Devri

Recherche 'bri...' : 262 mots trouvés

Page 2 : de brientinelezh (51) à brik-2 (100) :
  • brientinelezh
    brientinelezh

    f. Aristocratie.

    ●(1931) VALL 36a. Aristocratie gouvernement des nobles, tr. «brientinelez f.»

  • brif .1
    brif .1

    m.

    I. fam. Nourriture, bouffe.

    ●(1927) GERI.Ern 70. brif m., tr. «Mangeaille.» ●(1935) ANTO 58. ouz taol da gemer eun tamm brif. ●(1966) BREZ février 101/6d. sachet e oe war ar brif. ●(1972) HYZH 75/26. da glask e damm «brif».

    II. (argot)

    A. (argot de La Roche-Derrien) Pain.

    ●(1885) ARN 32. Pain. – Br. Bara. Arg[ot] : Brif. (…) Dans l'argot-français briffer (manger).

    ●(1975) BAHE 87/13. brif : bara.

    B. (argot de Morlaix)

    (1) Brif gwenn : pain de froment.

    ●(1912) KZVr 419 - 07/04/12. Brif gwenn – bara gwiniz.

    (2) Brif du : pain de seigle.

    ●(1912) KZVr 419 - 07/04/12. Brif du – bara segal.

  • brif .2
    brif .2

    s. Support de chandelle.

    ●(1919) DBFVsup 11a. brif (Kervignac), tr. «bâton fendu pour recevoir une chandelle. – Ailleurs, krouib (Lang[uidic], groeñù (fr. griffe ?).»

  • brif-kailh
    brif-kailh

    m. (argot d'Elliant) Dépensier.

    ●(1984) BRLI i 138. brif kaill, tr. « dépensier ; mot-à-mot : ‘qui mange son argent.’ »

  • brifal / brifañ
    brifal / brifañ

    v. tr. d. fam. Manger, bafrer.

    ●(1732) GReg 119a. Briffer, manger avidement, tr. «Brifal. pr. brifet.»

    ●(1927) GERI.Ern 70. brifa, brifal v. n., tr. «manger gloutonnement.» ●(1955) VBRU 111. ha brifañ a raemp ar bitailh-se dre skrap. ●(1965) BREZ octobre 97/6c. brifa on adlein. ●(1970) BHAF 127. Eur wech brifet, e tommas din.

  • brifañ
    brifañ

    voir brifal

  • brifaod
    brifaod

    m. –ed Goulu, glouton.

    ●(1647) Am.ms 634. Hubäot coz briffäot lerot radotet.

    ●(1659) SCger 134a. brifaut, tr. «grand mangeur.» ●(1732) GReg 119a. Briffeur, celui qui mange goulûment, tr. «Brifaud. p. brifauded.»

    ●(1927) GERI.Ern 70. brifaod m., tr. «goulu.»

  • brifenn
    brifenn

    f. fam. Nourriture, bouffe.

    ●(1919) DBFVsup 11a. brifen, blifen (terme d'argot), tr. «mets, nourriture.» ●(1924) DIHU 153/36. kaout ou zam brifen. ●(1932) BRTG 79. brifen er hemenér. ●(1934) DIHU 278/122. é ma marsé un tammig tret er vrifen, eit ur banùez. ●(1940) DIHU 351/138. rak tret e vezè é vrifen ! ●(1942) DHKN 86. Mac Dâthô oè de ben eit chervij er vrifen. ●94. Tret e oè ou brifen !

  • brifer
    brifer

    m. –ion fam. Gros mangeur.

    ●(1954) VAZA 75. n'omp na te na me briferien evel darn.

  • brig .1
    brig .1

    m.

    (1) Brigue, action de briguer.

    ●(c.1500) Cb 30b. [brigus] g. Item hec briga / e. brigue. b. brig.

    (2) Dre vrig : par brigue.

    ●(c.1500) Cb 30b. [brigus] Item bricose. ad. g. tenceusement. b. dre vrig.

  • brig .2
    brig .2

    m. –où (marine) Brick.

    ●(1931) VALL 82a. Brick, tr. «brig m. pl. ou.» ●(1958) LLMM 67/91. Dindan bolz an neñvoù leun kouch a stered e skare lark-kaer ar brig « Honeymoon » en donvor da Vakao.

  • brigad
    brigad

    m. –où Brigade.

    ●(c.1718) CHal.ms i. brigade, tr. «brigad'.»

    ●(1904) DBFV 32b. brigad, tr. «brigade.»

  • brigadenn
    brigadenn

    f. –où Brigade.

    ●(1732) GReg 119a. Brigade, troupe de cavaliers, ou, quelques cavaliers d'une compagnie, tr. «Brigadeñ. p. brigadennou.»

    ●(1906) BOBL 17 février 74/3c. c'houec'h brigaden jandarmiri. ●(1919) BUBR 7/180. ar c'horonel Martin, a ren ar vrigaden. ●(1957) AMAH 50. ar pezh a vane eus div vrigadenn goude ar skuilh-gwad fromus dirak Brimont.

  • brigadennañ
    brigadennañ

    v. tr. d. Embrigader.

    ●(1931) VALL 248b. Embrigader, tr. «brigadenna.»

  • brigader / brigadier / brigadour
    brigader / brigadier / brigadour

    m. –ion Brigadier.

    ●(1732) GReg 119a. Brigadier, celui qui commande une brigade, tr. «Brigadèr. p. brigadéryen.»

    ●(1877) BSA 273. Brigadier a archerien.

    ●(1904) DBFV 32b. brigadér, brigadier, brigadour, m. pl. erion, tr. «brigadier.» ●(1924) BILZbubr 42/975. Brigadier ar valtouterien. ●(1947) YNVL 94. An apotiker, brigadier an archerien.

  • brigadier
    brigadier

    voir brigader

  • brigadour
    brigadour

    voir brigader

  • brigailhat
    brigailhat

    v. Vomir.

    ●(1931) VALL 791a. Vomir, tr. «brigailhat.»

  • brigand
    brigand

    m. –ed Brigant.

    ●(1650) Nlou 42. an brigantet, / Tut diffaeçon, diresonet, tr. «les brigands, / méchantes gens insensés.»

    ●(c.1680) NG 919. brigandet ha lairon. ●1106. Castel er Breigandet. ●1191. Lairont ha brigandet.

    ●(1834) SIM 220. tud muioc'h da redouti eguet ar brigantet.

  • brigandaj
    brigandaj

    m. Brigandage.

    ●(1732) GReg 282a. Detrousser, voler sur un grand chemin, tr. «ober brigandaich.»

  • brigandal
    brigandal

    v. intr. Brigander.

    ●(1732) GReg 282a. Detrousser, voler sur un grand chemin, tr. «brigandal. pr. brigandet.»

  • briganderezh
    briganderezh

    m. Brigandage.

    ●(1732) GReg 282a. Detrousser, voler sur un grand chemin, tr. «ober brigandérez.»

  • brigandin
    brigandin

    s. –où Brigandine, espèce d'armure.

    ●(1499) Ca 27a. Brigandinou. g. brigandines. l. hec squamata / te. Jnde squamatus / a / um g. arme de brigandines. ●(c.1500) Cb 30b. g. arme de brigandines. b. armet gant brigandinou.

  • brigant
    brigant

    adj. Lestr brigant : brigantin.

    ●(1633) Nom 149b. Nauis speculatoria, catascopium, exploratoria nauicula : vn brigantin, vne fuste : vn lestr briguand, vr fust. ●Nauis prædatoria, piratica, paro, myoparo, & pyraticus myoparo : barque, batteau de corsaire, brigantin : barcq bag vn lestr piller, corsær, pe briguand.

  • brignen / brignon
    brignen / brignon

    m.

    I.

    (1) Gruau.

    ●(1499) Ca 27a. Brignhen. g. grueau.

    ●(1659) SCger 64a. gruau, tr. «brignen.» ●134a. brignen, tr. «gruau.»

    ●(18--) SBI II 70. Brignon : Farine d'avoine qu'on détrempait pour faire de la soupe maigre, dans laquelle on mettait des légumes, comme dans la soupe grasse, et souvent du lait doux.

    ●(1927) GERI.Ern 70. brignen, brignon m., tr. «Gruau.»

    (2) Soubenn ar brignen : soupe au gruau.

    ●(1857) CBF 10. Souben ar brignen, f., tr. «Soupe au gruau.» ●(1877) EKG I 191. en eur virvi va banne zoubenn ar brignenn.

    ●(1908) FHAB Mezheven 183. souben ar brignon. ●(1925) FHAB Ebrel 138. Eur skudellad soubenn ar brignenn a skarzas.

    (3) Kaot, yod brignen : bouillie de gruau.

    ●(1732) GReg 221b. Coulis de gruau, tr. «Yod brignen sizlet. caudt brignen.»

    ●(1857) CBF 10. Kaot brignen, m., tr. «Bouillie de gruau.»

    (4) Brignen zo ouzh e c'henoù : il est soûl.

    ●(1924) NFLO. saoul. il est saoul, tr. «brignoun 'zo ouz e c'henou.»

    (5) local. Marc de graisse fondue.

    ●(1909) BROU 209. (Eusa) Brignoun, tr. «Marc de graisse fondue.»

    II. Lakaat brignen en e zivrec'h : reprendre courage.

    ●(1732) GReg 809a. Reprendre courage, tr. G. Rostrenenn «lacqaat brignen èn e zivreac'h.»

  • brignen-bihan
    brignen-bihan

    m. (botanique) Petite joubarbe des murs.

    ●(1917) KZVr 225 - 24/06/17. Brignen-bihan, tr. «petite joubarbe des murs.» ●(1927) GERI.Ern 70. brignen bihan, tr. «joubarbe.»

  • brignen-logod
    brignen-logod

    . m. (botanique) Petite joubarbe des murs.

    ●(1879) BLE 46. Stellaire commune. (S. media. Will.) Brignen-logod. ●(1927) GERI.Ern 70. brignen logod, tr. «joubarbe.»

  • brignenenn / brignonenn
    brignenenn / brignonenn

    f. –où

    (1) Miette, petit morceau.

    ●(17--) FGab 141. ar mab cast brigneneñ.

    ●(1818) HJC 236. er brignennigueu bara e goéhai idant taulle en hani penhuic. ●(1895) GMB 83. En petit Trég[uier] eur vrignoñnen veut dire une miette, un petit morceau.

    ●(1927) GERI.Ern 70. brignonenn f., tr. «petit morceau.»

    (2) Fibre de chanvre.

    ●(1927) GERI.Ern 70. brignonenn f., tr. «fibre (de chanvre).»

  • brignenennek / brignonennek
    brignenennek / brignonennek

    adj. En grumeaux.

    ●(1931) GWAL 136-137/424. (kornbro Perroz, Treger-Vras) Brignonennek : (yod) pouloudennek.

  • brignennek
    brignennek

    adj. Kaol brignennek : choux-fleurs.

    ●(1732) GReg 167a. Choux-fleurs, tr. «Caul brignennecq.»

  • Brignev
    Brignev

    n. de l. Brigneau (Moelan).

    (1) Brignev.

    ●(1834) SIM 53. adie, tud vad Bregneou ; adie tud ar Guilly (...) Adie, Moelanis.

    ●(1995) LMBR 12. Merien, Bêlon ha Brignev, kuzhet etre brioù aodoù an Avenoù.

    (2) (Ichtyonyme) Pesk paotred Kerpelem : cépole Vertebrata pisces f. Cepolidae (Cepola rubescens L.).

    ●(1970) ICTB II 393. pesk potred Kerpelem (recueilli à Brigneau, où se trouve Kerpelem = Vertebrata pisces f. Cepolidae (Cepola rubescens L.) = français "cepole").

    (3) Nom de famille.

    ●(1970) NFBT 26 N° 197. Brignou.

  • Brignogan
    Brignogan

    n. de l. Brignogan.

    (1) Brignogan.

    ●(1933) OALD 43/8. Ar bourk-mañ a zo lec’hiet war ribl an hent a ya eus Brignogan da Gastell-Paol. ●(1942) DRAN 143. Daou zervez araok, ez oa bet lazet o c’hamalad Herve Pronost, eus Brignogan. ●(1995) LMBR 88. Muioc’h c’hoazh eget Plougerne ez eo Brignogan perzhek e Bro-Bagan.

    (2) Expression proverbiale.

    ●(2003) TRMOR 27. Brignoganiz / Pennoù panez / Tokoù kolo / Revr dizolo.

    (3) [Toponymie locale]

    ●(19--) DGES.hy 217. Gaoulok, n. pr., masse rocheuse, sorte de donjon à six têtes, dont le pied ne découvre qu’à basse mer.

  • Brignoganiz
    Brignoganiz

    pl. Habitants de Brignogan.

    ●(2003) TRMOR 27. Brignoganiz / Pennoù panez / Tokoù kolo / Revr dizolo.

  • brignon
    brignon

    voir brignen

  • brignonennek
    brignonennek

    voir brignennek

  • brigoñs .1
    brigoñs .1

    coll. Croûtes.

    ●(1889) SBI II 168. Chomet ê divezad da vale, / Ewit clasq brigons d'he vugale, tr. «Il est resté tard en route, / Pour chercher des croûtes de pain à ses enfants.»

  • brigoñs .2
    brigoñs .2

    m. Cavalcade.

    ●(c.1718) CHal.ms i. caualcade, tr. «ur brigouss'. mr le moing.»

    ●(1904) DBFV 32b. brigous, m., tr. «cavalcade.» ●(1934) BRUS 299. Une cavalcade, tr. «ur brigous, m.»

  • brigoñs .3
    brigoñs .3

    voir brigoñsal

  • brigoñsadenn
    brigoñsadenn

    f. –où Frasque, escapade.

    ●(1941) DIHU 366/376. Brema, kredan, é kousto kir dehon é vregonsaden.

  • brigoñsal / brigoñs
    brigoñsal / brigoñs

    v. intr.

    (1) Moucher.

    ●(1919) DBFVsup 10b. bregonsal, bregons, v. n., tr. «(g. palat.) courir comme les vaches, galoper, fringuer.» ●(1927) GERI.Ern 71. brigons, bregons (g palatal, presque dj), -al v. n., tr. «Courir comme les vaches, galoper, fringuer.» ●(1932) BRTG 115. dihoal dohtè a vregonsal hag a vrechen, pen-dre-ben d'en hent.

    (2) sens fig. Se révolter.

    ●(1929) DIHU 216/273. en dud é vregonsal édan er iaù. ●(1930) DIHU 223/7. distan d'er beizanted hag en doè um lakeit de vregonsal.

  • brigoñsenn
    brigoñsenn

    f. Bouchée, morceau.

    ●(1919) BUBR 4/107. o tibri eun tamm bara gant eur vrigonsen kig bevin.

  • brigoñser
    brigoñser

    m. –ion Coureur de jupons.

    ●(1919) DBFVsup 10b. bregonsour, tr. «coureur.» ●(1927) GERI.Ern 71. brigonsour, bregonsour m., tr. «coureur V[annetais].»

  • brigoñserezh
    brigoñserezh

    f. Course folle.

    ●(1919) DBFVsup 10b. bregonsereh, tr. «course folle.» ●(1927) GERI.Ern 71. brigonsereh, bregonsereh m., tr. «course folle.»

  • brigouilhat
    brigouilhat

    v.

    (1) V. intr. Bavarder.

    ●(1992) MDKA 93. Ma karjes-te serri da henou eun dro bennag ive ! Pa vez eur horv maro en ti, n'eo ket prop derhen da vrigouillad moarvad.

    (2) V. tr. d. Brigouilhat e c'henoù : bavarder.

    ●(2001) GWEKO 12. ma choman amañ da vrigouilled ma genou.

  • brigus
    brigus

    adj. Querelleur.

    ●(1499) Ca 27a. Brigus. g. noiseux.

  • briiñ
    briiñ

    voir briañ

  • brijañ
    brijañ

    v. tr. d. Embrocher (un crapaud).

    ●(1942) VALLsup 62a. beraoui, c'est le mot qu'emploient les enfants pour le jeu cruel qui consiste à embrocher un crapaud ; on dit aussi brijañ T[régor].

  • brijen
    brijen

    m. Son d'avoine détrempé.

    ●(1699) Har 20. brigen, tr. «gâchons.»

    ●(1919) DBFVsup 10b. brejan (B[as] v[annetais], brijen (Priziac), s., tr. «son d'avoine détrempé.»

  • brik .1
    brik .1

    coll. Briques.

    ●(1633) Nom 138b. Pauimentum laterium : paué de briques : pauè græt á bricq. ●139a. Later, laterculus crudus : bricque : bricquen, bricq.

    ●(1914) LZBl Meurzh 373. karget da ober teol ha brik. ●(1918) LZBt Gouere 10. eun iliz en brik. ●(1918) LZBl Du 449. Gant brik ar pagodou diskaret. ●(1920) AMJV 77. poazat brik. ●(1944) EURW I 175. tier brik ruz. ●(1955) STBJ 64. simant, sabl, brik, treuzellou koad.

  • brik .2
    brik .2

    m. Sorte de pierre meulière.

    ●(1927) GERI.Ern 71. brik m., tr. «Sorte de pierre meulière.»

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...