
    emlusk

    adj. Automatique.

    ●(1931) VALL 48b. Automatique, tr. «emlusk.»

  • emnac'h
    emnac'h

    m. Abnégation.

    ●(1960) BAHE 22/20. arouez a emnac'h, a zilezadur.

  • emober
    emober

    v. (grammaire) Réfléchi.

    ●(1931) VALL 634a. Réfléchi (gramm.) (verbe, pronom), tr. «emober.» ●(1937) YBBK 178. an tu emober, aes da anaout dre ma vez dalc'hmat ar rannig en em dirak ar verb.

  • emoberiusted
    emoberiusted

    f. =

    ●(1928) GWAL 16/74-75. lakaat da ziwana ijinusted, kendalc'husted, emfiziañs, emoberiusted, emrenusted ha lorc'hentez-vro e-touez ar bobl.

  • emolumant
    emolumant

    m. –où Émolument.

    ●(1499) Ca 75a. Emolument. g. idem.

  • emors
    emors

    m. –où

    (1) Amorce.

    ●(1633) Nom 186b. Ignarius fomes aut ignarium : lonze : toull an amorig.

    ●(c.1718) CHal.ms iv. traisnée une longue amorce de poudre, tr. «un émorch' peudr', ur rotenat peudr'.» ●(1732) GReg 34a. Amorce, poudre fine pour le bassinet des armes à feu, tr. «Amorch. p. amorchou. emors. p. emorsou, emorchou.» ●(1744) L'Arm 12b. Amorce d'arme à feu, tr. «Amorche.. eu. m.»

    (2) Amorce, appât.

    ●(1732) GReg 34a. Amorce, appât qui attire & qui persuade, tr. «emors. amorch. pascadur.» ●L'argent & les plaisirs sont les amorces du vice, tr. «An arc'hand hac ar bligeadur a so an emors eus ar viçz, ou, a so pascadur ar viçz.»

  • emorsañ / emorsiñ
    emorsañ / emorsiñ

    v. tr. d. Amorcer.

    ●(1732) GReg 34a. Amorcer, mettre de l'amorce, tr. «Amorcha. emorsa. pp. et.» ●(1744) L'Arm 12b. Amorcer, tr. «Amorchein.»

  • emorsiñ
    emorsiñ

    voir emorsañ

  • emouestl
    emouestl

    m. –où Engagement.

    ●(1965) VROG 32/49. skrivañ an emouestl va-unan.

  • emouestladur
    emouestladur

    m.

    (1) Action de se consacrer.

    ●(1931) VALL 145b. action de se consacrer, tr. «emouestladur m.»

    (2) Acte de dévouement.

    ●(1931) VALL 215b. acte de dévouement, tr. «emouestladur m.»

  • emouestlañ
    emouestlañ

    v.

    (1) Se dévouer.

    ●(1931) VALL 215b. se dévouer, tr. «emouestla.»

    (2) S'engager.

    ●(1931) VALL 257b. s'engager (comme soldat) n., tr. «emouestla.»

  • emouiñ
    emouiñ

    v. pron. réfl. En em emouiñ : se troubler.

    ●(17--) FG II 65. Assa quiniterw, grit eta ar pes a lavar ho tat deoc'h. en hem emoüit. ●115. mæs ném hem emouign quët.

  • emparlet
    emparlet

    adj. Éloquent.

    ●(1464) Cms (d’après GMB 27). Amparllet mat, bien emparlé. ●(1499) Ca 7b. Amparlet mat. g. bien emparle. ●(1576) Cath 11. vn guerhes emparlet tr. «une vierge éloquente.»

  • empenn
    empenn

    m. –où

    I. (anatomie) Cerveau.

    ●(1659) SCger 21a. cerueau, tr. «empen.» ●(1732) GReg 145b. Cerveau, tr. «Empenn.» ●(1752) PEll 273. Empenn, Cerveau, cervelle.

    ●(1889) ISV 178. Mes pa douchas troad ar forc’h oc’h an douar, he fenn a ieas a gass var ar biziet, hag ar bez a ieas en he ginou hag a dreuzas he empen bete mont er meas dre ar c’hil.

    ●(1900) KEBR 16. An empenn, tr. « Le cerveau ». ●(1920) LZBt Meurzh 16. eman en o c’hreden e tennomp o helpenn hag o daoulagad d’ar vugale.

    II.

    (1) fig. Esprit.

    ●(1450) Dag 55-57. Huy a guelo, quent an gourfenn (ms : goursenn), / Hœretiquet a drouc empenn, / Na sellont pep quis dispenn. tr. « Vous verrez avant l’issue, / Des hérétiques au cerveau mauvais, / Qui ne se préoccupent que des manières de détruire »

    (2) Empenn kefeleg : tête de linotte.

    ●(1927) GERI.Ern 132. empenn kefeleg, tr. «cerveau, cervelle de bécasse (tête de linotte).»

    (3) Ribotat e empenn : se mettre les idées en place.

    ●(1949) ENRO 92-93. A-vec’h ma heje e benn, gwech-d’ar-wech, evit ribotat un tammig e empenn, moarvat, da veskañ endro e venozioù direnket gant kement a atersoù diskiant.

  • empennadet
    empennadet

    adj. Entêté.

    ●(1942) VALLsup 65a. Entêté, tr. «empennadet.»

  • empennañ / empenniñ
    empennañ / empenniñ

    v.

    I. V. tr. d.

    (1) Imaginer, inventer.

    ●(1872) ROU 88a. Imaginer, inventer. Ha petra en d-euz empenned, ampresta arc'hant da gaout eur vaouez, tr. «quelle imagination ! d'emprunter de l'argent pour trouver femme !» ●Ac a draou a empenn an dud, tr. «Que de choses les hommes imaginent !»

    (2) Mettre en tête.

    ●(1659) SCger 51b. entêter, tr. «empenni.» ●(1752) PEll 273. Empenni, entêter, donner ou mettre dans la tête.

    (3) Porter au cerveau de.

    ●(1876) TDE.BF 186a. Empenni, v. a. tr. «Porter au cerveau, parlant des vapeurs, des spiritueux.»

    ●(1927) GERI.Ern 132. empenni v. a., tr. «porter au cerveau de.»

    II. V. intr.

    (1) Entêter.

    ●(1732) GReg 351b. Le charbon entête, tr. «Ar glau a zeu da empenni, ou, da sqei èr penn.»

    (2) Penser différemment.

    ●(1752) PEll 273. Empenni, avoir des opinions, des entêtemens contraires des autres.

    III. V. pron. réfl. En em empennañ : s'entêter.

    ●(1857) HTB 6. ezoc'h en em galedet hag en em empennet da garet an douar hep ken.

  • empennel
    empennel

    adj. Cérébral.

    ●(1931) VALL 105b. Cérébral, tr. «empennel.»

  • empennet
    empennet

    adj. Bien pensé, bien imaginé.

    ●(1970) BRUD 35-36/145. Eur pez empennet-tre e doare an amzer-vremañ ’ni eo.

  • empenniñ
    empenniñ

    voir empennañ

  • empennus
    empennus

    adj. Qui trouble le cerveau.

    ●(1876) TDE.BF 186a. Empennuz, adj. tr. «Qui porte au cerveau.»

    ●(1927) GERI.Ern 132. empennus, tr. «qui trouble le cerveau.»

  • empent
    empent

    m. Imagination.

    ●(1914) DFBP 190a. invention, tr. «Impent.»

  • empentasion
    empentasion

    f. –où Invention, imagination.

    ●(1909) BOBL 16 janvier 212/2c. hag a chomer souezet dirag o zorfejou hag o impentasionou nevez.

  • empenter
    empenter

    m. –ion Inventeur.

    ●(1908) BOBL 12 septembre 194/2d. na respontont ket c'hoaz deuz mennoz an impenterien.

  • empentiñ
    empentiñ

    v. tr. d. Imaginer.

    ●(1914) DFBP 190a. inventer, tr. «Impenti.» ●(1935) BREI 392/stag 8. Ma Jezuz ! Ha zo bet impentet eun istor war se, eur gontadenn, ma fe !...

    ►absol.

    ●(1933) OALD 45/194. Bez he devoa eur memor dreist, hag eur spereid impenti kurius, mad e vije bet da sevel romanchou.

  • empentus
    empentus

    adj. Imaginatif.

    ●(1914) DFBP 190a. inventif, tr. «Impentus.»

  • empeuliañ
    empeuliañ

    v. tr. d. Empaler.

    ●(1744) L'Arm 129a. Empaler, tr. «Impæliatt.»

  • empouezañ
    empouezañ

    v. tr. d. Soupeser.

    ●(1659) SCger 113a. soupeser, tr. «empoesa.»

  • empradur
    empradur

    m. –ioù Emboîtement.

    ●(1931) VALL 248a. Emboîtement, tr. «empradur m.»

  • emprañ
    emprañ

    v. tr. d. Emboîter.

    ●(1931) VALL 248a. Emboîter, tr. «empra.»

  • empraouiñ
    empraouiñ

    v. tr. d. Enrayer (une roue).

    ●(1732) GReg 348b. Enraïer, mettre les rais d'une rouë dans les moieux, & les jantes, tr. «Emprouï ur rod.»

    ●(1931) VALL 259b. Enrayer mettre des rayons à une roue, tr. «empraoui.»

  • emprenn
    emprenn

    f. –où, emproù Rayon de roue de charrette.

    ●(1659) SCger 101b. rayon de rouë, tr. «an emprennou.» ●146a. emprenn, tr. «rayon de roue.» ●(1732) GReg 154b. Rayons, ou, rais, qui joignent les jantes & le moyeu [d'une charrette], tr. «empren. p. emprou.» ●778b. Raïon, ou rais, bâtons d'une rouë de charrette, &c., tr. «Emprenn. p. emprennou, emprou.» ●(1752) PEll 273. Empren, Raye que fait la rouë de charrette. Pluriel Emprou.

    ●(1895) GMB 12. Empren, pl. ou «rayon de roue » Maun[oir], autre pluriel emprou, Gr[égoire], tréc[orois] empro.

    ●(1913) ARVG Eost 188. setu aze rojo ha n'eman ket ar prenved o tibri an emprou ane. ●(1986) CCBR 54. (Brieg) Il récupérait les rayons de vieilles roues de charrettes / an emprenn, emproù.

  • emprennañ
    emprennañ

    v. tr. d. Enrayer.

    ●(1732) GReg 348b. Enraïer, mettre les rais d'une rouë dans les moieux, & les jantes, tr. «Emprénna ur rod.»

    ●(1931) VALL 259b. Enrayer mettre des rayons à une roue, tr. «emprenna.»

  • emreizherezh
    emreizherezh

    m. Autonomie.

    ●(1931) VALL 48b. Autonomie, tr. «emreizerez m.»

  • emren
    emren

    adj. Autonome.

    ●(1931) VALL 48b. Autonome, tr. «emren.»

  • emrenelour
    emrenelour

    m. –ion Autonomiste.

    ●(1931) VALL 48b. Autonomiste, tr. «emreneler, emrenelour m.»

  • emrenelouriezh
    emrenelouriezh

    f. Autonomisme.

    ●(1931) VALL 48b. Autonomisme, tr. «emrenelouriez f.»

  • emrener
    emrener

    m. –ion Autonomiste.

    ●(1928) BREI 59/1b. Emrenerien an Alzas. ●(1976) LLMM 178/405. deuet da vezañ emrener.

  • emrenerezh
    emrenerezh

    m.

    (1) Autonomie.

    ●(1931) VALL 48b. Autonomie, tr. «emrenerez m.»

    (2) (politique) Autonomie.

    ●(1920) FHAB C'hwevrer 252. trubarderez ar Zôzon, a nac'he krenn rei d'ezo an «emrenerez» (home rule). ●(1928) BREI 59/1b. goulenn an emrenerez en hano an hevelep frankiz. (...) evit ar broiou dister, an emrenerez a zo eur vad.

    ●(1935) VOTE 19. da c'houlenn evit Breiz pe an emrenerez pe an disparti.

  • emrenusted
    emrenusted

    f. =

    ●(1928) GWAL 16/74-75. lakaat da ziwana ijinusted, kendalc'husted, emfiziañs, emoberiusted, emrenusted ha lorc'hentez-vro e-touez ar bobl.

  • emro
    emro

    m. Don de soi.

    ●(1962) EGRH I 74. emro m., tr. « don de soi. »

  • emroadenn
    emroadenn

    f. –où Acte d'abnégation.

    ●(1931) VALL 2b. acte d'abnégation, tr. «emrôadenn f.»

  • emrodenn
    emrodenn

    f. –où Émeraude.

    ●(1931) VALL 249a. Émeraude, tr. «emrodenn f. pl. ou.»

  • emrodez
    emrodez

    coll. (minéralogie) Émeraudes.

    ●(1931) VALL 249a. Émeraude, tr. «emrodezenn f. pl. ou, col. emrodez.»

  • emrodezenn
    emrodezenn

    f. –où, emrodez (minéralogie) Émeraude.

    ●(1931) VALL 249a. Émeraude, tr. «emrodezenn f. pl. ou, col. emrodez.»

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...