Recherche 'bri...' : 262 mots trouvés
Page 2 : de brientinelezh (51) à brik-2 (100) :- brientinelezhbrientinelezh
f. Aristocratie.
●(1931) VALL 36a. Aristocratie gouvernement des nobles, tr. «brientinelez f.»
- brif .1brif .1
m.
I. fam. Nourriture, bouffe.
●(1927) GERI.Ern 70. brif m., tr. «Mangeaille.» ●(1935) ANTO 58. ouz taol da gemer eun tamm brif. ●(1966) BREZ février 101/6d. sachet e oe war ar brif. ●(1972) HYZH 75/26. da glask e damm «brif».
II. (argot)
A. (argot de La Roche-Derrien) Pain.
●(1885) ARN 32. Pain. – Br. Bara. Arg[ot] : Brif. (…) Dans l'argot-français briffer (manger).
●(1975) BAHE 87/13. brif : bara.
B. (argot de Morlaix)
(1) Brif gwenn : pain de froment.
●(1912) KZVr 419 - 07/04/12. Brif gwenn – bara gwiniz.
(2) Brif du : pain de seigle.
●(1912) KZVr 419 - 07/04/12. Brif du – bara segal.
- brif .2brif .2
s. Support de chandelle.
●(1919) DBFVsup 11a. brif (Kervignac), tr. «bâton fendu pour recevoir une chandelle. – Ailleurs, krouib (Lang[uidic], groeñù (fr. griffe ?).»
- brif-kailhbrif-kailh
m. (argot d'Elliant) Dépensier.
●(1984) BRLI i 138. brif kaill, tr. « dépensier ; mot-à-mot : ‘qui mange son argent.’ »
- brifal / brifañbrifal / brifañ
v. tr. d. fam. Manger, bafrer.
●(1732) GReg 119a. Briffer, manger avidement, tr. «Brifal. pr. brifet.»
●(1927) GERI.Ern 70. brifa, brifal v. n., tr. «manger gloutonnement.» ●(1955) VBRU 111. ha brifañ a raemp ar bitailh-se dre skrap. ●(1965) BREZ octobre 97/6c. brifa on adlein. ●(1970) BHAF 127. Eur wech brifet, e tommas din.
- brifañbrifañ
voir brifal
- brifaod
- brifennbrifenn
f. fam. Nourriture, bouffe.
●(1919) DBFVsup 11a. brifen, blifen (terme d'argot), tr. «mets, nourriture.» ●(1924) DIHU 153/36. kaout ou zam brifen. ●(1932) BRTG 79. brifen er hemenér. ●(1934) DIHU 278/122. é ma marsé un tammig tret er vrifen, eit ur banùez. ●(1940) DIHU 351/138. rak tret e vezè é vrifen ! ●(1942) DHKN 86. Mac Dâthô oè de ben eit chervij er vrifen. ●94. Tret e oè ou brifen !
- brifer
- brig .1
- brig .2
- brigad
- brigadennbrigadenn
f. –où Brigade.
●(1732) GReg 119a. Brigade, troupe de cavaliers, ou, quelques cavaliers d'une compagnie, tr. «Brigadeñ. p. brigadennou.»
●(1906) BOBL 17 février 74/3c. c'houec'h brigaden jandarmiri. ●(1919) BUBR 7/180. ar c'horonel Martin, a ren ar vrigaden. ●(1957) AMAH 50. ar pezh a vane eus div vrigadenn goude ar skuilh-gwad fromus dirak Brimont.
- brigadennañ
- brigader / brigadier / brigadourbrigader / brigadier / brigadour
m. –ion Brigadier.
●(1732) GReg 119a. Brigadier, celui qui commande une brigade, tr. «Brigadèr. p. brigadéryen.»
●(1877) BSA 273. Brigadier a archerien.
●(1904) DBFV 32b. brigadér, brigadier, brigadour, m. pl. erion, tr. «brigadier.» ●(1924) BILZbubr 42/975. Brigadier ar valtouterien. ●(1947) YNVL 94. An apotiker, brigadier an archerien.
- brigadierbrigadier
voir brigader
- brigadourbrigadour
voir brigader
- brigailhat
- brigand
- brigandajbrigandaj
m. Brigandage.
●(1732) GReg 282a. Detrousser, voler sur un grand chemin, tr. «ober brigandaich.»
- brigandalbrigandal
v. intr. Brigander.
●(1732) GReg 282a. Detrousser, voler sur un grand chemin, tr. «brigandal. pr. brigandet.»
- briganderezhbriganderezh
m. Brigandage.
●(1732) GReg 282a. Detrousser, voler sur un grand chemin, tr. «ober brigandérez.»
- brigandin
- brigantbrigant
adj. Lestr brigant : brigantin.
●(1633) Nom 149b. Nauis speculatoria, catascopium, exploratoria nauicula : vn brigantin, vne fuste : vn lestr briguand, vr fust. ●Nauis prædatoria, piratica, paro, myoparo, & pyraticus myoparo : barque, batteau de corsaire, brigantin : barcq bag vn lestr piller, corsær, pe briguand.
- brignen / brignonbrignen / brignon
m.
I.
(1) Gruau.
●(1499) Ca 27a. Brignhen. g. grueau.
●(1659) SCger 64a. gruau, tr. «brignen.» ●134a. brignen, tr. «gruau.»
●(18--) SBI II 70. Brignon : Farine d'avoine qu'on détrempait pour faire de la soupe maigre, dans laquelle on mettait des légumes, comme dans la soupe grasse, et souvent du lait doux.
●(1927) GERI.Ern 70. brignen, brignon m., tr. «Gruau.»
(2) Soubenn ar brignen : soupe au gruau.
●(1857) CBF 10. Souben ar brignen, f., tr. «Soupe au gruau.» ●(1877) EKG I 191. en eur virvi va banne zoubenn ar brignenn.
●(1908) FHAB Mezheven 183. souben ar brignon. ●(1925) FHAB Ebrel 138. Eur skudellad soubenn ar brignenn a skarzas.
(3) Kaot, yod brignen : bouillie de gruau.
●(1732) GReg 221b. Coulis de gruau, tr. «Yod brignen sizlet. caudt brignen.»
●(1857) CBF 10. Kaot brignen, m., tr. «Bouillie de gruau.»
(4) Brignen zo ouzh e c'henoù : il est soûl.
●(1924) NFLO. saoul. il est saoul, tr. «brignoun 'zo ouz e c'henou.»
(5) local. Marc de graisse fondue.
●(1909) BROU 209. (Eusa) Brignoun, tr. «Marc de graisse fondue.»
II. Lakaat brignen en e zivrec'h : reprendre courage.
●(1732) GReg 809a. Reprendre courage, tr. G. Rostrenenn «lacqaat brignen èn e zivreac'h.»
- brignen-bihan
- brignen-logod
- brignenenn / brignonennbrignenenn / brignonenn
f. –où
(1) Miette, petit morceau.
●(17--) FGab 141. ar mab cast brigneneñ.
●(1818) HJC 236. er brignennigueu bara e goéhai idant taulle en hani penhuic. ●(1895) GMB 83. En petit Trég[uier] eur vrignoñnen veut dire une miette, un petit morceau.
●(1927) GERI.Ern 70. brignonenn f., tr. «petit morceau.»
(2) Fibre de chanvre.
●(1927) GERI.Ern 70. brignonenn f., tr. «fibre (de chanvre).»
- brignenennek / brignonennekbrignenennek / brignonennek
adj. En grumeaux.
●(1931) GWAL 136-137/424. (kornbro Perroz, Treger-Vras) Brignonennek : (yod) pouloudennek.
- brignennekbrignennek
adj. Kaol brignennek : choux-fleurs.
●(1732) GReg 167a. Choux-fleurs, tr. «Caul brignennecq.»
- BrignevBrignev
n. de l. Brigneau (Moelan).
(1) Brignev.
●(1834) SIM 53. adie, tud vad Bregneou ; adie tud ar Guilly (...) Adie, Moelanis.
●(1995) LMBR 12. Merien, Bêlon ha Brignev, kuzhet etre brioù aodoù an Avenoù.
(2) (Ichtyonyme) Pesk paotred Kerpelem : cépole Vertebrata pisces f. Cepolidae (Cepola rubescens L.).
●(1970) ICTB II 393. pesk potred Kerpelem (recueilli à Brigneau, où se trouve Kerpelem = Vertebrata pisces f. Cepolidae (Cepola rubescens L.) = français "cepole").
(3) Nom de famille.
●(1970) NFBT 26 N° 197. Brignou.
- BrignoganBrignogan
n. de l. Brignogan.
(1) Brignogan.
●(1933) OALD 43/8. Ar bourk-mañ a zo lec’hiet war ribl an hent a ya eus Brignogan da Gastell-Paol. ●(1942) DRAN 143. Daou zervez araok, ez oa bet lazet o c’hamalad Herve Pronost, eus Brignogan. ●(1995) LMBR 88. Muioc’h c’hoazh eget Plougerne ez eo Brignogan perzhek e Bro-Bagan.
(2) Expression proverbiale.
●(2003) TRMOR 27. Brignoganiz / Pennoù panez / Tokoù kolo / Revr dizolo.
(3) [Toponymie locale]
●(19--) DGES.hy 217. Gaoulok, n. pr., masse rocheuse, sorte de donjon à six têtes, dont le pied ne découvre qu’à basse mer.
- BrignoganizBrignoganiz
pl. Habitants de Brignogan.
●(2003) TRMOR 27. Brignoganiz / Pennoù panez / Tokoù kolo / Revr dizolo.
- brignonbrignon
voir brignen
- brignonennekbrignonennek
voir brignennek
- brigoñs .1brigoñs .1
coll. Croûtes.
●(1889) SBI II 168. Chomet ê divezad da vale, / Ewit clasq brigons d'he vugale, tr. «Il est resté tard en route, / Pour chercher des croûtes de pain à ses enfants.»
- brigoñs .2
- brigoñs .3brigoñs .3
voir brigoñsal
- brigoñsadennbrigoñsadenn
f. –où Frasque, escapade.
●(1941) DIHU 366/376. Brema, kredan, é kousto kir dehon é vregonsaden.
- brigoñsal / brigoñsbrigoñsal / brigoñs
v. intr.
(1) Moucher.
●(1919) DBFVsup 10b. bregonsal, bregons, v. n., tr. «(g. palat.) courir comme les vaches, galoper, fringuer.» ●(1927) GERI.Ern 71. brigons, bregons (g palatal, presque dj), -al v. n., tr. «Courir comme les vaches, galoper, fringuer.» ●(1932) BRTG 115. dihoal dohtè a vregonsal hag a vrechen, pen-dre-ben d'en hent.
(2) sens fig. Se révolter.
●(1929) DIHU 216/273. en dud é vregonsal édan er iaù. ●(1930) DIHU 223/7. distan d'er beizanted hag en doè um lakeit de vregonsal.
- brigoñsennbrigoñsenn
f. Bouchée, morceau.
●(1919) BUBR 4/107. o tibri eun tamm bara gant eur vrigonsen kig bevin.
- brigoñser
- brigoñserezh
- brigouilhat
- brigus
- briiñbriiñ
voir briañ
- brijañbrijañ
v. tr. d. Embrocher (un crapaud).
●(1942) VALLsup 62a. beraoui, c'est le mot qu'emploient les enfants pour le jeu cruel qui consiste à embrocher un crapaud ; on dit aussi brijañ T[régor].
- brijen
- brik .1brik .1
coll. Briques.
●(1633) Nom 138b. Pauimentum laterium : paué de briques : pauè græt á bricq. ●139a. Later, laterculus crudus : bricque : bricquen, bricq.
●(1914) LZBl Meurzh 373. karget da ober teol ha brik. ●(1918) LZBt Gouere 10. eun iliz en brik. ●(1918) LZBl Du 449. Gant brik ar pagodou diskaret. ●(1920) AMJV 77. poazat brik. ●(1944) EURW I 175. tier brik ruz. ●(1955) STBJ 64. simant, sabl, brik, treuzellou koad.
- brik .2