Devri

Recherche 'bu...' : 273 mots trouvés

Page 4 : de buoc_h-vor (151) à burut (200) :
  • buoc'h-vor
    buoc'h-vor

    f. (ichtyonymie) Aplysie.

    (2010) MOPES 230. (Ar Gelveneg) Beuch mour (vache de mer) : Aplysie, lièvre de mer. Limace de mer (qui émet un liquide violet comme de l'encre).

  • buoc'hig-Doue
    buoc'hig-Doue

    f.

    I.

    (1) (entomologie) Coccinelle.

    (1868) SBI I 16. Bioc'hic Doue, tolt ho goad.

    (1904) DBFV 34b. beuhig Doué, tr. «coccinelle, bête à bon Dieu.» ●(1931) VALL 129b. Coccinelle, tr. «buoc'hig-Doue

    (2) sens fig. Sot.

    (1870) FHB 267/43a. re hir an oll ive me zo bet bioc'hik Doue...

    II.

    (1) Bezañ evel ur vuoc'hig-Doue : être peureux.

    (1896) MELu VIII 88 (T-Pontrev). Vel buiq Doue, tr. E. Ernault «Comme la bête à bon Dieu, se dit d'un homme peureux.»

    (2) Bezañ buoc'hig-Doue : être un peu niais.

    (1931) VALL 489. Un peu niais, tr. F. Vallée «buoc'hig-Doue popul.»

  • buoc'hken
    buoc'hken

    m. –où Peau de vache.

    (1744) L'Arm 394a. Peau de vache, tr. «Buhqueenn.. neu. »

    (1904) DBFV 34b. buhken, f. pl. –nneu, tr. «peau de vache.» ●(1927) GERI.Ern 76. bugen m. V[annetais] buc'hken, tr. «Peau de bœuf, de vache.»

  • buorzh
    buorzh

    m. Enclos pour bêtes à cornes.

    (1931) VALL 530a. Parc à bêtes à cornes, tr. «buorz m. (anc[ien]).»

  • buorzhañ
    buorzhañ

    v. tr. d. Parquer (des bêtes à cornes).

    (1931) VALL 534a. Parquer, tr. «buorza (anc[ien]).»

  • burbu
    burbu

    coll. (pathologie) Pustules, bourbouille.

    (1962) EGRH 22. burbu coll. -enn, tr. « pustules, bourbouille. »

  • burbuad
    burbuad

    coll. (pathologie) Pustules, boutons.

    (1744) L'Arm 315b. Des pustules, tr. «Burbuatt.» ●(17--) TE 71. goreu ha burbuad catarus.

    (1878) BAY 12. burbuad, tr. «Les pustules d'un membre.»

    (1904) DBFV 34b. burbuen, burben, bruben, f. pl. –nneu, et burbuad, etc., tr. «ébullition à la peau, pustule, échauffaison.» ●(1907) VBFV.fb 81b. pustule, tr. «burbuen, f. (pl. burbuad).»

  • burbuek
    burbuek

    (pathologie) Couvert de pustules.

    (1962) EGRH 23. burbuek a., tr. « couvert de pustules. »

  • burbuenn
    burbuenn

    f. –où (pathologie)

    (1) Pustule, bouton.

    (1464) Cms (d’après GMB 88). Bulbuenn pustule. ●(1499) Ca 28b. Bulbuenn. tache qui nait en la chaer.

    (1659) SCger 134b. bulbuen, tr. «puron.» ●(1732) GReg 152a. Il a la peste, le charbon paroît en l'aine, tr. «Ez ma ar boçz gantâ, güellet a rear ar vurbuenn ê pleg e vorsed.» ●(1744) L'Arm 134a. Enlevure, tr. «Burbeenn.. neu. f.» ●315b. Pustule, tr. «Burbeênn : Burbuênn.. neu. f.»

    (1834) SIM 57. bulbuennou evel ar re a deu da deziou ar zaout. ●81. bisach ho pugale, goloet a vulbuennou. ●(1878) BAY 12. ur vurbuen, tr. «une pustule.» ●(1890) MOA 133b. Il a le charbon à l'aine, tr. «guelet a reer ar vurbuenn e pleg he vorzed.»

    (1904) DBFV 34b. burbuen, burben, bruben, f. pl. –nneu, et burbuad, etc., tr. «ébullition à la peau, pustule, échauffaison.» ●(1907) VBFV.fb 81b. pustule, tr. «burbuen, f. (pl. burbuad).» ●(1931) VALL 604b. Pustule, tr. «burbuenn f.»

    (2) Burbuenn ruz =

    (1732) GReg 113b. Bouton, ou bourgeon qui vient au visage, de chaleur de foye, tr. «Bulbuënn-ruz. p. bulbuënnou-ruz

    (3) Fièvre aphteuse.

    (1866) FHB 71/149a. Goude beza great an histor eus ar vurbuen e Kerne hag ar studi eus a louzeier propr d'ar c'hlenved-se. (…) Ar vurbuen a gommansas e ravaij e Kerne, e mis guengolo 1857. ●(1866) FHB 73/165a. An derchen burbuennoc eo ta neuze, pe ar pez a so ar memes tra, ar vurbuen.

    (4) =

    (c.1500) Cb 93b. [glouenn] Jtem cest vne maladie quon appelle charbon / cest une bosse. b. burbuenn.

  • burbuennek
    burbuennek

    adj.

    (1) (en plt de qqn) Couvert de boutons.

    (1732) GReg 113b. Nez plein de boutons, tr. «Fry bulbuënnecq.» ●Visage couvert de boutons, tr. «bisaich bulbuennecq

    (1931) VALL 79a. couvert de boutons, tr. «burbuennek

    (2) (en plt d'une maladie) Qui se caractérise par des boutons.

    (1866) FHB 71/149a. studia pis ar c'hlenved burbuennoc se var al loenet.

    (3) Terzhienn vurbuennek : fièvre aphteuse.

    (1866) FHB 71/149a. ar vurbüen, an derchen burbuennoc, hag ar borbolen malicius a seblante beza choazet ho demeuranç e gorre Kerne.

  • burbuenniñ
    burbuenniñ

    v. intr. Se couvrir de pustules.

    (1931) VALL 604b. se couvrir de pustules, tr. «burbuenni

  • burbuet
    burbuet

    adj. Qui a des pustules, des boutons.

    (1904) DBFV 34b. burbuet, adj., tr. «échauboulé.»

  • burdig
    burdig

    f. Vertige.

    (1979) LIMO 13 janvier. Vurdig : Entendu dans le sens de « vertige ». Diwallet ma tei er vurdig doh azé, faites attention au vertige, là.

  • bured
    bured

    f. –où

    (1) Burette, fiole.

    (1499) Ca 28b. Buret. g. burete. ●(1633) Nom 158b. Phiala : phiole, tasse : fiolen, buret, taçc. ●160a. Lecythus, capsax, guttus : burette à mettre huyle : buret euit lacquat eaul.

    (1792) BD 1113. erguer em cabinet eman ma buredo, tr. «Chez moi dans mon armoire sont mes burettes.»

    (1844) LZBg 2l blezad-2l lodenn 91. carguein a zeur sclær er buretteu ligùernus. ●(1868) FHB 161/39a. buret al liou. ●(1868) FHB 177/162a. buret ar guin ha buret an dour.

    (1927) GERI.Ern 76. bured f., tr. «Burette, fiole.» ●(1942) DADO 17. kerkent ha ma wel he den, e kemer leiz he genou a zour diouz ar vured.

    (2) Biberon.

    (1913) FHAB C'hwevrer 49. ar buredou hag ar begoù-suna. ●(1913) FHAB Mezheven 217. bronn ar vured.

  • buredad
    buredad

    f. –où Contenu d'une burette, d'une fiole.

    (1847) MDM 283. eva buredadou. ●(1869) FHB 237/218b. eur vuredat euz an eol a ziver euz ar mean-ze.

    (1915) MMED 337. terri a reas kement buredad louzou a ioa en e gampr. ●(1921) FHAB Meurzh 60. eva buredadou a bep seurt dour trenk.

  • buredenn .1
    buredenn .1

    f. –où Petit bénitier domestique.

    (1876) TDE.BF 83b. Buredenn, s. f. Buredenn dour benniget, tr. «le petit bénitier qui se place dans les chambres, près du lit.» ●441b. kement berad a ioa er vuredenn dour benniget.

  • buredenn .2
    buredenn .2

    f. Roupie.

    (1876) TDE.BF 83a. Buredenn, burudik, s. f., tr. «Roupie an nez. – Ar vuredenn a zo gan-e-hoc'h, vous avez la roupie au nez.»

    (1927) GERI.Ern 76. buredenn f., tr. «roupie.»

  • buredenneg
    buredenneg

    m. Badaud, niais.

    (1927) GERI.Ern 76. buredenneg, buredennog m., tr. «badaud, niais.»

  • buredennek
    buredennek

    m. Badaud, niais.

    (1927) GERI.Ern 76. buredennek, buredennok adj., tr. «badaud, niais.»

  • burell
    burell

    m. (textile) Bure.

    (1464) Cms (d’après GMB 209). Guisquet in burell, vêtu de bure. ●(1499) Ca 28b. Burell. g. bureau. gros drap. ●g. vestu en bureau. b. guisquet en burell.

    (1659) SCger 18a. bure, tr. «burell.» ●(1732) GReg 125b. Burat, sorte de grosse étoffe grise, tr. «Mezer Cabucined, ha Recolezed. burell rous.» ●Bure, étoffe grossière pour les pauvres gens, tr. «burell. burell guénn.» ●Bureau, étoffe grossiere, tr. «Burell-bras

    (1876) TDE.BF 83b. Burell, s. f., tr. «Bure, gros drap.»

    (1911) BUAZperrot 122. dilhad burel. ●(1932) BSTR 151. eur pallen burel. ●(1928) BFSA 100. eur sae vurell c'haro. ●(1942) FHAB Mae/Mezheven 155. burell gwenn a gaved da brena neuze e Bro-Leon.

  • burenn .1
    burenn .1

    s. (habillement) (Textile) Bure (étoffe et vêtement).

    (1840) EBB 6. Une sorte d’étoffe appelée bure (à lire bur) constitue leur vêtement gothique.

    (1924) SBED 11. D'er bautred get ou chaucheu pe hra hoah ou buren. ●13. Haneh nen doé get é vuren, / Get marjenneu hag ur jagen, / Meit ur poulpan. ●38. Get me zok gloan ha me buren.

  • burenn .2
    burenn .2

    f. Fiole.

    (1659) SCger 91b. phiole, tr. «buren

  • burev
    burev

    m. –ioù

    (1) Bureau (local).

    (1911) BUAZperrot 652. a gavas anezan azezet en e vuro. ●(1935) BREI 424/3c. A-blen gant ar ru, eman bureo ar porzer hag an telefon. ●(1947) YNVL 67. Petra emañ an daou vrav-mañ oc'h istrogellat em burev.

    (2) Bureau (d'une association, etc.).

    (1847) MDM 384. goulenn aviz-kuzul ar pevar all a zo ga-n-ez er burau.

    (1905) BOBL 19 août 48/3a. renevezi Bureo ar Gevredigez. ●(1920) FHAB Genver 200. Reolennou a zo bet savet ha hanvet eur bureo. ●(1935) TRAG 32. entent ouz ar bureo epad bloaz.

  • burev-butun
    burev-butun

    m. Bureau de tabac.

    (1868) FHB 199/343b. Ar re a zalc'h bureou butun. ●(1872) DJL 17. Kar prometet oa dezan eur bureo butun.

    (1909) KTLR 150. en hostaleri pe er buro butun. ●(1921) PGAZ 20. d'he vureau butun. ●(1938) SAV 10/30. a zalc'he d'an ampoent ar bureo butun. ●(1958) LLMM 71/427. Mes Jakez Konan, ar bouloñjer, hag an Dimezell Blev-Griz – burev-butun ha kelaouennoù – eus ar Ru-vras.

  • burevaj
    burevaj

    m. péjor. Bureaucratie.

    (1931) VALL 87a. Bureaucratie, au sens péjoratif, tr. «bureverach, burevaj m.»

  • bureverezh
    bureverezh

    m.

    (1) Bureaucratie.

    (1931) VALL 87a. Bureaucratie, organisme des bureaux, tr. «bureverez m.»

    (2) Travail de bureau.

    (1931) VALL 87a. Bureaucratie, les hommes, le travail de bureau, tr. «bureverez m.»

  • bureviad
    bureviad

    m. –ed, burevidi Employé de bureau.

    (1931) VALL 87a. Bureaucrate, tr. «bureviad pl. –vidi

  • burezh
    burezh

    f.

    (1) Les vapeurs, les fumées, les émanations du vin, de l'alcool.

    (1841) IDH 49-50. é creis er vureah hag en tuemdér ag er gùin. ●53. er vureah ag en ivage e dourmante é gove.

    (1924) NOLU 13. Pe vou ivet dehi en ivaj meliget / E lak er pen de droein get é vureh kuhet. ●(1942) VALLsup 62a. Émanation, tr. «burec'h, bulac'h V[annetais] f.» 70. Exhalaison tr. «burec'h, bulac'h (boulac'h d'après «Ar bont er Velin») ; serait burez en langue unifiée.»

    (2) Vapeur.

    (1904) DBFV 34b. bureh, f., tr. «vapeur, air échauffé.» ●(1908) NIKO 158. el ur vureh. ●(1919) DBFVsup 11b. bureh, bulah (B[as] v[annetais]), f., tr. «vapeur.» ●(1923) KADO 19. Er vurèh ag en doar, get en tuemdér, e saù. ●(1927) GERI.Ern 76. bureh, bulah V[annetais] f., tr. «Vapeur, air échauffé.» ●(1938) DIHU 322/63. er vureh e saù ag en doar. ●(1942) DHKN 13. er vureh ag en doar.

    (3) Fumet.

    (1919) DBFVsup 11b. bureh, bulah (B[as] v[annetais]), f., tr. «odeur.» ●(1927) GERI.Ern 76. bureh, bulah V[annetais] f., tr. «odeur.» ●(1932) BRTG 75. bureh er hrampoeh.

    (4) (en plt d'un abcès) Teurel e vurezh : jeter son feu, son venin.

    (1906) MHAJ 224-225. On le dit cepandant, d'après une note de M. l'abbé Le Goff, d'un furoncle (turel e vureh, jeter son feu, son venin).

    (5) Ardeur du feu.

    (1896) HIS 64. En dud en doé ind douget d'er forn, e oé bet mouget get er vureh.

  • burezhiñ
    burezhiñ

    v. intr. Exhaler une odeur.

    (1919) DBFVsup 11b. bulahein, tr. «exhaler une odeur.»

  • Burgond
    Burgond

    m. –ed Burgonde.

    (1931) VALL 87a. Burgonde, tr. «Burgond pl. ed

  • Burgondia
    Burgondia

    n. de l. Burgondie.

    (1931) VALL 87a. Burgondie, tr. «Burgondia

  • burgondiat
    burgondiat

    adj. Bourguignon.

    (1957) AMAH 190. ur gwinier burgondiad.

  • burgravelezh
    burgravelezh

    f. Burgraviat.

    (1931) VALL 87a. Burgraviat, tr. «burgravelez f.»

  • burig
    burig

    f./m. (ornithologie)

    (1) Linotte.

    (1919) DBFVsup 7b. beurig, tr. «Gr[oix], m. linot. – Ailleurs, rouge-gorge. Cf. boruig.»

    (2) Rouge-gorge.

    (1934) BRUS 254. Un rouge-gorge, tr. «ur vurig, f.» ●ur vam vurig, tr. «une femelle de rouge-gorge.» ●(1942) DIHU 374/117. ur veurig vihan, adreist me fen e gan, ken ne foèu hé gougig ru.

  • burin
    burin

    s. Burin.

    (1633) Nom 195b. Cælum : burin, instrument à grauer : burin, instrumant euit grauiff.

  • burliñ
    burliñ

    v. intr. (en plt d'un chien) Bailler.

    (1752) PEll 103. Burli, tr. « Bâiller (…). Je ne l’ai jamais entendu dire que des chiens.

    (1876) TDE.BF 83b. Burli, v. n. (anc.), tr. «Bâiller, en parlant d'un chien, dit Le Pelletier.»

  • burlinkenn
    burlinkenn

    f. –où Espèce de piège.

    (1969) LIMO 15 mars. stennein picheu, lindageu, burlinkenneu.

  • burlutaj
    burlutaj

    m.

    (1) Ce qui éblouit.

    (1904) DBFV 34b. burletaj, berlutaj, m. tr. «ce qui éblouit.»

    (2) sens fig. =

    (1744) L'Arm 129b. Emphase, tr. «Burlettage ér homzeu.»

  • burlutek
    burlutek

    adj. Qui a la berlue.

    (1744) L'Arm 29b. La berluë, tr. «Deulegatt berlutec

    (1904) DBFV 34b. burletek, berlutek, brelutek, adj., tr. «(yeux) qui ont la berlue.» ●(1927) GERI.Ern 76. burletek, tr. «qui a la berlue.»

  • burluterezh
    burluterezh

    m. Éblouissement.

    (1744) L'Arm 120a. Eblouissement, effet d'une trop grande lumière, tr. «Burlêttereah : Burlutereah

    (1904) DBFV 34b. burletereh, berlutereh, burlutereh, tr. «éblouissement.»

  • burlutet
    burlutet

    adj.

    (1) Ébloui.

    (1982) PBLS 278. (Langoned) burlutet, tr. «ébloui.»

    (2) Éméché.

    (1982) PBLS 278. (Langoned) burlutet, tr. «émêché (sic)

  • burlutiñ
    burlutiñ

    v.

    I. V. tr. d.

    (1) Éblouir.

    (1744) L'Arm 120a. Eblouir, empêcher l'action de la vûë, tr. «Burlêttein.» ●(c.1785) VO 100. er splandér (…) e vurlettas én un taul men deulagad.

    (1849) LLB 459-460. el luhed, er brogon / E vurlet el lagad hag e voug er galon.

    (1904) DBFV 34b. burletein, berlutein, brelutein, burlutein, v. a., tr. «éblouir.»

    (2) [au passif] Bezañ burlutet gant, dre : être troublé par.

    (1838) OVD 142. Burlettet-é men deulegad dré en tan ag ur goal-golér.

    (1922) EOVD 146. Burletet é men deulegad get er gounar.

    II. V. intr.

    (1) Être ébloui.

    (1744) L'Arm 129b. Emphase, tr. «Conzeu ha disstill foenhuéd ha quenn ihuéle, ma vurlêtte unn deine doh ou hléhuétt.»

    (1904) DBFV 34b. burletein, berlutein, brelutein, burlutein, v. n., tr. «être ébloui.» ●(1907) VBFV.bf 6a. berlutein, burletein, v. n., tr. «être ébloui.» ●(1913) AVIE xi. larein e hrér é hel [en ègl] sellet doh en hiaul hemb ne vurlet é zeulagad. ●(1925) IZID 18. Hadet ?… Pas, berlutein e hra men deulegad.

    (2) Se troubler (en plt de la vue).

    (1861) BSJ 282. En invray (…) a p'ou daibrér, (…) ind e laq en deulegad de vrulettein.

    (1922) EOVD 180. Er mél a Héraklé e laka en deulegad de vurletein.

  • burlutus
    burlutus

    adj. Éblouissant, qui donne la berlue, qui trouble la vue.

    (1904) DBFV 34b. burletus, berlutus, adj., tr. «éblouissant, spécieux.» ●(1927) GERI.Ern 76. burletus, tr. «qui la donne [la berlue], éblouissant, spécieux.» ●(1934) BRUS 120. Eblouissant, tr. «burlutus

  • buron
    buron

    m. Petite bâtisse généralement accolé à la maison pouvant servir de lieu de rangement ou d'habitation de domestiques.

    (1464) Cms (d’après DEBm 238). Buron et fulort, tout ung. ●(1464) Cms (d’après GMB 249) fulort g. maisonnette, l. gurgulium, gurgucium ; buron ha fulort, tout vng.

    (2000) PCRMM 270. (Plougastell-Daoulaz) le buron. Ce dernier bâtiment, souvent accolé à la maison principale, pouvait servir de pièce de rangement, avec armoires, coffres, et de réserve, mais aussi de logement de domestiques pour les maisons les plus riches. ●601. Ces pen ti ou buron étaient le plus souvent collées à la maison principale d'habitation ou du moins situées dans la cour. Elles étaient de taille réduite et n'avaient pas de chambre, sinon un simple grenier.

  • burtellat
    burtellat

    voir burutellat

  • burtul
    burtul

    voir bultur

  • Burtuled
    Burtuled

    n.l. Burtulet (Saint-Servais, canton de Callac).

    I. Burtuled.

    (18--) MILg 191. e bered Burle [= Burtuled] nab a vije. ●(18--) GBI I 94. Da vourk Burtul gant-han eo et, / War vur 'r vered 'n euz-han laket. ●(1847) FVR 347. Burtulet.

    (1905) ARGV 245. Da foar yen en Kallag / E loj ar goañv en Burtuled.

    II. Proverbe et dicton.

    (1)

    (1905) ARGV 245. Da foar yen en Kallag / E loj ar goañv en Burtuled.

    (2)

    (2005) HYZH 244/40. En Tregrom 'mañ an diaoul o chom, / Er C'houerc'had 'mañ o kac'hat (pe 'neus gloazet e droad), / En Plouared 'mañ war an oaled, / En Bulien eo kouezhet er vouilhenn, / En Plourec'h 'neus torret e vrec'h, / En Plouilio 'mañ 'c'hoari 'r c'hilhoù, / En Ploubêr eo bet tomm d'e lêr (pe d'e rêr), / En Tonkedeg eo kroget da redek, / En Plûned 'mañ o vutunet, / En Bear 'neus torret e c'har, / En Gwengamp eo manet kamm. / Hag en Burtuled eo marv gant an anoued.

  • burudig
    burudig

    f. Roupie.

    (1904) DBFV 35a. buruig, boruig, f., tr. «roupie (Gr.).» ●(1927) GERI.Ern 76. burudig m., tr. «roupie.»

  • burug-
    burug-

    voir buzhug-

  • burut
    burut

    m. –où Bluteau.

    (1744) L'Arm 32b. Bluteau ou Blutoir, tr. «Burutte.. eu. m.» ●349a. Sas, tr. «Burutt.. eu

    (1904) DBFV 35a. burut, m. pl. eu, tr. «bluteau, blutoir.»

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...