Devri

Recherche 'bo...' : 1221 mots trouvés

Page 19 : de bounezhet (901) à bourboutin (950) :
  • bounezhet
    bounezhet

    adj. (en pl. de qqn) Rassasié.

    ●(1896) HIS 99. hag a pe oent bounéahet ol.

    ●(1913) AVIE 79. Malloh arnah hui hag e zou bounèhet, rak ma hou pou nan. ●133. Ha pen dint bounehet. ●(1921) GRSA 187. Bouneahet é aben (...) ha hoant erbet n'en des mui de zèbrein. ●(1928) DIHU 207/133. ken e oent bet bouneahet ha stanbouhet.

    ►sens fig.

    ●(1921) GRSA 191. bouneahet a zisplijadurieu.

  • bounezhiñ
    bounezhiñ

    v.

    (1) V. tr. i. Bounezhiñ ouzh : s'écœurer de qqc.

    ●(17--) TE 78. imbèr ind e vouneahas doh-t'ou [er Mann]. ●107. Boneahét-omb a uerço doh er bouéd scan e rér demb.

    ●(1896) HISger 1. Bounéahein, tr. «rassasier.»

    ●(1903) EGBV 72. bouneahein, tr. «rassassier (sic) jusqu'au dégoût.» ●(1904) DBFV 28b. bounéahein, bonéahein, v. a., tr. «rassasier.»

    (2) V. intr. =

    ●(1792) CAg 89. Pèed œvre mad lausquet ?… er galon ë vouneah / E cleüet qu'el lies conze ag er crecheneah.

    ●(1835) CAg 89. Ped oevr mad lausquet ?.. er galon e vonneah / E cleuet quel liès conz ag er grechéneah. (d'après ADBR 1903 p. 175).

    ●(1904) DBFV 28b. bounéahein, bonéahein, v. n., tr. «être rassasié.»

  • bount
    bount

    m. & adv.

    I. M.

    A.

    (1) Action de pousser sur qqc.

    ●(1903) MBJJ 109. bout ha jech.

    (2) Taol-bount : poussée.

    ●(1902) PIGO I 174. mez an nor ne oa ket prenet ; 'n eun tol bout e tigoraz. ●(1910) MBLD 159. evit harz ouz an tôlio bout a deu deus kreiz ar bobl. ●(1924) BILZbubr 41/951. Eun tôl bout war an nor.

    (3) Mise.

    ●(1904) DBFV 29b. bout, m., tr. «mise, action de mettre.»

    (4) Action de repousser.

    ●(1904) DBFV 29b. bout, m., tr. «action de repousser.»

    B. (botanique)

    (1) Jeune pousse d'un arbre.

    ●(1902) PIGO I 223. ar boutou-ze a gresk ; delio a ziwan warne.

    (2) Germe (de pomme de terre).

    ●(1933) ALBR 23. avalou-douar gant o boutou. ●74. avalou-douar gant boutou teo ha berr bet laket da gellida adalek miz du.

    II. Loc. adv. Bount-divount : l'un poussant l'autre, se bousculant.

    ●(1941) SAV 19/23. o skampa kuit bunt-divunt. ●(1942) VALLsup 139a. qui reçoit et donne des poussées, tr. «bunt-divunt.» ●(1955) STBJ 119. bunt-divunt hag o stoka an eil ouz egile, e tilammas ar bardonerien war-zu ar c'hê.

  • bountad
    bountad

    m. –où

    (1) Bourrade, poussée.

    ●(1869) FHB 236/211b. en doa roet eur buntad d'in. ●(1874) FHB 498/222b. Neuze evit ober pez d'ar paour kez coz, e roaz eur bountad d'ar vreac'h a zalc'he an tas. ●(1878) EKG II 322. Ar re-man a roaz d'ezhan eur buntad-all.

    (2) (botanique) Pousses (de plantes).

    ●(1855) BDE 256. Gourien Jessé en dès groeit boutad.

    ●(1904) DBFV 29b. boutad, m., tr. «bouture.»

    (3) Traite.

    ●(1904) DBFV 29b. boutad, m., tr. «une traite.»

    (4) Bountad etre : distance entre.

    ●(1904) DBFV 29b. boutad, m., tr. «distance (étré) entre.»

  • bountadeg
    bountadeg

    f. –où Poussée collective.

    ●(1927) GERI.Ern 62. bountadeg f., tr. «poussée de plusieurs.» ●(1942) VALLsup 139a. Poussée d'une foule, tr. «buntadeg f.» ●(1943) VKST Meurzh/Ebrel 251. Buntadeg ha sachadeg a vez da heul, gwir eo.

  • bountadenn
    bountadenn

    f. –où Bourrade, poussée.

    ●(1894) BUZmornik 358. Abarz ar fin zoken e roaz d'ezhan eur vountadenn hag her pilaz enn eur bern pri-raz.

    ●(1927) GERI.Ern 62. bountadenn f., tr. «poussée (d'un seul).»

  • bountadur
    bountadur

    m. –ioù Constipation.

    ●(1931) VALL 147b. Constipation, tr. «bountadur T[régor] m.»

  • bountañ / bountek / bountiñ
    bountañ / bountek / bountiñ

    v.

    I. V. tr. d.

    A.

    (1) Bouter, pousser.

    ●(1499) Ca 25a. Boutaff. g. bouter. ●Boutaff en maes. g. hors bouter.

    ●(1659) SCger 66a. heurter, tr. «bunta.» ●95b. pousser, tr. «bunta.» ●134b. bunta, tr. «heurter.» ●(1732) GReg 746a. Pousser à faire tomber, tr. «Bunta. pr. buntet.» ●(1744) L'Arm 298b. Pousser, tr. «Boutein.»

    ●(1877) BSA 41. ar beleg bras Izacar her bountas en eun doare rust. ●(1889) SFA 56. avechou zoken e vezent buntet a daoliou skoaz.

    ●(1904) DBFV 29b. boutein, v. a., tr. «pousser, heurter, chasser, repousser, émettre, envoyer violemment, enfoncer, fourrer, exhaler.»

    (2) Fourrer, planter.

    ●(1732) GReg 337a. Emprisonner, tr. «Van[netois] bouteiñ er prison.» ●(1790) MG 182. Caër em bai bouttein youd én-ai.

    ●(1869) KTB.ms 14 p 19. Ma oe kasset e-meaz a daoliou treid, ha boutet er prizon.

    ●(1903) JOZO xiii. boutein lagout geton, malin-rous ! ●(1906) BOBL 23 juin 92/3a. Eur mezvier (…) a oa bet boutet e bidouf Ploueskat. ●(1909) TOJA 2. O ! gwasat bugel eo houman ! N'oun 'vit boutan seurt ebet en he fenn. ●(1925) SFKH 4. er boutet [é gorn pri] en é fiched. ●(1955) MIPO 5. ar 'forn ne domm ket trawalh, kaer em mez bouta keuneud ebarz.

    (3) Bountañ kuit : repousser (les attaquants, les ennemis).

    ●(1884) LZBt Mae 98. e ver deud abenn da vonta-kuid ann dagerien. ●(1896) HIS 79. Ol en éneberioñ e oé bet boutet kuit.

    (4) Bountañ ub. e-raok a : expulser qqn de.

    ●(1861) BELeu 12. boutein er Jesuitèd é raug ag en neu ranteleah.

    ●(1985) ADEM 14. (An Arradon) bountet oant eraog, kar baeent ket.

    (5) Bountañ ub., udb. a, er-maez a : expulser qqn, qqc. de.

    ●(1790) MG 36. ean e gueméras ur foêt guet en dud-hont, hag ou boutas ér mæz. ●293. dougeamb a er bouttein ér mæz a hur halon dré er péhet.

    ●(1861) BELeu 87. boutein er péhèd ér mæz ag ou haloneu. ●88. hui em bout ér mæz a me zy.

    ●(1904) DBFV 29b. boutein, v. a., tr. «mettre (kuit, ou ér méz, dehors).» ●(1985) ADEM 33. (An Arradon) vehent ket james bountet a Benboc’h, dam nann !

    (6) Boutañ mein gant, ouzh ub. : jeter des pierres à qqn.

    ●(1904) DBFV 29b. boutein, v. a., tr. «jeter (mein get ou doh), des pierres à).»

    (7) Flanquer (un coup).

    ●(1907) VBFV.fb 44a. flanquer, tr. «boutein.» ●(1907) VROJ 62. boutet get ou ur monjat. ●(1925) DIHU 163/213. hag e vouté geton mojadeu sonn.

    ►absol. Bountañ gant ub. : frapper, corriger qqn.

    ●(1914) MABR 36. A ! é han béan d'er gér de labourat / Boutet e vou genein hoah, mar ven devéhat !

    ►absol. Bountañ ganti : en mettre un coup.

    ●(1915) LILH 23 a Wengolo. Ken stank é en tauleu [kanon] ma kredér kleuet er mor é hudal… Er mitin-men drest pep tra é voutér geti…

    (8) Boutañ labour gant ub. : coller du travail à qqn.

    ●(1918) LILH 3 a Veurzh. é hon sur nen dei ket hañni d'em diranj na de voutein labour neùé genein…

    B. (en plt de plantes) Pousser, faire (des feuilles, des fleurs).

    ●(17--) TE 106. nameit hani [guialèn] Aaron, péhani en doai boutét bleu ha deliàu.

    II. V. tr. i. Pousser (sur qqc., sur qqn).

    ►absol.

    ●(1910) MBJL 163. kaer o deus boutan. ●(1996) CRYK 334. E voutek pe e sachek, tr. «Pour pousser ou tirer.»

    III. V. intr.

    (1) (en plt de plantes) Pousser.

    ●(1744) L'Arm 298b. Pousser, parlant des arbres, tr. «Boutein.»

    ●(1904) DBFV 29b. boutein, v. n., tr. «pousser, en parl. des plantes.» ●(1908) PIGO II 26. e-lec'h ma kane an evned ha ma voute bleuniou koant war ar glazennou. ●27. ne oar ket petra a vout 'barz ar parkou-man. ●(1907) BOBL 09 novembre 163/2e. greun pebr-gwen (a vout mesk an ed).

    (2) Germer.

    ●(1962) TDBP II 59. Eno e veze lakeet patatez da vouta, tr. «on y mettait des pommes de terre à germer.»

    (3) Bountañ betek : pousser, aller jusqu'à.

    ●(1867) BUE 203. boutomp bete kear Rom.

    IV. V. pron. En em vountañ.

    A. V. pron. réfl.

    (1) Se fourrer.

    ●(1838) OVD 82. ur gad é téhe é raug giboesserion, e hum voutas étré divar é varh. ●(1866) LZBt Gouere 161. En em voutan a rejomp ni, euz hon gwellan, e-mesk ar pakajo treo.

    ●(1906) DIHU 10/169. ean hum vout dré vesk en dud.

    (2) S'immiscer.

    ●(1838) OVD 122. péré (…) e hum voute én ur fæçon randonnus é mesque en dud aral.

    ●(1904) DBFV 29b. hum voutein, tr. «s'immiscer (é dans).» ●(1906) BOBL 06 octobre 107/2b. en em vounta stard er gwella plasou.

    (3) En em voutañ dre ar mac'h : s'enfoncer la foule.

    ●(1787) PT 87. hum voutein dré er vah hac er prèss.

    (4) En em vountañ a-raok : se pousser dans le monde.

    ●(1907) BSPD I 311. Un tad e larou berpet d'é groèdur hum voutein arauk ér bed… ér hargeu.

    B. V. pron. réci.

    (1) Se pousser mutuellement.

    ●(1849) LLB 1368-1370. en deu loen (…) / Kern doh kern, pen doh pen, en hum vout hemb arsaw.

    (2) Se bousculer.

    ●(1877) BSA 274. Eur vanden dud en em vounte dirac an ti m'en em gave ar plac'h iaouanc burzudus.

    (3) Se fourrer.

    ●(c.1718) CHal.ms ii. S'Intriguer, tr. «him vellein a het hac adrest him voutein par tout.»

    V.

    (1) Bountañ e viz en e lagad : voir biz.

    (2) Bountañ e fri : voir fri.

    (3) Boutañ e fri e revr ub. : voir fri.

    (4) Bountañ pennadoù en ub. : voir pennadoù.

    (5) Boutañ ub. el lann : voir lann.

  • bountek
    bountek

    voir bountañ

  • bountenn
    bountenn

    f. bountoù (botanique) Bouton de plante.

    ●(1904) DBFV 29b. bouten, f. pl. bouteu, tr. «bouton d'une plante.»

  • bounter .1
    bounter .1

    m. –ion Pousseur, personne qui pousse.

    ●(1744) L'Arm 298b. Pousseur, tr. «Bouttourr.. rerion. f.»

    ●(1904) DBFV 29b. boutour, m. pl. –terion, tr. «celui qui pousse.» ●(1910) MBJL 162. ec'h ê êzet goût e zo bouterien du-hont a-dre d'ê.

  • bounter .2
    bounter .2

    m. –ioù Chassoir.

    ●(1744) L'Arm 427b. Chassoir, tr. «Boutérr.. terieu. m.»

    ●(1904) DBFV 29b. boutér, boutoér, tr. «chassoir, repoussoir (l'A.).»

  • bounterez
    bounterez

    f. –ed Femme qui pousse.

    ●(1744) L'Arm 298b. Pousseuse, tr. «Boutteréss.. ézétt. f.»

    ●(1904) DBFV 29b. boutour, m. pl. –terion, f. –teréz, pl. ed,, tr. «celui qui pousse.»

  • bounterezh
    bounterezh

    m. Poussée.

    ●(1962) EGRH I 22. bunterezh m., tr. « poussée. »

  • bountet
    bountet

    adj. Bountet e gof : constipé.

    ●(1931) VALL 147B. Constipé, tr. «bountet e gof.»

  • bountiñ
    bountiñ

    voir bountañ

  • bourach
    bourach

    m. (botanique) Bourrache.

    ●(1744) L'Arm 17a. Aroche (herbe), tr. «Bourache. m.»

  • bourachez
    bourachez

    coll. (botanique) Bourrache.

    ●(1499) Ca 25a. Bourraches. g. idem. ●(1633) Nom 81a. Buglossum, offic. borago : borrache : bourrages.

  • bourbell .1
    bourbell .1

    adj. Qui a de gros yeux.

    ●(1659) SCger 133a. bourbell, tr. «qui a de gros yeux.»

    ●(1876) TDE.BF 67a. Bourbell, adj., tr. «Qui a de gros yeux.»

  • bourbell .2
    bourbell .2

    m. –eion Personne qui a de gros yeux.

    ●(1732) GReg 669b. Qui a de gros yeux, tr. «bourbell. p. bourbelléyen.»

    ●(1876) TDE.BF 67a. Bourbell, s. m., tr. «Qui a de gros yeux.»

    ●(1927) GERI.Ern 62. bourbell m., tr. «celui qui a de gros yeux, qui regarde fièrement.»

  • bourbell .3
    bourbell .3

    s. Globe des yeux.

    ●(1972) SKVT I 80. pennig e fri ha bourbell e zaoulagad. ●102. Paotr-Teo ne denne ket bourbell e zaoulagad diwar an tablezennoù chokolad. ●115. Hag e save davet e vamm bourbell e zaoulagad.

  • bourbelleg
    bourbelleg

    m. Personne qui a de gros yeux.

    ●(1876) TDE.BF 67a. Bourbellek, s. m., tr. «Qui a de gros yeux.»

    ●(1927) GERI.Ern 62. bourbelleg m., tr. «celui qui a de gros yeux, qui regarde fièrement.»

  • bourbellek
    bourbellek

    adj. Qui a de grands yeux.

    ●(1876) TDE.BF 67a. Bourbellek, adj., tr. «Qui a de gros yeux.» ●(1878) BAY 19. bourvellek, tr. «qui a de grands yeux.»

    ●(1927) GERI.Ern 62. bourbelleg m., tr. «celui qui a de gros yeux, qui regarde fièrement ; bourbellek adj.»

  • bourbl
    bourbl

    f. Brouhaha.

    ●(c.1718) CHal.ms ii. quand on entre dans la sale du palais, on entent un murmure que font tous les plaideurs, tr. «pentrer er sal' er pales, e cleüer un trous, ur voulb' a oura en ol processerion.»

    ●(1825) COSp 96. A pe gléuet (?) ur trouz (?) vourble benac, credet é cléuet cri horrible ur bobl counaret einep de Jesus.

    ●(1904) DBFV 28a. boulb, f., tr. «murmure confus, brouhaha (Ch. ms.).» ●(1919) DBFVsup 9b. bourbl (Arv[or] ou vourbl, f., tr. «bruit confus.» ●(1925) SFKH 19. Doh en drous, doh er vorb (écho) ag en treu é strakein, er vateh e zou deit de huélet. ●(1927) GERI.Ern 61. boulb, bourbl V[annetais] f., tr. «Brouhaha, murmure confus.»

  • bourboazh
    bourboazh

    adj. Mal cuit, cuit à moitié.

    ●(1879) ERNsup 149. bourr-boas (pain) à moitié cuit, Trév[érec].

    ●(1920) KZVr 366 - 07/03/20. boulboaz, pour bour-boaz, (pain) mal cuit, Treger. ●(1935) ANTO xii. bara boulboaz.

  • bourboazhañ
    bourboazhañ

    v. tr. d. Cuire à moitié.

    ●(1931) VALL 175a. Cuire à demi, tr. «bourboaza.»

  • Bourbon
    Bourbon

    m. –ed (histoire) Bourbon.

    ●(1847) FVR 369. Distro ar Vourboned. ●(1866) HSH 288. branq ar Vourboned.

    ●(1925) FHAB Mae 165. ar Vourboned o pignat adarre war an tron.

  • bourbon
    bourbon

    coll. (pathologie)

    (1) Pustules.

    ●(1876) TDE.BF 67b. Bourbounenn, s. f., tr. «Pustule, bouton à la peau ; pl. bourboun, masc. On dit aussi bourpoullenn.»

    ●(1927) GERI.Ern 62. bourbonenn f. pl. ou, col. bourbon, tr. «Pustule, bouton.»

    (2) Couperose.

    ●(1931) VALL 162b. Couperose du visage, tr. «bourbon col.»

  • bourbonek
    bourbonek

    adj. Bourbonien.

    ●(1931) VALL 76b. Bourbonien adj., tr. «bourbonek.»

  • bourbonel
    bourbonel

    adj. Bourbonien.

    ●(1931) VALL 76b. Bourbonien adj., tr. «bourbonel.»

  • bourboneler
    bourboneler

    m. –ion Bourbonien.

    ●(1931) VALL 76b. Bourbonien subs. partisan des Bourbons, tr. «bourboneler, bourbonelour pl. ien.»

  • bourbonenn
    bourbonenn

    f. –où, bourbon Pustule.

    ●(1659) SCger 133a. bourbounen, tr. «pustule.»

    ●(1876) TDE.BF 67b. Bourbounenn, s. f., tr. «Pustule, bouton à la peau ; pl. bourboun, masc. On dit aussi bourpoullenn.»

    ●(1927) GERI.Ern 62. bourbonenn f. pl. ou, col. bourbon, tr. «Pustule, bouton.»

  • bourbonennañ
    bourbonennañ

    v. intr. Se couvrir de pustules.

    ●(1876) TDE.BF 67b. Bourbounenna, v. n., tr. «Se couvrir de boutons d'échauffement, de pustules.»

    ●(1927) GERI.Ern 62. bourbonenna, tr. «se couvrir de pustules.»

  • bourbonet
    bourbonet

    adj. Couperosé.

    ●(1931) VALL 162b. (visage) couperosé, tr. «bourbonet.»

  • Bourbonez
    Bourbonez

    n. pr. Bourbonnais.

    ●(1499) Ca 24b. Bourbonnes. g. idem. ●(c.1500) Cb 28a. g. homme ou femme nez de bourbonnoys. b. grec pe ozech a bourbonnes.

  • bourboniñ
    bourboniñ

    voir pouponiñ

  • bourbouilh .2
    bourbouilh .2

    voir tourgouilh

  • bourbouilh / bourgouilh / boubouilh .1
    bourbouilh / bourgouilh / boubouilh .1

    m.

    (1) Bouillonnement, clapotement.

    ●(1904) BMSB 84. ar ster Elle a gas boubouilh he dour. ●(1927) GERI.Ern 62. bourbouilh L[éon], bourgouilh C[ornouaille] m., tr. «Clapotement de l'eau qui bout, ou qui frappe un obstacle.» ●(1935) KANNgwital 384/12. ne glev nemet bourbouilh an dour.

    (2) Ober bourbouilh : patauger dans l'eau.

    ●(1890) MOA 137a. Patauger dans l'eau, tr. «ober bourbouill.»

    (3) Borborygme.

    ●(1931) VALL 72b. Borgorygme, tr. «bourbouilh.»

  • bourbouilhadeg
    bourbouilhadeg

    f. Clapotis.

    ●(1962) EGRH I 18. bourbouilhadeg.

  • bourbouilhadenn
    bourbouilhadenn

    f. -où Clapotis.

    ●(1962) EGRH I 18. bourbouilhadenn f. -où.

  • bourbouilhañ
    bourbouilhañ

    v. intr.

    (1) Barbotter.

    ●(1872) ROU 75b. Barboter, tr. «Bourboulla.» ●(1890) MOA 137a. Patauger dans l'eau, tr. «bourbouilla, v. n.»

    (2) Faire clapoter l’eau (d’un ruisseau, d’une retenue, etc).

    ●(1927) GERI.Ern 62. bourbouilha, bourgouilha, tr. «faire clapoter l'eau, en la remuant ou en s'y vautrant.»

    (3) Clapoter.

    ●(1962) EGRH I 18. bourbouilhañ v., tr. « clapoter. »

    (4) Fouir la terre comme les porcs.

    ●(1876) TDE.BF 67a. Bourboulla, v. n., tr. «Fouiller la terre comme font les porcs.»

  • bourbouilhat
    bourbouilhat

    v. intr.

    ●(1954) LLMM 42/12. hag ouzh e dreid e kendalc’h ar stêrig da vourbouilhat en ur strivañ da gleuzañ a-dammoù ar bili kalet.

  • bourboutal / bourboutat / bourboutiñ
    bourboutal / bourboutat / bourboutiñ

    v. intr.

    (1) Murmurer, grommeler de mécontement, ronchonner.

    ●(1790) MG 6. é hrondal hac é vourbouttal.

    ●(1818) HJC 78. goudé ou dout bourboutet assez itre zé.

    ●(1904) DBFV 28b. bourboutat –ta –tein, v. n., tr. «grommeler, grogner, murmurer.» ●(1907) VBFV.fb 49b. grogner, tr. «grognonat.» ●(1913) AVIE 64. er skribed hag er fariziéned e vourbouté. ●(1922) BUPU 15. é vourboutal èl pe vehé bet é kounar. ●(1927) GERI.Ern 62. bourboutal, bourboutat, bourboutein v.n., tr. «Grommeler, grogner, murmurer.»

    (2) Bourboutal enep, ouzh, gant, àr-lerc'h ub. : grogner contre, après qqn.

    ●(1790) MG 6. me hrond, me vourboutt inemb d'er-ré pihuiq.

    ●(1857) AVImaheu 80. Ha quement-cé e hras dehai bourboutad inemb d'en pentiec.

    ●(1913) AVIE 138. Mes er Juifed e vourbouté doh tou. ●(1932) BRTG 102. A houdé guerso éh oè é voéz é vourboutat ar é lerh. ●(1985) ADEM 12. (An Arradon) ma zad a vourboute getou kar e oa dalbezh é chañjiñ micher.

    (3) (en plt d'un cours d'eau) Murmurer.

    ●(1929) DIHU 216/280. [ur riolen] Hi e ia ar hé goar, e vourbout dousigeu. ●(1942) DIHU 368/17. er hoahig é vourboutat.

    (4) (en plt d'un insecte) Bourdonner.

    ●(1941) DIHU 357/230. Un tad-ahoé, en devéhan ag er blé, merhat, herrus èl un taol huitel, e dremen én ur vourboutal, hag e ia d'en em-gol én amzér.

  • bourboutat
    bourboutat

    voir bourboutal

  • bourboutenn .1
    bourboutenn .1

    f. –ed, bourbouted (zoologie)

    (1) Bourdon.

    ●(1838) OVD 147. Er bourboutèd e hroa hilleih mui a vrud (...) eit er gùiren.

    ●(1904) DBFV 28b. bourbouten, f. pl. ed, tr. «bourdon, insecte.» ●(1927) GERI.Ern 62. bourboutenn f. pl. ed, tr. «bourdon, insecte.» ●(1931) VALL 77a. Bourdon ; mouche, tr. «bourboutenn f. pl ed.»

    (2) Blaireau.

    ●(1723) CHal 22. Bourboutenë, pl. bourboutét, tr. «un teçon.» ●(1752) PEll 78. Bourbouten, [Vennet.] Pl. Bourboutet, Taisson, ou Bléreau, Animal, qui ressemble au Renard.

    ●(1904) DBFV 28b. bourbouten, f. pl. bourbouted, tr. «blaireau.» ●(1927) GERI.Ern 62. bourboutenn f. pl. bourbouted, tr. «blaireau.»

  • bourboutenn .2
    bourboutenn .2

    f. Murmure(s).

    ●(1919) BSUF 28. Chetu ean ! Chetu ean ! emé en ol kentéh hag ur vourbouten geté. ●(1968) LIMO 13 février. Bout e oè ur vorbouten geton. ●Ur vourbouten, tr. «un murmure.»

  • bourbouter
    bourbouter

    m. –ion Homme qui grommelle, qui se plaint, ronchonneur, murmurateur.

    ●(17--) TE 105. hac é ordrénas d'er bobl hum dènn a gompagnoneah er vourbouterion-hont.

    ●(1904) DBFV 28b. bourboutér, m. pl. ion, tr. «celui qui grogne, murmurateur.» ●(1927) GERI.Ern 62. bourbouter, tr. «celui qui grogne.»

  • bourbouterez
    bourbouterez

    f. –ed femme qui grommelle, qui se plaint.

    ●(1904) DBFV 28b. bourboutéréz, f. pl. ed, tr. «celui qui grogne, murmurateur.»

  • bourbouterezh
    bourbouterezh

    m.

    (1) (en plt de qqn) Gromellement, plainte.

    ●(1904) DBFV 28b. bourboutereh, f. pl. eu, tr. «murmure, plainte.» ●(1927) GERI.Ern 62. bourboutereh f., tr. «murmure, plainte V[annetais].»

    (2) (en plt de qqc.) Bourdonnement (d'une machine, etc.).

    ●(1918) LILH 9 a viz Here. Trouz erbet meit bourboutereh 15 aerlestr é monet, ihuél, ihuél, trema pratel en argad de chervij de zeulagad d'er péhieu kanon e huint en Ankeu beta 5 pé 6 lèu é mesk er ré en des degaset ar er bed er brezél spontus ha méhus-men... ●(1935) DIHU 288/287. béh ma kleuant bourboutereh er hanon, pel, pel. ●(1942) DHKN 182. bourboutereh mouget er hanoneu.

  • bourboutiñ
    bourboutiñ

    voir bourboutal

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...