Recherche 'div...' : 778 mots trouvés

Page 15 : de divroadeg (701) à divudurennin (750) :

• divroadeg
  divroadeg

  f. –où Émigration en masse.

  ●(1931) VALL 249a. Émigration, tr. «divrôadeg f.» ●(1958) BAHE 16/11. goude ur c'hantvloavezhiad divroadeg tud yaouank. ●(1959) BAHE 21/12. lec'h ma ra an divroadeg he reuz da vat.

• divroadel
  divroadel

  adj. Antinational.

  ●(1931) VALL 28a. Antinational, tr. «divrôadel.»

• divroadelañ
  divroadelañ

  v. tr. d.

  (1) Dénationaliser.

  ●(1931) VALL 199a. Dénationaliser, tr. «divrôadela.»

  (2) Faire perdre sa nationalité (à qqn).

  ●(1933) BRND 91. kemmeska hor c'henvroïz gant tud ar vro dre zimeziou e doare d'o divrôadella prim-ha-prim ha d'ober anezo Gallaoued.

• divroadenn
  divroadenn

  f. –où Émigration.

  ●(1931) VALL 249a. Émigration, tr. «divrôadenn f.»

• divroadez
  divroadez

  f. –ed Étrangère.

  ●(1860) BAL 223. evel un divroadez var an douar. ●(1894) BUZmornik 769. e vevaz evel eunn divroadez var ann douar.

  ●(1936) BREI 447/2a. Ma oa eun divroadez, eus eun tu bennak e oa koulskoude.

• divroadur
  divroadur

  m. –ioù Émigration.

  ●(1931) VALL 249a. Émigration, tr. «divrôadur m.»

• divroamant
  divroamant

  m. –où

  (1) Lieu d'exil.

  ●(1839) BESquil 4. ol er bed e zou un divroemant eit-on, ha ne hanàuan nameit en nean eit men gùir bro.

  (2) Exil.

  ●(1839) BESquil 4. sinein enn arreste ag é zivroemant. ●30. er ré (…) e gonsidère er marhue èl er fin ag ou divroemant !

• divroañ / divroiñ
  divroañ / divroiñ

  v.

  (1) V. intr. S'exiler, s'expatrier, émigrer.

  ●(1767) ISpour 260. Hilleih é zivro éit monet é Perhindét.

  ●(1844) LZBg 2^l blezad-2^l lodenn 95. n'ou doé quet guellet divroein rah. ●(1868) KMM 105. ar re a ranc divroa.

  ●(1905) KDBA 19. ne glaskehent ker divroein. ●(1927) GERI.Ern 98. divrôi, tr. «s'exiler.» ●(1928) BFSA 146. setu m'eo mat d'in divrôa evelto.

  ►[empl. comme subst.] Émigration.

  ●(1925) FHAB Ebrel 126. An divroa (...) a gomansas var-dro ar pempvet kantved kantved. ●(1931) VALL 249a. Émigration, tr. «divrôa.»

  (2) V. tr. d. Exiler, dépayser (qqn).

  ●(c.1718) CHal.ms i. Bannir exiler, tr. «chassal, diuröein, forbannein.» ●chasser mettre hors, tr. «chassal, cass' ermés ag er guer, diuröein.» ●(1732) GReg 267a. Depaiser, faire changer de païs, tr. «Divroï. pr. divroët. Van[netois] divroeiñ. pr. divroët.» ●(1744) L'Arm 25b. Banir du païs, tr. «Divroein.» ●(17--) TE 73. en amzér m'en doai Doué larét d'Abraham é vezai bet é ligné divroét.

  ●(1839) BESquil 32. de zivroein er Sant ha d'er hasse d'er Frigie. ●179. goudé en dout (…) divroet open tri hand Escob. ●333. En tyrant e ordrénas nezé ou divroein.

  ●(1927) GERI.Ern 98. divrôi, tr. «exiler.» ●(1939) KOLM 64. ne zéhañnér ket a zivroein barhed en Iùerhon. ●(1943) DIHU 380/203. obér displijadur d'er Vretoned, doh ou divroein.

  (3) V. pron. réfl. En em zivroañ : s'exiler, s'expatrier, émigrer.

  ●(1839) BESquil 704. Er Sant e oé bet obliget d'hum zivroein. ●(1861) BSJ 38. Gouyèt e hrent é oé ret dehai hum zivroein. (1888) CDFi 14 avril 2d. Nin e Frans ne garomp ket en em zivroa.

• divroat
  divroat

  adj. Étranger.

  ●(1869) HTC 16. tri den divroad a ioa o tont gant an hent. ●(1894) BUZmornik 873. ar brinsed divroad.

  ●(1941) SAV 19/17. eur priñs yaouank divroad.

• divroc'hadenn
  divroc'hadenn

  f. –où Réconciliation.

  ●(1931) VALL 630b. Réconciliation, tr. «divroc'hadenn f.»

• divroc'hañ
  divroc'hañ

  v.

  I. V. intr.

  (1) Cesser d'être fâché.

  ●(1931) VALL 290a. cesser d'être fâché, tr. «divroc'ha T[régor].»

  (2) Se réconcilier.

  ●(1931) VALL 630b. se réconcilier, tr. «divroc'ha(ñ).»

  II. V. tr. d. Raccommoder (des personnes).

  ●(1931) VALL 615a. raccommoder, réconcilier, tr. «divroc'ha T[régor].»

• divrochañ
  divrochañ

  v. tr. d. Débrocher.

  ●(1914) DFBP 77b. débrocher, tr. «Divrocha.»

• divroedigezh
  divroedigezh

  f. Émigration.

  ●(1857) AVImaheu 2. a houdé David betig en divroedigueah de Vabylon.

• divroegezh
  divroegezh

  f. =

  ●(1857) LVH 391. arlerh en divroegueah-men.

• divroenañ
  divroenañ

  v. tr. d. Arracher le jonc (d'un terrain).

  ●(1876) TDE.BF 158b. Divroenna, v. a., tr. «Arracher les joncs.»

  ●(1907) VBFV.fb 6b. arracher le jonc, tr. «divrennein.» ●(1931) VALL 37a. Arracher (d'un champ) le jonc, tr. «divroenna (eur park).» ●(1962) EGRH I 68. divroenañ v., tr. « enlever le jonc. »

• divroer
  divroer

  m. –ion Homme qui s'exile, émigrant.

  ●(1927) GERI.Ern 98. divroour, tr. «émigrant.» ●(1933) BRND 76. an divrôerien a Vreiz. ●(1949) KROB 14/5. Petra raimp evit an divroerien vreizat ?

• divroerezh
  divroerezh

  m.

  (1) Exil.

  ●(1843) LZBg 1^añ blezad-2^l lodenn 56. er vuhé e zou èl un divroereah eit-hou. ●99. ar en doar-men a zivroereah. ●(1844) DMB 40. na péh un divroereah.

  (2) Émigration.

  ●(1912) MMKE xi. Ar pez a laz breman hon bro (...) eo an Divroerez. ●(1931) VALL 249a. Émigration, tr. «divrôerez m.»

• divroet
  divroet

  adj.

  (1) Exilé.

  ●(1659) SCger 144b. diuroet, tr. «despaisé.» ●(1732) GReg 267a. Depaisé, ée, part. & adj. tr. «Divroët. p. tud divroët.» ●(17--) ST 342. ar rouanez zo er vech-ma kavet / Er c'hoat, o troug-ober, gant daou zen divroet, tr. «la reine a été rencontrée dans le bois, faisant le mal avec deux étrangers.»

  ●(1852) MML 133. evel eun den divroet. ●(1854) PSA II 132. avel tud divroet. ●(1866) LZBt Gouere 154. ne oamp ket tud divroet.

  ●(1910) MBJL 75. eur Breizad divroet. ●(1921) PGAZ 69. Eur c'halvez divroet. ●(1925) FHAB Mae 168. tud divroet. ●(1935) BREI 437/1c. Ar Vretoned divroet.

  (2) Étranger.

  ●(17--) TE 244. hum aliein bermen guet mèrhèt divroét.

  (3) Vagabond.

  ●(1659) SCger 122b. vagabond, tr. «divroet.»

• divrogarour
  divrogarour

  m. –ion Non-patriote.

  ●(1935) BREI 392/1d. divrogarourien, "tud digristen !!"

• divroiad
  divroiad

  voir divroad

• divroidigezh
  divroidigezh

  f. Exil.

  ●(17--) ST 271. ma divroïdighez, tr. «mon exil.»

  ●(1907) BOBL 29 juin 144/3b. An divroïdigez-ze a zo eur walen evid ar c'hontre.

• divroiñ
  divroiñ

  voir divroañ

• divronn
  divronn

  d. bronn

• divroñsadur
  divroñsadur

  m. Ébourgeonnement.

  ●(1914) DFBP 105a. ebourgeonnement, tr. «Divronsadur.»

• divroñsañ
  divroñsañ

  v. tr. d. Ébourgeonner.

  ●(1876) TDE.BF 158b. Divroñsa, v. a., tr. «Ebourgeonner.»

  ●(1914) DFBP 105a. ebourgeonner, tr. «Divronsa.» ●(1931) VALL 235a. Ébourgeonner, tr. «divroñsa.» ●(1962) EGRH I 68. divroñsañ v., tr. « ébourgeonner. »

• divroudañ / divroudiñ
  divroudañ / divroudiñ

  v.

  (1) V. tr. d. Épointer, enlever la pointe à.

  ●(1931) VALL 572a. Enlever la pointe à, tr. «divrouda.»

  (2) V. intr. (agriculture) Germer.

  ●(1896) HIS 104. Lod [ag en had] e goéh é kreiz en drein ; divroudein ha kreskein e hra hanen. ●(1896) HISger 2. Divroudein, tr. «se dit du germe qui sort de terre.»

  ●(1904) DBFV 64b. divroudein, v. n., tr. «sortir de terre, en parl. du germe.» ●(1962) EGRH I 68. divroudañ v., tr. « sortir de terre, pointer (germe). » ●(1982) PBLS 59. (Langoned) divroudañ, tr. «germer.»

• divroudiñ
  divroudiñ

  voir divroudañ

• divrouezañ / divroueziñ
  divrouezañ / divroueziñ

  v.

  (1) V. intr. Décolérer.

  ●(1931) VALL 188b. Décolérer, tr. «divrouezi.» ●(1962) EGRH I 68. divrouezhiñ v., tr. « décolérer. »

  (2) V. tr. d. Défâcher.

  ●(1931) VALL 190b. Défâcher, tr. «divroueza.»

• divroueziñ
  divroueziñ

  voir divrouezañ

• divrouilh
  divrouilh

  adj. Qui n'occasionne pas la brouillerie.

  ●(1872) ROU 76b. Qui le fait moins [occasionner la brouillerie], tr. «Divrouilloc'h.»

• divrouilhiñ
  divrouilhiñ

  v. tr. d. Débrouiller, dénouer.

  ●(c.1718) CHal.ms i. denoüer, tr. «diglomein, disclomein, diuroüillein.» ●(1767) ISpour 296. mé-mess affærieu de zivrouillein. ●(1787) BI 36. penauss é eèllou divroüillein é affærieu. ●(17--) CSbsm 12. Ma tivrouillé forh splan er péh zou diæssan.

• divroustañ
  divroustañ

  v. tr. d.

  (1) Débroussailler.

  ●(1942) FHAB Mae/Mezheven 171. Divrousta = débrousailler. ●(1962) EGRH I 68. divroustañ v., tr. « débrousailler. »

  (2) Ébourgeonner.

  ●(1931) VALL 235a. Ébourgeonner, tr. «divrousta.»

• divrozh
  divrozh

  adj. Sans jupe.

  ●(1876) TDE.BF 158b. Divroz, adj., tr. «Sans jupe, sans cotillon.»

  ●(1962) EGRH I 68. divrozh a., tr. « sans jupe. »

• divruchedañ
  divruchedañ

  v. tr. d. Décolleter (un vêtement).

  ●(1914) DFBP 80a. decolleter, va., tr. «Divrucheda.»

• divrud
  divrud

  adj.

  (1) Peu connu.

  ●(1907) KANngalon Mae 401. ma varvin en eur vro divrud. ●(1932) ANDOgwal 17. an arzour divrud a oa ac'hanoun. ●(1943) FATI 142. Maria-Dolores a felle d'ezi chom divrud.

  (2) Qui ne donne pas de gloire.

  ●(1942) VKST Du/Kerzu 180. an dever divrud pemdeziek. ●(1964) BAHE 38/2. labour divrud.

• divrudañ
  divrudañ

  v.

  I. V. intr. =

  ●(1839) BSI 97. Ar preposion (lire : preposiou) fall-se couscoude a zivrude, hac ar scandal a reent, a bouëze var e spered.

  II. V. tr. d.

  (1) Faire cesser un bruit qui court.

  ●(1876) TDE.BF 158b. Divruda, v. a. tr. «Faire cesser un bruit qui court.»

  (2) Dénigrer, discréditer.

  ●(1944) EURW I 136. pa stagas mamm da zivruda he c'hambr d'ezi.

  (3) Déconsidérer.

  ●(1931) VALL 189a. Déconsidérer, tr. «divruda.»

• divrudet
  divrudet

  adj.

  (1) Déshonnoré.

  ●(1968) LLMM 131/413. koulz eo d'ur plac'h divrudet bezañ marv.

  (2) Déconsidéré.

  ●(1904) LZBg Gouere 151. Obok e zou divrudet a houdé men dé saùet Djibouti.

• divrugañ
  divrugañ

  v. tr. d. Ôter la bruyère de.

  ●(1876) TDE.BF 159a. Divruga, v. a., tr. «Arracher les bruyères.» ●Divruga eur park, tr. «arracher les bruyères d'un champ.»

  ●(1931) VALL 86a. tirer la bruyère de…, tr. «divruga (act.).» ●(1962) EGRH I 68. divrugañ v., tr. « enlever la bruyère. »

• divsilabenn
  divsilabenn

  adj. Dissyllabe.

  ●(1931) VALL 224a. Dissyllabe, tr. «diousillabenn.»

• divsilabennek
  divsilabennek

  adj. Dissyllabique.

  ●(1931) VALL 224a. Dissyllabique, tr. «diousillabennek.»

• divskeul
  divskeul

  f. –ioù Double échelle.

  ●(1942) VALLsup 59b. double échelle, tr. «diouskeul.»

• divsklufet
  divsklufet

  adj. = (?).

  ●(1900) KAKE 148. Du gant an naon ha diousklufet.

• divskoaz
  divskoaz

  d. skoaz

• divskouarn
  divskouarn

  d. skouarn

• divskouarnek
  divskouarnek

  adj. Qui a deux oreilles.

  ●(1902) PIGO I 180-181. hag en em gavaz war an tôl diouskouarnek evel a-rôg.

• divsol
  divsol

  adj. À double semelle.

  ●(c.1825-1830) AJC 6578 (d’après G. Esnault). eur boto ler difsol neve flam a voa gantan.

• divuanegezh
  divuanegezh

  f. Patience, longanimité.

  ●(1931) VALL 540a. Patience habituelle, opposée à l'irascibilité, tr. «divuanegez f.»

• divuanekaat
  divuanekaat

  v. tr. d. =

  ●(1874) FHB 473/19a. hag e tivuanekeont justis Doue.

• divudiñ
  divudiñ

  v.

  (1) V. intr. Cesser d'être muet.

  ●(17--) EN 2817. Mar doud mud, quef (an) jfern, breman etiuudy, tr. «Si tu es muet, tison d'enfer, maintenant tu cesseras de l'être.»

  ●(1944) FHAB Meurzh/Ebrel 42b. Annaig a zivudas raktal.

  (2) V. tr. d. Faire cesser d'être muet.

  ●(1935) NOME 100. divudit ar re-mañ gant ar skourjez.

• divudurenniñ
  divudurenniñ

  v. tr. d.

  (1) Enlever les gonds.

  ●(1732) GReg 462b. Oter les gonds, faire sauter les gonds, tr. «divuduruna. pr. divudurunet.»

  ●(1821) GON 179a. Divuduruna, v. a., tr. «Démonter une porte, la mettre hors de ses gonds.»

  ●(1931) VALL 338b. enlever les gonds, tr. «divuduruna.»

  (2) sens fig. = (?) Déboussoler (?).

  ●(1866) SEV 93. Goude ma vezo bet evel-se divudurennet ha dismantret ar bed holl.