Devri

Recherche 'ab...' : 205 mots trouvés

Page 4 : de abredikaat (151) à abuzerezh (200) :
  • abredikaat
    abredikaat

    v. intr. Venir, se lever, être un peu plus tôt.

    ●(1962) EGRH I 3. abredikaat v., tr. « venir, se lever, être un peu plus tôt. »

  • abrediñ
    abrediñ

    v. intr. (en plt d'une horloge) Avancer.

    ●(1962) TDBP II 11. abreji a ra an orolaj, tr. «l'horloge avance.»

  • abrej
    abrej

    [mbr abregeou (pl.), brpm abréich < rétro-f. du vfr adj. subst. abregié < abreger (v.) < lat abbrĕviare (TLFi s. abréger)]

    S. -où Abrégé, sommaire, épitomé.

    ●(1633) Nom 7b. Notæ, siglæ : abbreuiatures : abreuiaturiou, abregeou da scriffaff berr.

    ●(1732) GReg 5b. Abregé, sommaire, abreviation, tr. « (…) abréich. p. Abréichou » ●360b. Epitome, le précis d’un livre, tr « Un abreich. p. abreichou » ●388b. Extrait d’un Livre, le précis, tr. « An abreich vès a ul levr. (…) » ●748a. Précis, sommaire, tr. « (…) an abreich, eus a un dra-bennac »

  • abreje
    abreje

    [mbr abrege, brpm abregé, abbregeïeu (pl.) < vfr adj. subst. abregié < abreger (v.) < lat abbrĕviare (TLFi s. abrégé & abréger)]

    M. –ioù Abrégé.

    ●(1622) Do 4. vn abrege a Gourchemennou Doue.

    ●(c.1687) VEach 5. un abregé é furm à histor. ●41. vn abregé ames ar motiuou. ●159. vn abregé. ●164. vn abregé ames ar miraclou. ●(c.1718) CHal.ms i. Les abbreuiateurs ne font qu’effleurer les matieres, tr. «er berrerion erre a oura abbregeïeu, ne ourant nemeit tremen ar er matiereu, erré a glasqu’ en heent ber, n’examinant quet en treu el me faut.»

    ●(1821) SST.ab i. Abrégé a histoire er bet. ●(1857) LVH 170. en abregé a ol er religion. ●(1869) BSGc 6. Ne z’eus ama, guir eo, nemet eun abreje, pe eun diverr, eus a vuez ar Santez.

  • abrejet
    abrejet

    [mbr abreget < abrej + -et .1 (FLMB 68)]

    Adj. Abrégé.

    ●(1633) Nom 3b-4a. Breuiarium, breuis, breue : vn extraict, liure abregé : vn extræt, leuf abreget.

  • abretaat
    abretaat

    v.

    I. V. tr. d.

    (1) Avancer l'heure (d'un repas, etc.).

    ●(1829) IAY 87. abretad heur ar pred. ●(1880) SAB 311. daoust ma vez abreteed [ofiss ar pardaez].

    ●(1903) MBJJ 283. rag abalamour d'ê eo bet abretaet meren. ●(1907) BOBL 04 mai 136/3c. An-heuriou da zigerri he (lire : ha) da gloza (…) o abretaat pe o dilerc'ha. ●(1904) KZVr 348 - 10/07/04. abretaat ar gousperoù. ●(1927) GERI.Ern 7. abretaat v. a., tr. «avancer, mettre plus tôt (les vêpres).»

    (2) Commencer plus tôt, venir plus tôt.

    ●(1919) DBFVsup 1a. abretat v. n. et a., tr. «commencer plus tôt, venir plus tôt.»

    (3) [devant un v.] Se hâter de.

    ●(1964) BAHE 41/2. abretaat reiñ dezho o mennadoù.

    II. V. intr.

    (1) (en plt de la nuit) Tomber plus tôt.

    ●(1924) CBOU 2/29. an noz a abreta beb abardaez hag an deiz a zale bep beure.

    (2) (en plt des montres, etc.) Avancer.

    ●(1904) KZVr 348 - 10/07/04. abretaat a ra an horolach. ●(1913) KZVr 26 - 31/08/13. Abretaat, abretât, verb. act. et n. «avancer.» ●abretaat a ra ar c'hourier da zont, tr. «le courrier est avancé, arrive plus tôt.» ●(1927) GERI.Ern 7. abretaat v. n., tr. «être en avance (se dit d'une horloge).»

  • abreted
    abreted

    f. = (?).

    ●(1990) TTRK 152. em eus bet digarez da welout n'he deus abreted ar bloavezh netra da ober gant Pask.

  • abreviatur
    abreviatur

    m. Abréviation.

    ●(1633) Nom 7b. Notæ, siglæ : abbreuiatures : abreuiaturiou, abregeou da scriffaff berr.

  • abrevouer
    abrevouer

    m. Abreuvoir.

    ●(1633) Nom 239b. Aquarium, lacus : abbreuuoir : abbreuoüer.

  • abri
    abri

    [mbr abry, brpm abri < vfr abri du v. abrier « abriter » < lat pop apricare « chauffer, réchauffer par le soleil » (TLFi s. abrier)]

    M.

    (1) Abri.

    ●(1575) M 294. nac abry, na ty, na region, tr. «ni abri, ni maison, ni pays.» ●2493. Achap dre nep abry, nedeux muy na difenn, tr. «Il n'y a plus moyen d'échapper par aucun asile, ni de se défendre.» ●(1580) G 51. Deomp da clasc guell abry hep muy da Breyz byhan, tr. «Allons chercher meilleur abri, sans plus, en Petite-Bretagne.»

    ●(1787) BI 224. hui ë-hum lacaï énn abri doh é ardeu. ●(1790) MG 214. désquamb hum laquad én abri doh ur malheur quen terribl. ●(17--) TE 43. laquad Jacob én abri doh er goal-accidanteu.

    ●(1888) SBI II 306. Hac em lacad en abri, tr. «Et s'y mirent à l'abri.»

    (2) Demeure.

    ●(1557) B I 491. En un abry diamiabl, tr. «en une demeure incommode.» ●(1580) G 1097. Pan eu Ryou hoz map duet hep goap doz abry, tr. «Puique Riou votre fils est venu, sans mentir, à votre demeure.»

    (3) Soutien.

    ●(1530) J p. 38b. Guelet ho guyr mab, hep abry / Ouz mervell en croas gant casty, tr. «que vous vissiez votre propre fils, sans soutien, / mourir sur la croix dans les souffrances.»

    (4) Cœur, conscience, for intérieur.

    ●(1575) M 1342. Na coupabl em abry, tr. «Ni (que je sois) coupable dans mon for intérieur.»

  • abriet
    abriet

    [abri + -et .1]

    Adj. Abrité.

    ●(18--) ALB (FHAB Du/Kerzu 1941 p. 101b). Erfin, abriet oa atao / Ouz an avel hag ouz ar glao.

  • abriiñ
    abriiñ

    [abri + -iñ]

    v. tr. d. Abriter.

    ●(1838) OVD 180. abriein hou calon. ●(1861) JEI 292. eid abriein é bèn !

  • abrikez
    abrikez

    coll. (botanique) Abricots.

    ●(1927) GERI.Ern 7. abrikezenn f. pl. abrikez, tr. «Abricot.» ●(1931) VALL 3b. Abricot, tr. «abrikez sg. abrikezenn.»

  • abrikezenn .1
    abrikezenn .1

    f. –ed, abrikez (botanique) Abricotier.

    ●(1931) VALL 3b. Abricotier, tr. «abrikezenn f. pl. ed.»

  • abrikezenn .2
    abrikezenn .2

    f. –où, abrikez (botanique) Abricot.

    ●(1927) GERI.Ern 7. abrikezenn f. pl. abrikez, tr. «Abricot.» ●(1931) VALL 3b. Abricot, tr. «abrikez sg. abrikezenn.»

  • abrikod
    abrikod

    coll. & s. (botanique)

    (1) Coll. Abricots.

    ●(1710) IN I 140. ar c'heres, an abricot hac ar framboues. ●(1744) L'Arm 4a. Abricot, tr. «Abricodenn.. pl, abricott. f.»

    ●(1838) OVD 100. er hiris, er frès, en abricot.

    ●(1904) DBFV 2a. abrikoden, f. pl. abrikod, tr. «abricot.»

    (2) S. Abricot.

    ●(1710) IN I 344. ar c'heres hac an abricotet.

  • abrikodenn
    abrikodenn

    f. –où, abrikod (botanique)

    (1) Abricot.

    ●(1744) L'Arm 4a. Abricot, tr. «Abricodenn.. pl, abricott. f.»

    ●(1904) DBFV 2a. abrikoden, f. pl. abrikod, tr. «abricot.»

    (2) Abricotier.

    ●(1744) L'Arm 4a. Abricotier, tr. «Abricodenn.. pl, Gué Abricott. f.»

    ●(1856) VNA 20. un Abricotier, tr. «un Abricoden.»

  • abrikoz
    abrikoz

    coll. Abricots. (botanique)

    ●(1633) Nom 68b. Armeniacum, armenium, præcox : auant-pesche, abricot, pesche de Troie, carmaignole : arbricos, queres pe babu bras.

  • abrok
    abrok

    v. tr. d. Interroger.

    ●(1787) PT 29. Annas e abroq Jésus. ●37. Mæs abroquet er ré en dès me cheleuet. ●58. Mé mès (...) abroquet mat hou tén.

  • absañs
    absañs

    [mbr absencc < vfr absence < lat absentia « non présence (d’une pers.) » (TLFi s. absence)]

    F. Abscence.

    ●(c.1500) Cb 9b. g. absence. bri. absencc.

  • absant
    absant

    [mbr absant < vfr absent < lat absēns, -tis du v. abesse (TLFi s. absent)]

    Adj. Absent.

    ●(1499) Ca 3b. Absant. g. absent.

  • absantañ / absantiñ
    absantañ / absantiñ

    [mbr absantif, absantaff < vfr absenter < lat absentare « s’éloigner d’un lieu » (TLFi s. s’absenter]

    V. intr. S’absenter.

    ●(14--) N 542. Reson eo present hoz sintiff // oz absantif ez vizif cuit, tr. « Il est juste que je vous obéisse ; je m’en vais et vous laisse » ●(1499) Ca 3b. Absentaff. g. absenter.

  • absantiñ
    absantiñ

    voir absantañ

  • absint
    absint

    m. Absinthe (boisson).

    ●(1857) GUG 124. vistr hag absint dongerus.

    ●(1905) BOBL 29 juillet 45/2e. oc'h eva eur werennad absinth gant daou strak-aotrou.

  • absolu
    absolu

    adj.

    (1) Attr./Épith. Inébranlable.

    ●(1906) BOBL 06 janvier 68/2c. N'oant ket evit plega an eil d'eben ; ken absolu ha ken absolu anezo o diou.

    (2) Adv. Complètement.

    ●(1824) BAM 225. non pas hepquen epad an Ofiç Divin, mæs absolu epad an deis da Sul ha da Ouel bers. ●(1846) DGG 110. Decisionou ur c'honsilou general, e matier a feiz, a zo difaut absolu.

  • absoluamant
    absoluamant

    adv. Absolument.

    ●(1846) DGG 387. Ne dê quet absoluamant necesser coës ar pec'hejou veneil, mæs necesser eo absoluamant coës hon oll bec'hejou marvel.

  • absolumant
    absolumant

    adj. En entier.

    ●(1792) HS 12. gùel guenein lezel assolumant unn istoére, eit hé darnein. ●20. lezél assolumant ur fréhènn.

  • absolus
    absolus

    adj.

    (1) Absolu.

    ●(c.1718) CHal.ms i. absolu, tr. «un deen absolus.» ●(c.1718) CHal.ms iii. Caton etoit un esprit roide qu'on ne pouuoit gagner ni flechir, tr. «Caton e eoüe un deen absolus, n'hellé bout distroeit na gouniet é fa'con erbet.» ●(1767) ISpour 325. assoluss veign ar menn-guir. ●373. Mam assoluss. ●(1787) PT 69. Pilat mæstr assolus. ●(1787) BI 23. enn dutt-vrass, pinhuic hac assoluss.

    ●(c.1802-1825) APS 71. ur mæstr coler hac assolus. ●84. Beah er mæstr assolus a nehi.

    (2) Impérieux.

    ●(c.1718) CHal.ms ii. Il est d'une humeur Imperieuse, tr. «orgueet é superb', absolus, raug' a natur'.» ●(c.1718) CHal.ms iii. Les ordres du Roi sont des oracles, tr. «ordreu, commandemanteu er Roüe so absolus, a sou hep appel.»

    ●(1907) VBFV.fb 53a. impérieux, tr. «asolus.» ●(1919) DBFVsup 4a. asolus, adj., tr. «impérieux.» ●(1934) BRUS 134. Impérieux, tr. «asolus.»

  • absolusion
    absolusion

    f. Absolution.

    ●(1621) Mc 40. coffes euit caffout absolution.

  • absolv
    absolv

    voir absolviñ

  • absolvañ
    absolvañ

    voir absolviñ

  • absolvenn
    absolvenn

    [mbr absoluenn, absoluen, brpm absolven, mgall absolfen (mot douteux) < absolv + -enn (GPCY 4b, MLLB 129ab)]

    F. –où

    (1) Absolution.

    ●(1499) Ca 3b. Absoluenn. absolution. ●(1612) Cnf 32a. receuff ab absoluen.

    ●(1659) SCger 128a. Absolven, tr. «absolution.» ●(c.1680) NG 506. Mon bezo absolven. ●(1790) MG 48. refus en absolvèn. ●195. receu en assolvèn. ●365. Pe vehai hanàuét hennen eid er péh m'en dai, jamæs ne vehai reit an assolvèn dehou… ●(1792) BD 4518. pa der da gauet arbellec da gauet absoluen, tr. «quand on va trouver le prêtre pour avoir l'absolution.» ●(17--) EN 2115. rein dach an absoluen, tr. «vous donner l'absolution.»

    ●(1821) SST 77. en assolven. ●(1847) FVR 16. Ann absolvennou a roont / N'int ket gwir absolvennou. ●(1849) LLBg I 55-56. er belleg, e berh Doué, / E daul en asolven ar é gaih vugalé. ●(18--) GBI II 214. Da roï dehan ann absolvenn, tr. «Pour lui donner l'absolution.» ●(1877) EFV 2-3. covessat er péhedeu ha receu er pardon a nehai dré er honzeu ag en assolven, nouïein, consacrein dré gonzeu ha dré vercheu a zianvæz e zou mercheu sansibl.

    ●(1936) PREZ 24. e vezo roet d'ezan an aboslven.

    (2) Absolvenn gleiz : délai, ajournement d'absolution.

    ●(1732) GReg 260b. Délay d'absolution, tr. «absolvenn gleiz.»

    ●(1857) CBF 60. Korbellet eo bet, ann absolven gleiz en deuz bet, tr. «Il a été différé, il n'a pas reçu l'absolution.»

    (3) Absolvenn-veur : absoute.

    ●(1927) GERI.Ern 7. absolvenn veur, tr. «absoute.»

    (4) Kaout absolvenn war : être absout de.

    ●(1880) SAB 8. c'hoant deoc'h da gaout pardoun c'hoas, absolvenn var oc'h oll bec'hejou, en aviz pellaat ato diouz an ifern.

  • absolvenner
    absolvenner

    [absolv + -enn + -er .6]

    M. –ion Prêtre qui absout trop facilement.

    ●(1927) GERI.Ern 7. absolvenner m., tr. «prêtre qui absout (trop facilement).»

  • absolver
    absolver

    [absolv + -er .6]

    M. –ion

    (1) Confesseur qui donne l’absolution.

    ●(1962) EGRH I 3. absolver m. -ien, tr. « confesseur qui donne l’absolution. »

    (2) Prêtre qui absout trop facilement.

    ●(1876) TDE.BF 3b. Absolver s. m., tr. «Confesseur commode qui donne facilement l'absolution. »

    ●(1927) GERI.Ern 7. absolver m., tr. «prêtre qui absout (trop facilement).»

  • absolverezh
    absolverezh

    [brpm assolvereah < absolv + -erezh]

    M. –où Adjudication.

    ●(1744) L'Arm 7a. Adjudication, tr. «Assolvereah.. pl, assolvereaheu. m.»

    ●(1904) DBFV 12b. asolvereh, m. pl. eu, tr. «adjudication.»

  • absolvet
    absolvet

    [mbr absoluet < absolv- + -et .1]

    Adj. Absous.

    ●(1499) Ca 3b. Absoluet. g. absoulz.

  • absolviñ / absolvañ / absolv
    absolviñ / absolvañ / absolv

    [mbr absoluaff, absolff, assolff < form. savante du lat absolu- (base de absoluere) + -iñ, -añ ; voir absolvenn]

    V. tr. d.

    I. (religion)

    (1) Absoudre, donner l'absolution à.

    ●(1499) Ca 3b. Absoluaff. g. absouldre. ●(c.1500) Cb 18a. Assolff. vide in assoluaff. ●(1612) Cnf 13a. ego te absoluo, me az absolff. ●46b. né gallé quet è absolff.

    ●(1659) SCger 128a. Absolvv, tr. «absoudre.» ●(1792) BD 1071. piou veso ar bellec adeus dochabsolvin, tr. «Qui sera le prêtre qui viendra vous absoudre ?»

    ●(1847) FVR 127. gellout absolvi / hag anavout ho komzou c'houi. ●(1865) LZBt Gouere 12. Komzet hon deuz ann eil gant eguile, nep kristen all gan-imp, hag en deuz absolvet ac'hanon. ●(1869) KTB.ms 14 p 201. met ar Pab he-unan na fell ket d'ehan hen absolvi.

    ●(1904) DBFV 2a. absolvein, tr. «absoudre.» ●(1907) PERS 336. Daoust hag absolvi ac'hanoc'h a c'hellint ? ●(1911) BUAZperrot 157. absolvi an den-ze.

    ►absol.

    ●(1924) BILZbubr 37/810. An dud ne absolvont ket… Doue a zo madelezus !...

    (2) Absolviñ ub. eus, diouzh udb. : absoudre qqn de qqc.

    ●(1727) HB 595. hac onn absolvi diouz quement a ve capabl d'onn ampeich da antren er Barados.

    ●(18--) SAQ II 111. Hoc'h absolvi a rân euz ho pec'hejou.

    II. Adjuger.

    ●(1744) L'Arm 7a. Adjuger, tr. «Assolvein.»

    ●(1904) DBFV 12b. asolvein, v. a., tr. «adjuger.»

  • abstinañ
    abstinañ

    [mbr abstinaff, brpm (him) abstenein < vfr astenir, abstenir < lat abstinere (FLMB 68)]

    V.

    I. V. intr.

    (1) S'abstenir.

    ●(1499) Ca 3b. Abstinaff. g. abstiner. ●(1612) Cnf 32a. abstinaff en amser da donet.

    (2) Pratiquer l'abstinence.

    ●(14--) N 451. bezaff auster a prederaff hac abstinaf a mennaf don, tr. «Je songe à mener une vie austère, je veux absolument pratiquer l'abstinence.»

    II. V. tr. i. Abstinañ a, eus : s'abstenir de.

    ●(1580) G 548-549. Abstynet a pechet, me oz ammonet glan, / Eval Ezechiel duet quentel da goelvan, tr. «Abstenez-vous de péché ; je vous avertis tous, / Comme Ezéchiel ; l'heure des pleurs est venue.» ●(1612) Cnf 31a. abstinaff ves à quic, huyou, ha formaig.

    III. V. pron. réfl. En em abstinañ : s'abstenir.

    ●(c.1718) CHal.ms i. S'abstenir, tr. «him abstenein, diouer.» ●(c.1718) CHal.ms ii. le plus grand Ieune est de s'abstenir du peché, tr. «en ïun excellentan é him zihoalhein doh him abstenein ac er pehet, a offancein Doue er principalan ïun, e ïun ac er pehet.»

    ●(1835) AMV 25. En em abstenit eta eus ar c'haqueterez.

  • abstinañs
    abstinañs

    [mbr abstinanc, abstinancc, brpm abstinanssou (pl.), abstinanç < vfr abstinence, abstinance < lat abstinentia (TLFi s. abstinence)]

    F. –où Abstinence.

    ●(14--) N 633. Gra abstinanc, tr. «Fais abstinence.» ●(1499) Ca 3b. Abstinancc. g. abstinence.

    ●(1688) MD II 52. sacrifia d'an abstinanssou. ●(c.1718) CHal.ms i. abstinence, tr. «abstinanç, et quelq fois ïun.» ●Diette, tr. «abstinanç.» ●(c.1718) CHal.ms ii. frugalité, tr. «abstinanç.» ●(c.1718) CHal.ms iv. sobrieté, tr. «abstinanç.» ●Il lui faut user de Regime, tr. «red e dehou beuein en ur manier' reglet, guet abstinanç.»

  • abstinant
    abstinant

    [brpm abstinant < vfr abstinens < lat abstinens (TLFi s. abstinent)]

    Adj. Abstinent.

    ●(c.1718) CHal.ms ii. frugal, tr. «abstinant.» ●(c.1718) CHal.ms iv. sobre, tr. «abstinant, moderet en e voet, reglet.»

  • abstinasion
    abstinasion

    [mbr abstination, hapax, sans doute infl. par le fr obstination (FLMB 68)]

    F. Abstinence.

    ●(1576) Cath p. 18. dre an iunou hac an abstination, tr. «par suite des jeûnes et de l'abstinence.»

  • abuz .1
    abuz .1

    [mbr abus, brpm abus, abuseu (pl.) < vfr abus < lat abusus (FLMB 68)]

    M. -où

    (1) Abus.

    ●(1530) J p. 131b. hep abus. ●(1612) Cnf 2b. LEquit euez ouz vn abus.

    ●(1744) L'Arm 4b. Abus, tr. «Abuss.. pl, (s'il en a) abuseu. m.»

    (2) Ober abuz a/eus : abuser de.

    ●(1834) SIM 133. An abus a rêr eus ar güin-ardant a brodu dabord ar vezventi. ●(1849) LLB 1038. ne hret ket abuz a zonezoneu Doué.

    (3) Erreur.

    ●(c.1680) NG 340. hem quet abus.

    (4) Babioles, puérilités.

    ●(1890) MOA 135a. Babioles, Puérilités, tr. «ambuz.»

  • abuz .2
    abuz .2

    m. pl. (?) Apparition nocturne, fantomatique.

    ●(1906) DIHU 11/189. Abuz, bugulion-noz, kannérezed-loér...

  • abuz .3
    abuz .3

    voir abuziñ

  • abuzañs
    abuzañs

    [brpm abusance < abuz + -añs]

    F. –où Abus.

    ●(1790) MG 397. abusance a hræceu Doué. ●(1790) Ismar 319. En abusanceu e arrihuai diarbèn er veilleu-ze. ●509. a gaus d'en abusanceu e arrihuai diarbèn quemènt-ce.

    ●(1838) OVD 31. en ol abusance e hoès groeit ag er Sacremanteu. ●154. ag en usage d'en abusance.

    ●(1922) EOVD 52. en abuzans a é hrèseu.

  • abuzasion
    abuzasion

    [brpm abusation < abuz + -asion]

    F. –où Abus.

    ●(1744) L'Arm 4b. Abus, tr. «Abusation.. pl, neu. m.»

  • abuzenti
    abuzenti

    [abuz + -enti]

    F. Travail facile à faire.

    ●(1957) ADBr lxiv 4/445. (An Ospital-Kammfroud) Abuzenti : n. f. – Passe-temps, travail facile ou de tout repos, travail ou l'on avance guère : an taol mañ avad az-peus kavet eun abuzenti vrao !

  • abuzer
    abuzer

    [brpm abuser < abuz + -er .6]

    M. –ion

    (1) Abuseur.

    ●(1732) GReg 7a. Abuseur, qui seduit, tr. «Abuser. p. abuseryen.» ●(1744) L'Arm 4b. Abuseur, tr. «Abusour.. serion. m.» ●13a. Amuseur, tr. «Abusour.. serion. m.»

    ●(1927) GERI.Ern 7. abuzer m., tr. «abuseur, trompeur.»

    (2) Musard.

    ●(1744) L'Arm 249a. Musard (vieux), tr. «Abusourr.. serion.»

    (3) Importun.

    ●(1913) KZVr 26 - 31/08/13. ambuzer, tr. «importun, G[oelo].»

  • abuzerez
    abuzerez

    [brpm abuseréss < abuz + -erez]

    F. –ed

    (1) Abuseuse.

    ●(1744) L'Arm 4b. Abuseuse, tr. «Abuseréss.. pl, résétt. f.»

    (2) Musarde.

    ●(1744) L'Arm 249a. Musarde (vieillit), tr. «Abusouréss.»

  • abuzerezh
    abuzerezh

    [brpm abusereah < abuz + -erezh]

    M. Action d’abuser.

    ●(1744) L'Arm 4b. Abusivement, tr. «Gued abusereah.»

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...