Devri

Recherche 'bri...' : 262 mots trouvés

Page 2 : de brientinelezh (51) à brik-2 (100) :
  • brientinelezh
    brientinelezh

    f. Aristocratie.

    (1931) VALL 36a. Aristocratie gouvernement des nobles, tr. «brientinelez f.»

  • brif .1
    brif .1

    m.

    I. fam. Nourriture, bouffe.

    (1927) GERI.Ern 70. brif m., tr. «Mangeaille.» ●(1935) ANTO 58. ouz taol da gemer eun tamm brif. ●(1966) BREZ février 101/6d. sachet e oe war ar brif. ●(1972) HYZH 75/26. da glask e damm «brif».

    II. (argot)

    A. (argot de La Roche-Derrien) Pain.

    (1885) ARN 32. Pain. – Br. Bara. Arg[ot] : Brif. (…) Dans l'argot-français briffer (manger).

    (1975) BAHE 87/13. brif : bara.

    B. (argot de Morlaix)

    (1) Brif gwenn : pain de froment.

    (1912) KZVr 419 - 07/04/12. Brif gwenn – bara gwiniz.

    (2) Brif du : pain de seigle.

    (1912) KZVr 419 - 07/04/12. Brif du – bara segal.

  • brif .2
    brif .2

    s. Support de chandelle.

    (1919) DBFVsup 11a. brif (Kervignac), tr. «bâton fendu pour recevoir une chandelle. – Ailleurs, krouib (Lang[uidic], groeñù (fr. griffe ?).»

  • brif-kailh
    brif-kailh

    m. (argot d'Elliant) Dépensier.

    (1984) BRLI i 138. brif kaill, tr. « dépensier ; mot-à-mot : ‘qui mange son argent.’ »

  • brifal / brifañ
    brifal / brifañ

    v. tr. d. fam. Manger, bafrer.

    (1732) GReg 119a. Briffer, manger avidement, tr. «Brifal. pr. brifet

    (1927) GERI.Ern 70. brifa, brifal v. n., tr. «manger gloutonnement.» ●(1955) VBRU 111. ha brifañ a raemp ar bitailh-se dre skrap. ●(1965) BREZ octobre 97/6c. brifa on adlein. ●(1970) BHAF 127. Eur wech brifet, e tommas din.

  • brifañ
    brifañ

    voir brifal

  • brifaod
    brifaod

    m. –ed Goulu, glouton.

    (1647) Am.ms 634. Hubäot coz briffäot lerot radotet.

    (1659) SCger 134a. brifaut, tr. «grand mangeur.» ●(1732) GReg 119a. Briffeur, celui qui mange goulûment, tr. «Brifaud. p. brifauded

    (1927) GERI.Ern 70. brifaod m., tr. «goulu.»

  • brifenn
    brifenn

    f. fam. Nourriture, bouffe.

    (1919) DBFVsup 11a. brifen, blifen (terme d'argot), tr. «mets, nourriture.» ●(1924) DIHU 153/36. kaout ou zam brifen. ●(1932) BRTG 79. brifen er hemenér. ●(1934) DIHU 278/122. é ma marsé un tammig tret er vrifen, eit ur banùez. ●(1940) DIHU 351/138. rak tret e vezè é vrifen ! ●(1942) DHKN 86. Mac Dâthô oè de ben eit chervij er vrifen. ●94. Tret e oè ou brifen !

  • brifer
    brifer

    m. –ion fam. Gros mangeur.

    (1954) VAZA 75. n'omp na te na me briferien evel darn.

  • brig .1
    brig .1

    m.

    (1) Brigue, action de briguer.

    (c.1500) Cb 30b. [brigus] g. Item hec briga / e. brigue. b. brig.

    (2) Dre vrig : par brigue.

    (c.1500) Cb 30b. [brigus] Item bricose. ad. g. tenceusement. b. dre vrig.

  • brig .2
    brig .2

    m. –où (marine) Brick.

    (1931) VALL 82a. Brick, tr. «brig m. pl. ou.» ●(1958) LLMM 67/91. Dindan bolz an neñvoù leun kouch a stered e skare lark-kaer ar brig « Honeymoon » en donvor da Vakao.

  • brigad
    brigad

    m. –où Brigade.

    (c.1718) CHal.ms i. brigade, tr. «brigad'

    (1904) DBFV 32b. brigad, tr. «brigade.»

  • brigadenn
    brigadenn

    f. –où Brigade.

    (1732) GReg 119a. Brigade, troupe de cavaliers, ou, quelques cavaliers d'une compagnie, tr. «Brigadeñ. p. brigadennou

    (1906) BOBL 17 février 74/3c. c'houec'h brigaden jandarmiri. ●(1919) BUBR 7/180. ar c'horonel Martin, a ren ar vrigaden. ●(1957) AMAH 50. ar pezh a vane eus div vrigadenn goude ar skuilh-gwad fromus dirak Brimont.

  • brigadennañ
    brigadennañ

    v. tr. d. Embrigader.

    (1931) VALL 248b. Embrigader, tr. «brigadenna

  • brigader / brigadier / brigadour
    brigader / brigadier / brigadour

    m. –ion Brigadier.

    (1732) GReg 119a. Brigadier, celui qui commande une brigade, tr. «Brigadèr. p. brigadéryen

    (1877) BSA 273. Brigadier a archerien.

    (1904) DBFV 32b. brigadér, brigadier, brigadour, m. pl. erion, tr. «brigadier.» ●(1924) BILZbubr 42/975. Brigadier ar valtouterien. ●(1947) YNVL 94. An apotiker, brigadier an archerien.

  • brigadier
    brigadier

    voir brigader

  • brigadour
    brigadour

    voir brigader

  • brigailhat
    brigailhat

    v. Vomir.

    (1931) VALL 791a. Vomir, tr. «brigailhat

  • brigand
    brigand

    m. –ed Brigant.

    (1650) Nlou 42. an brigantet, / Tut diffaeçon, diresonet, tr. «les brigands, / méchantes gens insensés.»

    (c.1680) NG 919. brigandet ha lairon. ●1106. Castel er Breigandet. ●1191. Lairont ha brigandet.

    (1834) SIM 220. tud muioc'h da redouti eguet ar brigantet.

  • brigandaj
    brigandaj

    m. Brigandage.

    (1732) GReg 282a. Detrousser, voler sur un grand chemin, tr. «ober brigandaich

  • brigandal
    brigandal

    v. intr. Brigander.

    (1732) GReg 282a. Detrousser, voler sur un grand chemin, tr. «brigandal. pr. brigandet

  • briganderezh
    briganderezh

    m. Brigandage.

    (1732) GReg 282a. Detrousser, voler sur un grand chemin, tr. «ober brigandérez

  • brigandin
    brigandin

    s. –où Brigandine, espèce d'armure.

    (1499) Ca 27a. Brigandinou. g. brigandines. l. hec squamata / te. Jnde squamatus / a / um g. arme de brigandines. ●(c.1500) Cb 30b. g. arme de brigandines. b. armet gant brigandinou.

  • brigant
    brigant

    adj. Lestr brigant : brigantin.

    (1633) Nom 149b. Nauis speculatoria, catascopium, exploratoria nauicula : vn brigantin, vne fuste : vn lestr briguand, vr fust. ●Nauis prædatoria, piratica, paro, myoparo, & pyraticus myoparo : barque, batteau de corsaire, brigantin : barcq bag vn lestr piller, corsær, pe briguand.

  • brignen / brignon
    brignen / brignon

    m.

    I.

    (1) Gruau.

    (1499) Ca 27a. Brignhen. g. grueau.

    (1659) SCger 64a. gruau, tr. «brignen.» ●134a. brignen, tr. «gruau.»

    (18--) SBI II 70. Brignon : Farine d'avoine qu'on détrempait pour faire de la soupe maigre, dans laquelle on mettait des légumes, comme dans la soupe grasse, et souvent du lait doux.

    (1927) GERI.Ern 70. brignen, brignon m., tr. «Gruau.»

    (2) Soubenn ar brignen : soupe au gruau.

    (1857) CBF 10. Souben ar brignen, f., tr. «Soupe au gruau.» ●(1877) EKG I 191. en eur virvi va banne zoubenn ar brignenn.

    (1908) FHAB Mezheven 183. souben ar brignon. ●(1925) FHAB Ebrel 138. Eur skudellad soubenn ar brignenn a skarzas.

    (3) Kaot, yod brignen : bouillie de gruau.

    (1732) GReg 221b. Coulis de gruau, tr. «Yod brignen sizlet. caudt brignen

    (1857) CBF 10. Kaot brignen, m., tr. «Bouillie de gruau.»

    (4) Brignen zo ouzh e c'henoù : il est soûl.

    (1924) NFLO. saoul. il est saoul, tr. «brignoun 'zo ouz e c'henou

    (5) local. Marc de graisse fondue.

    (1909) BROU 209. (Eusa) Brignoun, tr. «Marc de graisse fondue.»

    II. Lakaat brignen en e zivrec'h : reprendre courage.

    (1732) GReg 809a. Reprendre courage, tr. G. Rostrenenn «lacqaat brignen èn e zivreac'h

  • brignen-bihan
    brignen-bihan

    m. (botanique) Petite joubarbe des murs.

    (1917) KZVr 225 - 24/06/17. Brignen-bihan, tr. «petite joubarbe des murs.» ●(1927) GERI.Ern 70. brignen bihan, tr. «joubarbe.»

  • brignen-logod
    brignen-logod

    . m. (botanique) Petite joubarbe des murs.

    (1879) BLE 46. Stellaire commune. (S. media. Will.) Brignen-logod. ●(1927) GERI.Ern 70. brignen logod, tr. «joubarbe.»

  • brignenenn / brignonenn
    brignenenn / brignonenn

    f. –où

    (1) Miette, petit morceau.

    (17--) FGab 141. ar mab cast brigneneñ.

    (1818) HJC 236. er brignennigueu bara e goéhai idant taulle en hani penhuic. ●(1895) GMB 83. En petit Trég[uier] eur vrignoñnen veut dire une miette, un petit morceau.

    (1927) GERI.Ern 70. brignonenn f., tr. «petit morceau.»

    (2) Fibre de chanvre.

    (1927) GERI.Ern 70. brignonenn f., tr. «fibre (de chanvre).»

  • brignenennek / brignonennek
    brignenennek / brignonennek

    adj. En grumeaux.

    (1931) GWAL 136-137/424. (kornbro Perroz, Treger-Vras) Brignonennek : (yod) pouloudennek.

  • brignennek
    brignennek

    adj. Kaol brignennek : choux-fleurs.

    (1732) GReg 167a. Choux-fleurs, tr. «Caul brignennecq

  • Brignev
    Brignev

    n. de l. Brigneau (Moelan).

    (1) Brignev.

    (1834) SIM 53. adie, tud vad Bregneou ; adie tud ar Guilly (...) Adie, Moelanis.

    (1995) LMBR 12. Merien, Bêlon ha Brignev, kuzhet etre brioù aodoù an Avenoù.

    (2) (Ichtyonyme) Pesk paotred Kerpelem : cépole Vertebrata pisces f. Cepolidae (Cepola rubescens L.).

    (1970) ICTB II 393. pesk potred Kerpelem (recueilli à Brigneau, où se trouve Kerpelem = Vertebrata pisces f. Cepolidae (Cepola rubescens L.) = français "cepole").

    (3) Nom de famille.

    (1970) NFBT 26 N° 197. Brignou.

  • Brignogan
    Brignogan

    n. de l. Brignogan.

    (1) Brignogan.

    (1933) OALD 43/8. Ar bourk-mañ a zo lec’hiet war ribl an hent a ya eus Brignogan da Gastell-Paol. ●(1942) DRAN 143. Daou zervez araok, ez oa bet lazet o c’hamalad Herve Pronost, eus Brignogan. ●(1995) LMBR 88. Muioc’h c’hoazh eget Plougerne ez eo Brignogan perzhek e Bro-Bagan.

    (2) Expression proverbiale.

    (2003) TRMOR 27. Brignoganiz / Pennoù panez / Tokoù kolo / Revr dizolo.

    (3) [Toponymie locale]

    (19--) DGES.hy 217. Gaoulok, n. pr., masse rocheuse, sorte de donjon à six têtes, dont le pied ne découvre qu’à basse mer.

  • Brignoganiz
    Brignoganiz

    pl. Habitants de Brignogan.

    (2003) TRMOR 27. Brignoganiz / Pennoù panez / Tokoù kolo / Revr dizolo.

  • brignon
    brignon

    voir brignen

  • brignonennek
    brignonennek

    voir brignennek

  • brigoñs .1
    brigoñs .1

    coll. Croûtes.

    (1889) SBI II 168. Chomet ê divezad da vale, / Ewit clasq brigons d'he vugale, tr. «Il est resté tard en route, / Pour chercher des croûtes de pain à ses enfants.»

  • brigoñs .2
    brigoñs .2

    m. Cavalcade.

    (c.1718) CHal.ms i. caualcade, tr. «ur brigouss'. mr le moing.»

    (1904) DBFV 32b. brigous, m., tr. «cavalcade.» ●(1934) BRUS 299. Une cavalcade, tr. «ur brigous, m.»

  • brigoñs .3
    brigoñs .3

    voir brigoñsal

  • brigoñsadenn
    brigoñsadenn

    f. –où Frasque, escapade.

    (1941) DIHU 366/376. Brema, kredan, é kousto kir dehon é vregonsaden.

  • brigoñsal / brigoñs
    brigoñsal / brigoñs

    v. intr.

    (1) Moucher.

    (1919) DBFVsup 10b. bregonsal, bregons, v. n., tr. «(g. palat.) courir comme les vaches, galoper, fringuer.» ●(1927) GERI.Ern 71. brigons, bregons (g palatal, presque dj), -al v. n., tr. «Courir comme les vaches, galoper, fringuer.» ●(1932) BRTG 115. dihoal dohtè a vregonsal hag a vrechen, pen-dre-ben d'en hent.

    (2) sens fig. Se révolter.

    (1929) DIHU 216/273. en dud é vregonsal édan er iaù. ●(1930) DIHU 223/7. distan d'er beizanted hag en doè um lakeit de vregonsal.

  • brigoñsenn
    brigoñsenn

    f. Bouchée, morceau.

    (1919) BUBR 4/107. o tibri eun tamm bara gant eur vrigonsen kig bevin.

  • brigoñser
    brigoñser

    m. –ion Coureur de jupons.

    (1919) DBFVsup 10b. bregonsour, tr. «coureur.» ●(1927) GERI.Ern 71. brigonsour, bregonsour m., tr. «coureur V[annetais].»

  • brigoñserezh
    brigoñserezh

    f. Course folle.

    (1919) DBFVsup 10b. bregonsereh, tr. «course folle.» ●(1927) GERI.Ern 71. brigonsereh, bregonsereh m., tr. «course folle.»

  • brigouilhat
    brigouilhat

    v.

    (1) V. intr. Bavarder.

    (1992) MDKA 93. Ma karjes-te serri da henou eun dro bennag ive ! Pa vez eur horv maro en ti, n'eo ket prop derhen da vrigouillad moarvad.

    (2) V. tr. d. Brigouilhat e c'henoù : bavarder.

    (2001) GWEKO 12. ma choman amañ da vrigouilled ma genou.

  • brigus
    brigus

    adj. Querelleur.

    (1499) Ca 27a. Brigus. g. noiseux.

  • briiñ
    briiñ

    voir briañ

  • brijañ
    brijañ

    v. tr. d. Embrocher (un crapaud).

    (1942) VALLsup 62a. beraoui, c'est le mot qu'emploient les enfants pour le jeu cruel qui consiste à embrocher un crapaud ; on dit aussi brijañ T[régor].

  • brijen
    brijen

    m. Son d'avoine détrempé.

    (1699) Har 20. brigen, tr. «gâchons.»

    (1919) DBFVsup 10b. brejan (B[as] v[annetais], brijen (Priziac), s., tr. «son d'avoine détrempé.»

  • brik .1
    brik .1

    coll. Briques.

    (1633) Nom 138b. Pauimentum lateriu: paué de briques : pauè græt á bricq. ●139a. Later, laterculus crudus : bricque : bricquen, bricq.

    (1914) LZBl Meurzh 373. karget da ober teol ha brik. ●(1918) LZBt Gouere 10. eun iliz en brik. ●(1918) LZBl Du 449. Gant brik ar pagodou diskaret. ●(1920) AMJV 77. poazat brik. ●(1944) EURW I 175. tier brik ruz. ●(1955) STBJ 64. simant, sabl, brik, treuzellou koad.

  • brik .2
    brik .2

    m. Sorte de pierre meulière.

    (1927) GERI.Ern 71. brik m., tr. «Sorte de pierre meulière.»

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...