Devri

Recherche 'bri...' : 262 mots trouvés

Page 3 : de brik-3 (101) à brinnoal (150) :
  • brik .3
    brik .3

    m. -où local. Mesure pour les grains.

    (1821) GON 56b-57a. Brik, s. m. Pl. ou, tr. « C’est, dans une partie de la Cornouaille, une grande mesure pour les grains, pesant 160 livres. »

  • brikad
    brikad

    m. -où local. Ce que contient une mesure de grains. cf. brik .3

    (1962) EGRH 20. brikad m. -où, tr. « contenu de cette mesure (brik .3). »

  • brikailh .1
    brikailh .1

    m. Tavelure.

    (1744) L'Arm 31a. Bigarrure, tr. «Bricaill. m.» ●377b. Tavelle & Tavellure, tr. «Bricaille. m.» ●463a. Pretintaille, tr. «Bricaille. m.» ●(1745) BT 330. boteu coaitt bourdæll bricail cair, tr. «de beaux sabots de bois de bourdeau ? bigarrés.»

    (1904) DBFV 32b. brikailh, m., tr. «bigarrure, prétintaille.» ●(1927) GERI.Ern 71. brikailh m., tr. «Bariolage, bigarrure, prétintaille.» ●(1931) VALL 58a. Bariolage, tr. «brikailh m.»

  • brikailh .2
    brikailh .2

    adj. Paper brikailh =

    (1744) L'Arm 435b. Dominotier, tr. «Michérour ou Marhadour, à bapér bricaille

  • brikailhadur
    brikailhadur

    m. –ioù Bariolage.

    (1931) VALL 58a. Bariolage, tr. «brikailhadur m.»

  • brikailhat
    brikailhat

    voir brikailhiñ

  • brikailhet
    brikailhet

    adj. Tavelé.

    (1744) L'Arm 263b. Ouvragé, tr. «Bricaillétt

  • brikailhiñ / brikailhat
    brikailhiñ / brikailhat

    v. Taveler.

    (1744) L'Arm 31a. Bigarrer, tr. «Bricaillat.» ●377a. Taveler, tr. «Bricaillein.» ●419b. Barioler, tr. «Bricaillein.» ●463a. Prétintailler, tr. «Bricaillein

    (1876) TDE.BF 77b. Brikellat, v. a. V[annetais], tr. «Bigarrer.»

    (1904) DBFV 32b. brikailhat, v. a., tr. «bigarrer.» ●(1927) GERI.Ern 71. brikailhein, tr. «taveler, barioler, ouvrager.» ●(1931) VALL 58a. Barioler, tr. «brikailhat

  • brikañ
    brikañ

    v. tr. d. Barioler.

    (1931) VALL 58a. Barioler, tr. «brika

  • brikellat
    brikellat

    voir brikailhiñ

  • brikemarderezh
    brikemarderezh

    m. Bariolage.

    (1957) DSGL 90. brikamardereh, tr. «Les ornements variés.»

  • brikemardet
    brikemardet

    adj.

    (1) Bariolé.

    (1910) ISBR 9. ur vantel brikemardet a bep sord liù. ●(1934) BRUS 100. Bariolé, tr. «brikemardet

    (2) Sculpté à l'excès.

    (1919) DBFVsup 11a. brikemardet, part., tr. «tailladé, sculpté ou décoré à l'excès.» ●(1927) GERI.Ern 71. brikemardet, tr. «tailladé, sculpté ou décoré à l'excès V[annetais].» ●(1932) GUTO 41. Ha bout é oè getè stolieu guen-kann, brikemardet ker menut ha ker kaer ma ne vehè ket gelloud de hañni obér ré hanval dohtè.

  • brikemardiñ
    brikemardiñ

    v. tr. d. [au passif] Barioler.

    (1932) GUTO 43. Ha doh en néan éh oè, ar skour, ranjenneu eur ag er ré gaeran, brikemardet get peb sort liùaj, ha bihiér argant kaer staget dohtè. ●(1937) TBBN 62. Brikemardet é é sé hag é vantel get erminigeu guen. (…) ur bonet velouz ru-tan, brikemardet get ermenigeu guen. ●(1942) DHKN 100. é liù ar ru, brikemardet get man-magoér.

  • brikenn .1
    brikenn .1

    f. –où

    (1) Brique.

    (1633) Nom 139a. Later, laterculus crudus : bricque : bricquen, bricq. ●Later coctus, laterculus coctilis, testa, later igni excoctus : bricque cuite : bricquen poazet. ●140b. Paries lateritius, testaceus : paroy de bricques : moguer græt á briquennou pe á teullennou. ●Paries diplinthus : paroy espesse de deux bricques : moguer teu á diou reng briquennou.

    (1732) GReg 119b. Brique, terre grasse & rouge cuite, &c., tr. «Briqenn. p. briqennou

    (1831) MAI 138. un hanter briquen. ●(1866) FHB 91/307a. ober brikennou, meska pri-raz, darbari d'ar vassounien.

    (1904) DBFV 32b. briken, f. pl. –nneu, tr. «brique.» ●(1914) LZBl Meurzh 373. 300 teolen pe briken. ●(1919) LZBt Du 9. o deus desket ober brikennou. ●(1985) AMRZ 286. diskolpet gand eun trañch a-dammou brao, evel brikennou.

    (2) Brikenn gleuz : brique creuse.

    (1633) Nom 144a. Imbrex : tuile creuse : teaulen cleus, bricquen cleus.

  • brikenn .2
    brikenn .2

    f. –où Pichet.

    (1906-1907) EVENnot 11. (Sant-Laorañs) Eur vriken vraz e peuz, tr. «pichet.» ●(1910) EGBT 58. briken, tr. «pichet.» ●(1926) ARVG (niv. 7, gouere) 146. Kentran tra ’reas, eur wech arru er gêr, a voe kemer eur vriken ha mont d’ar c’hao.

  • brikennad
    brikennad

    f. –où Pichet de.

    (1906-1907) EVENnot 11. (Sant-Laorañs) Kerz da gerc'hat ar vrikennad jistr, tr. «plein un pichet.»

  • brikennadur
    brikennadur

    m. –ioù Briquetage.

    (1931) VALL 82b. Briquetage, tr. «brikennadur m.»

  • brikennañ
    brikennañ

    v. Briqueter.

    (1931) VALL 82b. Briqueter, tr. «brikenna

  • brikenner
    brikenner

    m. –ion Briquetier.

    (1732) GReg 120a. Briquetier, qui fait de la brique, tr. «Bricqennèr. p. bricqennéryen

    (1931) VALL 82b. Briquetier, tr. «brikenner pl. ien

  • brikennerezh
    brikennerezh

    f. –ioù Briqueterie.

    (1732) GReg 120a. Briquetterie, lieu où on fait la brique, tr. «Bricqennérez. p. bricqénnerezou

    (1931) VALL 82b. Briqueterie, tr. «brikennerez f. pl. ou

  • brikenniri
    brikenniri

    f. –ioù Briqueterie.

    (1732) GReg 120a. Briquetterie, lieu où on fait la brique, tr. «Bricqénniry. p. bricqénniryou. bricqénnery. p. you

    (1904) DBFV 32b. brikenneri, tr. «briqueterie.»

  • briker
    briker

    m. –ion Briquetier.

    (1905) BOBL 08 juillet 42/3e. Eur micherour brikaër.

  • brikerezh
    brikerezh

    f. Briqueterie.

    (1633) Nom 129a. Lateria : bricqueterie, tuilerie : an briquerez, teulerez.

  • briket
    briket

    adj.

    I. Blev, pluñv briket : (cheveux, plumes) de plusieurs couleurs.

    (1867) MGK 57. He bleo, brema briket, gwechall a oa dem-zu. ●(1876) TDE.BF 77b. Briket, adj., tr. «Tacheté, moucheté.» ●(1890) MOA 190. qui a diverses couleurs, – qui est de diverses couleurs, tr. «briket 349. moucheté, tr. « briket

    (1923) FHAB Mezheven 232. Gwelet a ra un torad yer a bep liv ; bez' e oa re zu, re wenn, re c'hriz, re vriket... ●(1923) FHAB Kerzu 468. ha te kerz d'ar red war-lerc'h ar Vriket, hag ar Ruzik, a zo o laerez. ●(1949) KROB 13//7. Met en tu all d'an drav, Yann a welas ur yar vriket, kludet eno war ur peul koad, ha stag a bouez he gar.

    II. sens fig.

    (1) =

    (1907) KANngalon Genver 295. ne brezegont nemed eur feiz dislivet, briket, leun a c'hevier.

    (2) Traou briket ha traoù marellet : de toutes les couleurs.

    (1877) EKG I 142. Ar martolod koz (...) en doa guelet meur a dra iskiz, traou briket ha traou marellet.

  • brikeval
    brikeval

    f. (marine) Tapecul.

    (1876) TDE.BF 77b. Brikeval, s. f., tr. «Voile de navire appelé tapecu ; elle est placée à l'arrière du bateau.»

  • brikez .1
    brikez .1

    coll. Briques.

    (1910) MBJL 65. Aman ec'h ê grêt an oll dier gant brikez.

  • brikez .2
    brikez .2

    coll. (botanique) Abricots.

    (1732) GReg 768b. Un quarteron d'abricots, tr. «Ur c'hartouronn bricqès

    (1927) GERI.Ern 71. brikezenn f., tr. «abricot, pl. ou, col. brikez

  • brikez .3
    brikez .3

    s. local. (habillement) Pantalons.

    (1957) PLBR 8. (pays bigouden) brekez. ●60. au nord de Guingamp, on connaît, outre bragou, brikez.

  • brikezenn .1
    brikezenn .1

    f. –ed, brikez Abricotier.

    (1927) GERI.Ern 71. brikezenn f., tr. «Abricotier, pl. ed

  • brikezenn .2
    brikezenn .2

    f. –où, brikez Abricots.

    (1927) GERI.Ern 71. brikezenn f., tr. «abricot, pl. ou, col. brikez.»

  • brikezenn .3
    brikezenn .3

    f. –où local. (habillement) Jambe de pantalons.

    (1957) PLBR 60. au nord de Guingamp, on connaît, outre bragou, brikez et son singulatif brikezenn («jambe de pantalon»).

  • brikiñ
    brikiñ

    v. tr. d. Briquer, poncer.

    (1927) GERI.Ern 71. brikein, tr. «nettoyer avec la pierre ponce V[annetais].»

  • brikioù / brikoù
    brikioù / brikoù

    plur. brikouier (?) argot (?) Pantalons.

    (1908) PIGO II 9. me 'm eus gret ar briko a zo war da dailher. ●(1923) BUBR 31/603. troad Soazig en fons ma brikou. ●(1975) BAHE 87/12. miret 't eus da vrikio. ●13. Brikio : bragoù (…) freouzi en e vrikio : ober en e vragoù. ●(1980) PEAS 59. Britio, bragoù. ●(1996) CRYK 234. ur vroñzh hag ur brikoù, tr. «une jupe et un pantalon.» ●347. Gant o brikouier a bont, tr. «Avec leurs pantalons à pont.»

  • brikol
    brikol

    m. –ioù Ruse, subterfuge.

    (1876) TDE.BF 77b. Brikol, s. m. C[ornouaille], tr. «Ruse, subterfuge ; pl. iou

  • brikolat
    brikolat

    v. intr. Biaiser.

    (1876) TDE.BF 78a. Brikolat, v. n. C[ornouaille], tr. «Ne pas agir sincèrement.»

  • brikoli
    brikoli

    coll. (botanique)

    (1) Choux-fleurs.

    (1908) FHAB C'hwevrer 64. Red 've d'ar gwerzerien brokoli en em glevet ! (...) eur garg brokoli. ●(1924) CBOU 2/29. n'eo ket brikoli nag ognoun eo a vez gwerzet. ●(1942) HERV 14. Arvoriz Ploueskad o deus gwerzet mat o brikoli er goañv-mañ adarre. ●(1951) BLBR 39-40/18. 7.000 bagoniad brikoli.

    (2) Artichauts.

    (1953) BLBR 65/8. brikoli, artichaot e Pempoul.

  • brikoloù
    brikoloù

    plur. Bricoles.

    (1732) GReg 117b. Bretelle, corde, ou sangle de hotte où l'on passe les bras, pour la porter sur le dos, tr. «Bricolou-boutecq.» ●(1744) L'Arm 348a. Des sangles (…) De porteurs, tr. «Bricolieu

  • brilhañ
    brilhañ

    v. intr. Reluire.

    (1659) SCger 102b. reluire, tr. «brilla

  • brilhant
    brilhant

    adj. Brillant.

    (1835) AMV 62. brillantoc'h eguet ar c'hristal. ●(1752) BS 572. ar virlaouen brillant-màn.

  • brimbalat
    brimbalat

    v.

    (1) V. tr. d. Sonner (les cloches).

    (1659) SCger 134a. brimbalat ar cloc'h, tr. «sonner la cloche.» ●(1732) GReg 136b. Carillonner, tr. «Brinbalat ar c'hleyer.» ●876a. Sonner les cloches avec importunité, tr. «brinbalat ar c'hléyer.»

    (1857) CBF 64. Brimbalat ar c'hleier, tr. «Sonner les cloches à tout volée.»

    ►absol.

    (1866) BOM 40. Bim ! baon ! brinbalomp a nerz brec'h !

    (2) V. intr. Carillonner.

    (1847) MDM 329. ar c'hleier o bimbalad.

    (1943) VKST Du 383. Bimbalat laouen a ra ar c'hleier. ●(1974) THBI 167-168. c'hleier Pleur o brimbala sklintin. ●186. Ar c'hleier brimbal en aer. ●(1981) ANTR 162. Setu mare an taoliou ha krog kleier an tour da vralla ha da vimbalad. ●(1990) STBL 129. Gouzout a reont kanañ, tintal, seniñ, bimbalat, boleañ...

  • brimbaler
    brimbaler

    m. –ion Carillonneur.

    (1732) GReg 136b. Carillonneur, tr. «Brinbaler. p. brinbaléryen. bynbaleur. bynbalour. pp. yen

    (1931) VALL 97b. Carillonneur, tr. «brimbaler

  • brimbalerezh
    brimbalerezh

    m. Carillon.

    (1732) GReg 136b. Carillon, son de cloche en témoignage de rejouissance, tr. «Brinbalérez. p. brinbalerezou. bynbalérez

    (1868) FHB 154/399a. hag ar soner cleier a rea eun abaden brinballerez gant he gleierigou.

    (1924) DIHU 161/163. brinbalereh un ered. ●(1931) VALL 97b. Carillon, tr. «brimbalerez m.»

  • brimminiad
    brimminiad

    -ed m. Péteur.

    (1464) Cms (d’après GMB 79). brimyat, avec un signe d’abréviation sur l’; peut-être pour bri(m)inyat. ●(1499) Ca 27a. Briminyat. g. peteux.

  • brinenn
    brinenn

    f. –où

    (1) Brin.

    (1904) DBFV 32b. brinen, f. pl. –nneu, tr. «brin.»

    (2) Brin d'herbe.

    (1790) MG 429. é tiouriénnein brinnèn-ha-brinnèn er guiaud ampouisonét.

    (3) (en plt de qqn) Beau brin de.

    (c.1718) CHal.ms i. Voila un beau brin, parlant d'une personne, tr. «chetu un urinen, ur vrinenic, un taul caër.»

    (1904) DBFV 32b. chetu ur vrinen, ur vrinenig, tr. «voilà un beau brin, parl. d'une personne (Ch. ms.).»

  • Bringolo
    Bringolo

    n. de l. Bringolo.

    (c.1825-1830) AJC 6701. ar merser santaganton panverid a bringoulo.

  • brini
    brini

    pl. bran .1

  • brinienn
    brinienn

    f. (ornithologie) Corbeau.

    (1895) GMB 150. petit Trég[uier] brinienn, f. corbeau (du plur. brini ; autre singulier, ancien, bran). ●(1899) HZB 74. diou vrinien.

  • briniskenn
    briniskenn

    f. –où (harnachement) Petite corde du harnais pour serrer l'attelle sur le collier.

    (1927) GERI.Ern 71. briniskenn L[éon] f., tr. «Lacet qu'on place intérieurement au haut et au bas des deux pièces de bois appelées parounou, en terme d'attelage. ●(1982) MABL I 141. (Lesneven) setu diwar gorre 'm oa gellet tennañ ar vreniskenn. (…) Troell ar vreniskenn. ●(1982) MABL II 69. (Lesneven) ar vreniskenn a zo ur gordennig evit stardañ ar parounoù war ar c'holier.

  • brinker
    brinker

    plur. brank

  • brinnoal
    brinnoal

    v. intr. Braire.

    (1924) NFLO. braire, tr. «brinnoal

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...