Devri

Recherche 'b...' : 5779 mots trouvés

Page 28 : de bei (1351) à belbian (1400) :
  • Bei
    Bei

    n. de l. Baye.

    ●(1865) FHB 3/23b. An autrou Migeot, bet person e Bai, a so maro en hospital Kemperle. ●(1890) MOA 19a. Beï.

    ●(2002) YAAOD 39. dastumet ba Bei d'ar 4 a viz Gwengolo 1985.

  • bei .1
    bei .1

    adj.

    I. Attr./Épith.

    (1) Stupide.

    ●(1744) L'Arm 29a. Benet, tr. «Beye.» ●30a. Bévuë, tr. «Falvarche bèye.» ●376b. Stupide, tr. «Béye.» ●(1790) MG 273. é vèn èl ul lon bey. ●379. é rescondai de oulènneu bey é Apostolèt. ●423. En tad bey-ze. ●(17--) TE 204. ur mab bey.

    ●(1829) CNG 58. Tud bey, mén é-ma hou spered ? ●(1838) OVD 156-157. Bout-zou certæn libertéeu beye.

    ●(1904) DBFV 19b. bei, tr. «sot, benêt.» ●(1927) GERI.Ern 41. bei V[annetais] adj., tr. «sot.»

    (2) Indiscret.

    ●(1904) DBFV 19b. bei, tr. «indiscret.» ●(1927) GERI.Ern 41. bei V[annetais] adj., tr. «indiscret.»

    (3) Ébahi, surpris.

    ●(1904) DBFV 19b. bei, tr. «ébahi, surpris.» ●(1927) GERI.Ern 41. bei V[annetais] adj., tr. «ébahi.»

    (4) Maladroit.

    ●(1744) L'Arm 226b. Maladroit, maladroitement, tr. «Béye.»

    II. Adv. Sottement.

    ●(1904) DBFV 19b. bei, tr. «sottement, indiscrètement.» ●(1927) GERI.Ern 41. bei V[annetais] adv., tr. «sottement.»

  • bei .2
    bei .2

    m. –ed

    (1) Personne stupide.

    ●(1744) L'Arm 299b. Eêll ur béye. ●(1790) MG 198. Me lar èl ur bey de unan a me amièt. ●338. Ean e yas èl ur bei de gonsultein un divinour.

    ●(1838) OVD 200. Mar da enta ur beye benac de larèt d'oh conzeu dijauge. ●(1856) VNA 115. Ha, ha, mon étourdie ! tr. «Ha, ha, mem bey !»

    ●(1904) DBFV 19b. bei, tr. «sot, benêt.» ●(1927) GERI.Ern 41. bei V[annetais] m., tr. «sot.» ●(1941) DIHU 359/266. Hag, er bei, chetu ean oeit de Hregam.

    (2) Personne indiscrète.

    ●(1927) GERI.Ern 41. bei V[annetais] m., tr. «indiscret.»

    (3) Personne ébahie.

    ●(1927) GERI.Ern 41. bei V[annetais] m., tr. «ébahi.»

  • beiadeg
    beiadeg

    f. –où Bêlement collectif ou suite de bêlements.

    ●(1931) VALL 63a. Bêlement d'un grand nombre, tr. «beiadeg f.»

  • beiadenn
    beiadenn

    f. –où Bêlement.

    ●(1931) VALL 63a. (un) bêlement, tr. «beiadenn f.»

  • beiadur
    beiadur

    m. –ioù Bévue.

    ●(1744) L'Arm 30a. Bévuë, tr. «Béyadur.» ●454b. Maladresse, tr. «Beyadurr m.»

    ●(1904) DBFV 19b-20a. beiadur, tr. «bévue, maladresse.»

  • beiat / beal
    beiat / beal

    v. intr. Bêler.

    ●(1659) SCger 14a. beeler, tr. «beiat.»

    ●(1884) LZBt Meurzh 65. ar pemp gavr e klevomb o klemm hag o veiad 'nn eur c'horn euz ann ti.

    ●(1924) BILZbubr 41/950. Eur brabanser ! a vêas ar maout. ●951. Heman ha padal m'hen klevas ha da vêal. ●(1924) BILZbubr 42/975. an danvad bihan a vee war-lerc'h e vamm. ●(1931) VALL 63a. Bêler, tr. «beiat f.»

  • beiet .1
    beiet .1

    adj. Ébahi, surpris.

    ●(17--) TE 424. mar behènt scontét pe beyét é huélèt un drouc-benac.

    ●(1838) OVD 202. isprideu roc ha béyèd dré ur fiance orgueillus.

    ●(1904) DBFV 20a. beiet, part., tr. «ébahi, surpris.»

  • beiet .2
    beiet .2

    adj. cf. bec’hiet ?

    (1) (en plt de qqn) =

    ●(1854) MMM 107. ene ar paour qeas Ferdinand, beyet a grimou. ●(1868) FHB 181/195a. beiet gant ar boan a rea gant-han chom eb caout eur goulen ken dister. ●(1869) FHB 227/143b. Ar Santez eta, beiet o velet poaniou ar bobl. ●(1869) FHB 242/259a. Hen ansao zo ret : calon ar beachour a zo beiet o vont euz a Vontroulez, dre ma ne gav mui er gear-ze, na chapel ar Victor, nag iliz ar-Vur. ●(1877) EKG I 49. Ne falveze ket d'ezhan dibri tamm, re veïet oa he stomok.

    ●(1904) FHAB Meurzh/Ebrel 233. calon ar vam geaz a ioa beied gant an nêc'hamant. ●(1908) FHAB Mezheven 163. nec'het ha beyet o spered.

    (2) (en plt des plantes) Chargé (de fruits, etc.).

    ●(1904) KZVr 356 - 04/09/04. Beiet (ed), ed re stank ; (gwez), gwez re a avalou enne. ●(1914) KZVr 78 - 30/08/14. an ed a zo beiet, tr. «le blé sur pied est serré et chargé d'épis gros et bien fournis, Milin.» ●gwez beiet, tr. «arbres chargés de fruits G[oelo].» ●(1924) NFLO. dru (fourni) beiet an ed.

  • beig
    beig

    m. enfant. Mouton.

    ●(1879) ERNsup 146. interjection pour appeler les moutons (comme si on leur promettait du pain). On dit aussi bara bè (de leur cri), d'où bèikh, mouton, enfantin.

    ●(1914) KZVr 78 - 30/08/14. Beïg, tr. «mouton, mot enfantin, H[au]t-Trég[uier].»

  • beilh
    beilh

    m. –où

    (1) Veille.

    ●(1732) GReg 950a. Veille, tr. «Beilh. p. beilhou.» ●Les jeûnes et le veilles, tr. «Ar yunyou hag ar beilhou.» ●Les veilles alterent beaucoup la santé, tr. «Ar beilhou a goll yec'hed an dèn.» ●(1790) Ismar 319. En abusanceu e arrihuai diarbèn er veilleu-ze.

    ●(1893) IAI 39. ho beillou ir ha niverus.

    (2) Garde.

    ●(1908) PIGO II 127. Daou 'oe hanvet da veilh a-ziavez, pep-hini d'e dro.

  • beilhadeg
    beilhadeg

    f. –où

    (1) Veillée.

    ●(1732) GReg 950a. Veillée, assemblée de nuit pour travailler, ou pour se divertir, tr. «Beilhadecg. p. beilhadegou.»

    ●(1905) KANngalon Here 511. er goanv epad ar veilladek. ●(1907) PERS 111. a roe digor d'an dud yaouank evit an nosveziou, ar beilladegou.

    (2) Beilhadeg ar marv : veillée funèbre.

    ●(1908) PIGO II 174. zonjal er vaz-skaon hag en beilhadeg ar maro.

    (3) Beilhadeg an Anaon : veillée funèbre.

    ●(1908) PIGO II 182. Betek ar beure e padas beilhadeg an Anaon.

  • beilhadenn
    beilhadenn

    f. –où

    (1) Veillée.

    ●(1944) DGBD 194. Ur wech an amzer, anat eo, e pade un tamm pelloc'h ar veilhadenn.

    (2) Beilhadenn ar re varv : veillée funèbre.

    ●(1953) BLBR 60/9. diouz doare beza lennet, epad beilhadenn ar re varo.

  • beilhañ / beilhiñ
    beilhañ / beilhiñ

    v.

    I. V. intr. Veiller, rester éveillé.

    ●(1659) SCger 123a. veiller, tr. «beilla.» ●(1710) IN I 7. Tud ar bed a vez ar re zevot o yun, o pidi Doue, (…) o veilla. ●361. evit beilla da nos Nedelec hepquen. ●(1727) HB 252. Pastoret / O veilla hed an nos da viret o milet. ●(1732) GReg 950b. Veiller, tr. «Beilha. pr. beilhet. Van[netois] beilheiñ.» ●Veiller toute la nuit, tr. «Beilha hed an nos.»

    ●(1872) ROU 107a-b. Neket iac'huz beilla pell, sevel mintin a zo gvell, tr. «les longues veillées nuisent à la santé.»

    ●(1935) ALMA 162. mar kendalc'h c'hoaz eur pennad all d'en em skuiza o veilla en noz, e kouezo a-drak klanv.

    II. V. tr.

    A. V. tr. d. Veiller (un malade, un mort).

    ●(1732) GReg 950b. Veiller un malade, tr. «Beilha un dèn clañ.»

    ●(1870) FHB 278/130b. mont da veilla tud varo.

    B. V. tr. i.

    (1) Beilhañ gant ub. : veiller qqn.

    ●(1909) KTLR 261. keit all he deuz beillet ganhen. ●(1928) LEAN 111. Adaleg an nosvez kenta e voe ret beilha ganti. ●(1929) MANO 53. beilha gand ar re a veze war o zremenvan.

    (2) Beilhañ war : veiller sur, surveiller.

    ●(1877) BSA 136. Beilla a rea gant ar brassa aket var he sonjezonou.

    ●(1911) SKRS II 248. Beillit var ho teod ha poagnit eveldhi da gabestra hoc'h imour.

  • beilher
    beilher

    m. –ion Veilleur.

    ●(1732) GReg 950b. Veilleur, tr. «Beilhèr. p. beilhéryen. Van[netois] beilhour. p. yon.»

  • beilherez
    beilherez

    f. –ed Femme qui veille.

    ●(1732) GReg 950b. Veilleuse, tr. «Beilherès. p. beilheresed.»

    ●(1909) KTLR 257. ar veillerez a zo beo hirio !

  • beilherezh
    beilherezh

    m. Veillée.

    ●(1859) MMN 54. eleac'h mont d'ar beillerez, d'an nosveziou.

  • beilhiñ
    beilhiñ

    voir beilhañ

  • beilhouer
    beilhouer

    m. –où Petite table où l'on met la chandelle pour veiller.

    ●(1732) GReg 950b. Veilloir, petite table où les artisans mettent la chandelle quand ils veillent, tr. «Beilhoüer. p. beilhoüerou.»

  • beite
    beite

    voir meitui

  • beiz / beizik
    beiz / beizik

    adj.

    (1) Jaloux.

    ●(1710) IN I 351. quen eveziant ha quer beiz eus he dessein, tr. (GMB 51) «si attentive et si jalouse de (remplir) sa résolution.»

    ●(1927) GERI.Ern 36. baizik adj., tr. «Jaloux, en bonne part, comme une mère de son enfant.»

    (2) Ombrageux. cf. beizik .2

    ●(1962) EGRH I 13. beiz a. / beizik a., tr. « ombrageux, jaloux. »

  • beizik .1
    beizik .1

    voir beiz

  • beizik .2
    beizik .2

    adj.

    I. Attr./Épith.

    (1) (en plt d'un cheval) Ombrageux.

    ●(1872) GAM 68. Pa brenit eur gazek, da vont da velet an dud klànv, klask a rit unan beizik, amjest, spountik, dare da ziroll ha diez da ambreger ? ●(1872) FHB 18 mai p. 122. beizik, amjest, spountik, tr. (GMB 51) «(jument) ombrageuse, difficile, peureuse.»

    (2) (en plt de qqn) Peureux.

    ●(1868) FHB 188/252b. beizik, lostek aoualc'h evid tec'hed. ●(1872) FHB 394/228a. o chom ho unan er gear e c'hiz merc'hed beizik. ●(1874) FHB 496/203b. Ker beizik er penn kenta, ker spontik epad pell amzer, christenien Guisseny, eur veach en em lakeat en hent (...)

    II. Adv. Craintivement.

    ●(1931) VALL 167b. la mère veille avec crainte sur son enfant, tr. «ar vamm a evesa beizik ouz he c'hrouadur.»

  • bejan
    bejan

    adj. Méchant.

    ●(1876) TDE.BF 42a. Bejan, adj., tr. «Méchant, qui a mauvais cœur.»

    ●(1900) KZVr 105 - 18/02/00. (Skivid) Bejan 'vel bajanek, ampalvar.

  • bek .1
    bek .1

    adj. Bègue.

    ●(c.1500) Cb 21a. g. besgue. b. baec.

  • bek .2
    bek .2

    voir beek

  • bek .3
    bek .3

    Ober bek : exhaler une plainte sourde.

    ●(1962) EGRH I 13. bekal v., tr. « exhaler une plainte sourde. » = ober bek.

  • bekal / bekat / bekiñ
    bekal / bekat / bekiñ

    v.

    I. V. intr.

    A. (en plt des animaux)

    (1) Bêler, beugler.

    ●(1744) L'Arm 29a. Bêler, tr. «Beaical.. caitt..» ●(17--) TE 155. lonnèt é vucellad hac é veaical ér hamp.

    ●(1856) VNA 8. ul lay bihan é vaical, tr. «un petit veau qui beugle.»

    ●(1904) DBFV 20a. bèkal, tr. «bêler.» ●(1927) GERI.Ern 41. V[annetais] bekal, tr. «Bêler.»

    (2) Croasser.

    ●(1744) L'Arm 85b. Croasser, tr. «Beaiqual ou quein.. quétt.»

    ●(1904) DBFV 20a. bèkal, tr. «croasser.»

    B. (en plt de qqn)

    (1) Gueuler, brailler.

    ●(1903) JOZO 61. én ur vékal ken e gorn en ti get é voéh. ●(1904) DBFV 20a. bèkal, tr. «s'écrier.»

    (2) Pleurer.

    ●(1912) BOEG 52. Pe huél ur vam é vèk ré er hroèdur.

    (3) Exhaler une plainte sourde.

    ●(1962) EGRH I 13. bekal v., tr. « exhaler une plainte sourde. » = ober bek.

    (4) Pleurer en braillant, brailler.

    ●(1937) DIHU 310 Ebrel 245. A p’er gourdrouzér, ur uéh pep huéh miz, éan en emlaka de vèkal, de vèkal èl ur hah diskrohennet é biù.

    II. V. tr. d.

    (1) Picoter.

    ●(1732) GReg 87b. Becqueter, prendre avec le bec, donner des coups de bec, tr. «Becqat. pr. becqet.»

    ●(1850) JAC 58. ampech brini / Da zonet d'o becat a hini da hini [ar pasteziou]. ●(1876) TDE.BF 42a. Bekat, v. a., tr. «Donner des coups de bec.»

    ●(1927) GERI.Ern 41. bekat v. a., tr. «Becqueter, picoter.»

    (2) [au narrat. ind.] Gueuler.

    ●(1895) FOV 266. D'en ihuern, mar karès, e vèkas er Gascon.

    III. V. pron. réci. En em vekal : se battre à coups de bec.

    ●(1876) TDE.BF 42a. En em vekat, tr. «se battre à coups de bec.»

  • bekard
    bekard

    m. –ed (ichtyonymie) Saumon bécard.

    ●(1744) L'Arm 28b. Becard, femelle de saumon, tr. «Bécartt.. rdétt. m.»

    ●(1856) VNA 26. une Truite sumonée, tr. «ur Beccard.»

    ●(1904) DBFV 20a. bèkard, m. pl. ed, tr. «beccard, truite saumonée.» ●(1934) BRUS 258. Une truite, tr. «ur bèkard –ed, m. (saumonée).»

  • bekat
    bekat

    voir bekal

  • beked
    beked

    m. –ed, –i (ichtyonymie) Brochet.

    ●(1633) Nom 46a. Lucius : brochet, bequet : becquet.

    ●(1732) GReg 121a. Brochet, poisson d'eau-douce, tr. «Becqed. p. becqeded.» ●Brocheton, petit brochet, tr. «Becqedicq. p. becqedigou.»

    ●(1857) CBF 14. siliou, dluzed, eunn eok bennag, pe eur beked, tr. «des anguilles, des truites, un saumon ou un brochet.»

    ●(1974) YABA 23.03. deluhed, bekedi ha salmoned.

  • bekeg
    bekeg

    m. Barboteur.

    ●(c.1718) CHal.ms i. un barbotteur, tr. «ur balbouser, barbotter, bequec.»

    ●(1904) DBFV 20a. bekeg, m., tr. «barboteur (Ch. ms.).»

  • beker
    beker

    m. –ion Pleurnichard.

    ●(1937) DIHU 310/245. Ur breur bihan em es, Guilleu, tri blé dehon. Ur bèkour hag ur fal dra, mar des unan.

  • bekerezh
    bekerezh

    m. –ioù

    (1) Bêlement.

    ●(1744) L'Arm 28b. Bêlement, cri de la brebis, tr. «Beaiquereah.. heu. m.»

    ●(1904) DBFV 20a. bèkereh, beèkereh, m. pl. eu tr. «bêlement.»

    (2) Croassement.

    ●(1744) L'Arm 85b. Croassement, tr. «Beaiquereah. m..»

    ●(1904) DBFV 20a. bèkereh, beèkereh, m. pl. eu tr. «croassement.»

  • beket
    beket

    voir betek

  • beketal
    beketal

    v. tr. d. Picoter.

    ●(1732) GReg 87b. Becqueter, prendre avec le bec, donner des coups de bec, tr. «becqetal. pr. becqetet.» ●720b. Picoter, becqueter les arbres, comme font les oiseaux, tr. «Becqetal. pr. becqetet.»

    ●(1927) GERI.Ern 41. beketal v. a., tr. «Becqueter, picoter.»

  • bekez
    bekez

    m. Ober bekez : roter.

    ●(1972) SKVT I 25. pa reas bekez. ●171. en ur ober bekez. ●(1973) SKVT II 76. en doa graet e «vekez».

  • bekilh .1
    bekilh .1

    s. Différend, mésentente.

    ●(1917) LZBt Gouere 31. merc'hedo (...) o c'heuilh pen-da-ben reolen ar c'hristen. Bekilh a digoue gwech-ha-gwech, met buhon e ankoueont hag e pardonont. ●(1922) LZBt Mezheven 14. Ma sav bekilh etree. ●(1924) LZBt Mezheven 2. plenât an treo pa ve bekilh etouez an amezeien. ●(1958) BAHE 15/10. un eiz e savas bikilh etrezo ha kaerañ Soez. ●(1969) BAHE 60/35. e oa bet un tamm bikilh etrezañ ha maer e barrez.

  • bekilh .2
    bekilh .2

    s. Béquille.

    ●(c.1718) CHal.ms i. Bequille, bequill' v/mal, querhein ar valeu, marcher auec des bequilles, on dit aussi en quelques endroits brenel, brenelleu.

  • bekilhenn
    bekilhenn

    f. bekilhoù

    (1) Béquille.

    ●(c.1825-1830) AJC 6065. apuied voar dif vequillen a crenan anbandon.

    (2) Béquille de soutien d'un bateau.

    ●(1944) GWAL 163/158. (Ar Gelveneg) Da zerc'hel ar vag a-blomm war ar sec'h e lakaer alies bekilhoù d'ar vag (...) : «diou vekilhenn he deus ar vag».

  • bekiñ
    bekiñ

    voir bekal

  • bel
    bel

    f. –où Béquille.

    ●(c.1718) CHal.ms i. anille, tr. «brenel, breneleu, bail, baileu, mal maleu Ie crois ce dernier meilleur pour vne male et des bougettes.»

    ●(1904) DBFV 20a. bèl, f. pl. eu, tr. «béquille (Ch. ms.).»

  • belbec'h
    belbec'h

    s. Travail et soucis.

    ●(1941) DIHU 362/315. Un deùeh a velbeh aveidon. E ma ol me fapérieu, chomet é darn, de glozein.

  • belbec'henn
    belbec'henn

    f. Préoccupation.

    ●(1907) VBFV.fb 79a. préoccupé, tr. «e zou belbehen ar é spered.» ●(1912) BUBU 18. Be oé belbehen ar é spered é klah konpren kement-sé. ●(1912) BUEV 60. be oé belbehen ar é spered blaoah. ●122. Rah er péh e dremén én é barréz e laka belbehen ar é spered. ●(1919) DBFVsup 7a. belbehen (Pl[umeliau]), s., tr., «souci, idée fixe.» ●(1921) HIVK 4. be oé belbehen ar pen er vugalé. ●(1922) BUPU 14. Be oé belbehen ar hé spered. ●(1922) EOVD 163. Mar karet bras en dañné, mar en des belbehen ar hou spered abalamor dehé. ●220. be zou kentoh belbehen ar er spered ha goask ar er galon.

  • belbetat
    belbetat

    v. tr. d. Bricoler.

    ●(1914) KZVr 78 - 30/08/14. Belbetat, tr. «faire des choses de rien, ou peut-être essayer de faire ce que l'on ne connaît pas. Ce mot très employé s'adresse surtout aux enfants. O velvetat (lire : velbetat) petra emaout aze ? Caer.» ●(1942) FHAB Meurzh/Ebrel 149. (Plouarzhel) Belbetat = bricoler e galleg.

  • belbeter
    belbeter

    m. –ion Bricoleur.

    ●(1915) KZVr 126 - 06/08/15. Belbeter, belbiser, tr. «qui aime à faire des frivolités. Landivisiau, Loeiz ar Floc'h.» ●(1942) FHAB Meurzh/Ebrel 149. (Plouarzhel) Belbeter = [bricoleur].

  • belbeterezh
    belbeterezh

    m.

    (1) Babioles.

    ●(1911) BUAZperrot 222. forani e belbeterez kement a c'hounezont. ●(1915) KZVr 126 - 06/08/15. Belbeterez, tr. «choses de peu d'importance. Landivisiau, Loeiz ar Floc'h.» ●(1923) FHAB Meurzh 117. Arc'hant o deus, emezan, da lakat e koz belbeterez, met da lakat e paper hag e vefe warnan koulskoude peadra da vaga o spered, n'o deus ket eur gwenneg ! ●(1929) FHAB Mae 184. A ! bizied ar gernez, a lavare ar plac'h yaouank ouzh he gwelet oc'h en em zifreta evelse, setu ma teu Doue d'ho kastiza pelloc'h, da veza bet aet e kounnar evit belbeterez evelse.

    (2) Bricolage.

    ●(1914) KZVr 78 - 30/08/14. Belbeterez, tr. «action de belbetat.» ●(1931) FHAB Genver 2. ar gwazed o chacha war o c'horn-butum, a stag ive d'ober eun tamm belbeterez bennak. ●(1942) FHAB Meurzh/Ebrel 149. (Plouarzhel) Belbeterez = [bricolage].

  • belbi
    belbi

    m.

    I.

    (1) Absence d'esprit, égarement.

    ●(1927) GERI.Ern 41. belbi m. pl. ou, tr. «Absence d'esprit, égarement.»

    (2) Jeu d'enfant, futilité.

    ●(1927) GERI.Ern 41. belbi m. pl. ou, tr. «jeu d'enfant, futilité.»

    (3) Mont (e benn) e belbi : perdre la tête.

    ●(1914) KZVr 78 - 30/08/14. Belbi, pl. ou, tr. «absence d'esprit, transport, égarement, déraisonnement, préoccupation, projet en l'air ; marionnettes, futilité. Usité en Léon.» ●E benn a ya e belbi, tr. «il perd la tête, la carte, Milin.» ●(1924) FHAB Du 413. ar pennou skanv z'anezo ; aet e rankont beza e belbi evelato. ●(1927) GERI.Ern 41. e benn a ya e belbi, tr. «il perd la tête.» ●(1932) ALMA 76. Mont a ra va fenn e belbi ha va gwad e dour.

    (4) Mont e belbi : sortir de ses gonds, se mettre hors de soi.

    ●(1914) KZVr 78 - 30/08/14. Belbi, tr. «mécontentement, trouble jusqu'à perdre la tête.» ●Mont e belbi, tr. «perdre la tête par suite de colère, mécontentement, surprise. Mont a ra e belbi pa glev hano a gement-se. Caer.» ●(1923) KNOL 300. An aotrou a yea hag a deue : mennout a rea mont e belbi.

    II.

    Mont (e benn) e belbi : devenir sot.

    ●(1923) AAKL 12 (L) Y.-V. Perrot. Ah ! eun dintin ! Mont a ran e belbi ! eun dintin eo am boa c'hoant da lavaret ivez ! ●(1923) KNOL 300 (L) K. Jezegou. An aotrou a yea hag a deue : mennout a rea mont e belbi. ●(1950) KROB 31-32/16 (L) *Ab Sulio. Janig a oa eun tamm brao a lorc'h enni, m'hel lavar deoc'h, rak bremañ, da vihana, e c'helle beza sur mat n'ez aje ket he fenn e belbi nag he spered e bizibul war zigarez eun dimezi. ●(1958) BRUD 5/27 (L) *Mab an Dig. Lod euz an dud a ya e belbi o klask kompren re a draou. ●(1964) BRUD 18/27 (L) *Mab an Dig. «Ker yaouank all, eet e belbi !

     

  • belbiaj
    belbiaj

    m. –où Babiole, puérilité.

    ●(1870) MBR 94. ne d-eo nemet eur belbiach hoc'h euz roet d'in, tr. «celui-ci n'est qu'une plaisanterie.» ●(1890) MOA 135a. Babioles, Puérilités, tr. «belbiachou.»

    ●(1914) KZVr 78 - 30/08/14. belbiach, pl. ou, tr. «babiole, puérilité, le singulier est très usité en Léon. Milin.» ●(1924) NFLO. bricole. des bricoles (des choses de peu de valeurs, tr. «belbiachou.» ●(1927) GERI.Ern 41. belbiach m., tr. «chose sans importance.» ●(1962) GERV 20. te hag a zo kiriek da lakaat ma fried da drei gant sotoniou ha belbiachou didalvout !

  • belbiañ
    belbiañ

    v.

    (1) Se mettre hors de soi, sortir de ses gonds.

    ●(1914) KZVr 78 - 30/08/14. belbia, v. actif et neutre, tr. «s'égarer, ne savoir que faire, transporter, déraisonner. Milin.» ●(1927) GERI.Ern 41. belbia v. n., tr. «déraisonner.»

    (2) S'amuser à des futilités pour passer son temps.

    ●(1914) KZVr 78 - 30/08/14. belbia, v. actif et neutre, tr. «faire toutes sortes de petits travaux en s'amusant (comme un faiseur de marionnettes, de bagatelles, de futilité, s'amuser, s'occuper, passer son temps. Milin.» ●(1927) GERI.Ern 41. belbia v. n., tr. «s'amuser à des bagatelles.»

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...