Devri

Recherche 'dis...' : 1567 mots trouvés

Page 4 : de disevel (151) à disgrasian (200) :
  • disevel
    disevel

    v. tr. d.

    (1) Soulever.

    (1818) HJC 192. Neze Jésus e zissaüas er hroaidur dré en dorn.

    (1904) FHAB Meurzh/Ebrel 231. dizevel he vestr. ●(1907) MVET 105. Dizevel a ra an dousier wenn a c'holoe an dorz. ●(1911) RIBR 31. Dizav ar maen-bez-se. ●49. Ar plac'h yaouank a zizavas d'ezan e benn er gwel d'hen diboania eun tamm bennak. ●(1914) MAEV 218. an dourn a zisav leuren gompez ar mor bras. ●(1955) STBJ 74. Ar rojou a veze dizavet diouz an douar.

    ►[au passif]

    (1909) NOAR 84. ar mor (…) dizavet gant ar gorventen.

    (2) Faire partir, déloger.

    (1909) FHAB C'hwevrer 37. Eun all benag eo a zo dindan o klask hon dizevel ac'han.

    (3) Démonter.

    (1872) ROU 80b. Démonter, un meuble, tr. «dizevel.» ●(1890) MOA 209a. Démonter un meuble, tr. «dizevel eur pez annez.»

  • diseven
    diseven

    adj. Impoli.

    (1910) MBJL 183. Koustet an nevo da heman bean bet diseven (impoli) en o andret.

  • disevenad
    disevenad

    m. disevenidi Barbare.

    (1915) RNDL 123. Diseùénad hiriù, er German é arré, tr. «Le Barbare d'aujourd'hui, c'est le Germain encore.» ●(1915) RNDL 140. diseùenidi er vro-boch, tr. «les barbares du pays boche.»

  • disevended
    disevended

    f. Grossièreté.

    (1931) VALL 346b. Grossièreté, tr. «disevended f.» ●377a. Impolitesse, tr. «disevended f.»

  • disevender
    disevender

    m. Grossièreté.

    (1931) VALL 346b. Grossièreté, tr. «disevender m.» ●377a. Impolitesse, tr. «disevender m.»

  • disevenidigezh
    disevenidigezh

    f. Impolitesse.

    (1931) VALL 377a. Impolitesse, tr. «disevenidigez f.»

  • diseves
    diseves

    adj. = (?) dizevezh / dievezh (?).

    (c.1820) COF 39. Mar bez diseves priedou.

  • Disez
    Disez

    n. pr. (Le) Dissez.

    (1943) HERV 112. An Disez a anaveze madik a-walc’h Herve dre ma veze war an dluzed betek pont Keraouell.

  • diseziz .1
    diseziz .1

    adj. Diseziz a : dépourvu de.

    (1904) DBFV 57b. disézi, adj., tr. «dépourvu (a, de).»

  • diseziz .2
    diseziz .2

    m. Main-levée.

    (1732) GReg 591a. Main-levée, tr. «Disézy

    (1904) DBFV 57b. disézi, m., tr. «dessaisisement.»

  • disezizañ / diseziziñ
    disezizañ / diseziziñ

    v. tr. d. Dessaisir.

    (1499) Ca 64a. Disaesizaff. g. dessaisir ou desuetir. ●(c.1500) Cb 65b. Disaesizaff pe diguischaff. ga. dessaisir / ou desuetir.

    (1659) SCger 42b. desaisir, tr. «disesia

    (1904) DBFV 57b. diséziein, v. a., tr. «dessaisir, déposséder.»

  • diseziziñ
    diseziziñ

    voir disezizañ

  • disfasañ
    disfasañ

    v. tr. d. Effacer.

    (1464) Cms (d’après GMB 178). Disfaczaff, effacer, p. –acet. ●(1575) M 2648. Da disfaçaff affet, pechet a caoudet glan, tr. «Pour effacer tout à fait le péché, de tout cœur.» ●(1612) Cnf 72a. goat an noblaff oll (...) oz disfaczaff an souilladur ha lousder ves an pechedou.

  • disfaziañ
    disfaziañ

    v. tr. d. Corriger.

    (1732) GReg 215a. Corrigible, qui se peut corriger, tr. «a alleur da disfazya

  • disfaziapl
    disfaziapl

    adj. Corrigible.

    (1732) GReg 215a. Corrigible, qui se peut corriger, tr. «Disfazyapl

  • disfeiz
    disfeiz

    m. Manque de foi.

    (1878) EKG II 248. A enep da zis-fe.

  • disfeuriñ
    disfeuriñ

    v. tr. d. Dégainer.

    (1732) GReg 257b. Degainer, tr. «disfeuri. pr. disfeuret

    (1876) TDE.BF 140b. Disfeuri, v. a., tr. «Dégaîner.»

  • disfi
    disfi

    voir disfiz

  • disfiañs
    disfiañs

    voir disfiziañs

  • disfiout
    disfiout

    voir disfiziout

  • disfiz / disfi .1
    disfiz / disfi .1

    adj. Méfiant.

    (c.1825-1830) AJC 4269. a me a voa disfÿ. ●(1838) CGK 25. O velet nezan / Piou couscoude a vefe disfi.

  • disfiz / disfi .2
    disfiz / disfi .2

    m.

    (1) Bezañ en disfiz ouzh : éprouver de la méfiance à l'égard de.

    (1908) FHAB Mae 138. n'edot ket, bete neuze, awalc'h en disfi out-ho.

    (2) Bezañ en disfiz da ub. : inspirer de la défiance.

    (1924) BILZbubr 42/978. Hag evel-se Bilzig a oa en disfi da galz a dud er bourk, ha gwir eo, kilhenn e oa, goaper ; enep d'ean ive ar mammou.

  • disfiziadeg
    disfiziadeg

    f. Défi lancé à plusieurs personnes.

    (1869) SAG 32. setu-aman pe sort difiadeg a rea dezo : (…).

  • disfiziañs / disfiañs
    disfiziañs / disfiañs

    f. –où Méfiance.

    (1659) SCger 41a. deffiance, tr. «disfiziancç.» ●(1732) GReg 256a. Defiance, soupçon, crainte, tr. «Disfizyançz. p. disfizyançzou.» ●(1792) BD 2450. hac e lesel en disfians, tr. «et le laisserez en défiance.»

    (c.1825-1830) AJC 6612. ar habiten (…) a nefoa disfians. ●(1862) BSH 23. E redan e vete hep cavet disfizyanç. ●(1870) MBR 56. gant disfisians euz he vamm.

  • disfiziout / disfiout
    disfiziout / disfiout

    v.

    I. V. intr. Se méfier.

    (1464) Cms (d’après GMB 178). Disfizaff, se défier. ●(1499) Ca 64b. Disfizyaff. g. desfier.

    (1659) SCger 41a. deffier, tr. «disfiziout.» ●(1732) GReg 256a. Entrer en deffiance, tr. «coumançz da zisfizyout

    (c.1825-1830) AJC 6632. disfioud a ren eun neubed.

    II. V. tr. d.

    (1) Défier, mettre au défi.

    (1838) CGK 32. O va zad me o tisfi / Da gavet ebars ar guer-man, / Eur plac'h quen tentus ac hy.

    (2) Soupçonner.

    (1659) SCger 112b. Soupçonner, tr. «disfiziout

    III. V. tr. i.

    (1) Disfiziout en ub. : se méfier de qqn.

    (1792) BD 3216. teribl etisfiomp ennout, tr. «Nous nous méfions terriblement de toi.»

    (2) Disfiziout a ub. : se méfier de qqn.

    (1889) ISV 81. Da zisfeout a zo anez-he.

  • disfizius
    disfizius

    adj. Défiant.

    (1659) SCger 41a. deffiant, tr. «disfizius.» ●(1732) GReg 256a. Defiant, ante, tr. «Disfizyus

    (1876) TDE.BF 140b. Disfiziuz, adj., tr. «Défiant, méfiant.»

    (1924) BILZbubr 41/946. Ar c'haz a zo disfius meurbet.

  • disfonn
    disfonn

    adj. Traoù disfonn : propos futiles, vétilles.

    (1872) ROU 107a. Vanité, tr. «traou disfounn

  • disfoñsañ
    disfoñsañ

    v. tr.d. Défoncer, ôter le fond (d'un barrique, etc.).

    (1732) GReg 257a. Defoncer, ôter le fond d'un tonneau, tr. «Disfounçza. pr. disfouçzet

  • disfreliñ
    disfreliñ

    v. pron. réfl. En em zisfreliñ : se débrailler. cf. diferliñ

    (c.1718) CHal.ms i. Se desbrailler, tr. «him zisfrelein, him zirfelein

  • disfuilhañ
    disfuilhañ

    v. tr. d. Débrouiller, démêler.

    (1876) TDE.BF 140b. Disfuilla, v. a., tr. «Débrouiller ce qui est brouillé.»

  • disfurm
    disfurm

    adj. Difforme.

    (1890) MOA 218b. Difforme, tr. «disfurm

  • disfurmiñ
    disfurmiñ

    v. tr. d. Difformer.

    (1872) ROU 81a. Difformer, tr. «Disfurmi

  • disglac'har
    disglac'har

    m. Consolateur, consolation.

    (1882) BAR 65. Hogen bez e oe neuze e Jerusalem eun den hanvet Simeon, eun den just hag a zoujanz Doue, hag a c'hede disc'hlac'har Israel hag ar Speret-Santel a ioa enhan.

  • disglac'hariñ
    disglac'hariñ

    v. pron. réfl. En em zisglac'hariñ : se lamenter.

    (1936) PRBD 203. Netra nemet koll kalon, en em disglac'hari.

  • disglav .1
    disglav .1

    adj.

    (1) Adv./Épith. À l'abri de la pluie.

    (1876) TDE.BF 140b. Amañ eo disglao, tr. «il ne pleut pas ici.» ●(1877) EKG I 53. kaout eur c'hougn disc'hlao.

    (1984) HYZH 154-155/48. ar bern kolo a chome dislav 'pad tout ar goañv. (...) dalc'hañ ar bern dislav.

    II. Adv. A-zisglav : à l'abri de la pluie.

    (1659) SCger 34a. a couuert de la pluie, tr. «a disglao.» ●127a. A disglao, tr. «a couuert de la pluie.»

  • disglav .2
    disglav .2

    m. & adv.

    I. M.

    (1) Abri de la pluie.

    (c.1500) Cb. [planquenn] Jtem hec cindula / le. diminituvum. g. essauue de maison. b. disglau.

    (c.1718) CHal.ms i. abri de la pluïe, tr. «dislaü.» ●venés a l'abri de la pluïe, tr. «deit d'en dislaü.» ●(1732) GReg 5b. Abri à couvert de la pluye, tr. «Disc'hlao. Disglao

    (1867) BUE 90. eun dislao enn zoul. ●(1877) EKG I 55-56. da glask goudor ha disklao. (...) Brao eo kaout eun tamm disklao dre an amzer a ra. ●(1889) ISV 449b. D'an den, emezhi, me a ro / Hag an dizheol hag an disc'hlao. ●(1890) MOA 101b. Se mettre à l'abri de la pluie, tr. «mont enn disglao

    (1903) BTAH 255. Vel daou lapousik en disklo. ●(1904) DBFV 53b. dislaù, s., tr. «abri contre la pluie, parapluie.» ●(1911) BUAZperrot 432. lojeiz ha disc'hlao. ●(1933) FHAB Genver 30. ha setu ma skoas war an nor da c'houlenn disc'hlao. ●(1949) KROB 20/14. ret e vo chom wardro ar gêr, tost d'an disglao.

    (2) plais. Prison.

    (1868) FHB 190/272b. a voue cavet ar ialc'had arc'hant ganthi, hag a voue laket er c'hloz hag en disc'hlao evit eur pennad. ●(1877) FHB (3e série) 9/72a. Ar vam zo beac'h varnezhi. En disclao e man.

    II. Loc. adv. Glav-disglav : (Temps) à averses.

    (1977) PBDZ 784. (Douarnenez) glav-disklav, tr. «(temps) à averses, incertain.»

  • disglavañ
    disglavañ

    voir disglaviñ

  • disglavek
    disglavek

    adj. À l'abri de la pluie.

    (1732) GReg 5b. Abri à couvert de la pluye, tr. «lec'h disglavec

  • disglavenn
    disglavenn

    f. -où Abri de la pluie.

    (1870) FHB 288/215b. eun disheolen pe eun disc'hlaven. ●(1889) ISV 407. an tamig toen pe disc'hlaven a voa a zioc'h an or. ●(1890) MOA 101b. Abri naturel contre la pluie, tr. «disglavenn f.»

    (1909) FHAB C'hwevrer 46. hon disklaven genta. ●(1913) FHAB Ebrel 122. sevel, ar c'henta ar gwella, eun disc'hlaven da C'houel ar Bleun-Brug. ●(1925) FHAB Ebrel 144. mont dindan eun disc'hlavenn enk ha tenval. ●(1935) KANNgwital 387/39. a zioud an disglavenn. ●(1962) EGRH I 63. disglavenn f. -où, tr. « abri contre la pluie. »

  • disglaver
    disglaver

    voir disglavier

  • disglaverez
    disglaverez

    f. Gouttière.

    (1879) ERNsup 151. disc'hlaveres, dislao(e)res, gouttière, Trév[érec].

    (1927) GERI.Ern 109. disglaverez f., tr. «gouttière.»

  • disglavet
    disglavet

    adj. (en plt de la pluie) Qui a cessé.

    (1952) LLMM 32-33/133. (Douarnenez) Disklavet eo : tavet eo ar glav.

  • disglaviañ
    disglaviañ

    voir disglaviñ

  • disglavier
    disglavier

    m. –où / disglaver m. –ioù Parapluie.

    (1744) L'Arm 267b. Parapluie, tr. «Disslaouérr.. ouerion. m.»

    (1866) FHB 79/212a. hon euz bepred gan-eomp eunn dizglavier hag a zalc'h lec'h ive da eunn dizheolier. ●(1879) ERNsup 151. disc'hlaver, parapluie, abri pour les marchandises, Trév[érec].

    (1914) DFBP 235a. parapluie, tr «Disklaoier.» ●(1920) MVRO 43/4e. Krog ar galant en disklôer. ●(1931) VALL 530a. Parapluie, tr. «disglaoier, dis(g)lavier m. pl. ou.» ●ouvrez votre parapluie, tr. «stignit (ou digorit) ho tis(g)lavier.» ●(1934) BRUS 235. Un parapluie, tr. «un dislaùér

  • disglaviñ / disglaviañ / disglavañ
    disglaviñ / disglaviañ / disglavañ

    v.

    (1) V. intr. Se mettre à l'abri de la pluie.

    (1732) GReg 6a. Se mettre à l'abri de la pluye, tr. «Disglava. pr. disglavet. Disc'hlavi. pr. et

    (1869) FHB 237/224a. da zisc'hlavi dindan ar guez. ●(1876) TDE.BF 141a. Disglavi, v. n., tr. «se mettre à l'abri de la pluie.» ●(1879) ERNsup 151. dislôi, neut[re] Lohuec.

    (1904) DBFV 53b. dislaùein, v. n., tr. «se mettre à l'abri de la pluie.» ●(1924) BILZbubr 47/1121. Ped rummad a Lokiregiz a zo bet o tisheolia, o tiskloia dindan he deliou. ●(1925) KANNgwital 275/9. o peus toennou da zisklavi, azioc'h ho penn. ●(1925) BRUD n° 11, 12, 14, 15, en 1963 par Emgleo Breiz, Brest, graphie et pagination différentes de l’édition de 1925, puis en 2003 une édition bilingue par Skol Vreizh préparée par Bernard Cabon)">BILZ 107. Kê da ziskloia en tilher.

    (2) Mont da zisglaviñ : aller se mettre à l’abri de la pluie.

    (1962) EGRH I 63. mont da zisglaviñ, tr. « aller se mettre à l’abri de la pluie. »

    (3) V. tr. d. Mettre à l’abri de la pluie.

    (17--) CBet 1382. gant-he m’hen dislavo, tr. «elles me serviront à la mettre à l’abri de la pluie.»

    (1866) FHB 89/290b. eun doen evit he zisc'hlavi. ●(1879) ERNsup 151. dislôi, act[if] Lohuec. ●(1883) MIL 146-147. eun doen evit diskloia he skeuden. ●(1889) ISV 478. unan euz ar friou-ze a hanver mouger-goulou, hag a c'hell disc'hlavi, dizheoli ha goudori ar re en em gaf en ho c'hichen.

    (1910) MBJL 87. pep-hin anê dindan eul lochig savet a ratoz evit hen disc'hlavian. ●(1958) BRUD 4/59. teltennou dislivet o tisheolia pe tisglavi tôliou hir.

  • disgodal
    disgodal

    v. intr. (en plt de poules) Caqueter après la ponte. cf. godal

    (1890) MOA 163b. Chanter après avoir pondu (parlant de poules), tr. «disgodal, v. n.» ●195a. Crier comme les poules qui ont pondu, tr. «disgodal, v. n.»

  • disgra
    disgra

    m.

    (1) Défaite, destruction.

    (1927) GERI.Ern 110. disgra m., tr. «Défaite, destruction.»

    (2) Débarras, renvoi.

    (1927) GERI.Ern 110. disgra m., tr. «débarras, renvoi.»

  • disgraenn
    disgraenn

    f. Défaite.

    (1903) MSLp xii 286. disgraen s. f. «défaite» (Combeau) Mil. ms.

  • disgras
    disgras

    m. Disgrâce.

    (1659) SCger 44b. disgrace, tr. «disgracç

  • disgrasiañ
    disgrasiañ

    v. tr. d. Disgracier.

    (1854) MMM 219. Constanç a zisgrâcias ar re guenta.

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...