Devri

Recherche 'dis...' : 1567 mots trouvés

Page 22 : de dispignet (1051) à displijadurezh (1100) :
  • dispignet
    dispignet

    adj. Dépensé.

    ●(c.1500) Cb 66b. despendus. b. dispingnet.

  • dispignout / dispignañ / dispign
    dispignout / dispignañ / dispign

    v. tr. d.

    I. (en plt d'argent, etc.)

    (1) Dépenser.

    ●(1499) Ca 65a. Disping. g. despendre. ●(1612) Cnf 34b. Negun n'a eo obliget da despign è holl stat, eguit saueteiff buhez an paour, mar deo brassoch domaig deo dispign è holl stat, eguit n'an deo an maru ves an paour.

    ●(1659) SCger 39a. dependre du bien, tr. «dispign madou.» ●42b. dependre, tr. «dispign.» ●(c.1680) NG 912. e tespign hou ol vat. ●(1732) GReg 268a. Depenser, emploïer son bien, tr. «Dispign. dispigna. dispignout. ppr. dispignet.»

    ●(1849) LLB 81. dré zispeign argand.

    ●(1907) AVKA 63. hec'h oll stun he devoa evelse dispignet. ●(1909) KTLR 143. Dastum a garie, mez gina 'rea pa ranke dispign eur guennek. ●(1928) BFSA 18. Arc'hant a c'houneze aes a-walc'h, hag o dispign a rae aesoc'h c'hoaz.

    ►absol.

    ●(1917) LILH 1 a C'hwevrer. kement-sé en des me hustumet de zispign get mol.

    (2) Dispign gant ub. : dépenser pour qqn, à son profit.

    ●(1911) SKRS II 137. Ha n'e ket arc'hant hebken ho deuz dispignet ganeoc'h. Nag a boan ho deuz kemeret !

    (3) Dispign e : dépenser en.

    ●(1847) MDM 55. hag e tispignont ho arc'hand en dibaucherez. ●(1870) FHB 294/259a. Ar pez a ell an dispac'herien-ze da scrabat, a zispignont e lonkerez. ●(1889) ISV 385. dispignet en dizurs gant he aclepoted.

    (4) Dispign e-kerz ub. : consacrer à qqn.

    ●(1884) BUR I 4. Arc'hant al levrio-man a vo oll dispignet en kerz ar vugale galvet gand Doue d'ar velegiac'h (sic) hep kaout pe-a-dra d'ober ho studi.

    (5) Dispign war-dro =

    ●(1908) FHAB Meurzh 95. ma c'houlenn unan euz an daou bried an divors, eo great dioc'h-tu an taol, eb mont da c'hrac'hi ha da zispign arc'hant vardro ar justis.

    II. (en plt de santé, de forces, etc.) Dépenser.

    ●(1866) FHB 55/23b. cals a zispign ho iec'hed.

  • dispignus
    dispignus

    adj.

    (1) (en plt de qqn) Dépensier.

    ●(1464) Cms (d’après GMB 182). Dispingneus, qui dépense.

    ●(1732) GReg 358a. La jeunesse est trop prodigue, & la vieillesse trop épargnante, tr. «ar re yaouancq a so re dispignus, hac ar re goz a so re espergnus.»

    (2) (en plt de qqc.) Dispendieux, qui entraîne des dépenses, coûteux, onéreux.

    ●(1499) Ca 65a. [disping] g. sumptueux. b. dispingneus. ●(c.1500) Cb 66b. g. sumptueux. b. dispingnus.

    ●(1732) GReg 268a. Qui est de dépense, tr. «Dispignus.» ●Le voyage de Paris est d'une grande dépense, tr. «Ar veach a Baris a so dispignus-bras.»

    ●(1907) BOBL 08 juin 141/2e. Eun ijin bresk ha dister a zo inouuz ha dispignuz. ●(1913) FHAB Ebrel 124. Dispignuz eo, ar vicher-ze. ●(1913) FHAB Here 346. Dispignusoc'h eo. ●(1962) EGRH I 64. dispignus a., tr. « dispendieux. »

  • dispilh .1
    dispilh .1

    adj., m., adv. & prép.

    I. Adj. Suspendu, pendant.

    ●(1659) SCger 144a. dispill, tr. «qui est suspendu.» ●(1732) GReg 899a. Suspendu uë, pendant, tr. «dispilh.»

    II. M. Chom ouzh an dispilh : rester en plan.

    ●(1877) FHB (3e série) 8/63b. Ar gonferanz a dlie an aotrou de Cissey da re (...) a zo chommet oc'h an dispill.

    III. Adv.

    (1) En suspension.

    ●(1659) SCger 90a-b. demeurer en pendant, tr. «chom a dispill.» ●(c.1718) CHal.ms iii. demeurer en pendant, tr. «chomm' é croug, e scourr', in pign', a zispill'.» ●(1732) GReg 709b. Pendre, suspendre, tr. «Lacqaat a zispilh.» ●899a. Suspendu uë, pendant, tr. «a zispilh.»

    ●(1847) BDJ 59. oc'h ar gorden en hem zao a zispil. ●(1866) FHB 56/29b. e vele a zispil, aman ar mirri, aount ar filc'hier.

    (2) sens fig. Suspendu aux lèvres de qqn.

    ●(1904) ARPA 244. ar bobl holl a ioa a zispill evit he zilaou.

    IV. Loc. prép.

    (1) A-zispilh ouzh : suspendu à.

    ●(1847) MDM 267. pehini a zo a zispill oud ar c'hoabr arneved. ●(1866) HSH 68. a zispil eus a ur vezen. ●(1870) FHB 267/42b. a zispill oc'h ar reier.

    ►sens fig. Suspendu aux lèvres de qqn.

    ●(1868) FHB 156/410b. Tri c'hart heur e ouemp a zispill ouz muzellou ar prezeguer.

    (2) A-zispilh a-zioc'h : suspendu au dessus de.

    ●(18--) SAQ I 277. hag a zispill a zioc'h an ifern.

  • dispilh .2
    dispilh .2

    m. Charpie.

    ●(1931) VALL 113a. Charpie, tr. «dispilh m.»

  • dispilhañ
    dispilhañ

    v. tr. d. Effiler, mettre en charpie.

    ●(1927) GERI.Ern 112. dispilha v. a., tr. «Effiler, mettre (du linge) en charpie.» ●(1931) VALL 113a. faire de l charpie, tr. «dispilha lien.»

  • dispilhennañ
    dispilhennañ

    v. tr. d. Mettre en lambeaux.

    ●(1936) LVPR 77. Ar skol-se, ne ve ket pell evit dispilhenna tamm ha tamm e kalon ar bugel, an deskadurez roet d'ezi er gaer.

  • dispis
    dispis

    adj. Peu clair, vague.

    ●(1962) GERV 56. eur c'helc'hig gwelevus, dispis ar vevenn aneañ.

  • dispit
    dispit

    m. Dépit.

    ●(1834) SIM 199. boulverset gant an dispit.

  • dispital
    dispital

    voir dispitañ

  • dispitañ / dispital
    dispitañ / dispital

    v. intr. Dépiter.

    ●(1850) JAC 50. E selaou ho cojou nemet dispita 'ran. ●(1850) MOY 230. Ha pa zònjàn en ze me deu da zispital.

  • displaen
    displaen

    adj. Accidenté.

    ●(1866) FHB 98/367b. an hentchou cam a vezo eünet hag ar re zisplean a vezi plenet. ●(1868) FHB 175/145a. dre eun hent striz ha displen.

    ●(1918) LZBt Mae 32. Tri devez e padas ar veaj, a dreuz da douar displen da-vat. ●(1922) LZBt Meurzh 14. ruïou displen ha graïek. ●(1924) LZBt Meurzh 15. Mes rust eo ar c'har ha displen an douar. ●(1924) ARVG Here 224. prajou treut ha displen. ●(1982) PBLS 17. (Sant-Servez-Kallag) displaen, tr. «inégal (sol, etc.).»

  • displann .1
    displann .1

    adj.

    (1) Pas très propre.

    ●(1977) PBDZ 773. (Douarnenez) displamm, tr. «qui n'est pas net, de propreté douteuse.»

    (2) Imprécis, indistinct.

    ●(1929) GWAL 18/28-29. Er feur-se disheñvel bras ez eo [an diou zanevell] diouz ar romantou gall arzuriek, displann ha diwir o douaroniez. ●(1931) VALL 378b. Imprécis, tr. «displann.» ●386a. Indistinct, tr. «displann.» ●505b. Obscur ; au fig., tr. «displann.»

  • displann .2
    displann .2

    m. Obscurité.

    ●(1931) VALL 505b. Obscurité, tr. «displann m.»

  • displannaat
    displannaat

    v. intr.

    (1) S'obscurcir.

    ●(1931) VALL 505b. s'obscurcir, tr. «displannaat.»

    (2) Devenir de moins en moins clair à comprendre.

    ●(1932) BRTG 176. En doéré ne splannè ket muioh, tamm erbet, get en eil displégad. (…) mé e gav genein é tisplanna kentoh.

  • displannded
    displannded

    f. Obscurité.

    ●(1931) VALL 505b. Obscurité, tr. «displannded f.»

  • displannder
    displannder

    m. Obscurité.

    ●(1931) VALL 505b. Obscurité, tr. «displannder m.»

  • displant
    displant

    adj. Déplanté, sorti de terre.

    ●(1962) EGRH I 64. displant a., tr. « déplanté, sorti de terre. »

  • displantadeg
    displantadeg

    f. –où Arrachage collectif.

    ●(1905) BOBL 21 octobre 57/3a. E ti Ar Roue a zo bet eun displantadek chouchou lann ha balan.

  • displantadur
    displantadur

    m. Action de déplanter.

    ●(1732) GReg 268b. Deplantement, l'action de deplanter, tr. «Displantadur.»

    ●(1904) DBFV 47b. displantadur, m. pl. eu, tr. «déplantement.»

  • displantañ
    displantañ

    v. tr. d.

    I.

    (1) Déplanter.

    ●(1499) Ca 63b. Displantaff. g. esrachier.

    ●(1659) SCger 9a. arracher, tr. «displanta.» ●42b. deplanter, tr. «displanta.» ●(1732) GReg 268b. Deplanter, tr. «Displanta. pr. displantet.»

    ●(1904) DBFV 47b. displantein, v. a., tr. «déplanter.» ●(1912) BUAZpermoal 926. Tapout eur rozennig spern-gwenn ; / Monet a ra evit he displantan. ●(1914) DFBP 88b. deplanter, tr. «Displanta.» ●(1977) PBDZ 767. (Douarnenez) displantiñ, tr. «déplanter.»

    (2) Plantañ-displantañ : planter sans arrêt.

    ●(1977) PBDZ 782. (Douarnenez) plantiñ-displantiñ, tr. «pour décrire le travail de quelqu'un qui ne cesse de transplanter des fleurs, des arbres, etc.»

    (3) par anal. Déterrer.

    ●(1869) FHB 247/301b. Hen em lakaat a reont da zisplanta ar vein.

    (4) par ext. Arracher.

    ●(1824) BAM 304. ez ê ret displanta al lagad, troc'ha an dorn hac an troad.

    ●(1906) CDFi octobre. Hag heñ displanta peder blevenn eus e benn. (d'après KBSA 127).

    II. sens fig.

    (1) Dire.

    ●(c.1894) IJB.ms II 25. ar zervicherezet pere n'oa an ear da veza merc'het o tisplanta nondeou leuc'hachou a bep seurt.

    ●(1936) TKAL I 82. abalamour d'ar c'harradou gevier am eus displantet d'ezañ. ●93. Gevier disparoc'h am eus displantet meur a wech. ●(1944) ATST 8. Alanig al Louarn n'en doa ket e bar da livañ gevier fin, ha Job ar Bleiz da zisplantañ gevier gros.

    (2) Retirer.

    ●(1877) EKG I 156. displanta ar relijion euz a galoun an dud. ●245. c'hoant da zisplanta ar relijon euz a galoun an oll.

  • displanter
    displanter

    m. –ion

    (1) Déplanteur.

    ●(1732) GReg 268b. Celui qui deplante des plantes d'habitude, tr. «Displanter. p. displantéryen.»

    ●(1904) DBFV 47b. displantour, m. pl. –terion, tr. «celui qui déplante, qui arrache.»

    (2) Arracheur.

    ●(17--) EN 1415. displanterien (ar) hroagou, tr. «les déplanteurs de croix.»

  • displanterezh
    displanterezh

    m. –ioù Déplantement.

    ●(1904) DBFV 47b. displantereh, m. pl. eu, tr. «déplantement.»

  • displantouer
    displantouer

    m. –ioù Déplantoir.

    ●(1914) DFBP 88b. deplantoir, tr. «Displantouer.»

  • displed / displet
    displed / displet

    adj.

    (1) Faible, sans vigueur.

    ●(1866) FHB 67/115b. he zivisker re zispled da zougen ho beac'h. ●(1870) MBR 152. eur vouezik tano ha displet evel mouez eur bugel. ●(1878) EKG II 88. eun tammik ofiser bian, divarf, displed. ●(1889) ISV 86. Ar plac'hik-ma a voa ken displet ma e devoa c'hoas an ear euz eur buguel evithi da gaout trivac'h vloaz. ●453. 'Mar d'oc'h avad paour ha displet / Vit eun netra 'viot condaonet. ●(18--) SAQ II 153. Eur gorzen wag, displed.

    ●(1935) BREI 396/2b. an dud displeit ha dibalamor.

    (2) Faible, méprisable.

    ●(1710) IN I 169. an thyn, pehini so ul lousaouen displet ha c'huero. ●182. evit beza dispriget hac evit en em renta displetoc'h a-se dirac ar bet. ●(1727) HB 444. Ar re superb a speret / En deveus humiliet / (…) / Hag en deveus enoret / Ar re vian ha displet. ●(1732) GReg 573b. La lie du peuple, tr. «ar bopl displet.» ●Un homme de la lie du peuple, tr. «Un dén displet. p. tud displet.» ●(17--) ST 262. enn eur stad ken displet, tr. «à une condition si basse.» ●(17--) TE 267. chongeu displeit.

    ●(1838) OVD 131. el lealdæt hag en humilité e zou vertuyeu péré e sellér ér bed èl displeite ha disprisable. ●(1847) FVR 274. tud ken displet ha ma oant digar. ●(1866) FHB 97/357b. ann displeta euz ho pugale. ●(1889) ISV 453b. Mar d'oc'h avad paour ha displet / Vit eun netra 'viot condaonet.

    (3) Inutile.

    ●(1925) FHAB Mae 189. ar ficherez displed. ●(1943) VKST Genver-C'hwevrer 229. An den yaouank a gomprenas kerkent pegen displed ha pegen didalvez eo drezo o-unan an holl draou en doa kement karet a-ziagent.

    (4) Disgracieux, laid.

    ●(1844) LZBg 2l blezad-2l lodenn 111. ou gusquemant hag ou zyér e oé quen displeit que n'ellemb quet mirèt a hobér mar-a-vin-hoarh é turel mé dehai. ●(1856) VNA 139. leur aimable prononciation sans mauvais accent, tr. «ur fæçon amiabl de zevis hemb ton erbet displeit.» ●(1869) FHB 215/47b. ne vern d'in peken displed e ve ma c'horf.

    (5) (agriculture) Sans valeur, sans rendement, aride (?).

    ●(1932) BRTG 87-88. D’où distro, é kalon lann vras Brélekan, lann digor, diské, displeit, hir ha ledan, é tarh arnehè, én un taul, ur barrad arnan dal, get aùél, luhed, gurun ha poulladeu deur ar boulladeu deur épad pedèr troiad orloj.

    (6) = (?) par antiphr. Exagéré (?).

    ●(1834) APD 80. Destumit, menagit, mes nonpas gant excès ha dre un espern displet.

  • displedadurezh
    displedadurezh

    f. Abjection.

    ●(1931) VALL 2b. Abjection, tr. «displedadurez f.»

  • displediñ
    displediñ

    v. tr. d. Avilir, rendre vulgaire.

    ●(1928) DIHU 206/123. Temalet e zo bet de Huillom mar a draig a zispleit é obér.

  • displedoni
    displedoni

    f. Bassesse, vulgarité.

    ●(17--) ST 266. Pardon a c'houlennan euz ann displedoni, tr. «je vous demande pardon (…) du mépris et de l'avilissement.»

    ●(1931) VALL 59b. Bassesse, tr. «displedoni f.»

  • displeg .1
    displeg .1

    adj.

    I. Attr./Épith.

    A. Sans pli. (Vêtement) sans pli.

    ●(1857) CBF 25. great e vezint [va dillad] displeg ha diroufenn.

    B. sens fig.

    (1) Simple, sincère.

    ●(1710) IN I 312. bugale Doue a ya gant an hent-eun hep clasq troïdellou, hac o deveus ur galon displeg ha dirid.

    ●(1862) JKS avec des paragraphes supplémentaires traduits du texte de La Mennais). ">JKS.lam 17. eur galoun eeun ha displeg a dal muioc'h evit ar wiziegez. ●(1862) JKS 422. It eta, gant eur feiz displeg, gant eur feiz kre-meurbed. ●(1876) TDE.BF 148a. Displeg, adj., tr. «Sincère, simple, ingénu.» ●(1889) SFA 123. o klevet komzou kenn displek.

    ●(1934) PONT 169. Hervez ar vedisinet ar vugale-ze o deus eur speret displeg ha kompez.

    (2) (en plt de qqn, de la vie) Simple.

    ●(1902) MBKJ 227. Displeg hag izel a galoun. ●(1920) LZBl Gouere 342. An den displeg-se a anzav eo red ober sakrifisou. ●(1928) BFSA 262. Mat e oamp da vont alïes d'an ilizou, displeg (simple) ha doujus d'an holl. ●279. dre ma oant paour, izel a galon, displeg (simples) ha laouen. ●281. mirout a raent eur vuhez displeg (simple).

    (3) =

    ●(1818) HJC 266. en dud en hum ampressai de deurale ou zreu précius displégue caër ar i bassage.

    (4) Déployé.

    ●(1905) CDFi janvier-février. e-giz ma kerz ar vagig skañv displeg he goueliou par da askell eul labous. (d'après KBSA 39).

    II. Adv. Simplement.

    ●(1936) PRBD 129. Lavarit, eün, displeg, ped miz, pet sizun, pet dervez a zo abaoue o kofesion diveza.

  • displeg .2
    displeg .2

    m. –où

    (1) Tournant.

    ●(1902) PIGO I 11-12. daou valtoutier o tifoupan en displeg Pont-an-Enez. ●(1908) PIGO II 149. Pelloc'h, en eun displeg. ●(1914) KZVr 62 - 10/05/14. Redek a rejont o-daou betek an displeg kentan eus an hent. ●(1923) FHAB Gouere 248. en eur c'horn-tro berr, en eun displeg.

    (2) sens fig. Pleg(où) ha displeg(où) : méandres, plis et replis, recoins.

    ●(1787) BI 179. sontéal enn ol plegeu ha displegueu ag é gonsciance. ●(1790) MG 389. sontéal erhad er plægeu ha displægeu ag er galon. ●(1790) Ismar 395. disolein en ol plægueu ha displægueu ag é gousciance.

    ●(c.1802-1825) APS 71. disoleit dehou neal en ol plegueu ha displegueu a hou couciance. ●(1855) BDE 130. Me gred é anàued en ol plégueu ha displégueu a me halon. ●(1894) BUZmornik 144. e furchaz (...) kement pleg ha displeg a ioa enn he c'houstians.

    (3) Aisance de parole, éloquence.

    ●(1732) GReg 246a. Debit, facilité de parler, tr. «Displeg.» ●Il a le debit agréable, tr. «Un displeg mad èn deveus.»

    ●(1857) HTB 90. Ar markiz a gomzas da genta e pad pell amzer, gant kalz a dan hag a zispleg. ●120. Ar prezeger a ziskouezas gant kalz a zispleg hag a nerz ar poaniou euz an ifern. ●(1876) TDE.BF 148a. Displeg, s. m., tr. «Eloquence, élocution facile.»

    (4) = (?) Sens, explication (?).

    ●(1935) BREI 413/1c. lakaat an displeg anê war baper.

    (5) Explication.

    ●(1857) HTB 34. An displeg euz ar barabolen-ma n'eo ket diez da disolo. ●(1866) FHB 64/90a. Setu aman ann displeg euz hoc'h hunvre.

  • displeg .3
    displeg .3

    voir displegañ

  • displegadenn
    displegadenn

    f. –où

    (1) Exposé.

    ●(1922) FHAB Genver 4. Displegadenn e 5 pajen d'an hirra war unan pe unan eus an daou zanvez-man.

    (2) Conférence.

    ●(1903) MBJJ 44. eur brezegen pe eun displegaden a dleer ober d'imp diwar-benn an enezen-ze.

    (3) Explication.

    ●(1965) KATR 18. Ma veze amzer, e roe eun displegadenn bennag dezi.

    (4) Displegadenn deatr : pièce de théâtre.

    ●(1913) PRPR 40-41. da weled ha da gleved eun displegaden teatr en iez Breiz.

  • displegadur
    displegadur

    m. –ioù (grammaire) Conjugaison.

    ●(1931) VALL 144b. Conjugaison (gramm.), tr. «displegadur m.» ●(1937) YBBK 108. Peurvuiañ e chom digemm-kaer ar bennrann a-hed an displegadur.

  • displegañ / displegiñ / displeg
    displegañ / displegiñ / displeg

    v.

    I. V. tr. d.

    A. (en plt de choses concrètes).

    (1) Déplier.

    ●(1659) SCger 42b. deplier, tr. «displega.» ●144a. displega, tr. «déploier.» ●(1732) GReg 269a. Deplier, tr. «Displega. pr. displeguet. Van[netois] displegueiñ. pr. et.»

    ●(1846) DGG 419. an escop a zisplec ar gazul pehini a oa pleguet azioc'h o diouscoas.

    ●(1915) HBPR 232. displeget ho zeltou. ●(1977) PBDZ 767. (Douarnenez) displegiñ, tr. «déplier.»

    (2) Déployer (voiles, ailes).

    ●(1866) BOM 46. Displek da askellik !

    ●(1922) FHAB Mezheven 171. displeg ar gwel. ●(1923) KADO 5. hemb displeg (…) ou gouilieu.

    (3) Dépaqueter.

    ●(1499) Ca 65a. Displegaff. g. desployer. denrees ou marchandises.

    ●(1659) SCger 39a. depaqueter, tr. «displega.»

    (4) Étaler.

    ●(1659) SCger 53a. etaller, tr. «displega.»

    ●(1918) BNHT 10. get un hantér dousén poketeu guen kann ha doh ou displeg ar hé gulé.

    B. (en plt de choses abstraites)

    (1) Jouer (une pièce).

    ●(1907) KORN 9. ma n’eo ket ar pesiou-c’hoari dispar-ze a veze displeget bep bloaz. ●(1911) BUAZperrot 837. pe zelaou displega eur pez-c'hoari. ●(1941) ARVR 34/1d. An abadenn a vo displeget d'ar meurz 27.

    ►[empl. comme subst.]

    ●(1907) FHAB Here 225. klevet an displega great anezhi gant on aot. persoun.

    (2) Déployer, mettre en œuvre (une force, etc.).

    ●(17--) VO 121. en diaul e zispleg é ol ardeu eit ou hondui èl quent d'er memb compagnoneaheu.

    ●(1857) HTB 159. Ar maluruz paour a zisplege eun nerz dic'halloud.

    (3) Expliquer.

    ►[empl. comme subst.]

    ●(1908) FHAB Gwengolo 258. da betra ober un displega nevez eus traou oc'h eus gwelet, klevet ha lennet kant gweach.

    (4) Faire étalage de.

    ●(17--) TE 343. Doué e lausquas Herod de zisplæg é ardeu cruel.

    ●(1856) VNA 142. pour étaler leur bâtarde éloquence, tr. «eit displeguein ou loquance bastard.»

    II. V. pron. réfl. En em zisplegañ.

    (1) Se déployer.

    ●(1907) FHAB Eost 161. beza roet d'he grouidigez nerz d'en em zisplega he-unan. ●163. hag e reas ar ouennou dre an nerz hen devoa roet d'ar vuez d'en em zisplega he-unan hed an amzer.

    (2) =

    ●(1919) BUBR 10/267. Pa zavo re a vec'h ez aimp er-maez d'en em zisplega, a-dreuz war ar roz.

    (3) S'étendre.

    ●(1866) FHB 79/211b. Didan hon treid en em zispleg ar ghear a Gayenn.

    ●(1904) LZBg Mae 126. Ihuéloh en hum zispleg kartér pinùik el lamazed.

  • displeger
    displeger

    m. –ion

    (1) Beau parleur, bavard.

    ●(1876) TDE.BF 148a. Displeger, s. m. tr. «Beau parleur, bavard, conteur de nouvelles.»

    (2) Speaker.

    ●(1941) ARVR 34/1d. Dirak ar mikro, gant skoazell eun displeger mat.

  • displegerezh
    displegerezh

    m. (théâtre) Jeu, art oratoire, aisance de parole.

    ●(1923) FHAB Here 363. ha «Salaun ar Foll» dre o displegerez en deus lakaet an daerou da bika e meur a zaoulagad, hag ar c'halonou da drivlia e emeur a greiz. ●364. Achu eo an holl genstrivadegou (kanerez, prezegerez, displegerez, lennerez).

  • displeget
    displeget

    adj. Déployé.

    ●(1633) Nom 154b. Dare vela, facere, vela, velificari : aller à voilles desployées : monet gant gouelyou displeguet. ●190b. Signa erecta : enseigne desployée : banyer displeguet.

    ●(1792) BD 3107. men voel ho guiton displeget, tr. «Je vois leur étendard déployé.»

  • displegidigezh
    displegidigezh

    f.

    (1) Déploiement.

    ●(1931) VALL 202b. Déploiement, tr. «displegidigez f.»

    (2) Développement.

    ●(1931) VALL 214a. Développement, tr. «displegidigez f.»

  • displegiñ
    displegiñ

    voir displegañ

  • displet
    displet

    voir displed

  • displetaat
    displetaat

    v. intr. Devenir abject.

    ●(1876) TDE.BF 148a. Displetaat, v. n., tr. «devenir abject.»

    ●(1931) VALL 51b. Avilir, s'avilir, tr. «displetaat.»

  • displetadur
    displetadur

    m. Avilissement.

    ●(1931) VALL 51b. Avilissement, tr. «displetadur m.»

  • displetaus
    displetaus

    adj. Avilissant.

    ●(1931) VALL 51b. Avilissant, tr. «displetaüs.»

  • displeted
    displeted

    f. Abjection, bassesse.

    ●(1931) VALL 2b. Abjection, tr. «displedded f.» ●59b. Bassesse, tr. «displedded f.»

  • displeter
    displeter

    m.

    (1) Abjection, bassesse.

    ●(1931) VALL 2b. Abjection, tr. «displedder m.» ●59b. Bassesse, tr. «displedder m.»

    (2) Faiblesse morale.

    ●(1935) BREI 389/2c. displeder milleget an tadou hag ar mammou ha na gastizont ket o bugale.

  • displetidigezh
    displetidigezh

    f. Avilissement.

    ●(1931) VALL 51b. Avilissement, tr. «displetidigez f.»

  • displetus
    displetus

    adj. Désavantageux.

    ●(1934) BRUS 115. Désavantageux, tr. «displeitus.»

  • displij
    displij

    voir displijout

  • displijadur
    displijadur

    f. –ioù Mécontentement.

    ●(1530) J p. 163b-164a. Ne ententenn quet credet pur / Ober nep stat displigiadur / Dihuy sigur nac iniur quet, tr. «Je n'avais nulle intention, croyez-le bien, de vous causer aucun déplaisir et de vous faire aucune injure.» ●(1557) B I 212. ancouffhat an holl displigadur / so dezy great affet heb sellet cur, tr. «qu'elle oubliât entièrement et sans réserve tout le déplaisir qui lui a été fait.»

    ●(1659) SCger 144a. displigeadur, tr. «déplaisir.» ●(1710) IN I 204. dre un displijadur grignous. ●(1728) Resurrection 2623. Dre ma displijadur. ●(1732) GReg 268b. Deplaisir, tr. «displigeadur. p. ou.»

    ●(1825) COSp 78. é scleige ar é lerh un afin a zioustemant, a zisplijadur. ●(1838) CGK 3. mil displijadur, a rencq bemde anduri. ●30. trubuilho, displijadur a mizer. ●(1856) VNA 189. Je suis bien mortifié de votre différend, tr. «Displigeadur bras e ra deign en debatt e zou étré-d'oh.» ●(1894) BUZmornik 207-208. n'e devoue nemed displijadur gant he fried.

    ●(1900) MSJO 170. pa zigas deomp eun displijadur. ●(1907) BSPD I 224. displijadur vras get hon. ●(1911) BUAZperrot 384. da ober displijadur d'ezan. ●(1921) BUFA 68. groeit e hoes kement a zisplijadur de Zoué.

  • displijadurezh
    displijadurezh

    f. –ioù Déplaisir.

    ●(1732) GReg 268b. Deplaisir, tr. «Displigeadurez. p. ou.»

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...