Devri

Recherche 'b...' : 5779 mots trouvés

Page 100 : de brikailhin-brikailhat (4951) à briskenn (5000) :
  • brikailhiñ / brikailhat
    brikailhiñ / brikailhat

    v. Taveler.

    ●(1744) L'Arm 31a. Bigarrer, tr. «Bricaillat.» ●377a. Taveler, tr. «Bricaillein.» ●419b. Barioler, tr. «Bricaillein.» ●463a. Prétintailler, tr. «Bricaillein.»

    ●(1876) TDE.BF 77b. Brikellat, v. a. V[annetais], tr. «Bigarrer.»

    ●(1904) DBFV 32b. brikailhat, v. a., tr. «bigarrer.» ●(1927) GERI.Ern 71. brikailhein, tr. «taveler, barioler, ouvrager.» ●(1931) VALL 58a. Barioler, tr. «brikailhat.»

  • brikañ
    brikañ

    v. tr. d. Barioler.

    ●(1931) VALL 58a. Barioler, tr. «brika.»

  • brikellat
    brikellat

    voir brikailhiñ

  • brikemarderezh
    brikemarderezh

    m. Bariolage.

    ●(1957) DSGL 90. Hé brikamardereh, tr. «Les ornements variés.»

  • brikemardet
    brikemardet

    adj.

    (1) Bariolé.

    ●(1910) ISBR 9. ur vantel brikemardet a bep sord liù. ●(1934) BRUS 100. Bariolé, tr. «brikemardet.»

    (2) Sculpté à l'excès.

    ●(1919) DBFVsup 11a. brikemardet, part., tr. «tailladé, sculpté ou décoré à l'excès.» ●(1927) GERI.Ern 71. brikemardet, tr. «tailladé, sculpté ou décoré à l'excès V[annetais].» ●(1932) GUTO 41. Ha bout é oè getè stolieu guen-kann, brikemardet ker menut ha ker kaer ma ne vehè ket gelloud de hañni obér ré hanval dohtè.

  • brikemardiñ
    brikemardiñ

    v. tr. d. [au passif] Barioler.

    ●(1932) GUTO 43. Ha doh en néan éh oè, ar skour, ranjenneu eur ag er ré gaeran, brikemardet get peb sort liùaj, ha bihiér argant kaer staget dohtè. ●(1937) TBBN 62. Brikemardet é é sé hag é vantel get erminigeu guen. (…) ur bonet velouz ru-tan, brikemardet get ermenigeu guen. ●(1942) DHKN 100. é liù ar ru, brikemardet get man-magoér.

  • brikenn .1
    brikenn .1

    f. –où

    (1) Brique.

    ●(1633) Nom 139a. Later, laterculus crudus : bricque : bricquen, bricq. ●Later coctus, laterculus coctilis, testa, later igni excoctus : bricque cuite : bricquen poazet. ●140b. Paries lateritius, testaceus : paroy de bricques : moguer græt á briquennou pe á teullennou. ●Paries diplinthus : paroy espesse de deux bricques : moguer teu á diou reng briquennou.

    ●(1732) GReg 119b. Brique, terre grasse & rouge cuite, &c., tr. «Briqenn. p. briqennou.»

    ●(1831) MAI 138. un hanter briquen. ●(1866) FHB 91/307a. ober brikennou, meska pri-raz, darbari d'ar vassounien.

    ●(1904) DBFV 32b. briken, f. pl. –nneu, tr. «brique.» ●(1914) LZBl Meurzh 373. 300 teolen pe briken. ●(1919) LZBt Du 9. o deus desket ober brikennou. ●(1985) AMRZ 286. diskolpet gand eun trañch a-dammou brao, evel brikennou.

    (2) Brikenn gleuz : brique creuse.

    ●(1633) Nom 144a. Imbrex : tuile creuse : teaulen cleus, bricquen cleus.

  • brikenn .2
    brikenn .2

    f. –où Pichet.

    ●(1906-1907) EVENnot 11. (Sant-Laorañs) Eur vriken vraz e peuz, tr. «pichet.» ●(1910) EGBT 58. briken, tr. «pichet.» ●(1926) ARVG (niv. 7, gouere) 146. Kentran tra ’reas, eur wech arru er gêr, a voe kemer eur vriken ha mont d’ar c’hao.

  • brikennad
    brikennad

    f. –où Pichet de.

    ●(1906-1907) EVENnot 11. (Sant-Laorañs) Kerz da gerc'hat ar vrikennad jistr, tr. «plein un pichet.»

  • brikennadur
    brikennadur

    m. –ioù Briquetage.

    ●(1931) VALL 82b. Briquetage, tr. «brikennadur m.»

  • brikennañ
    brikennañ

    v. Briqueter.

    ●(1931) VALL 82b. Briqueter, tr. «brikenna.»

  • brikenner
    brikenner

    m. –ion Briquetier.

    ●(1732) GReg 120a. Briquetier, qui fait de la brique, tr. «Bricqennèr. p. bricqennéryen.»

    ●(1931) VALL 82b. Briquetier, tr. «brikenner pl. ien.»

  • brikennerezh
    brikennerezh

    f. –ioù Briqueterie.

    ●(1732) GReg 120a. Briquetterie, lieu où on fait la brique, tr. «Bricqennérez. p. bricqénnerezou.»

    ●(1931) VALL 82b. Briqueterie, tr. «brikennerez f. pl. ou.»

  • brikenniri
    brikenniri

    f. –ioù Briqueterie.

    ●(1732) GReg 120a. Briquetterie, lieu où on fait la brique, tr. «Bricqénniry. p. bricqénniryou. bricqénnery. p. you.»

    ●(1904) DBFV 32b. brikenneri, tr. «briqueterie.»

  • briker
    briker

    m. –ion Briquetier.

    ●(1905) BOBL 08 juillet 42/3e. Eur micherour brikaër.

  • brikerezh
    brikerezh

    f. Briqueterie.

    ●(1633) Nom 129a. Lateria : bricqueterie, tuilerie : an briquerez, teulerez.

  • briket
    briket

    adj.

    I. Blev, pluñv briket : (cheveux, plumes) de plusieurs couleurs.

    ●(1867) MGK 57. He bleo, brema briket, gwechall a oa dem-zu. ●(1876) TDE.BF 77b. Briket, adj., tr. «Tacheté, moucheté.» ●(1890) MOA 190. qui a diverses couleurs, – qui est de diverses couleurs, tr. «briket.» ●349. moucheté, tr. « briket.»

    ●(1923) FHAB Mezheven 232. Gwelet a ra un torad yer a bep liv ; bez' e oa re zu, re wenn, re c'hriz, re vriket... ●(1923) FHAB Kerzu 468. ha te kerz d'ar red war-lerc'h ar Vriket, hag ar Ruzik, a zo o laerez. ●(1949) KROB 13//7. Met en tu all d'an drav, Yann a welas ur yar vriket, kludet eno war ur peul koad, ha stag a bouez he gar.

    II. sens fig.

    (1) =

    ●(1907) KANngalon Genver 295. ne brezegont nemed eur feiz dislivet, briket, leun a c'hevier.

    (2) Traou briket ha traoù marellet : de toutes les couleurs.

    ●(1877) EKG I 142. Ar martolod koz (...) en doa guelet meur a dra iskiz, traou briket ha traou marellet.

  • brikeval
    brikeval

    f. (marine) Tapecul.

    ●(1876) TDE.BF 77b. Brikeval, s. f., tr. «Voile de navire appelé tapecu ; elle est placée à l'arrière du bateau.»

  • brikez .1
    brikez .1

    coll. Briques.

    ●(1910) MBJL 65. Aman ec'h ê grêt an oll dier gant brikez.

  • brikez .2
    brikez .2

    coll. (botanique) Abricots.

    ●(1732) GReg 768b. Un quarteron d'abricots, tr. «Ur c'hartouronn bricqès.»

    ●(1927) GERI.Ern 71. brikezenn f., tr. «abricot, pl. ou, col. brikez.»

  • brikez .3
    brikez .3

    s. local. (habillement) Pantalons.

    ●(1957) PLBR 8. (pays bigouden) brekez. ●60. au nord de Guingamp, on connaît, outre bragou, brikez.

  • brikezenn .1
    brikezenn .1

    f. –ed, brikez Abricotier.

    ●(1927) GERI.Ern 71. brikezenn f., tr. «Abricotier, pl. ed.»

  • brikezenn .2
    brikezenn .2

    f. –où, brikez Abricots.

    ●(1927) GERI.Ern 71. brikezenn f., tr. «abricot, pl. ou, col. brikez.»

  • brikezenn .3
    brikezenn .3

    f. –où local. (habillement) Jambe de pantalons.

    ●(1957) PLBR 60. au nord de Guingamp, on connaît, outre bragou, brikez et son singulatif brikezenn («jambe de pantalon»).

  • brikiñ
    brikiñ

    v. tr. d. Briquer, poncer.

    ●(1927) GERI.Ern 71. brikein, tr. «nettoyer avec la pierre ponce V[annetais].»

  • brikioù / brikoù
    brikioù / brikoù

    plur. brikouier (?) argot (?) Pantalons.

    ●(1908) PIGO II 9. me 'm eus gret ar briko a zo war da dailher. ●(1923) BUBR 31/603. troad Soazig en fons ma brikou. ●(1975) BAHE 87/12. miret 't eus da vrikio. ●13. Brikio : bragoù (…) freouzi en e vrikio : ober en e vragoù. ●(1980) PEAS 59. Britio, bragoù. ●(1996) CRYK 234. ur vroñzh hag ur brikoù, tr. «une jupe et un pantalon.» ●347. Gant o brikouier a bont, tr. «Avec leurs pantalons à pont.»

  • brikol
    brikol

    m. –ioù Ruse, subterfuge.

    ●(1876) TDE.BF 77b. Brikol, s. m. C[ornouaille], tr. «Ruse, subterfuge ; pl. iou.»

  • brikolat
    brikolat

    v. intr. Biaiser.

    ●(1876) TDE.BF 78a. Brikolat, v. n. C[ornouaille], tr. «Ne pas agir sincèrement.»

  • brikoli
    brikoli

    coll. (botanique)

    (1) Choux-fleurs.

    ●(1908) FHAB C'hwevrer 64. Red 've d'ar gwerzerien brokoli en em glevet ! (...) eur garg brokoli. ●(1924) CBOU 2/29. n'eo ket brikoli nag ognoun eo a vez gwerzet. ●(1942) HERV 14. Arvoriz Ploueskad o deus gwerzet mat o brikoli er goañv-mañ adarre. ●(1951) BLBR 39-40/18. 7.000 bagoniad brikoli.

    (2) Artichauts.

    ●(1953) BLBR 65/8. brikoli, artichaot e Pempoul.

  • brikoloù
    brikoloù

    plur. Bricoles.

    ●(1732) GReg 117b. Bretelle, corde, ou sangle de hotte où l'on passe les bras, pour la porter sur le dos, tr. «Bricolou-boutecq.» ●(1744) L'Arm 348a. Des sangles (…) De porteurs, tr. «Bricolieu.»

  • brilhañ
    brilhañ

    v. intr. Reluire.

    ●(1659) SCger 102b. reluire, tr. «brilla.»

  • brilhant
    brilhant

    adj. Brillant.

    ●(1835) AMV 62. brillantoc'h eguet ar c'hristal. ●(1752) BS 572. ar virlaouen brillant-màn.

  • brimbalat
    brimbalat

    v.

    (1) V. tr. d. Sonner (les cloches).

    ●(1659) SCger 134a. brimbalat ar cloc'h, tr. «sonner la cloche.» ●(1732) GReg 136b. Carillonner, tr. «Brinbalat ar c'hleyer.» ●876a. Sonner les cloches avec importunité, tr. «brinbalat ar c'hléyer.»

    ●(1857) CBF 64. Brimbalat ar c'hleier, tr. «Sonner les cloches à tout volée.»

    ►absol.

    ●(1866) BOM 40. Bim ! baon ! brinbalomp a nerz brec'h !

    (2) V. intr. Carillonner.

    ●(1847) MDM 329. ar c'hleier o bimbalad.

    ●(1943) VKST Du 383. Bimbalat laouen a ra ar c'hleier. ●(1974) THBI 167-168. c'hleier Pleur o brimbala sklintin. ●186. Ar c'hleier brimbal en aer. ●(1981) ANTR 162. Setu mare an taoliou ha krog kleier an tour da vralla ha da vimbalad. ●(1990) STBL 129. Gouzout a reont kanañ, tintal, seniñ, bimbalat, boleañ...

  • brimbaler
    brimbaler

    m. –ion Carillonneur.

    ●(1732) GReg 136b. Carillonneur, tr. «Brinbaler. p. brinbaléryen. bynbaleur. bynbalour. pp. yen.»

    ●(1931) VALL 97b. Carillonneur, tr. «brimbaler.»

  • brimbalerezh
    brimbalerezh

    m. Carillon.

    ●(1732) GReg 136b. Carillon, son de cloche en témoignage de rejouissance, tr. «Brinbalérez. p. brinbalerezou. bynbalérez.»

    ●(1868) FHB 154/399a. hag ar soner cleier a rea eun abaden brinballerez gant he gleierigou.

    ●(1924) DIHU 161/163. brinbalereh un ered. ●(1931) VALL 97b. Carillon, tr. «brimbalerez m.»

  • brimminiad
    brimminiad

    -ed m. Péteur.

    ●(1464) Cms (d’après GMB 79). brimyat, avec un signe d’abréviation sur l’i ; peut-être pour bri(m)inyat. ●(1499) Ca 27a. Briminyat. g. peteux.

  • brinenn
    brinenn

    f. –où

    (1) Brin.

    ●(1904) DBFV 32b. brinen, f. pl. –nneu, tr. «brin.»

    (2) Brin d'herbe.

    ●(1790) MG 429. é tiouriénnein brinnèn-ha-brinnèn er guiaud ampouisonét.

    (3) (en plt de qqn) Beau brin de.

    ●(c.1718) CHal.ms i. Voila un beau brin, parlant d'une personne, tr. «chetu un urinen, ur vrinenic, un taul caër.»

    ●(1904) DBFV 32b. chetu ur vrinen, ur vrinenig, tr. «voilà un beau brin, parl. d'une personne (Ch. ms.).»

  • Bringolo
    Bringolo

    n. de l. Bringolo.

    ●(c.1825-1830) AJC 6701. ar merser santaganton panverid a bringoulo.

  • brini
    brini

    pl. bran .1

  • brinienn
    brinienn

    f. (ornithologie) Corbeau.

    ●(1895) GMB 150. petit Trég[uier] brinienn, f. corbeau (du plur. brini ; autre singulier, ancien, bran). ●(1899) HZB 74. diou vrinien.

  • briniskenn
    briniskenn

    f. –où (harnachement) Petite corde du harnais pour serrer l'attelle sur le collier.

    ●(1927) GERI.Ern 71. briniskenn L[éon] f., tr. «Lacet qu'on place intérieurement au haut et au bas des deux pièces de bois appelées parounou, en terme d'attelage. ●(1982) MABL I 141. (Lesneven) setu diwar gorre 'm oa gellet tennañ ar vreniskenn. (…) Troell ar vreniskenn. ●(1982) MABL II 69. (Lesneven) ar vreniskenn a zo ur gordennig evit stardañ ar parounoù war ar c'holier.

  • brinker
    brinker

    plur. brank

  • brinnoal
    brinnoal

    v. intr. Braire.

    ●(1924) NFLO. braire, tr. «brinnoal.»

  • briñsad .1
    briñsad .1

    coll. Brindilles.

    ●(1699) Har 21. brinsat, tr. «menu bois.» ●(1732) GReg 929a. Tordre des branches en forme de chaînes, tr. «Tortiçza brinçzad. güea brinçzad.» ●(1744) L'Arm 236b. Du menu bois, tr. «Brinçatt » ●(1792) HS 82. unn deine é cherrein coèt, brinçat, menudeu.

    ●(1841) IDH 184. brinçad ha barreu. ●(1849) LLB 736. Ol er brinsad izel.

    ●(1906) HIVL 9. Er vugalé e glaské tro-ha-tro brinsad ha tammeu koed. ●(1934) BRUS 238. Une brindille, tr. «ur vrinsen, pl. brinsad, m.» ●(1942) DHKN ii. ur vréhad brinsad séh.

  • briñsad .2
    briñsad .2

    m. –où Pincée.

    ●(1905) BOBL 09 décembre 64/3e. sêzonit gant ur brinsad haolen, pebr, persil, lore.

  • briñsadigoù
    briñsadigoù

    plur. Broutilles.

    ●(1927) GERI.Ern 71. pl. brinsadigeu, tr. «broutilles.»

  • briñsenn
    briñsenn

    f. –où, briñsoù, briñsad

    (1) Brindille.

    ●(1792) HS 83. cherrein ur vrinçenn benac à goèt.

    ●(c.1825-1830) AJC 1825. eun toullad brissou.

    ●(1927) GERI.Ern 71. brinsenn V[annetais] f. pl. eu, col. brinsad, tr. «Brindille.» ●(1934) BRUS 238. Une brindille, tr. «ur vrinsen, pl. brinsad, m.» ●(1942) DHKN 121. bégeu er vrisenneu moén. ●(1970) BHAF 70. Ne vezen ket pell o vernia eun toulladig briñchou a domme prim-ha-prim reor va hastelodenn.

    (2) Menu bois.

    ●(1927) GERI.Ern 71. brinsenn V[annetais] f. pl. eu, col. brinsad, tr. «menus bois.»

    (3) Petite pousse.

    ●(1927) GERI.Ern 71. brinsenn V[annetais] f. pl. eu, col. brinsad, tr. «petite pousse.»

  • brintin
    brintin

    adj. Propre, bien tenu.

    ●(1927) GERI.Ern 71. brintin C[ornouaille] adj., tr. «Propre, frais, en ordre.» ●(c.1930) VALLtreg 288. Brintin : propre, ordonné (Corn. Caurel, St-Nicolas-du-Pélem). brintin, propre, frais. Eur plac'h brintin, eur menaj brintin (Ste-Trifine, Besco). ●(1931) VALL 318a. Frais. (...) propre (linge, objets) C[ornouaille], tr. «brintin.» ●(1955) LLMM 50/12. o kavout bod ken brintin.

  • brishaat
    brishaat

    v. intr. Prendre différentes couleurs.

    ●(1732) GReg 221a. Prendre différentes couleurs, tr. «brizzaat. pr. brizzët.»

  • briskenn
    briskenn

    f. briskoù (jeu) Brisque.

    ●(1890) MOA 150a. Brisque, Jeu de cartes, tr. «brisken, f. pl. m. briskou.»

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...