Devri

Recherche 'b...' : 5779 mots trouvés

Page 74 : de bouetaer-2 (3651) à bouilhant (3700) :
  • bouetaer .2
    bouetaer .2

    voir boueter .1

  • bouetaer / boueter .1
    bouetaer / boueter .1

    m. –ion

    (1) Celui qui alimente une machine, serveur.

    ●(1909) FHAB Mezheven 183. ar boetter a voette hardis. ●(1916) KZVr 187 - 01/10/16. boetaer, tr. «celui qui alimente (une machine).» ●(1927) GERI.Ern 57. boetaer m., tr. «celui qui alimente (une machine).» ●(1949) KROB 17/13. ar bouetaer a freuz an hordenn, lonket hep dale gant an dornerez. ●(1996) VEXE 179. Le difreter défait les gerbes en les secouant (…) et les passe, ni trop, ni trop peu à la fois, au boueter (celui qui nourrit) chargé d’alimenter la machine.

    (2) Personne qui mange beaucoup.

    ●(1962) EGRH I 17. boueter m. -ien, tr. « qui mange beaucoup. »

  • bouetaj
    bouetaj

    m. Fourrage.

    ●(1849) LLB 1187-1188. loned (…) / Duehoh doh er bouitaj hag en er ag er vro. ●(1878) BAY 13. bouitaj, tr. «matière à nourrir.» ●(1897) EST 85. n'en dès bouitaj druoh.

    ●(1904) DBFV 28a. bouitaj, boétaj, tr. «pâture, nourriture des bestiaux, verdure.» ●(1907) VBFV.fb 45b. fourrage, tr. «bouitaj, m.»

  • bouetañs
    bouetañs

    f.

    (1) Nourriture.

    ●(1767) ISpour 302. el ur peure é oulenn é fouittance.

    (2) Vivres.

    ●(1977) PBDZ 749. (Douarnenez) bouetañs, tr. «des vivres.»

  • boueter .2
    boueter .2

    voir bouetaer

  • boueter / bouetaer .1
    boueter / bouetaer .1

    m. Mangeoire.

    ●(1948) LLMM 8/65. (Ar C'hab) Boueter g. prezeb.

  • boueterezh
    boueterezh

    m. Action de nourrir.

    ●(1962) EGRH I 17. boueterezh m., tr. « action de nourrir, de servir la machine à battre. »

  • bouetet
    bouetet

    adj.

    (1) Qui a pait.

    ●(1499) Ca 23b. Jtem cibatus cibata cibatum. gallice peutz. britonice boetet.

    (2) Repu.

    ●(c.1500) Cb 27b. Item cibatus / ta / tum. g. repeutz. bri. boetet.

  • bouezh
    bouezh

    voir mouezh .1

  • bouf
    bouf

    m.

    (1) Bouffissure, gonflement.

    ●(1927) GERI.Ern 60. bouf m., tr. «bouffissure, gonflement.»

    (2) Ar bouf eus al laezh : la crème du lait.

    ●(1927) GERI.Ern 60. ar bouf eus al lêz, tr. «la crème du lait.» ●(1931) VALL 169a. Crème, tr. «bouf (eus al leaz).»

    (3) fam. (La) meilleure part.

    ●(1927) GERI.Ern 60. ar bouf, tr. «la meilleure part.»

  • boufad
    boufad

    s. –où Bouffée.

    ●(c.1718) CHal.ms i. bouffeê de uent, tr. «cahoüat, gohat, bouffat aüel taan, bouffadeu, gohadeu, cahoüadeu, tantat bouffée de feu.»

    ●(1904) DBFV 27b. boufad, s. pl. eu tr. «boufée (de vent, de feu) (Ch. ms).»

  • boufam
    boufam

    f./m. –ed Bonne-femme.

    ●(1790) MG 333. ur goh bonn-famm.

    ●(1876) RECe III 233. är vounefam dë lariet t'ai, tr. «la bonne femme s'en vint leur dire.»

    ●(1905) DIHU 1/16. Petra e faut d'oh hui, boufamig, e houlenas ean get hi ? ●(1906) DIHU 9/157. avizeu mat er boufam ! ●(1906) DIHU 18/294. ur boufam é klash hé bouid. ●(1912) DIHU 83/69. ne oé ket mui anat erbet ag er boufam. ●(1925) SFKH 20. Er boufam e ouilé…

  • boufañ
    boufañ

    v.

    (1) Enfler.

    ●(1927) GERI.Ern 60. boufa v. a., tr. «enfler.»

    (2) Gonfler de vanité.

    ●(1927) GERI.Ern 60. boufa v. a., tr. «gonfler de vanité.»

  • boufantig
    boufantig

    m. Vaniteux.

    ●(1927) GERI.Ern 60. boufantig m., tr. «vaniteux.»

  • boufare
    boufare

    m. boufareion

    (1) Bouvier.

    ●(1732) GReg 113b. Bouvier, qui a soin des bœufs, & des vaches, tr. «Bouffare. p. bouffaréyen, bouffaregued.»

    (2) Rustre.

    ●(1732) GReg 113b. Bouvier, grossier, rustre, mal-propre, tr. «Bouffare. p. bouffareyen, bouffaregued.»

  • boufegez
    boufegez

    f. -ed Femme très ronde.

    ●(1962) EGRH I 17. boufegez f. -ed, tr. « femme ronde de partout, surtout avec de grosses joues. »

  • boufet
    boufet

    voir pennboufet

  • boufiñ
    boufiñ

    voir pennboufiñ

  • boufon .1
    boufon .1

    adj.

    (1) (en plt de propos, d'attitudes, etc.) Inconvenant.

    ●(1838) OVD 156-157. Bout-zou certæn libertéeu beye, boufon ha rai dinér. ●Bout-zou libertéeu aral (...) péré nen dint quet hemb quin boufon, mæs dishonneste. ●169. en amité fol ha boufon-zé. ●220. un deværrance quer bouffon ha quer sod !

    (2) Débauché.

    ●(c.1785) VO 50. perac é hoai er-ré-hont quer boufon, hac er-ré-ze quer posét.

    (3) Vantard.

    ●(1915) HBPR 33. Eun tammik oa boufounik. Pa oa votet al lezen eneb an iliz e prenas dillad eskob hag e tiskueze anezo en eur en em bompadi.

    (4) Bezañ boufon ouzh ub. : être brutal envers qqn.

    ●(1962) TDBP II 56. Hennez a oa boufon ouz ar vugale, tr. «il était brutal envers les enfants.»

  • boufon .2
    boufon .2

    m. –ed

    (1) Boufon.

    ●(1744) L'Arm 24a. Badin, tr. «Bouffon.. nerion. m.» ●34b. Bouffon, tr. «Bouffon.»

    ●(1904) DBFV 27b. boufon, m. pl. ed, tr. «boufon, farceur.»

    (2) Roue boufon : roi de comédie.

    ●(1904) DBFV 27b. roué boufon, tr. «roi pour rire, roi de comédie.»

    (3) Débauché.

    ●(1838) OVD 169. Chetu é péh fæçon er vâmérion (...) e grède étré d'hai é ma er brassan bouffonèd-é en dud parfæetan.

    (4) Bezañ boufon gant an holl : être le valet de tous.

    ●(1971) BAHE 68/24. Bezañ sellet evel mevel ha servijer an holl. Boufon gant an holl a zo heñvel ster.

  • boufonaj
    boufonaj

    m. Farces.

    ●(1821) SST 157. er boufonage.

  • boufonal
    boufonal

    voir boufoniñ

  • boufoner
    boufoner

    m. –ion =

    ●(1710) IN I 243. hac an dud libertin a dremen evit ar re vertuzussa entrezo ar re pere eo ar boufounerien vrassa.

  • boufonerez
    boufonerez

    f. –ed Boufonne.

    ●(1744) L'Arm 24a. Badine, tr. «Bouffonneréss.. ézétt. f.»

  • boufonerezh
    boufonerezh

    m. –où

    (1) Bouffonnerie.

    ●(1633) Nom 9b. Mimus : Farce : Farçc, bouffounerez.

    ●(1710) IN I 281-282. Lacat unan da goueza, duaat eguile, picat un all, hegal ouz ur foll, quementse ne deo nemet ur boufonerez. ●(1710) IN I 282. (…) ûr boufônerez. ●(1744) L'Arm 24a. Badinage, tr. «Bouffonnereah. m.» ●34b. Bouffonerie, tr. «Bouffonnereah.. heu. m.»

    ●(1869) SAG 285. na d'oun bet enem gollet er veach-ze, leun a voufounerez.

    ●(1904) DBFV 27b. boufonereh, m. pl. eu, tr. «bouffonnerie, farce.» ●(1907) BSPD II 441. tremén en dé-sé é hobér bouffonereh èl pe ne vehé ket bet hoah achiù malardé.

    (2) Attitude déplacée ; indécence.

    ●(1727) HB 283. Oc'h e dreti gant goaperez / Ha gant cals a voufonerez. ●(1767) ISpour 96. Dré enn deornn, bouffonnereah, tastonereah. ●(1790) PEdenneu 86. él libertinage, ér bouffonereah, én débauche.

    ●(1841) IDH 47. mar dér betag er bouffonnereah hag en hoarieu dijauge ?

    (3) Geste, attitude déplacé, indécent, obscène.

    ●(1838) OVD 155. en hoarieu dourne (...) é mesque er sorte boufonnereaheu-zé. ●(1839) BESquil 495. hum zihuen doh er bocqueu, doh en hoarieu dourne, doh er bouffonnereaheu digampen. ●169. louyet pé dré ur bouffonereah, pé dré zeviseu tinér. ●(1841) IDH 47. En Hantis hag er bouffonnereaheu.

    (4) Geste brutal.

    ●(1787) PT 5. Int em anjuliou guet boufonereaheu.

    (5) Vantardise.

    ●(1909) KTLR 102. setu aze boufounerez.

  • boufonez
    boufonez

    f. –ed Bouffonne.

    ●(1744) L'Arm 34b. Bouffone, tr. «Bouffonéss.»

    ●(1904) DBFV 27b. boufon, m. –éz pl. ed, tr. «bouffon, farceur.»

  • boufoniñ / boufonal
    boufoniñ / boufonal

    v.

    I. V. tr. d. Brutaliser.

    ●(c.1825-1830) AJC 2015. boufoned e oamp en eur feson gantan. ●2098. eharivas an tempest don boufonin a daré. ●3047. boufoned even gand ar send ha foetet gand an nele.

    ●(1968) LOLE 70. treitouret na boufonet den ebed. ●132. boufonet (T[regor]) = merzeriet.

    II. V. intr.

    (1) Faire le bouffon.

    ●(1744) L'Arm 24a. Badiner, tr. «Bouffonnein.» ●34b. Bouffoner, tr. «Bouffonein.» ●419a. Badinement, tr. «Eénn-ur boufonnein.»

    (2) Boufoniñ gant ub. : s'amuser avec qqn.

    ●(1856) GRD 136. jamæs merh fur hag honest n'hum laca de hoari na de vouffonnal guet er bautrèd.

    ●(1904) DBFV 27b. boufonein, v. n., tr. «bouffonner, s'amuser.»

    III. V. pron. réci. En em voufoniñ : se carresser sexuellement.

    ●(c.1785) VO 137. Gùélein e rait partout, ré youanq é spécial (...) doh hum vouffonein. ●(1790) MG 346. Un noz ean e yas guet-hi én ti, hac ind e hum laquas ou deu de hum vouffonein doh en daul.

  • boug
    boug

    m. Faucille pour émonder.

    ●(1876) TDE.BF 65a. Boug, s. m., tr. «Faucille pour couper les branches.»

  • bouga
    bouga

    s. Épouvantail.

    ●(1628) Edern (ADBR tome 77) p. 615sq. Un peu avand 1630 / les bouga a la barbe jausne poyront la rante / Un beau gascon (édit. : gaston) moult besoignera / et la Croix Rouge par luy de couleur changera // goude glao bras armou noaz a dra sur / meur a bouga barbel a druillur / hac en oz Bro a changeo stil / Rac muy e guit cant mil a bresillo, tr. Gwennole Le Menn « Après de grandes pluies (viendront) des armes cruelles certainement / Beaucoup d’épouvantails barbus (?) viendront glorieusement / Et dans votre pays changeront le manière d’être / Car plus de cent mille (hommes) ils mettront en pièce ».

  • bougaran
    bougaran

    s. (textile) Bougran.

    ●(14--) Jer.ms 241. Cant ostat, cant satyn, cant bougaryn dram le / Cant courser, cant genet haparasonet a se, / Cant gryffunt hep faut quet, ha gra ouzyff trete., tr. « Cent (pièces) d’ostade, cent de satin, cent de bysse, sur mon serment, / Cent coursiers, cent genets, caparaçonnés de cela, / Cent gerfauts, sans aucune faute, et fais avec moi (un) traité ». ●(1499) Ca 24b. Bougaran. g. bougeran.

    ●(1732) GReg 108a. bougaran. bougaren, tr. « Bougran, toile forte et gommée ». ●(1744) L'Arm 26b. Barracan, étoffe tissuë de poil-de-chevre, tr. «Bouracan. m.» ●35a. Bouracan, tr. «Bouracan. m.»

  • bougasin
    bougasin

    m. (textile) Boucassin.

    ●(1827/29) VSA 623. eroched a vige bougasin gros. ●(1884) MELu III 261. Ninseio a oa war-n-he oa gred gand bougasin, tr. «Avec des draps qui étaient fait de boucassin.» ●(18--) GBI II 548. Met lienn-stoup ha bougasinn, tr. «mais seulement de la grosse toile d'étoupe.»

    ●(1912) MELU xi 361. eur zac'h bougasin, tr. «un sac de grosse toile.» ●(1969) BAHE 60/28. un doare danvez bougasin.

  • bougenn
    bougenn

    f. –où d. divvougenn

    (1) (anatomie) Joue.

    ●(c.1718) CHal.ms ii. Ioüe, tr. «a sarz[eau] boucel, diuoucel, ailleurs bouguen diuouguen Iot, dijot.» ●(1732) GReg 544a. Joue, tr. «Bouguenn. p. bouguennou. divouguenn.» ●(1744) L'Arm 34a. Bouffer, tr. «Huéhein enn ihuë vougueenn.» ●206b. Jouë, tr. «Bouguënn.. neu.» ●(c.1785) VO 95. lihuét ha fardét hé divouguèn.

    ●(1804) RPF 116. hou divouguèn claüet ha scaret guet en dareu. ●(1829) CNG 101. Que ne oai é vouguên blocet. ●105. é zivouguên zou ol goleit a oêt. ●(1844) DMB 84. Rûoh é tei hou tivoughen. ●(1861) BSJ 100. hou scoin ar ur vouguen.

    ●(1904) DBFV 27b. bougen, f. pl. –nneu, duel divougen, tr. «joue.» ●(1907) BSPD II 342. Petra é deit devout en divougen hont. ●(1913) AVIE 82. ar ha vougen deheu. ●(1927) GERI.Ern 61. bougenn f. pl. ou, du. divougenn, tr. «Joue.» ●(1937) DIHU 310 Ebrel 245. É ta ma mam a flastrein ar mem bougenneu deu baùad hag en des groeit dein guélet dirak men deulagad kement a ouleu èl ma vè ar en aotér de sul bras er Rozér. ●(1940) DIHU 352 Henoal 147. Hé bougenneu bolzet get hé bégad, e vinhoarhé, get ur blijadur lipous, doh er marù éh oè marsé é lonkein.

    (2) (architecture) Bougenn dor : montant de porte.

    ●(17--) TE 73. Mæs commandét en doai dehai drès peb-tra bout sourcius de verchein bouguên ou doreu guet goaid en Oén.

  • bougennad
    bougennad

    f. –où

    (1) Gifle, soufflet.

    ●(1732) GReg 879a. Souflet, coup de la main étendue sur la joüe, tr. «bouguennad. p. boguennadou.»

    ●(1927) GERI.Ern 61. bougennad f., tr. «soufflet.»

    (2) Reiñ, distagañ, diaveliñ ur vougennad da, gant, ouzh ub. : donner une gifle, un soufflet à qqn.

    ●(1732) GReg 115b. Il lui a donné un soufflet à tour de bras, tr. «ur bouguennad èn deus diavelet dioutañ.» ●879a-b. Donner un souflet, tr. «Rei ur bouguennad da ur re.»

    ●(1861) BSJ 224. ur mehuel e oé inou e zistag ur vouguennat guet Jesus.

  • bougenneg
    bougenneg

    m. bougenneion Homme qui a de grosses joues, mouflard.

    ●(1732) GReg 545a. Jouflu, uë, qui a des grosses jouës, tr. «Bougennecq. p. bouguénnyen.»

  • bougennegenn
    bougennegenn

    f. –ed Femme joufflue.

    ●(1744) L'Arm 246b. Moussarde, tr. «Bougênnêguenn.»

  • bougennek
    bougennek

    adj. Joufflu.

    ●(c.1718) CHal.ms ii. Ioufflu, tr. «bouguennec, Iottus.» ●(1744) L'Arm 207a. Jouflu, tr. «Bouguénêc.»

    ●(1904) DBFV 27b. bougennek, adj., tr. «joufflu.» ●(1927) GERI.Ern 61. bougennek adj., tr. «joufflu.» ●(1931) VALL 408a. Joufflu, tr. «bougennek.» ●(1934) BRUS 139. Joufflu, tr. «bougennek.»

  • bougev
    bougev

    voir mougev

  • bougre
    bougre

    m. –ed

    (1) Bougre.

    ●(1936) IVGA 43. ar paour kaez bougreed. ●45. bougreed an amzer wechall. ●172. eur paour kaez bougar. ●(1947) YNVL 63. ar paour-kaezh bougar. ●(1971) CSDC 80. Truez a gemeras deus ar polkez bouger. ●(1973) AMED 11. ar paolkez bougret.

    (2) Toull ar bougre : trou fait au milieu de la bouillie pour y mettre le beurre à fondre.

    ●(1896) GMB 703. pet[it] tréc[orois] toul ë bouger, trou qu'on fait au milieu de la bouillie, pour y mettre du beurre.

  • bougrez
    bougrez

    f. –ed Bougresse.

    ●(1790) MG 305. ha doh hé hanhuein diaulès, stronq, bougrès, qi ahurtet, ha cant-anjuli èl-ce.

  • bougrin
    bougrin

    s. Bougran.

    ●(1744) L'Arm 34b. Bougran, tr. «Bougrin. m.»

  • bouienn
    bouienn

    f. (entomologie) Taon. cf. boulienn, moui.

    ●(1766) MM 170-172. pa grogas bouyen è lostou / quement beoc'h a yoa er c'harter / ma tirol-jont oll el leurguér, tr. «quand la mouche se prit aux queues de tout ce qu'il y avait de vaches en ce coin de pays, tellement qu'elles coururent épaves toutes sur le placître.»

  • bouig
    bouig

    m. enfant. Sein.

    ●(1889) CDB 144. O c'houl bara digant tata / Ha boïk, boïk, boïk digant maman ? tr. «Demander du pain à leur père, / Ainsi que du lait à la mère ?»

    ●(1910) YPAG 5. Pa vo arru ho mam er gêr, e roo bouik d'ac'h. ●(1975) BAHE 87/11. Ma jez, eme Señtig, en deus un tamm brav a vouïg ivez...

  • bouilh .1
    bouilh .1

    adj.

    I. Adj.

    A. Attr./Épith.

    (1) Pétillant, vif.

    ●(1744) L'Arm 281a. Petillant, te, vif, tr. «Bouill.»

    ●(1861) BSJ 28. Ar er hroaidur adorabl é taulant selleu quer bouil, hag en tostan dehou ma hellant en hum daulant ar ou deuhlin. ●(1891) CLM 20. En tan bouil-cé e reneué er vuhé ér mambreu. ●(1896) HIS 46. deulagad bouil dehon.

    ●(1902) LZBg Mae 117. Bouill bras e oé [en eutru Pièr-Loeiz Alain]. ●(1903) JOZO 87. Sonn el en derù ha freù ha bouill el gué é bleu ! ●(1904) DBFV 27b. bouilh, adj., tr. «bouillant, vif, fringant, pétillant.» ●(1904) LZBg Du 258. é spered un dén bouil. ●(1906) HIVL 163. deu lagad bouill, digor bras get hou. ●(1907) BSPD II 342. Men é ma en deulagad braù hont e oé kel luem ha ker bouilh guéharal ! ●(1912) BOEG 148. Ker bouill èl men dé bet biskoah. ●(1919) BSUF 38. É sell bouill.

    (2) (Caractère) vif, impétueux.

    ●(1841) IDH 9. hou caractér bouille ha berhuidant dré natur.

    ●(1904) DBFV 27b. bouilh, adj., tr. «emporté, irrascible.» ●(1913) THJE 8. Betag nezé oé bet perpet bouill ha joéius.

    (3) Courageux.

    ●(1744) L'Arm 81a. Courageux, tr. «Bouille.»

    ●(1904) DBFV 27b. bouilh, adj., tr. «actif, courageux.»

    (4) (Esprit) brillant.

    ●(1839) BESquil 527. El m'en doé un isprid bouil ha digueor. ●(1839) BEScrom 220. èl m'en doé ur sperèd luem ha bouil, ean e vourré é mesque er hompagnoneaheu bras.

    ●(1904) DBFV 27b. bouilh adj., tr. «(esprit) brillant.»

    (5) (beaux-arts) Ce qui rehausse.

    ●(1744) L'Arm 330a. Rehauts, tr. «Er-péh e zou bouillan énn un daulênn. m.»

    B. Épith. Komz bouilh : saillie, trait d'esprit.

    ●(1744) L'Arm 346a. Saillie (...) Expression frapante, tr. «Comss-bouill. f.»

    II. Adv.

    (1) Gwelout bouilh : bien voir.

    ●(1787) PT 3. mé uél bouill, me uél sclèr.

    (2) Sellout bouilh ouzh ub. =

    ●(1906) DIHU 10/168. Bout oé lod kaer ag er bautred / E sellé bouill doh ein. ●(1922) EOVD 97. ha déjà ean e sell bouill doh-emb.

    (3) Courageusement.

    ●(1744) L'Arm 81a. Courageusement, tr. «Bouille.»

    ●(1904) DBFV 27b. bouilh, adv., tr. «vivement, courageusement.»

  • bouilh .2
    bouilh .2

    m. –où

    I. concret

    A. (domaine liquide)

    (1) Effervescence, mousse, pétillement.

    ●(1732) GReg 644a. Mousse de Biere, &c. les petits bouillons qui y surnagent, tr. «ar boüilh.» ●(1744) L'Arm 291a. Petillement, tr. «Bouill ; berhuë ; Tarh : Saille. m.»

    ●(1890) MOA 230a. Écume de la bière, tr. «bouill ar bier (T[régor] C[ornouaille]).»

    ●(1904) DBFV 27b. bouilh, m., tr. «pétillement.»

    (2) Bouilh dour : jaillissement d'eau.

    ●(1732) GReg 108b. Boüillon d'un jet d'eau, tr. «Bouilh-dour. p. bouilhou.»

    ●(1890) MOA 227a. Rejaillissement d'eau, tr. «bouill-dour, m.»

    (3) Bouillon (de sang, etc.).

    ●(1732) GReg 108b. Boüillon de sang, tr. «Bouilh-goad. p. bouilhou-goad.» ●Le sang sortoit à gros boüillons de sa plaïe, tr. «ar goad a ziredé a vouilhou bras eus e c'houly.»

    ●(1932) BSTR 208. pa zantis eur bouilh ne ouzoun ket petra o tont d'am ginou.

    (4) Reiñ bouilh : faire mousser (bière, etc.).

    ●(1732) GReg 644a. Mousser, faire venir de la mousse au vin, à la bière, en versant dans le verre, tr. «Rei bouilh d'ar guïn, pe d'ar byer, &c.»

    ●(1927) GERI.Ern 61. rei bouilh da, tr. «faire mousser (la bière).»

    (5) Penn bouilh : source d'eau chaude.

    ●(1464) Cms (d’après DEBm 352 & GMB 76). penn bouyll, eau chaude qui jaillit de terre. ●(1499) Ca 155a. Penn boyll. g. cest eaue chaude qui sourt de terre comme baingz natureux. ●(c.1500) Cb. Penn boyll. als euyenen. ga. eaue chaude qui sourt de terre comme baing naturel.

    B. (autres fluides)

    (1) Bouilh moged : bouffée, jet de fumée.

    ●(1710) IN I 182 [lire : 192]. e tisparissont evel ur bouil moguet en ear. ●(1732) GReg 107a. Bouffée de fumée, tr. «bouilh-mogued. p. bouilhou-mogued.»

    ●(1864) SMM 68. Petra a lavar ar maro ? Ar vuez, emezi, so eun ure, eur skeud, eur bouil moguet. ●(1869) FHB 248/306a. Tenn eur bouil moget bennag euz ar c'horn-butun-ma.

    ●(1910) MAKE 78. e gorn en ehanas tamm da zislounka bouilhou-moged. ●(1919) BUBR 4/106. bouilhou moged du. ●(1927) GERI.Ern 61. bouilh, tr. «une vapeur (moged de fumée).»

    (2) Bouilh tan : bouffée de feu.

    ●(1732) GReg 107a. Bouffée de feu, tr. «bouilh-tan.»

    (3) Bouilh-avel : souffle, bouffée de vent.

    ●(1732) GReg 107a. Bouffee, agitation de l'air, & passagere, tr. «bouilh-avel. p. bouilhou-avel.»

    (4) Éruption.

    ●(1931) VALL 270b. éruption (subite), tr. «bouilh.»

    II. abstrait Accès (de colère).

    ●(1732) GReg 336a-b. Emportement, transport de colere, tr. «ur bouilh-coler. p. bouilhou-coler.» ●935a. Transport de colere, tr. «boüilh coler. p. boüilhou coler.»

    III.

    Tremen evel ur bouilh moged : voir moged.

  • bouilh .3
    bouilh .3

    m.

    (1) Bel homme.

    ●(1936) PRBD 207. Hen, eur bouilh den, askornet mar, livet kaer, drant ha seder evel eun den yac'h-pesk. ●(1943) FHAB Meurzh/Ebrel 269. Eur bouilh (en bigoudennie) = un bel homme. ●(1944) GWAL 165/312. (Ar Gelveneg) ur bouilh a zo ur paotr brav. (...) klevout a reer ivez «ur bouilh den».

    (2) par antiphr. Homme sale.

    ●(1944) GWAL 165/312. (Ar Gelveneg) Met, diwar c'hoap e c'heller lavarout ivez d'un den divalav pe lous : «bez' out ur bouilh !»

  • bouilh-ha-bouilh
    bouilh-ha-bouilh

     adv. Chancelant.

    ●(1958) BRUD 5/33. Krog e moue al loan e teuas Job ar Marichal bouilh ha bouilh gand ar gazeg. ●24. Bouilh ha bouilh adarre. N'edo ket re blomm mui war e gilhorou.

  • bouilhaat
    bouilhaat

    v. intr. Se ragaillardir.

    ●(1927) GERI.Ern 61. bouilhaat, tr. «devenir (plus) gai, se ragaillardir.»

  • bouilhad
    bouilhad

    m. –où

    (1) Bouffée (de fumée).

    ●(1869) FHB 222/104a. eur segalen en he c'hinou, hag e loske bep en amzer bouilladou moget. ●(1869) FHB 250/327b. hag a zach bouilladou moget. ●(1870) FHB 294/258b. Pa dennaz he huanad diveza, eur bouillat tan a zavaz huel en ear.

    ●(1927) GERI.Ern 61. bouilhad, tr. «une vapeur (moged de fumée).»

    (2) Averse. cf. bouilhard

    ●(1870) FHB 305/350b. sourradou avel ha bouilladou glao. ●(18--) SAQ I 131. bouilladou glao.

    (3) Tempête.

    ●(1904) DBFV 27b. bouilhad, bouilhard, m. pl. eu, tr. «tourbillon, orage, tempête (au propre et au figuré).»

    (4) sens fig. Bouilhad karantez : élan du cœur, de tendresse.

    ●(1868) FHB 194/300a. ar bouilladou carantez-ze a zao euz oc'h oll galonou.

  • bouilhañ / bouilhiñ
    bouilhañ / bouilhiñ

    v.

    (1) Pétiller.

    ●(1927) GERI.Ern 61. bouilha V[annetais] bouilhein v. n., tr. «pétiller.»

    (2) Abonder, pulluler.

    ●(1927) GERI.Ern 61. bouilha V[annetais] bouilhein v. n., tr. «abonder, pulluler.»

  • bouilhant
    bouilhant

    adj.

    (1) =

    ●(1744) L'Arm 330a. Rehauts, tr. «Er-péh çou bouillan énn unn daulênn.»

    (2) Adv. Très.

    ●(1977) PBDZ 261. (Douarnenez) fresk-bouilhen, tr. «très frais.»

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...